Bölümler 30Şu an: 27.BÖLÜM: Kül Toprak
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Zamanın da yeteri kadar ellerini tutamadıklarımızın.
Topraklarını okşamak zorunda kalıyorduk.”
Geçmişten Kesit;
Lara FRENT
Evimizin sokağına koştur koştur girdim. Nasıl hızlı geldiğimi bile korkudan anlayamamıştım. Sokağa girdiğimde bir kaç araba gördüm park halinde ama aldırış etmeden binaya girdim.
Annem meraklanmış olmalıydı.
Daireye çıkıp anahtarımı almadığımdan direk zile bastım. Fakat kapının önünde duran ayakkabılardan anlamıştım ki, misafirler gelmişti.
Saniyeler sonra kapı aralandığında annem beni görür görmez sinirli bir bakış atmıştı.
“Nerdesin kızım…misafirler geldi yemeğe başlayacağız hadi kendine çeki düzen ver. Seni bekliyoruz,” dediğinde annem şaşkınlıkla baktım bir yandan da buketi saklamaya çalışıyordum ve ayakkabılarımı çıkardım.
“Siz beklemeyin başlayın anne,” dedim kısık bir sesle. Annem ben girince direk kapıyı kapattı. “Olur mu öyle şey senin için geldiler,” dedi uyarır bir tonda.
Şaşkınlığımı daha da artmıştı. “Hadi bekliyoruz,” diye yinelediğinde salona girmişti bile. Anlamsız bakışlarla odama girip elimi yüzümü yıkadım. Üstümde bir şey yoktu normal eşofman takımım vardı.
Daha fazla bekletmemek için odamdan çıkıp salona yöneldim.
“Hoşgeldiniz!” dedim masa da oturan kadın ve adama bakarak. Yanlarında da benim yaşlarımda bir genç vardı. Beni görür görmez ayağa kalkmıştı. “Hoş bulduk kızım,” demişti kadın gülümseyerek.
“Nasılsın Lara?” diye sorduğunda sanki tavırları tanışıyormuşuz gibiydi. Annemin bana ayırdığı sandalyeye oturduğumda sorusuna kulak asmadan önüme döndüm.
“Kızım Benor sana nasılsın dedi,” diyerek hatırlattığın da babam ilk ona sonra babama baktım. “İyiyim sağ ol,” demekle yetindim.
“Utandı tabi biz başlayalım,” demişti adamda, babasıydı galiba. Herkes yemek yemeğe başladığında şaşkınlığımı üzerimden atamıyordum resmen.
Hiç bir şey anlamamıştım ki.
Yemeği babaların iş konuşmasıyla bitirmiştik. Sonrasında hızlıca masayı toplamıştık. Annem ve ben mutfaktaydık misafirler işe oturma odasına geçmişti.
“Anne,” diyerek ona yöneldim bir yandan da sessiz olmaya çalışıyordum. “Ben odama geçsem artık ders çalışmam gerekiyor,” dediğimde annemin direk kaşları çatılmıştı.
“Ne dersi?” demişti sanki bilmiyormuş gibi yaparak. “Anne sınava az kaldı ya…yetiştirmem gereken konular var,” dedim hatırlatmak ister gibi.
“Kızım biz babanla karar verdik,” dediğinde anlamsızca baktım ona. “Neye karar verdiniz?”
“Senin bir Türkle görüştüğünü biliyoruz ve kızım biliyorsun bu bize…kültürümüze uymaz,” dediğinde şaşkınlığım artmıştı.
“Ne demek biliyorsunuz anne…anlamıyorum,” dedim titreyen sesimle. “Bak karar verdik. Sınava girmeyeceksin ve Asia’ların oğluyla evleneceksin,” dediğinde annem tane tane başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüştü sanki.
“Anne sen ne dediğinin farkın da mısın?”
“Çok farkındayım…onlarda bunun için geldi. Yüzük takmaya geldi,” annemi duymuyorum sanki kulaklarım uğuldamaya başladı bir anda.
