Bölümler 30Şu an: 13.BÖLÜM: Küf Matemi
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ne kadar zamandır burdaydım bilmiyordum. Ama odaya alışabileceğim kadar süre geçirmiştim burada. Odaya…sarı ışığa, iki kişilik masaya, küçük penceresinden dolan gün ışığına ve küf kokusuna.
Tek hatırladığım o gün ışığını beş ya da altı kere görmüş olmamdı. Hangi gündeydik, saat kaçtı…günlerden neydi bilmiyordum.
Kapı ağır bir şekilde açıldığında kafamı kaldırmadım bile. Soğuk zeminde öylece dizlerimi kendime çekmiş oturuyordum. Kapı açılıp tekrardan kapanmıştı. Ve aşina olduğum o ağır kendinden emin adım sesleri.
O zaten ilk günden beri geliyordu. Sorguya almak için. İsmini bilmiyordum…buna gerekte yoktu zaten.
Benden duydukları aynı kelimeler oluyordu; “Biz değildik…bilmiyorum…benden başka bir şey duyamayacaksın…sizden korkum yok…burda tutmak yerine öldürün daha iyi.” Ama bunlar onu tatmin etmiyordu.
Duymak istediği tek şey ‘ben öldürdüm’ dememdi.
“Kalk karşıma otur!” diye emir verdiğinde kıpırdamadım kafamı kaldırıp yüzüne bile bakmadım. O ise rahatça sandalyeyi çekmiş keyifli bir şekilde oturuyordu. “Reva Asia sana diyorum,” dediğinde kapı tıklatılmıştı.
Yavaşça açıldığında bile merak edip bakmadım. “Tamam koy masaya,” dediğinde bir kaç adım sesi duydum sonra işe yine o gıcırtılı kapı sesi ve bir süre sessizlik. “Yemeğini yemeyecek misin?”
Gözümden akan yaşı belli etmeden sildim. Burnumu bile belli belirsiz çekiyordum ağladığımı anlamaması için.
“Açlıktan ölmen bizim işimize gelir biliyorsun değil mi…şimdi son kez söylüyorum Reva Asia kalk ve karşıma otur!”
Onu umursamıyordum tek düşündüğüm Lora, Asır ve Boral’dı. Buraya girdiğimiz günden beri ne yüzlerini görebilmiştim ne de seslerini duyabilmiştim. Asır hariçti tabiki de.
“Pekala,” dedi keyifli bir tonlamayla. “Kardeşin Drel Asia desem…adresini bulduk, tehlikede desem de mi kalkmazsın!” dediğinde başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş gibi hissetmiştim. Kafamı kaldırıp iğrenç suratına baktım.
“Blöf yapıyorsun sana inanmayacağım,” dedim dişlerimin arasından.
“Hmm,” diyerek cebinden telefonunu çıkardı ve bana doğru tutu. “Bu inanman için yeterli mi?” diye sorduğunda telefonunun ekranına baktım dolu gözlerle.
Fotoğrafta Drel vardı evimizin oradaki bir sokaktaydı. Mutluydu gülümsüyordu ve iyiydi.
Fakat yanında tanımadığım bir kız vardı.
Tanımadığım bir arkadaşı. “Görüyor musun şimdi…evinizin adresine kadar biliyorum. Eğer itiraf etmezsen kardeşin ölür…ha bu arada bence kardeşin yanındaki kişilere de güvenmesin.”
Telefonunu tekrardan kendine çevirdiğinde nefretle ona baktım. “Siz kendi düşüncelerin için kendi arzularınız için masumları öldürmeyi çok mu seviyorsunuz?”
Ayaklanıp istediği gibi sandalyeyi çektim ve karşısına oturdum. “Şimdi böyle diyince kulağa garip geliyor ama tam öyle demesek,” dedi alaylı bir tınıyla. “Yaptıklarınızı masumlaştırmayacağım.”
Ağır bir şekilde beni izledi ve önünde duran yemek tepsisini bana doğru ittirdi. “Yemek istemez misin?” diye sorduğunda bir kaç saniye tepsiye baktım. Makarnaya, yanındaki haşlanmış sebzelere…
”Gerek yok,” diyerek tekrardan ona baktım. Dün açlığa dayanamayıp burada ki ilk yemeğimi yemiştim ve o bana yeterdi şimdilik.
