Bölümler 30Şu an: 10.BÖLÜM: İhlal
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Bizi aydınlatan sensin…”
Büyük bir çıkmazda neyi umursardınız ilk önce. Kendinizi mi yoksa sevdiklerinizi mi?
Kurtulmayı mı kalıp direnmeye mi? Her şeye rağmen üzülüp beklemeyi mi? Mutlu olmak ve ânı yaşamak için zirveye çıkmak mı?
Korkularım ve endişelerim bir alt katta kalmış gibi hissediyordum. Ben şuan zirvedeydim ve umursadığım tek şey yıldızların ne kadar parlak olduğuydu. Sanki gerçekten parladıkça beni bizi hatta içimizi aydınlatıyor gibiydi.
Asır yorganı yere sermiş yastıkları yan yana koymuştu. Feneri yakmış ve bir kaç mum da koymuştu.
Bağdaş kurmuş poşeti açarken ben terasın en ucunda aşağıya bakıyordum. Derin bir nefes çekip buruk bir şekilde gülümsedim.
“Aşağıya atlamayı düşünmüyorsun değil mi?” diye sordu Asır gülümsediğini hissetmiştim.
“Yani yeri ve zamanı değil şu güzel ânı bozma diye söylüyorum,” diye devam ettiğinde ona doğru döndüm.
Tahmin ettiğim gibi gülüyordu. “Tek derdin bu an mı?” dediğimde ben de gülüyordum. “O kadar planladım,” dedi dalga geçmeye devam ederek. Yanına oturduğumda bir kase dolusu pirinç lapasını bana uzattı.
“Kani salatası da var,” diyerek ortamıza koyduğunda uzattığı kaşığı da aldım. Pirinç lapasından bir kaç kaşık aldığımda ona doğru döndüm.
“Anahtarı nerden aldın?” Bunu girdiğimiz andan beri merak ediyordum.
Bana doğru bakıp yemeğini yemeğe devam etti. “Resepsiyondaki çalışana terasın kullanılıp kullanılmadığı sordum. Oda kullanılmadığı ve girişlerini yasak olduğunu söyledi. Kilitli mi dediğimde yanlış bir cevap verdi,” diyerek anlattığında devam etmesini bekledim.
“Ne söyledi ki?”
“Kilitli olduğunu tabiki de,” dedi keyifle. Salatadan da bir kaşık aldığımda zar zor alabilmiştim. Kaşıkla yenen bir salata değildi alması zor oluyordu.
“Anahtarın onda ya da çekmece de olduğunu biliyordum. Aşağıya indiğimizde Boral görevliği çağırdı bende çekmecelerden anahtarı aldım,” diyerek lafını bitirdiğinde bu kez gerçekten şaşırtmıştı beni.
“Sen çaldın.”
“Kalbimi kırıyorsun aldım diyorum Reva,” dedi masumlaştırararak. “Fark edilmeyecek mi?”
“Onlar anlayana kadar biz gitmiş oluruz,” dediğinde gülümseyerek bana bakmıştı. “Dışarı neden çıkmadık peki?” diye sordum ormana doğru bakarak.
“Tatildeyim ve oteldeki her yeri kullanmak hakkım değil mi? Parasını peşin alan bir otel için normal karşılanması gerekiyor bu durumun,” diyerek açıklandığında ben inanmıştım haklı olduğuna resmen.
“Normal olmayan otelde normalleşen haklar,” dedim kıkırdayarak. Pirinç lapalarımızı bitirdikten sonra yıldızları rahatça izlemeye başlamıştık.
“Hadi bana bilmediğim bir şey söyle?” dediğinde ona bakmadan gülümsedim.
Kafamı iyice yastığa koymuş yıldızları izlemeye devam ediyordum. “Grans’ın diğer bir anlamı ağzı yayvan demek mesela bunu bilmiyorsun,” dememle yerinde kıpırdanmış iyice bana dönmüştü.
“Ondan mı bahsediyorum kendinle alakalı olanı soruyorum,” dediğinde bu kez durmadım bende ona baktım.
“Sen randevu için koz almak istiyorsun?” dedim çatık kaşlara ona bakarak. “Ben seni tanımak istiyorum,” dediğinde şaşırmalıydım ama o gerçekten açık sözlüydü.
Tekrardan kafamı çevirdim ve pikeyi iyice üzerime çektim. “Daha balkondayken üşüme içeri gir diyen adam şimdi beni terasa çıkarıyor,” dedim yalandan söylenerek. “Gidebiliriz,” dedi ciddi bir şekilde.