“Anne ben okuyacağım…anne ben onu gerçekten seviyorum bunu kabul edemem,” dedim hiddetle karşı çıkarak.
Annem bana bir kaç adım atıp ellerimi tuttu beni zaptetmek ister gibi.
“Baban öyle karar verdi kızım…bundan dönüşü yok,” kafamı salladım dudaklarım lal olmuştu çünkü.
“Ben onu seviyorum ama söyle babama. Anne yapma hayır…istemiyorum ben,” dediğimde sesim çatallaşmıştı.
“Baban kararında kesin, ona karşı ben gelemedim sen nasıl geleceksin,” dedi net bir ifadeyle. “İstemiyorum,” dedim son çıkan sesimle.
“Olmaz!” Zihnimde dolandı her şey….aldığı zambak…yarınki buluşma planımız.
“İstemiyorum ben onu çok seviyorum anne yapma!” dedim kendimi saniyeler sonra toparlayarak. “Canım kızım böylesi daha iyi…inan bana.”
“Hadi takalım şu yüzükleri artık!” diyerek seslendi babam oturma odasından. Kafamı salladım, tekrardan bir umut anneme baktım.
Ama o kadar katıydı ki, benim düşüncelerimi umursamıyordu. Okumak istediğimi bile bile…yapıyordu bana bunu.
“Hadi kızım ayıp olacak,” diyerek koluma girdiğinde annem yürüyen ben değildim sanki. Orada olan ben değil bir başkasıydı.
Oturma odasına girdiğimiz hepsi bir anda kalktı. Beni Benor’un yanına götürdü annem ve sonra elini çekti kolumdan. Şimdi bayılmalıydım…şu an yok olmalıydım.
İstemiyorum diyordu hâlâ iç sesim…olmaz diyordu.
“Evet, hep mutlu olun!” dedi babası cebinden yüzükleri çıkartarak. İlk önce bana döndü tek taşı parmaklarıma taktı. Sonra alyansı da taktı…elimin kırılmasını istedim. O an çok şey istedim.
Benor’a taktı öbür yüzüyü ve alkışlar arasında keyifle yerlerine oturdular. Ben ise kalakaldım oturma odasının ortasında. “Kızım, gel otur sende,” dediğini duymuştum babamın ama çoktan koşar adım çıkmıştım oradan.
Ağlayarak kapattım kapımı. Yatağıma oturduğumda beyaz zambaklarla kesişti gözlerim. Bu bir ihanetti…bu bir kalbi hançerle deşmekti.
Gözyaşlarımın arasında buketi kucağıma aldım ve yüzümü ona doğru gömdüm. “Lütfen bir çıkış yolu olsun!” dedim fısıltıyla.
“Lütfen…nolur!” Kabus olmalıydı…şaka olmalıydı. Çünkü akıl alır gibi değildi bu karar. Bir insanın kalbini hiçe saymaktı…canını pazarda satarcasına vermekti.
Bu aşkı görmemek çok şeye bedel olacaktı. Bana…Kerem’e. Çok ağır olacaktı!
ŞİMDİKİ ZAMAN;
İKİ HAFTA SONRA
REVA YÂRE ASİA
İki haftadan beri kafam da dönüp duran tek şey, Asır’ın cümleleriydi. Bana söyledikleriydi. Gönlümün kıyısı demişti bana. Denizde ne varsa kıyıya o vurur demişti.
Hiç çıkmıyordu mesela aklım da ve unutmamak için telefonuma kaydetmiştim. Ama hiç unutmamıştım ki nasıl unutabilirdim.
Bugün mahkeme günüydü.
Bugün herşeyin bittiği gündü. Özlemin…hasretin belki de. O kadar heyecanlanmıştım ki sanki randevuya çıkıyorduk, sanki özel olarak buluşacaktık. Ama hiç biri değildi işte.