“Peki,” arkasına iyice yaslanıp keyifle bana baktı. “Merak ediyorum içinizden hanginiz güçsüz acaba. Mesela ilk kim konuşacak dört gözle bekliyorum. Hı, sence kim olacak. Sen mi…” durdu düşünür gibi baktı ve devam etti.
“Çok sevgili arkadaşın Lora mı, yoksa Boral mı? Ya da kendinden bile çok önemsediğin Asır mı? Ya da sevgilin mi demeliyim,” dediğinde hiç bir tepki vermedim ama o ifadesini bozmamıştı.
“Biliyor musun bence arkadaşın Lora. Bir kaç günde o kadar güçsüzleşti ki, hastalanacak diye korkuyorum,” dedi yapmacık bir endişeleyle.
“Kes sesini!” dedim sinir dolu bir tonlamayla.
“Gerçekleri söylemekte suç oldu…Boral’la Asır gerçekten birbirine benziyor biliyor musun?” dedi benden bir tepki alamayınca susmadı keyifle anlatmasına tekrardan başladı.
“Şimdi hangi huydan benziyorlar diye merak ettin anlıyorum ben. Hemen söyleyeyim. Boral Lora’yı soruyor hatta tek sorduğu kişi o…Asır da hep seni soruyor,” dediğinde gözlerimi Asırla aramızda olan duvara çevirdim. Fakat tek engel oydu biliyordum.
“Bunları bana neden anlatıyorsun?” diye sordum tekrardan ona bakarak. “Sevgin karşılıklı diyorum. Ve bu sevgi sizi sadece ölüme sürükler,” dediğinde bu kez alayla gülen bendim. “Sizin gibi ruhsuz, duygusuz olmaktansa. Severek ölürüm daha iyi.”
“Ah…o kadar etkileyici ki. Bunu Asır’a söylememi ister misin? Ama etkilenir falan olmaz,” dedi gülümseyerek. “Sen Selm Asrent’ine şunu söyle; öldürse de canımıza kastetse de sizin gibi iğrençlere boyun eymeyeceğiz!” dedim.
Ayağa kalkıp ağrı bir şekilde yürüyerek tam önümde durdu. “Kalk!” diye emir verdiğinde sadece ona baktım hiç tepki vermeden. “Kalk dedim sana!” diyerek yinelediğinde sandalyemi gürültülü bir şekilde sürükleyip ayağa kalktım. Ve dimdik karşısında durdum.
“Konuşacaksınız ve bedelini acı çeke çeke ödeyeceksiniz. Bu rejime baş kaldıran herkes gibi…ödeyeceksiniz!” dediğinde elini havaya kaldırmıştı. Onu görsemde çekilmedim ya da engellemedim.
Kulağımda ve yanağımda hissettiğim acı sızıyla yere düşmem aynı anda olmuştu. “Bu ilk uyarımı merak etme son olmayacak. Kardeşinle ilgili dediklerimi istersen bir daha düşün.”
Odadan geri çıktığında elimle yanağımı tutum, dudağım patlamıştı. İnce ince kan akıyordu.
Tişörtümden bir parça güç bela yırtıp dudağıma tutum. Gözümden akan yaşları hırsla silerek duvara yasladım. Derin bir nefes alıp acının bitmesini ve son bulmasını diledim.
Tam o an bir şey oldu. Sırtımı yasladığım duvardan bir tıklatma sesi duydum.
Bu tıklatma ilk değildi ve biz buradan çıkana kadarda son olmaycaktı. Hevesle duvara dönüp ben de iki kere tıklattım.
Asır ilk günden beri iyi olup olmadığımı böyle soruyordu. Zemin katta yalıtım olmaması da bize yaramıştı. Çünkü bağırarak bir şey dediğimde Asır duyuyor ve cevap veriyordu.
Tekrardan tıklattığında kıkırdadım. Fakat bu dudağımı daha da acıtmıştı. “Yâre!” diye seslendiğinde duvara dokundum. “Asır!” dedim aynı onun gibi.
“Nasılsın?” dediğinde sesi boğuk geliyordu ama duyabiliyordum. Artık ne diyeceğini bile biliyordum. “İyiyim sen?”
Duvara bir kez daha tıklattığında ben de tıklattım. “İyiyim,” demişti sonra da. Onun sesini her gün duymak ve yan tarafımda olduğunu bilmek bana yaşamam için bir umuttu. “Yemeğini yedin mi?” diye sordu fakat boğuk gelmişti sesi ama ben anlamıştım yine de.