“Hayır halimden memnunum…bilmediğin bir şeyim ikinci ismimin Yâre olması,” dediğimde yüzünde belli belirsiz gülümseme olmuştu.
“Gülme Drel’in ikinci ismi Yona ve ailem çok koymak istemiş ve nedense benim de ismimin benzemesin istemişler. Drel doğduktan sonra ismimi değiştirmişler.”
“Yâre…galiba sana artık Yâre diyeceğim gerçekten kimse bilmiyor mu?” diye sordu keyifle sırıtarak. “Söylediğime pişman etme…ailem dışında hayır,” dedim derin bir nefes alarak. “Sıra sende şimdi sen söyle…mesela vekil ne demek?” diye sordum konuyu değiştirerek.
“Nasıl oluyormuş bilmediğin bir şeyleri merak etmek. Şimdi beni çok iyi anlamışsındır,” dedi aynı keyiflilikle. “Söyleyecek misin?” dedim onun keyfine aldırış etmeden. “ Başkasının adına söz söyleme anlamına geliyor. Ve sormadan söyleyeyim büyükbabamdan öğrenmiştim.”
Ona doğru döndüm hafifçe fakat gözlerim gökyüzündeydi hâlâ. “Şimdi kendinle alakalı bir şey söylemen gerekiyor eşitlenmeliyiz.”
“Bir yarış içerisinde olduğumuzu düşünmüyordum…öyleyse benimde ikinci ismim var,” dediğinde kıkırdadım. “Ciddisin?” diye sordum üstelik. “Evet Karun…ikinci ismim yani,” dediğinde bir süreliğine ona baktım.
Karun güneş demekti.
“Asır Karun Airlines…isminin anlamını taşıyorsun,” dedim gözlerine bakarak. Bu loşlukta bile belliydi tonu. Keyifle gülerek oda gözlerimin içine baktı. “Reva Yare Asia,” dediğinde gülümsedim. İsmimi yanlış söylemişti.
“Şapkalı a’yla,” diye uyardığımda o da kendine gülmüştü. “Pardon…Reva Yâre Asia oldu mu şimdi?” dediğinde kafamı salladım ve tekrardan gökyüzüne baktım. “Ama Yâre diyeceğim bundan sonra,” dedi inat edermişçesine.
“Bende Karun derim,”
“Benlik bir sorun yok Yâre.” Derin bir nefes alıp yıldızlara baktım. Ona Yâre ismimi annemin koyduğunu söylemeyecektim. Ve bundan dolayı kullanmadığımı bilmeyecekti. Belki de hiç bir zaman.
“Asır,” dedim dakikalar sonra gözlerim umutsuzca yıldızlardaydı.
“Yâre,” dedi keyiften uzaktı tonlaması.
“Bize bir şey olursa ne olacak?” diye sorduğumda şaşkınlıkla bana dönmüştü. “Şşş çıkar aklından böyle şeyleri,” dedi uyarırmışçasına.
Hafifçe ona doğru döndüm. “Olasılıklardan biri ve bunu düşünmeden edemiyorum,” dedim derin bir nefes çekerek. “Biliyorum ama düşünmemek için elinden geleni yap.”
Bu kez kafamı iyice ona çevirdim tek gördüğüm yüzüydü dudaklarımı aralayıp; “Ya tek kalırsam ve bana bir-” diye soracakken beni durdurdu. “Kalmayacaksın. Kalırsan bile bir telefon uzağında olacağım hatta bir nefes uzağında Yâre,” dedi kendinden emin bir ses tonuyla.
“Ya mesaj yazacak ya da konuşacak durumda değilsem,” dedim sorumu yineleyerek.
Usanmadan, bıkmadan yanıtladı sorumu tekrardan. “Eğer tek kalırsan…ki bu olmayacak…ama kalırsan ve konuşacak durumda olmazsan aramızdaki oluşturduğumuz şifreyi kullanırız ve konularımız birbirimize hep açık olur,” dediğinde telefonunu çıkartıp tekrardan bana baktı.
“Bizim aramızda şifre mi var?” dedim alayla gülerek. “Sende konumunu bana paylaş,” dedi telefonumu işaret ederek ve devam etti. “Şifre olacak yani hadi bir şey bul.”