Bir karar verilecekti ve umarım o karar bizim için en iyisi olacaktı. Kapının zili çalındığında Lora’ya izin vermeden çatalımı bıraktım ve ayaklandım.
Asır’ın da dediği gibi yemeklerimi yiyordum. Kendimi yormuyor ve bu süreçte yıpratmıyordum. “Gelen kim?” diye sormuştu Drel merakla.
“Asır’ın kardeşi…Henır,” demişti Lora ben ise kapıyı açmak için koridora çıkmıştım bile. “Henır mı?” demişti Drel şaşkınlıkla. “Evet ne oldu ki?” dediğini işitmiştim Boral’ın da.
Kapıyı açıp Henır’a baktım. Elinde kocaman bir kutuyla karşılaşmıştı beni. “Hoşgeldin…bu ne?” dedim şaşkınlıkla. “Göstereceğim şimdi…hoşguldum,” dedi gülerek ve içeri girdi.
Henır bir hafta önce benimle irtibata geçmiş telefonla konuşmuştuk. Sonrasında ise aramızda samimiyet oluşmuştu. Bugünde evime ilk defa geliyordu…mahkemeye bizimle geçecekti.
“Hoşgeldin Henır aç mısın?” diye sordu Lora mutfaktan seslenerek. Drel de merakla çıkmıştı, o ilk defa görecekti Henır’ı. “Drel bak bu A-” diyecekken şaşkınlıkla baktı Henır, Drel’e.
“Drel!” dedi bir anda.
“Nasıl ya,” diyerek gülümsemişti Drel de. “Anlamadım siz tanışıyor musunuz?” dedim bu kez de ben şaşırmıştım.
“Evet,” diyerek bana döndü Henır. “Okuldan tanışıyoruz ama tam tanışmamışız,” dediğinde gözlerimin önüne Savcının bana gösterdiği fotoğraf geldi. O fotoğrafla beni tehdit etmiş ve o kız Henır’dı şimdi anlıyordum.
“Tamam şaşkınlığınızı atın ayakta kaldı kız,” diyerek seslendi Boral. “Ben aç değilim aslında, şunu sana vereyim Reva,” dediğinde elime tutuşturduğu kutuya baktım.
“Artık tahmin ediyorsundur,” dediğinde anlamıştım. “He…hı tamam odama gidip geliyorum,” dedim belli belirsiz sırıtarak. “Yine mi Asır’dan…napıyorsun bütün parasını elbiseyemi yatırmak istiyor,” demişti Lora kıkırdayarak.
O sırada da ben arkamı dönmüş yürümeye başlamıştım bile. Henır ve Drel mutfağa girerken Drel’in sesini duymuştum. “Benim anlamadığım şeyde neden elbise gönderdiği. Bilmediğim bir şey mi var?”
Anında kahkahalar yükselmiş mutfaktan. Odama girip kapıyı kapattım ve kutuyu yatağıma koydum. Yüzümde oluşan gülücüğü göremiyordum ama otuz iki diş sırıtıyordum şu an.
Bu gönderdiği ikinci elbiseydi ama her gönderdiğinde aynı tepkiyi verecektim galiba. Yatağıma keyifle oturup kutuyu özenle açmaya başladım.
Önce zambak kokusu yayıldı burnuma. Ve hemen beyaz zambak buketiyle karşılaşmıştım. Önceki aldıkları kurumaya başlamıştı. Buketi yatağın üzerine koyup elbiseyi ellerimin arasına aldım.
Mavi askılı bir elbiseydi ve üzerinde mavi, sarı çiçekler vardı. Bizi temsil eden renkler. Hızlıca ayağa kalkıp üzerime doğru tuttum. Bu kez mini bir elbise aldırmıştı.
Kafamı kutuya çevirdiğimde elbisenin altında zarf olduğunu fark ettim. Elbiseyi dikkatlice yatağıma koydum, sanki farklı bir hareketimde yırtılacaktı.