Gözlerimle hiç ellemediğim tepsiye baktım ve sonra duvara döndüm. “Yedim sen yedin mi?” yemediğimi söylemek hiç bir şeyi değiştirmeyecekti, biliyordum.
“Yedim,” dediğinde buruk bir şekilde gülümsedim ve sanki onu tutuyormuş gibi duvarı okşadım. Derin bir nefes alıp başımı duvara yaslandığımda görmüyordum ama onunda duvara yaslandığını biliyordum.
Oda yemeğini yememişti ama beni üzmemek için yalan söylemişti. O da iyi değildi ama her gün aynı şekilde birbirimizi kandırıyorduk.
Fakat bunu sormaktan da vazgeçmiyorduk. Çünkü biliyordum içimizdeki umut kırıntısı anca böyle dağılmazdı. Anca böyle ayakta dururduk.
Her gün Asır’dan haber alabilsemde Lora’dan alamıyordum ve nasıl olduğunu çok merak ediyordum. Lora’nın kötü olduğunu söylemişti belki de yalandı. Bana Drel’in tehlike de olduğunu göstermişti ama ona inanmamalıydım.
Ne yapacağımı bilmiyordum. Ya da ne yapacağımızı. Belki de tek beni tehdit etmemişti. Lora’yı ailesiyle, Boral başka bir şeyle, Asır’ı kız kardeşiyle tehdit etmişti. Bazen düşünüyordum tek çıkış yolumuz birimizden birinin suçu üstlenmesiydi.
Aklımda ölçüp tartıyordum ama işlemediğim bir suç içinde kendimi onların eline veremezdim. Başka bir yolu olmalıydı, olmak zorundaydı.
Ve soruyordum kendi kendime aramızdan hangimiz bu suçu üstlenecek kadar cesaretli ve kendini düşünmezdi. Kim sadece karşısındaki kişiyi düşünürdü.
O kişi Asır Karun Airlines’di. Bunu adımın Reva Yâre Asia olduğunu bildiğim kadar…biliyordum.
Yalan yoktu ilk başlarda ön yargılıydım. Kendini düşünen bir bencil gibiydi. Hatta hayattaki tek amacı eğlenmek ve dalga geçmek sanıyordum. Ama o kendisinin bende olan ön yargılı yanımı kırmıştı.
Tavırlarıyla, sözleriyle ve düşünceleriyle kalbinde yatan aslı kişiyi görmüştüm.
O benim çocuk yanımı görmüştü. Gerçi gördüğünü bilmiyordu ama ben biliyordum.
Yâre benim çocukluğumdu. Kırgınlığım, öfkem, özlemim, geri de kalmışlığım ve yaşanmamışlığımdı.
“Yâre,” demişti Asır kısık bir sesle ama duymuştum seni. “Karun,” dedim aynı onun gibi.
Duvarın dibinden kalkmış sonra tekrar oturmuştu biliyordum. Hissetmek ne demek biliyor musunuz…tam olarakta buydu. Görmeden görmek.
“O savcı sana vurdu mu?” dediğinde sesinde öfke mi vardı dinginlik mi anlayamadım. Pişmanlık mı, kızgınlık mı?
“Sen…yok öyle bir şey Karun,” desemde inanmayacaktı. Savcı beni sorguladıktan sonra Asır’ı sorgulamış ve bana tokat attığını keyifle ‘Asır deliyle dönsün diye’ anlatmış olmalıydı.
“Tek bir cevap Yâre…vurdu mu vurmadı mı? Senden duymak ve emin olmak istiyorum,” dediğinde sesi tekrar aynı şekilde boğuk gelmişti.
“Vurdu,” kelimesi döküldü dudaklarımdan. Sonra iyice kulağımı verdiğimde bir gürültü koptu. Bir şeye ya da bir yere vurulmanın sesi. Ve Asır’ın öfkeli ama kısık söylenmesi.
“Hans da jöly,” dedi fakat bunu bağırarak söylemişti. Şerefsiz.
“Goah va renvy,” dedi bir yere vurarak. Goah ne demek biliyordum, siktir demekti. Ama devamını bilmiyordum. Duvara bir kaç kere vurup odağı olmaya çalıştım ama sert adım sesleri geliyordu sadece.
Kendi kendine odada turlar mı atıyordu. “Asır Karun!” diye seslensem de ne söylenmeler durdu ne de adım sesleri. Beni duymuyordum artık.