Telefonumu elime alıp ona konumumu gönderdim. “Sen şifre konusunda ciddi misin?” diye sordum tekrardan ona bakarak. “Evet hadi seni bekliyorum,” dediğinde bir kaç saniye düşündüm.
O an aklıma gelen tek şey; “Airlines,” yani soyadıydı. “Soyismim mi?” dedi keyifle gülerek. “Hayır uçak,” diyerek düzeltim ama yalandı. “Uçak,” dedi daha da keyiflenerek. “Pekala seninki Airlines ama benimki kendy olacak.”
“Ay ışığı,” dedim kafamı yarım yamalak gözüken aya çevirerek. “O ay değil soyisminin anlamı olan ay ışığı,” dedi inadına üstüne basa basa. “Öyle olsun,” dedim tekrardan ona bakarak ve devam ettim. “Aramızdaki şifreler bunlar o zaman,” dediğimde kafasını salladı.
“Evet Yâre,”
“Airlines,” dedim gülümseyerek. Telefonuma bildirim gelince uzanıp kimden olduğuna baktım. Lora yazmıştı ve mesaj atmaya devam ediyordu.
Lora: Nerde kaldınız iyice meraklanıyorum Reva.
Lora: Ayrıca garip bir söylenti yayıldı beş dakikada.
Lora: Birileri izinsiz anahtarımı almış ne.
Lora: Ortalık karışık gelin artık!
Mesajı okur okumaz kendimi tutamamıştım ve kahkaha atmıştım. Asır’ın bakışlarına aldırmadan cevap yazmaya başladım Lora’ya.
Reva: Tamam meraklanma geleceğiz.
“Ne oldu?” dedi merakla bakarak. Telefonu yanıma koyup ona baktım. “Galiba bizi arıyorlar. Lora yazdı şimdi anahtarı çaldığını tüm otel duymuş,” diyerek bir kez daha güldüm.
“Şöyle deme çalmadım ihtiyacım vardı ve aldım,” dedi alayla gülerek.
“İkimizde biliyoruz çaldığını Airlines,” dediğimde kafasını sallamıştı. “Arasınlar ayrıca Airlines demeyi bırak ya da şifreni değiştir,” dedi uyarırcasına ama yüz ifadesinde keyif alır bir tavır vardı. “Anlaşıldı,” dedim alayla.
“Meraklanmış mı?” dedi Lora’yı kastederek.
“Evet, ona tabiki de deli gibi hiç bir şeyi umursamadan keyif yapacağız diyemedim. Gerçi desem yadırgamaz biraz daha durursak ya delireceğim ya da öle-” cümlemi yarıda kesmek zorunda kalmıştım çünkü öyle bir bakış atmıştı ki ‘sus artık’ der gibiydi.
“Boral yadırgamadı mesela,” dedi gülerek.
“Ne kadar deli olduğunu biliyor anlaşılan,” dediğimde kafasını sallamıştı.
Aramızda oluşan sessizlikten sonra bir süre sadece yıldızları izledik. Hatta ben kendi kendime hangisinin daha parlak olduğunu anlamaya çalıştım. Ama ya eş değerdeydiler ya da hepsi birbirinden parlaktı.
Derin bir sessizlik oluşmuştu aramızda fakat kulaklarımı dolduran ya da kulaklarımızı dolduran sert adım sesleri aynı anda birbirimize bakmamızı sağlamıştı. “Geldiler,” dedi Asır korkudan daha çok keyif vardı.
Galiba gerçekten delirmişti.
Kısık bir şekilde gülümseyerek kapıya baktım. “Hadi kalk saklanacağız,” dediğinde ayaklanmış pikeyi ve yastıkları eline almıştı bile. “Neden ki?” dedim anlamsızca ona bakarak ama dediği gibi de kalkmıştım yerimden. Yorganı ve yiyecek poşetini elime almıştım.
Terasın köşesindeki duvara yöneldiğinden arkasından yürüdüm. “Bu güzel ânı bozmalarını istemeyiz değil mi?” dedi kısık bir şekilde.
Duvarın en köşesine eğildiğinde sorgulamadan bende yanına gitmiştim. “Sen almasaydın bun-”
“Şş!” diyerek beni uyardığında kapı gürültülü bir şekilde açılmıştı. Kafamı o yöne çevirdiğimde bir kaç görevlinin terasa çıktığını görmüştüm.
“Burda kimse yok,” dedi içlerinden biri. “Tamam iniyoruz.” Etrafa dikkatlice baktıktan sonra geri dönmüş kapıyı kapatmışlardı.