Zarfı alıp kartı çıkardım ve okumaya başladım.
Gönlümün kıyısı ay ışığına;
Sana çiçek ve elbise göndermemek için iki hafta kendimi tuttum. Ama şimdi tam zamanı, mahkemeye bu elbiseyle gelmen beni çok mutlu eder Yâre. Bu elbise…sana bana ve bize umut olsun.
Işık getirsin…ışık olsun ay ışığı!
Seni bekliyorum ve her zaman bekleyeceğim.
ASIR KARUN AİRLİNES
Kartı gülümseyerek zarfın içine geri koydum. Tekrardan elbiseye baktım. Buketi alıp bayomdan ayrı bir vazo alıp dizmeye başladım.
Geçen aldıkları kurumaya yüz tutmuştu. Makyaj masanın bir köşesine koyup, odamdan çıktım. “Aaa bize göstermek yok mu?” diye sordu yapmacık bir sesle. “Lora’cım giderken görürsün.”
Tekrar yerime oturup kahvaltım devam ettim. “Bak bak ne kadar da mutlu oldu,” diyerek tekrardan üstüme geldiğinde bir bakışımla susmak zorunda kalmıştı, Lora.
Sessizce kahvaltımızı yaptıktan sonra geri odama girmiş bu kez özenle hazırlanmaya başlamıştım. Çünkü bugün farklıydı…bugün Asır çıkacak ve iki hafta önce sorduğu soruyu cevaplayacaktım.
Elbiseyi giymiş altına beyaz bir babet giymiştim. Saçlarımı özenle düzleştirmiştim, hafif bir makyaj yapmıştım yüzüm soluk gözükmesin diye. Sonra ceketimi de alıp üzerime geçirdim.
“Hazırlandın mı?” diye sordu kapının öbür tarafından Henır. “Hazırım…gelsene Henır,” dedim kapıya doğru. Sanki bunu bekliyormuş gibi hemen kapıyı açıp odaya girdi. Gülümseyerek onaylayıcı bir bakış attı bana. “Çok iyi durmuş,” dediğinde gülümseyerek ben de ona baktım.
“Oldu değil mi?” Lora da bizim sesimizi duyunca odasından çıkmış aralık kapıdan içeriye bakmıştı. Merakla beni süzmüştü bir yandan da saçını yapıyordu hızlı hızlı. Henır’la bu hareketine refleks olarak kahkaha atmıştık.
“Bu elbiseleri Henır’ın seçtiği çok belli. Aşırı zevklisin,” diyerek göz kırptı ve geri girdi odasına. “Abime söyleyeceğim seni Lora,” demişti hafif alaylı tehditkar sesiyle.
Henır birkaç adım daha atıp odamı inceledi. “Nasılsın?” diye sordu merakla. Kafamı iyiyim anlamında sallayıp yanına gittim. “İyiyim ya sen?” gülümseyerek gözlerime baktı. Hâlâ bu kadar benzediğimize inanamıyordum.
“İyiyim…ama bugünden sonra daha iyi ve mutlu olacağım,” dedi buruk bir şekilde. O da özenle giyinmişti. Gözlerim bileğindeki bilekliğe kaydığında gülümseyerek bileğimi tuttum.
“Bunu bugün abine vereceğim,” dedim çünkü onda da aynı bileklik vardı ve onlar için özeldi. “Aslında,” dedi bir anda ve cebinden bir şey çıkardı.
Kafamı eğip eline baktım. “Ben aldığım yerden bir tane daha aldım…” dediğinde şaşkınlıkla bir bilekliğe bir de ona baktım.
“Düşündüm ki abimin olan bir şeyi bileğinde taşımak seni çok mutlu etti. Ve onu verdiğinde boşlukta hissedeceksin eminim ve abimle de konuştum,” durduğunda dudaklarımı aralayıp sordum.
“Neyi konuştunuz?”