“Asır,” diye seslendim bir kere daha ama o an anladım duyupta cevap vermediğini. Öfkeli miydi, sinirli mi ya da şu an yüz ifadesi hangi şekildeydi. Bilmiyordum ama görmesem de ilk defa öyle olduğunu görmüştüm.
Ciddi ve zihninden başkasını duymayan bir Asır Karun Airlines. Bir duvar ötemdeydi ve ben meraktan duvarı bile kırabilirdim. Fakat gücüm her geçen gün ilmek ilmek azalmıştı.
Kafamı çevirip soğumuş ya da getirildiğinde bile soğuk olan yemeğe baktım.
Ne istediğimi düşündüm…ve istediğim şey bünyeme de yaşananlara da ağır geldi. O kadar olmayacak bir istekti ki benimki.
Tam şu an kimin yaptığını bilmediğim ve soğumuş lezzetli olmayan yemeği değilde.
Büyükannemin yaptığı dumanı üzerinde tüten lezzetli yemeği istiyordum. Ve bunu
imkansız olsa bile deli gibi istiyordum.
Ve evet biz zaten çoktan delirmiştik.
Gözlerimden birkaç damla yaş aktığında hızlıca sildim. Neye ağladığımı bile bilmiyordum çünkü günlerden beri ağlıyordum. Burnumu çekip derin bir nefes aldım ve kafamı soğuk duvara yasladım. Odanın dışarıya bakan camına minik minik damlalar düşmeye başlamıştı.
Hava yağmurluydu, belki de bu yılın son yağmurlarıydı. Ve ben…biz tutsaktık. Yağmurda ıslanmak bile imkansızken…
“Yâre,” diye seslendiğini duydum Asır’ın dakikalar sonra. Adımlar susmuştu belli ki duvarın dibine oturmuştu.
“Özür dilerim,” dedi sanki kendini suçlayarak. “Özür dilerim…bu yaşadığından, olanlardan. Yediğin tokattan ve her şeyden,” dediğinde derin bir nefes verip duvara doğru döndüm.
İşte duvar bazen imkansızlıkların ötesindeki bir soğuk yığıntı olabiliyordu.
“Asır hiç bir şeyin suçlusu sen değilsin. Hem de hiç bir şeyin,” desem de kendini suçlamaktan geri durmayacaktı biliyordum. “Olabilir ama biri özür dileyecekse o ben olmalıyım Yâre,” dedi kararlı ses tonuyla.
Gözümden akan yaşları tekrardan sildim ve buruk bir şekilde gülümsedim. “ Va renvy ne demek?” diye sorduğumda tiz bir kıkırdama duymuştum Asır’dan. “Sen duydun mu onları?” dediğinde sesindeki saf utangaçlığı sezmiştim.
“Öfken ne beni duydu ne de sessiz oldu Asır Karun…söyler misin ne?” dedim alaylı bir sesle.
“Goah ne demek biliyorsun yani?” dedi hafif imalı sesiyle. “Evet,” dedim ne var bunda dermişçesine ve devam ettim. “Senin bildiğin gibi.”
Tekrardan bir gülme sesi duyduğumda ben de güldüm ama bu dudağımın tekrardan acımasına sebep olmuştu. “Söyleyemem kendin araştır,” dediğinde utandığını düşünecektim neredeyse.
“Pekala araştırırım buradan çıkar çıkmaz ilk işim Borala bunu sormak olacak,” dedim imalı tonlamayla. “Hmm, bende Lora’ya nerden bildiğini soracağım.”
“Benim erkek kardeşim var Asır unuttun galiba,” dedim hatırlatmak ister gibi ama en çok kendi yaramı deşmiştim. Drel’e ulaşamıyorum telefonum yoktu. Ve onu tanıyordum meraktan ölmüş olmalıydı.
Derin bir iç çekiş duymuştum. “Çıkacaksın buradan Yâre merak etme.”
“Hep beraber çıkacağız. Senin de kardeşin var…ailen var. Birimizi bile arkada bırakmak istemiyorum artık,” dediğimde tek aklıma gelen Vira’ydı. “Kalmayacağız sen hiç merak etme. Daha randevuya çıkacağız,” dedi alaylı bir tınıyla. Sesi yağmurun şiddetlenmesiyle boğuk boğuk gelmişti.