“İşte bu,” dedim bir hevesle. “Hadi.” Elini bana uzattığın da birlikte çıktık sakladığımız yerden.
Tekrar yorganı serip oturduğumuzda daha fazla dayanamayıp yastığa kafamı koydum. “Teşekkür ederim,” dedim fısıltıyla. Oda yanıma uzanmış pikeyi üzerimize örtmüştü.
“Hangileri için,” dedi böbürlenerek.
“Pişman etme,” dediğimde kıkırdadı ve sustuğuna işaret dudaklarını kapattı. Gözlerimiz tekrardan gökyüzüne çevrilmiş parıldayan yıldızları izlemeye başlamıştık. En çokta dedi iç sesim.
Soyadım için. Ay ışığı için dediğimde gözlerim yarım aydaydı. Bizi aydınlatan en çokta oydu.
“Ay ışığı bizi aydınlatıyor,” dedim bir hevesle ayı işaret ederek. O an bana baktığını kafamı çevirmesem de hissetmiştim ama dudaklarını araladığını, yandan da olsa görmüştüm.
“Bizi aydınlatan sensin Reva Yâre Asia.”
🔱
Gün ışığını tenimde hissettiğimde önce nerede olduğumu anlayamamıştım. Ama gözlerimi yavaş yavaş araladığımda dün gece gelmişti hemen zihnime.
Yan tarafıma baktığımda Asır’ın uyuduğunu görmüştüm.
Galiba ilk defa onu uyurken bu kadar yakından görüyordum.
O kadar derin uyuyormuş gibi gözüküyordu ama biliyordum uykusu hafifti. Herhangi ince bir sese bile uyanacakmış gibi kapatmıştı gözlerini.
Kirpikleri gerçekten çok uzundu neredeyse gözaltına değecekti. Kaşları düz bir hizzaydı herhangi bir duygu belirtisi yoktu. Derin bir nefes alıp verdim aynı zamanda sessiz olmaya çalışıyordum.
“Beni izlemeye devam edecekken söyle de bileyim,” dediğinde şaşkınlıkla gözlerimi ondan çektim. Tiz bir şekilde gülümsemişti ve gözlerini hafifçe aralamıştı. “Ben seni izlemiyordum,” dediğimde yanaklarım kızarmıştı hissediyordum.
“Hmm ben yanlış görmüş olmalıyım ama…” diyerek doğruldu ve aramızdaki mesafeyi kapattı.
“Gözlerin ve yanakların öyle demiyor kendy,” dedi yanaklarıma bakarak. “Güneş ışığından olmalı,” dedim mırıltıyla.
“Öyle olsun bakalım yasâ,” dedi gülümseyerek. Yasâ yalancı demekti. “Grans,” dedim gülümseyerek.
“Burada uyuyacağımızı söylememiştin?” dedim konuyu değiştirerek. “Bende bilmiyordum ki,” dediğinde keyifle etrafa baktım.
Temiz havayı içime çektim. “Olsun bir gecemiz ve bir sabahımız huzurla tamamlanmış oldu,” dediğimde kafasını salladı hâlâ bana bakıyordu. “İşte tam bunun için çabalıyorum,” dedi sanki hedefine ulaşmış gibi.
“Karun,” dedim dün geceyi hatırlatarak.
“Yâre,” dedi benim gibi gülerek. “Yâre demekten vazgeç!” dedim uyarırmışçasına aynı zamanda uzaklaşmış aramızdaki mesafeyi açmıştım. “Sen nedenini bana söylemediğin sürece vazgeçmeyeceğim,” dedi sanki meydan okuyormuş gibi bir yüz ifadesiyle.
“Öyle mi Karun?”
“Öyle Yâre.”
“Söylemeyeceğim,” diyerek ayaklandım terasın ucuna doğru bir kaç adım attım. Arkamdaki hareketlilikten anlamıştım ki oda benimle beraber kalkmıştı. “Şimdi bir kahve olacak o kadar iyi olurdu ki,” dedi derin bir nefes alarak.
“Sen onu da halledersin,” dedim keyiften uzak bir şekilde gülümseyerek.
“Halledemedim şeyler de var kendy,” dediğinde tam yanımda durmuştu. Adaya neredeyse tepeden bakıyorduk ve inanılmaz büyük gözüküyordu.