“Bu bilekliğin sende kalmasını istiyormuş benim için bir sakıncası olup olmadığını sordu,” geri bilekliği cebine koydu sanki saklamak ve korumak ister gibi.
“Bende sakıncası olmadığı ama onunda bilekliği sevdiğini söyledim ve yeni bir tane daha almayı teklif ettim. Oda onayladı, bileğindeki kalacak bunu da abime vereceğim,” dedi buruk bir şekilde bana bakarak.
Dolan gözlerimle ona baktım sonra bileğine ve bilekliğe. “Henır ben ne diyeceğimi bilemiyorum,” dedim şaşkınlıkla. Hiç bir şey demeden bir kaç saniye bana sarıldı ve ayrıldı.
“Ben bir abla kazanmış gibi hissediyorum, sende bir kardeş kazandığını düşün ve hisset istedim. O bilekliği abim hediyesi olarak değil de benim hediyemmiş gibi hisset olur mu?” dedi kalbimi ısıtan sesiyle.
“Olur…olur Henır teşekkür ederim,” durdum ellerini tuttum. “Bende bir kardeş kazanmış gibi hissediyorum ona hiç şüphen olmasın.”
Bu kez ben ona sarıldım. “Şimdi gidiyor muyuz abimi almaya?” diye sordu kendine bana ve herkese güç vermek ister gibi.
Gülümseyerek onun gibi kararlılıkla kafamı salladım. “Gidiyoruz…alacağız ona hiç şüphem yok!” Kapı tekrardan Lora tarafından açıldığında şaşkınlıkla ve merakla baktı.
“Neden duygusallaştınız siz?” dediğinde merakına tekrardan gülümsedik. “Henır bir bileklik daha almış bu bilekliğin bende kalabileceğini söyledi de,” dedim buruk bir şekilde. Bir yandan bileğimdeki bilekten güç almak ister gibi sımsıkı tutuyordum.
“Ya çok ince bir düşünce,” dedi Lora bir bana bir Henır’a bakarak. “Sen hazır mısın?” diye sordu Henır. “İki dakikaya hazırım,” diyerek güldü ve odadan geri çıktı.
Lora’da hazırlandıktan sonra evden çıkmıştık. Mahkemeden önce gideceğimiz başka bir yer vardı. Geç kalınmış bir ziyarette gidiyorduk şuan.
İki hafta kadar geç kalmıştık…çünkü kendimi hazır hissedememiştim. Onunla hiç bir zaman yüzleşememiştim. Oturup düzgünce konuşamamıştık, onunla en konuşmamız tehdit üzerineydi. Son görüşmemiz de karşımda hırsla bilenmiş bir adam vadı.
Babamı görememiştim. Babamı tanıyamamıştım. Bana babalık yapmayan babama veda etmeye gidiyordum.
Ne kadar bir vedayı bile haketmese de.
“Şuradan değil mi?” diye sormuştu Boral. Yanında da Drel vardı, biz arkaya oturmuştuk. “Evet sen dur biz inelim,” dediğinde Drel, Boral kenarıya park etmişti arabayı. Kapıyı açıp indiğimde Drel’de benimle birlikte inmişti.
Sessizce mezarlığın ortasından yürüyüp babamın mezarlığana doğru yöneldik. Vira’da onun yanında gömülüydü. Çok garipti; ölüm emrini verenle yan yanaydı.
Drel babamın mezarlığının başına gittiğinde ben Vira’nınkine yöneldim. Mezar taşına oturup toprağını okşadım. “Ben geldim…umarım iyisindir Vira,” dedim gözlerimdeki yaşları engellemeye çalışarak.
Bir yandan da babamın mezarlığına bakıyordum. “Ben çok üzgünüm seni koruyamadığımız için. Nolur affet bizi!”
Drel babamın mezarlığına elini koyup toprağına dokundu. “Hatırlıyor musun baba,” dedi bir anda ve devam etti. “Büyükannem; Zamanın da yeteri kadar ellerini tutamadıklarımızın.