“Buradan gideceğiz ama seni çok umutlandırmak istemem,” dedim aynı onun gibi. “Hmm, ben boşa ne heveslenirim ne de umutlanırım Yâre Asia.”
“Göreceğiz kimin inadını kiminkini kırıyor,” dedim sanki meydan okuyormuşçasına.
“Göreceğiz ama tabiki de benim ki,” dediğinde sesi buraya girdiğimizden beri ilk defa keyifli çıkmıştı ve o keyiflensin diye daha da saçmalayabilirdim.
Göz yaşlarım kurumuş geriye mutlu bir gülümseme konmuştu yüzüme. “Göreceğiz Karun Airlines.”
O mu güneşi güneş mi onu simgeliyordu bilmiyordum ama tek bildiğim günlerden beri gökteki ve yerdeki güneşe hasret olduğumdu. Ne güneşin doğuş ve batışını görebilmiştim ne de onun gözlerini.
Ve derin bir iç çekişen sonra tekrar sesini duymuştum. “Yüzünü özledim Reva Yâre,” dediğinde ilk defa ona katılıyordum. Ve ilk defa bir cümle bende bu kadar ağır etki bırakmıştı.
Bende güneş sarısı gözlerini. Asır Karun.
🔱
Asırla konuşmamızdan sonra resmen uykuya dalmıştım. Hem de günler sonra. Gerçi bu bayılmadan sayılabilinirdi. Kapı ağır bir şekilde açıldığında kafamı cama doğru çevirdim. Yine fark etmeden bir günü daha batırmıştık.
Görevli içeri girdiğinde ayağa kalkmadan sadece ona baktım. Yemek getirdiğini sanmıştım am elinde hiç bir şey yoktu.
“Savcı sana bir iyilik yapmak istiyor. Arkadaşlarından biriyle görüşebilirsin. Ama sadece bir tanesiyle,” dediğinde şaşkınlıkla ona baktım.
Bu kez ayağa kalkıp masanın önünde durdum. “O ne demek?”
“Kabul ediyor musun etmiyor musun?” dedi sert bir şekilde yineleyerek. “Tamam da neden?” kimse kimseye borçsuz bir şey yapmazdı burdayken bunu çok iyi öğrenmiştim. “Hangisiyle görüşmek istiyorsun?” diye sorduğunda gözlerim duvara takıldı.
Asır’ı çok merak ediyorum ama onun sesini duymuştum. Ben Lora’yla görüşmek istiyordum. Kim bilir ne haldeydi.
“Lorayla,” döküldü dudaklarımdan. Görevli eliyle çıkmamı işaret edince onu takip ettim. Koridorun başındaki odanın önünde durduğumda cebinden çıkardığı dört anahtardan biriyle kapıyı açtı.
“Geç!” diyerek emir verdiğinde sorgulamadan içeri girdim. Lora merakla kapıya bakıyordu. Gözlerimiz buluştuğunda şaşkınlıkla oturduğu sandalyeden kalktı.
“Reva…sen…nasıl?” uzanıp ona sarıldığımda o kadar güçsüz ve kilo vermiş duruyordu ki. Göğsüme bir yumru oturmuştu.
“İyi misin dudağına ne oldu?” diye sorduğunda aramızdaki görevli, “Yalnızca on dakika,” dedi ve kapıyı kapatıp çıktı. “Önemli değil asıl sen iyi misin…çok bitkin duruyorsun?” diye sordum ondan ayrılarak.
Gözleri beni süzüyordu, dudağımdaki yaraya odaklandığın da elini uzatıp dokunacaktı ki acıyla çekildim. “Ben iyiyim…” dese de bu sıralar birbirimize söylediğimiz en çok yalan buydu.
“Hadi otur,” diyerek sandalyelerde birini çekti ve yan yana oturduk.
“Nasıl izin verdiler görüşmemize?” dedi merakla bana bakarak. Masada duran dokunulmamış yemekten anlamıştım ki o da yemiyordu yemekleri. Kafamı tekrardan ona doğru çevirdim.
“Bilmiyorum bir anda görevli geldi…kiminle görüşmek istersin diye sordu, burdayım.”
Derin bir nefes aldı. Odası aynı benimki gibiydi, benzer küf kokusuyla doluydu. “Bunun altında bir şey olmasın Reva?” dediğinde olumsuzca kafamı sallayıp onayladım onu. “Öyle ama ben ne olursa olsun seni çok merak ettim Lora.”