“Şey,” diyerek ona döndüm. “Babandan bir haber varmı?” diye lafımı tamamlandığında yüzünde umutsuz bir ifade vardı. Hafifçe bana doğru döndü.
“Kusura bakma ama bende onu bekliyorum. Hiç bir ses yok,” dediğinde geri manzaraya çevirdim kafamı. “Sen yapacağını yaptın gerisi ona kalmış,” dedim kendini suçlamaması için.
“Biliyorum ama-”
“Aması falan yok Asır bak bizimde elimizden bir şey gelemiyor,” dediğimde arkamızda bıraktığımız yorgan ve yastıkların üzerinde duran telefonlarımız çalmaya başlamıştı. İkimizinde ve aynı andaydı.
Şaşkınlıkla Asır’a baktığımda oda bana bakmıştı. Arkamı dönüp oraya doğru bir kaç adım attım ve eğilip telefonumu aldım. Lora arıyordu.
“Boral,” dedi bana bakarak.
“Lora,” dediğimde aramayı onaylayıp kulağıma koymuştum. “Lora bir sorun-” konuşmama devam edecekken lafımı yarıda kesmişti. Asır da Boral’la konuşuyordu. “Her yerde sizi arıyorlar Reva,” dediğinde gözlerim Asır da kalakalmıştı.
“O ne demek…nasıl yani?”
“Terasta mısınız siz?” diye sorduğunda kafamı salladım ama bunu göremeyeceğini fark ettiğimde dudaklarımı araladım. “Evet ama ne oluyor anlamadım ki düzgün anlatır mısın?”
“Tamam geliyoruz zaten biz,” diyerek telefonu kapattığında Asır’a döndüm. “Boral bir şey söyledi mi?” dedim aynı şaşkınlıkla. “Hayır geliyorlarmış.”
Gözlerimi, kulaklarımıza gelen adım sesleriyle kapıya çevirdim. Hemen sonra da o tanıdık yüzlerle karşılaşmıştık. “Siz aklınızı mı kaçırdınız,” diyerek kapıyı açtı Lora. Ardından Boral girmiş kapıyı kapatmıştı.
“Ne olduğunu söyleyecek misiniz?” dedim her ikisini de bakarak. Yanımıza gelip tam önümüzde durdular. “Nasıldı izlediniz mi yıldızları?” diye sordu Boral keyifle.
“Güzeldi…izledik,” dedi Asır altan alttan sırıtarak.
“Ya yıldızların sırası mı şimdi Boral. Konumuz bu değil. Böyle bir şey neden yaptınız?” dediğinde çocuğunu korurken azarlayan anne rolündeydi şuan Lora. “Fikir benden çıkmadı,” diyerek Asır’ı gösterdim.
“Tamam her neyse konu ne?” dedi Asır, daha demin ki gülümsemesi yoktu aksine ciddi bir yüz takınmıştı. “Biz anahtarı çaldık ya…” diyerek konuştuğunda kendimi tutamayıp, “Almak o lütfen çünkü Asır Karun Airlines şerefi gereği çalmaz,” dediğinde Asır gülmemek için kendisini zor tutmuştu.
“Karun mu?” dedi şaşkınlıkla Lora.
“Kusura bakma Boral devam et lütfen,” dedim Boral’la bakarak o da anlamamışa benziyordu.
“Her neyse ondan dolayı sizi arıyorlar. Ve aralarında bunu galiba çok büyüttüler otelin yetkili kişileriyle görüşülmüş falan filan,” dediğinde ben mi anlamıyorum diyerek Asır’a baktığımda o da bu saçmalığa anlam verememişti.
“Bir anahtar için yetkili kişilere söylenmiş ve sıradan bir anahtar için bütün bunların hepsi,” dedi tane tane tekrar ederek. “Evet kulağa saçma geliyor ama onlar için çok mantıklı…Her neyse siz buraya yıldızları izlemek için geldiniz yani,” diyerek etrafa baktı Lora.
“Evet,” dedim mırıltıyla sesim ister istemez keyifli çıkmıştı. Çünkü düşünülmek garip derece de mutlu hissetiyormuş insanı.
“Güzel en azından Birinizden birine bir şey olduğunda içim rahat olacak. Diğeceğim ki; onlar zaten hep burnunun dikine giderdi,” dedi öfke dolu bakışlarını özellikle bana fırlatarak.