Topraklarını okşamak zorunda kalıyorduk, derdi hep. Haklıymış,” ellerini topraktan çekti.
“Ama isterdim ki,” dedi acımasız bir sesle. “Biz senin ölümünü değil de senin bizim ölümünü görmeni. Fakat olmadı, o acıyı tadamadın bizi doğru düzgün sevmediğin gibi,” sesi titriyordu ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
Ama daha fazla direnememiştim. Gözyaşlarım bir bir akmaya başlamıştı. “Görüşürüz,” dedim fısıltıyla yalnızca Vira’ya demiştim. Drel son bir kez bakıp kalktı mezar taşından. Birlikte geri yürürken Drel beni kolumdan tuttup durdurdu.
“Henır’da bizimle geldi ama şüphelenmesin?”
“Şüphelenmez. Asır ailemle ilgili çok bir şey bilmiyordu zaten,” dedim sadece. Sonra arabaya binip yola çıkmıştık.
Mahkeme salonuna girdiğimiz de en başta annesi oturuyordu ve annesinin kardeşi. Evet o adam Asır’ın dayısıydı. Henır’da annesinin yanına geçince çok gözde olmamak için arka da bir yerlere oturdum.
“Babası mahkemeye de mi gelmeyecek?” diye sordum yanıma oturan Boral’a. “Hiç bilmiyorum, ayrıntılı soramadım da,” demiş önüne dönmüştü Boral.
Yarım saatlik bir beklemeden sonra Hakim, Savcı ve Ally gelmişti salona. Yerlerine oturduklarında arka kapının açılma sesi kulaklarımıza dolmuştu. En sonunda ayağa kalktığımız da görebilmiştim Asır’ı. Polislerin eşliğinde yerine doğru getiriliyordu.
Kıyafetlerini değiştirmişti. Üzerinde takım elbise vardı, saçları dağınık da değildi düzenli de. Beni görür görmez yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşmuştu. Bende gülümsedim ona bakarak.
Gözleriyle inceledi beni yine…geçen ki gibi. Elbiseme, saçlarıma baktı. Sonra mahkeme başlayacağından Asır’da yerine alındı. Sırtı bize dönüktü.
Tam oturacakken annesine kaymıştı gözlerime çünkü bana bakıyordu. Öfkeli bir bakış mıydı, farklı bir duygu mu vardı yüzünde anlayamamıştım ama hoşlanmadığı belliydi.
Gözlerimi ondan çekip Hakime baktım. “Sanık Asır Airlines’in suç duyurusunda gerekli araştırmalar yapıldı. Tanıklı; Boral Lair, Lora Vira ve Reva Asia’nın iddialarına göre Sanığın bir suçu olmadığı, ihbarın asılsız ve yalan beyanlanmış olup, maktül Levnt Asrent’i öldürmediği kesinleşmiştir. Ayrıca hiç bir delil olmadığından Sanık Asır Airlines’in Avukatı Ally Lair’in de talep ettiği gibi mahkeme sonuçlanmıştır. Sizlerin eşliğinde tanıklara bir daha sormak istiyorum…”
Hakim durdu üçümüze birden baktı. “Tanıklı; Boral Lair, Lora Vira ve Reva Asia davada değişen bir husus var mı?”
Durdum Lora ve Boral’a baktım. Hepimiz aynı anda kalktık. “Yoktur Sayın Hakim!” ve aynı anda tekrar yerimize oturduk. Hakim durdu tokmağı eline alıp bir kere vurdu.
“Gereği düşünüldü, karar…” dediğinde herkes ayaklanmıştı ve bende kalktım. “Sanık Asır Airlines’in asılsız bir suç duyursu olduğundan ve dava kesin sonuçlanıp maktül Levnt Asrent’in katili bulanamadığından…”
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Derin bir soluk alıp verdim, Lora bir anda uzanıp destek olmak ister gibi elimi tuttu.