Buruk bir şekilde gülümseyip elimi tutu. “Bende…bende.” Elini sımsıkı tuttuğumda belli belirsiz bir sırıtış yayılmıştı yüzünde. “Asır’ı seçmedin yani?”
“Sen dururken ne yapacağım onun suratını!” dedim alayla gülerek. “Bak bak bir kaç gün önce öyle demiyordun?” dedi imayla bakarak.
“Ne demişim ki ben,” dedim safa yatarmışçasına.
“Ona Yâre ismini söylemişsin daha ne söyleyeceksin,” dediğinde derin bir nefes alıp verdim.
“Bilmiyorum o an söyleyesim geldi. Ama o günden beri bana hep Yâre diyor,” dedim Lora’ya bakarak.
“Biliyor mu sendeki anlamını?”
“Hayır onu söylemedim,” dedim yerimde kıpırdanarak. “Bilse söylemezdi zaten,” dediğinde bende hissettikleri geldi hemen aklıma.
“Ama o Yâre diye seslendikçe çocuk yanım ortaya çıkıyor gibi oluyor Lora. Sanki Reva olgun bir genç kadın fakat Yâre masum yaralı bir çocuk…başı okşanmamış, o kişinin ruhunu okşuyormuş gibi. Reva’yla Yâre ayrı kişilermiş Lora ben bunu öğrendim,” dediğimde belli etmemeye çalışıyordu ama şaşırıyordu her söylediğime.
Yerinde kıpırdayıp iyice bana doğru eğildi. “Reva sen Asır dan hoşlanıyormusun?” diye söylediğinde bir anda ellerimi ellerinden çektim. Başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş gibiydi. Sanki yasaklı bir kelimeyi söylemiş gibiydi.
“Hayır nerden çıkardın onu şimdi!” dedim kafamı sallayarak. Derin bir nefes alıp ondan uzaklaşmama rağmen bana yaklaştı. “Daha demin kendin itiraf ettin canım, nasıl farkın da değilsin ben bunu anlamıyorum?”
Kafamı tekrardan salladım. “Saçmalama Lora bu rejimde mi. Sevgi unutulmuşken ben…biz nerden bileceğiz o duyguyu. Sen karıştırdın galiba,” dediğimde bu kez anlamamış gibi kafasını sallamıştı.
“Canım…rejim diyerek arkasına saklanamazsın. Kendini kandırıyorsun ama beni kandıramazsın. Seni en çok ben tanıyorum,” diyerek buruk bir şekilde gülümsemişti.
“Yok öyle bir şey Lora,” dedim itiraz etmeye devam ederek ve konuyu değiştirdim derin bir nefes alarak. “Boral’la hiç görüşemediniz değil mi? O nasıl acaba?” diye sorduğumda arkasına yaslanıp duvara doğru baktım.
“Yalıtımın olmaması işinize yarayacak kim derdi ki?” dedi kıkırdayarak. “Gürültülü bir şekilde konuşulduğunda duyuluyor Reva. Bir kaç kere…durmadan birbirimizi soruyoruz. Bir nevi aynı odadaymışız gibi,” dediğinde sanki bizi anlatıyormuş gibi hissetmiştim.
“Biz de de aynı,” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek. “İyi yani Boral?” dedim bir kere daha. “Burda ne kadar iyi olabilirse o kadar iyi işte,” dedi sıkıntıyla. “Hepimiz öyleyiz,” dedim elini tekrardan tutarak.
“Reva!” dedi saniyeler süren sessizliğimizden sonra.
“Lora?”
“Nasıl kurtulacağız buradan?” diye sordu umutsuz bir ses tonuyla. Ona doğru yaklaşıp elimi yanağının üzerine koydum ve belli belirsiz akan bir damla gözyaşını sildim. “Meraklanma kurtulacağız, birileri bize ses olacak inanıyorum…” dedim kendime ve onada umut olmak ister gibi.
“Olacak değil mi?” Bu kırık bir dala tutunmak gibiydi. Ama belki de kırılmayacak ve bizi kurtaracaktı. Buna umut deniliyordu.
“Olacak canım…olacak.” Elimi iyice tutu ve buruk bir şekilde gülümsedi. “Asır nasıl?” diye sorduğunda kulaklarımda sesi yankılanmıştı. Yüzünü özledim Reva Yâre. Benim bir hakkım vardı ama ben Lora’yı seçmiştim. O bana açıkça özlediğini söylemişti oysaki.