“Neyse hadi inelim aşağıya,” diyerek Lora’ya yöneldim ve koluna girdim. “İnelim sonra bir kahve almak için restorana gideriz biz Boral’la,” dediğinde Asır kafamı salladım. Hep beraber terastan çıktığımızda mutlu dolu anların sonuna gelmişiz gibi hissetmiştim.
Koridorlarda geçtikte insanlar çoğalıyordu. Otel ilk günlerine dönmüş gibiydi. Ya da hep öyleydi de biz büyütmüştük kendi içimizde.
Ama bu kadar umursamaz olmak için gerçekten kalpsiz olmak gerekiyordu. Keza bu insanlar zamanda duyguları yontulmuş robotlardı.
Odamızın katına geldiğimizde Asır ve Boral merdivenin önünde durdular. “Siz istiyor musunuz?” diye sordu Boral ikimize de bakarak.
“Olur alırız,” dediğimde Boral kafasını sallayıp aşağıya inmeye başladı. Bende odaya doğru yönelecektim ki Asır başıyla durmam için işaret vermişti.
“Bir saniye konuşabilir miyiz?” diye sorduğunda bir yandan Lora’ya bakıyordu. “Pekala ben odadayım,” dediğinde kafamı salladım ona. Bir kaç adım atıp Asır’ın önünde durduğumda ilk bir kaç saniye öylece gözlerime baktı.
“Bakmak için mi beni bekletiyorsun Karun,” dedim alayla. Belli belirsiz gülümseyerek gözlerini benden çekti. “Hayır ama benimde teşekkür etmem gerekiyor dünümü güzelleştirdin ve…” dediğinde durdu ve kulağıma doğru eğildi.
“Ve bizi aydınlattığın için de,” diyerek lafını tamamlandığında buz kesilmiştim. Nefesinin tenime verdiği etki tam olarak buydu. Ondan biraz uzaklaşıp buruk bir şekilde gülümsemeye çalıştım. “Bende teşekkür ederim,” dediğimde gülümseyerek kafasını sallamıştı.
Arkamı dönüp gidecekken kolumu tutmuştu. “Ne oldu?” diye sordum tekrardan ona doğru dönerek. “Burnunun dikine gitmek ne demek?” dediğinde bunu soracağını beklemediğimden tiz bir kıkırtı dökülmüştü dudaklarımdan.
“Gülmen için sormadım ama biri bana bir şey söylemişse anlamını bilmem lazım ki eğer bir daha söylerse cevabını verebileyim.”
“Lora’ya neden sormadın?” dedim merakla bunu gerçekten merak etmiştim.
“Lora beni tanımıyor ve neden sorduğumu anlayamaz. Şimdi bizi bekliyorlar cevap verecek misin yoksa dördümüz bir den dikilelim mi?” dediğinde bir kez daha kıkırdadım, onun yaptığı gibi kulağına iyice yaklaştım. Ama ona yaklaşmak için parmaklarımın ucuna yükselmem gerekmişti ve fısıldayarak yanıtladım onu.
Bu yaptığım nefesimin tenine çarpmasını sağlıyordu. İstedim ki yaptığının nasıl bir etkisi olduğunu anlasın. Anlasın ki yaparken daha dikkatli davransın.
“Burnunun dikine gitmek inadına kendi bildiğini yapmak ve yanlış olsada buna devam etmek demek Karun…şimdi gidiyorum,” diyerek ondan uzaklaştığında ifadesiz bir şekilde durması ve kıpırdamaması hoşuma gitmişti.
Hafifçe sırıtarak ona arkamı döndüm ve odaya doğru yöneldim. Arkama bir daha bakmamış odaya girmiştim ama orada kalakaldığını biliyordum.
Kapıyı kapatıp iyice içeri girdiğimde ilk gözlerim Vira’yla kesişmişti. Daha iyi duruyordu ama yatağındaydı hâlâ.
“Reva,” dedi beni görür görmez. “Nasılsın Vira,” dedim ve yanına gittim. “İyiyim siz neredeysiniz?” diye sorduğunda köşede duran Lora’ya bakmıştım. Ekar ise balkonda oturuyor içeri hiç bakmamıştı.
“İyi olmana sevindim Vira,” dedim gülümseyerek. “Reva bir konuşabilir miyiz?” diye sorduğunda Lora hareketlendiğinde onun arkasından yürüdüm. Birlikte odadan çıktığımızda kapıyı aralık bir şekilde bırakmıştık.