“Tutuksuz yargılanmasına, ancak dosyanın kapanmamasına önemli bir delil bulunduğunda mahkeme tarihi oluşturulacağına karar verilmiştir!” dedikten sonra Hakim ayağa kalkıp salondan çıktı.
Lora ve Boral bana doğru döndüklerinde şaşkınlıkla ve sevinçten ne yapacağımızı bilmeyerek birbirimize sarıldık. “Şimdi bitti mi?” demişti Lora, Boral’a bakarak.
“Tam bitmedi ama bitecek!” Derin bir nefes alıp Asır’a baktım. Oda bana bakıyordu, gözünü kırpıp kafasını salladı. İçin rahat tut der gibiydi.
Teker teker salondan çıktık. Asır’ı Ally’in dediğine göre iki saate salacaklardı. Biz ailesine rahatsızlık vermemek için arabada beklemeye başlamıştık.
Ama iki hafta beklemiş biri olarak iki saatin daha uzun geçtiğine emindim. Durmadan saate bakıyor, arada arabadan inip biraz yürüyor ve geri biniyordum.
“Tamam az kaldı!” demişti beni sakinleştirmek ister gibi Lora. Boral ve Ally içerideydi arada gelişmeleri haber veriyordu ama bir türlü bitmemişti işlemler. En sonunda Lora’nın telefonunun sesi tüm arabada yankı yaptığında heyecanla ona döndüm. “Boral mı?” diye sorduğumda kafasını sallayıp hoparlöre aldı.
“Lora, Asır’ı beş dakikaya çıkartıyorlar!” dediğinde hızlıca arabadan indim. Beş dakika dedim kendi kendime…beş dakika sonra.
Gözlerimden akan yaşlar şimdi neydendi bilmiyordum ama içim kıpır kıpırdı. Drel ve Lora’da yanıma geldiğinde bahçenin köşesinde beklemeye başladık. Kapının orada hareketlilik olmuştu.
İlk önce Ally çıkmıştı dışarı onun ardından Boral. Ve Asır…bir yanında annesi diğer yanında Henır vardı. Gülümseyerek belli belirsiz bir adım attım gözleri etrafı aradığında ilk önce gökyüzüne baktı…derin nefes çekti sanki ciğerlerine…Sanki benim ciğerlerim doldu.
Sonra gözlerimiz otomatikman kesişti. Olduğu yerde kala kaldı bir süre sonra annesine ve kardeşine dönüp bir kaç bir şey dedi. Onlar onaylayıp yanından ayrıldığında yürümeye başladım.
Koşuyor muydum…bilmiyordum ama bu bir kavuşmaydı. En sonunda bir kavuşmaydı.
Asır hızlı bir şekilde merdivenlerden inip bana yöneldiğinde adımlarım daha da hızlandı. Herkes sustu sanki…tüm sesler.
Son adımımı da attığımda Asır’ın kollarındaydım iki hafta sonra. “Yâre,” döküldü dudaklarından. “Asır,” dedim yalnızca. Kollarıyla iyice sardı beni ve saçlarıma belli belirsiz öpücükler kondurdu.
Şehir sustu adeta…nefis alıp verişim sustu. O sustu ben sustum. Karun sustu, Yâre sustu. Ve ardımızda olan insanlar arabalarına binip sessizce gittiler, bizi orada yalnız bıraktılar.
Kollarını benden ayırdığında dudaklarını aralamadan sadece gözlerime baktı. Gözleriyle anlattı her şeyi. Elini uzattı, “Tutar mısın?” der gibi uzattı hemde.
Ben de ona cevap olarak sımsıkı tuttum elini. Park halindeki arabasına yürümeye başladık. Benim için açtı kapıyı, hiç bir şey demeden oturup yavaşça kemerimi bağladım. Asır’da yan koltuğuma oturduğunda ağır ağır sürmeye başladı.