Bunu öğrense ne tepki verirdi düşünmek bile istemiyordum. “Dediğin gibi burada ne kadar iyi olabilirsek işte. Ama kendini suçladığını biliyorum,” dedim.
“Neden suçluyor ki?”
“O dedi ya gemi gelecek onla gidebiliriz…Vira’nın ölümünde de kendini suçluyor. Burada olmamızda da kendini suçluyor.”
“Demedin mi bu kendi tercihimizdi. Biz de onaylamıştık,” dediğinde kafamı olumsuzca salladım. “Kaç kere dedim ama bir kere kendini suçladı ya vazgeçiremeyiz.”
“Anlıyorum.” Kapı ağır ağır açıldığında görevli içeri girmişti. “On dakika doldu,” dedi buz gibi bir sesle. Ayaklandığımda Lora’da kalkmıştı. Ona sımsıkı sarılıp saçlarına buse kondurdum.
“Dikkat et kendine bak,” dedim uyarırmışçasına.
“Sende Reva, sende…” dedi tekrardan kendine çekip sarılarak. Burnunu çekip hızlıca belli etmemeye çalışarak gözünden akan yaşlarını silmişti. Ama anlamıştım.
“Ağlamak yok güçlü duracağız,” dedim fısıltıyla ve ondan ayrıldım. “Tamam,” dedi burnunu tekrardan çekerek. “Söz mü?” dedim gülümsemeye çalışarak.
“Söz,” dediğinde ona son kez bakıp görevlinin işaretiyle odadan çıktım. Çıkar çıkmaz içimdeki burukluğu nasıl anlatabilirim ki. O burukluk ne zaman kapanacaktı bilmiyordum.
Görevli benim odamda durunca kapıyı açtı, içeri girdiğimde geri kapatıp kilitledi. Ve ben yine o yalnızlıkla baş başa kaldım. Küf kokulu yalnızlığıma.
ASIR KARUN AİRLİNES
Yazarın Anlatımıyla;
Asır Karun Airlines, o Yâre’nin yan tarafındaki odada kafayı yememek için sadece Yâre’nin sesine tutunuyordu. Ondan güç alıyor ve hayata dönüyordu. Çünkü yiyecekti kafayı.
Olanlardan, yaşananlardan ve yapamadıklarından dolayı suçlu gördüğü tek kişi kendisiydi. Ve içindeki pişmanlık dolu sesi susturamıyordu.
En çok da yoran içindeki kendisine düşman olan sesiydi zaten. Bize düşman olan kendimiziz derdi hep kendi kendine.
Güçlüydü…kendini hiç olmadığı kadar güçlü hissediyordu. Çünkü kurtarılması gereken biri ve birileri vardı.
Yâre nasıldı…şuan ne yapıyor diye sormaktan kendini alıkoyamıyordu. Savcının ona tokat attığını bildiğinden beri ne yapacağını bilemiyor, içindeki kavrulan ateşi söndüremiyordu.
Ve kendisinin içi soğumadan kimsenin yapacağı bir şey yoktu.
Kapı açıldığında kafasını hızlıca oraya doğru çevirdi. Görevli kapının ağzında dikilip Asır’a baktığında ayağa kalktı.
“Savcı arkadaşlarından biriyle görüşmene izin verdi,” dediğinde görevli Asır sinirle belli belirsiz sırıttı.
“Neye borçluymuşuz bu iyiliğini?” Bu bir soru değildi bu bir alaydı. “Kiminle görüşmek istiyorsun?” diye sordu görevli onu önemsemeden. “Savcıyla görüşmek istiyorum ona de ki söyleyecekleri varmış. Hemen gelmeliymiş!”
“Sen emir veremezsin,” dedi görevli hatırlatmak ister gibi. “Bu seni ilgilendirmez Savcıyı çağır!” dedi Asır ve yaslandığı duvara geri oturdu. Görevli çıktığında kulağını iyice duvara doğru çevirdi.
Yâreden bir ses duymak istiyordu ama hiç bir şey gelmiyordu. İyi mi acaba diye sordu kendi kendine. En son iki saat önce sesini duymuştu.
Aradan geçen biraz süreden sonra kapı görevli tarafından açılmıştı. Asır keyifle gülümseyerek ayağa kalktı ve sandalyeyi çekip oturdu. Gözleri Savcıyla kesiştiğinde daha da keyiflenmişti.