“Reva,” dedi uyarırmışçasına bana bakarak Lora. “Lora,” dedim ciddiyetten uzak gülümseyerek. “Gülme…dün güvenmiyorum dedin ama Reva sen farkında değilsin ama-” devam edecekken onu durdurdum.
“Bunları şimdi konuşmasak,” dediğimde kafasını hayır anlamında salladı. Kollarını göğsüne dolayıp duvara yaslandı.
“Şimdi konuşacağız itiraz istemiyorum,” dedi üzerine basa basa. Gözlerimi devirerek dudaklarımı araladım.
“Tamam konuşalım.”
“Ben Asır’a mesafeliyim sınırlıyım hatta Ekar ve Vira’da öyle. Ama sen yani sizin aranızda sınır yok. Ve bu ilk günden beri böyleydi kısa sürede farklılaştı. Benim anlamadığım nasıl güveniyorsun ve benim tanıdığım Reva kimseye koşulsuz şartsız güvenmezdi,” diye sorduğunda anlaşılmayan be benim de anlamadığım bir çok şey vardı ama bir açıklaması olur muydu böyle şeylerin.
“Aramızda özel bir durum mu olduğunu iddia ediyorsun. Sende dedin beni tanıyorsun Lora. Ben çıkıp da Boral’la özel bir durumunuz mu var diye sorsam sen bana ne tepki verirsin?” dediğimde beni anlamasını istedim, empati kurmasını istedim.
“Biliyorum anlıyorum bende aynı tepkiyi verirdim,” dediğinde gözlerimin içine bakıyordu.
Elimi omzuna koyup dostça okşadım.
“Bizim şu anki durumumuz iyice garipleşiyor Lora. Biz birbirimize güvenmek değil inanmak zorundayız. Ve şuan hayatımıza ihlal var bizim bizden başka inanacağımı kimse yok,” dedim derin bir nefes alarak.
“Farkındayım ama seni korumaya çalışıyorum,” diyerek bana yaklaştığında ona sarıldım. “Sen kendini koru o bana yeter.”
Kollarını belime doladığında bende iyice ona sarıldım. “İyi ki varsın,”
“Sende.”
“İzin verirseniz geçmek istiyoruz kızlar,” dediğini duyduk Boral’ın alayla.
“Kaçırdığımız bir şey mi var ya?” diye de devam ettirmişti onu Asır. Birbirimizden ayrılıp onlara baktım. Ellerinde kahve bardaklarıyla bize bakıyorlardı.
“Bir şeyleri de kaçırın…sağ ol,” diyerek Boral’ın elindeki kahveyi aldı Lora. Kapıyı açıp içeri girdiğinde arkasından bende girdim. “Teşekkür ederim,” dedim bana uzattığı kahveyi alarak.
“Her zaman,” dedi Asır altan altan sırıtarak.
“Grans,” dedim dişlerimin arasından. Boral kapıyı kapatıp içeri girdiğinde Vira’ya döndük.
“Kahve ister misin?” diye sordum. “Olur,” dediğinde tekrardan Asır’a dönüp ona hiç bir şey demeden elindeki poşette paketlenmiş kahveyi aldım.
“Beş tane mi aldınız?” diye sordum şaşkınlıkla. Bir kaç adım atıp Vira’ya kahvesini verdim.
“Evet,” dedi keyifle soruma ucu açık cevap veren Asır. “Ne demek evet,” dedim fısıltıyla belli ki Ekar’a almak aklından geçmemişti.
“Her neyse,” diyerek geçiştirdiğinde balkona çıkmıştı. Tam onun arkasından giderken Ekar’ın sesi doldurmuştu kulaklarımızı. “Ooo kaçaklar gelebilmiş sonunda…Odanın yolunu bulabildiniz mi bare?” demişti alayla.
“Ne diyorsun…içti mi bu?” diye sordum arkamda duran Boral’a. “Gayet açık söylediğim Revacım,” dedi bana doğru dönerek. “Reva…cım,” demişti Asır hafif sinir dolu bir tonlamayla.
“Ah pardon o senin ya biz cimli cımlı kelimeler kullanamayız,” içtiği her halinden belliydi.
“Ekar sus…amacın ne senin?” dedi Boral önümden geçip Asır ve Ekar’ın ortasına geçerek.
“Ya ben kaybolunca olay oluyorda. Asır gitmek isteyince neden sesiniz çıkmıyor acaba ben bunu merak ediyorum?”