Her şeyi yavaş yaşamak ister gibiydik. Kim bilir belki de bizim için yavaş dönmeye başlardı, dünya.
Biz kendimiz için dünyayı tersine çevireceğimiz gibi. Çünkü biliyordum bundan sonra durduramazdı hiç bir şey bizi. Ne rejim…ne ülkenin başındakiler.
Çünkü artık duygular vardı…sevgi vardı, merhamet vardı ve en önemlisi aşk vardı.
Asır uzanıp radyonun sesini açtığında iki hafta öncesine döndüm sanki. O an gözümde canlandı ama izin vermedim bu güzel anı bozmasına…mahvetmesine.
Çok değil on beş dakika sonra bir deniz koyundaydık. Kimsenin olmadığı bu kış gününde Asır nedendir bilmem buraya gelmeyi seçmişti.
Plaja doğru yönlendirdi arabayı ve tam denizin önünde durdu. Kemerini çıkartıp hafifçe bana döndürdü vücudunu. Bende onunla birlikte kemerimi çıkartıp, döndüm.
Usulca elimi tutup gülümseyerek baktı bana. Gergin gibiydi ve telaşlı gibiydi. Yani ben öyle de hissetmiş de olabilirdim.
“Sana,” diyerek başladı konuşmasına. “Haftalar önce bir soru sormuştum hatırlıyor musun, tam denizin önünde şimdi ki gibi?” dediğinde hatırıma canlanmamıştı o an.
Hafif ve ağır bir şekilde elimi okşuyordu. “Neymiş o soru?” dedim merakla. Gülümseyerek bir nefes aldı o alınca ben nefesimi verdim. Gözlerini tekrardan gözlerime çıkardı.
“Eğer bu düzen ya da rejim ne denirse artık. Böyle olmasaydı farklı dünyalarda olsaydık.
Farklı düzenin olduğu duygunun olduğu. İnsanların en son otuz sene önce birbirine aşık olduğu ve evlendiği bir yer olmasaydı bu topraklar, benimle sevgili olur muydun?” diyerek tekrardan hatırlattı ve dudaklarını araladı.
“Sorumu değiştiriyorum…eğer bu rejime karşı gelip onu değiştirmeyi benimle istersen ve buna inanırsan ay ışığı…bu toprakları değiştireceğimize dair inancın varsa benimle sevgili olur musun?” durdu…ve şu an tekrardan sesler durdu.
Gülümseyerek dolan gözlerimle baktım sarı gözlerine. Dudaklarımı ısırdım ve bir an daha düşünmeden araladım. “İki hafta öncede sormuştum ve o an da belliydi cevabım şimdide…rejim umurumda bile değil,” dedim hırsla yüzünde hemen sırıtış belirmişti.
“Yani?”
“Olurum Asır…” dediğimde beni kendine çekip kollarını belime doladı. “Ama,” diyerek konuşuyordu bir yandan.
“Geleceğimiz için rejim benim için önemli,” dedi alayla. “Hangi gelecek?” diye sordum. Benden ayrılıp gözlerime baktı. “Ne yani şimdiden ayrılma planlarımı yaptın fholow,” dediğinde kahkaha yaptım.
“Yaparım tabii de.” Gülümseyerek elimi uzatıp ilk defa yanağına koydum. Baş parmağımla okşamaya başladım. Oda refleks olarak gözlerini kapamıştı. Deniz daha da hırçınlaştı, sanki o da biliyordu her şeyi. O da biliyordu bunun yanlış olduğunu. Gerçi kimileri için yanlış kimileri için doğruydu.
“Yâre,” dedi bir anda, gözlerini araladı. Boğazını temizledi, sanki derin bir nefes alıp verdi. “Asır,” dedim devam etmesini isteyerek. O kadar büyülenmiş ve kendimi ona kaptırmış gibiydim ki. “Seni çok seviyorum,” bunu demesini beklemiyorum kesinlikle.
Bölüm etkileşimi