“Beni buraya çağırdığına göre itiraf edeceksin Asır Airlines?” dedi Savcı kapı kapandıktan sonra. Asır’ın önündeki sandalyeyi çekip oturdu ve kollarını masaya koydu. “Dinliyorum,” dedi Asır’a üstten üstten bakarak.
Asır derin bir nefes alıp tekrardan güldü. “Delirdin galiba.” Asır aldırmadan Savcıya baktı. Yüzüne, şık giyimine. Ellerine…Yâreye tokat atan ellerine.
“İtiraf edeceğim….edeceğim. Ama sen de itiraf edeceksin bir şeyi,”
“Neyi?”
“Yâ…Revaya hangi elinle vurduğunu?” dedi bakışlarını değiştirerek Asır.
Savcı keyifle gülümsedi ve arkasına yaslandı. “Bunu mu merak ettin Airlines. Sen gerçekten kafayı yemişsin.”
“Soruma cevap!” dedi Asır sert bir sesle. “Sen yoksa Reva’nın seninle görüşmek istemediğini mi öğrendin?” dediğinde Savcı, Asır anlamsızca baktı. O ne demek diye düşündü…görüşmek?
“Ne saçmalıyorsun cevap vermemek için?”
“Revaya bir seçim sunduk. Kiminle görüşmek istersin diye oda arkadaşı Lora’yı seçti.” İçinde oluşan garip duyguyu zihnin arka planına attı Asır, canını yakmamalıydı şu an.
“Sen soruma cevap ver,” diyerek yineledi Asır sert bir tonlamayla. Ama içten içe Yâre’nin kendisini neden seçmediğini düşünüyordu.
Bu süre zarfında cevaplar arıyordu. Beni görmek mi istemedi diyordu…o kadar mı önemsizim diyordu. Ama bu cevaplar tam net değildi kafasında.
“Airlines sen delirdin harbiden,” dedi Savcı sağ elini masaya koyarak. Asır bir kaç saniye eline baktı. Elindeki yeni oluşmuş yaralara baktı. Alayla sırıtıp yerinde kıpırdandı. “Delirdim ama sizi de delirteceğim Sayın Savcım,” dedi Asır iğrenirmişçesine.
“Nasıl olacakmış o?” dedi Savcı kendinden o kadar emindi ki, kimse onu yıkamaz gibi hissediyordu. Asır masadaki elini tuttu Savcının ve hafifçe sıktı.
“Bence basit olacak hem de çok,” gözleri tek bir yere odaklanmıştı Asır’ın. Buraya geldiğinden beri masanın altına sakladığı sigara paketine ve çakmağına baktı. Savcı anlamıyor Asır’ın aklından geçeni okuyamıyordu.
“Sizin hayal dünyanız güçlü…bundan bazen gurur duyuyorum,” dedi Savcı elini çekmeden keyifle. “Bu da bizim sayemizde tabi. Öyle bir nesil yetiştirdik ki,” diye devam etmişti, Asır sadece dinliyordu.
“Ama bize kafa tutmanız sadece kendinizi hiçe saymak gibi bir şey Airlines. Sen ve arkadaşların sadece önümüzdeki bir taşsınız. Sizi alıp atmak zor değil bunun farkında değilsiniz,” dedi aynı keyiflilikle Savcı.
Asır belli etmiyordu ama Savcının sağ elini yavaş yavaş sıkıyordu. “Alıp atın ne bekliyorsunuz?” diye sordu Asır önemsizmişçesine.
“Sizin gibi güçlü ve kendini bilen gençlere ihtiyacımız var. Ama biraz daha meydan okursanız sonunuz öyle olacak Airlines.”
Asır gülümseyerek yerinden kalkıp Savcının önünde durdu. Bu sıra da da elini bırakmamıştı.
“Bu elinle mi Revaya vurdun?” diye sordu öfkeyle. “Airlines!” dedi Savcı hafif tiz çıkan sesiyle. Asır durmadı dinlemedi hatta Savcının elini arkaya doğru çevirip yavaş ama kararlı hareketlerle tersine doğru döndürdü.
“And olsun ona dokunursan bırak kolunu burayı yakarım demiştim Sayın Savcım. And olsun yaparım!” Savcının acı bağırışlarını duymadı bile Asır iyice çevirdiğinde kırılma sesini duymuş anca öyle çekmişti ellerini.
“And olsun!” diye de yinelemişti.
Bölüm etkileşimi