“Sıkıntı mı bu?” dedi sinirle Ekar’a bakmaya devam eden Asır. Oturduğu sandalyeden gürültülü bir şekilde kalktı Ekar. “Sıkıntı evet. Siz rahatken kafanıza göre takılırken ben neden davranamıyorum onu merak ediyorum.”
“Ben seni dert etmedim. Vira… habersiz gittiğin için seni aradık. Ama benim ne yaptığımı da nereye gittiğimi de bilenler var,” dedi sesi daha ılımlı gelmişti şimdi. “He…” dedi sırıtarak
Ekar ve devam etti. “Ben adamdan değilim anladım,” diyerek bana baktığında anlamsızca kafamı salladım.
“Ondan mı benimle takılmıyorsun. Ondan mı önemsemiyorsun, ciddiye almıyorsun beni?” dediğinde üzerime alınmamıştım ama bana bir kaç adım attığında ondan uzaklaşmak zorunda kalmıştım.
“Sen kimsin ki senle takılacak, seni ciddiye alacak?” dedi Asır sesi tekrardan öfkeli çıkmıştı.
“Benim kimseyle takıldığım yok, seni de adamdan saymayan yok. Ama sen git bir hava al istersen,” dediğim Ekar’ydı ama gözlerim Asırdaydı. Biliyordum Ekar biraz daha konuşursa kavga daha da büyüyecekti.
“Ah-” dedi Ekar bana doğru bir adım atarak. “Ben tek gidemem…sende gelirsen birlikte almış oluruz ne dersin?” dediğinde şaşkınlıkla bakakalmıştım. “Bir dakika o ne demek?” diye sordu
Asır bir adım da o atmış benim önüme geçmişti. Bu hareketi Ekar’la aramıza mesafe girmesine sebep olmuştu.
Ekar’ı görememiştim ama büyük bir kahkaha patlatmıştı. “Sen gidiyorsun da onunla ben neden gidemiyorum?”
“Sana daha demin de dedim…sen kimsin ki gelecek seninle?” dedi Asır Ekar’ın üzerine yürüyerek. “Bro yapma sakin ol…içmiş belli,” diyerek onu durdurmaya çalışmıştı Boral.
“Dur arkadaşın derdini anlayacağız döksün içini…cevap ver!” dedi bir adım daha atarak Asır. “Sen bana soruyorsun da kimsin ki diye asıl sen söyle, sen kimsin?”
“Ben söyliyim kim olduğumu…” diyecekken Asır’ın yanına geçtim ve lafını böldüm. “Ekar çıkar mısın dışarı ben daha fazla sorun çıksın istemiyorum…lütfen,” dediğimde üzerimde Asır Karun Airlines’in öfkeli bakışlarını hissediyordum.
“Bence çıkmalı…çıksın,” dedi benim aksime burnunun dikine giden Asır. “Airlines,” dedim sadece Asır’ın duyacağı bir şekilde.
Bu bir yardım değildi bu bir uyarıydı. Dakikalar sonra bana gülümseyerek baktığında hafifçe kafasını salladı. “Kendy,” dedi o da fısıltıyla bu da bir yardım değildi öfkenin bastırılmış haliydi.
“Ekar çık! Hava al,” dediğinde Boral, Ekar hepimize birden bakış atıp yanımızdan geçti ve içeri girdi. “Hadi sakinleş oturalım biraz.”
Onları beklemeden sandalye çekip oturdum. “Bu senden hoşlanıyor,” dediğinde Lora Asır’ın öfke dolu bakışlarını hissetmiştim tekrardan üzerimde. “O nerden çıktı saçmalama Lora. İçkiliydi sadece,” dedim gözlerimle Asır’ı işaret ederek.
Lora bunu umursamadan yanıma oturdu ve konuşmasına devam etti. “Seni kıskanmış anlarım ben,” dedi sanki Asır’ın damarına basmak ister gibi. Boral da yanımıza oturduğun da Lora’ya döndü.
“İçkiliydi sadece yok öyle bir şey…Asır gel sakinleş.”
“Boral boşu-”
“Daha sonra konuşalım bu konuyu biz Lora şimdi kapatalım artık…Asır lütfen ama,” dediğin de bir kez daha, Asır yanımıza gelip oturmuştu. Ama ne bana ne de Borala bakıyordu. Vira’nın adım seslerini duyduğumuz da tedirgin bakışlarını da üzerimizde hissetmiştik.
“Reva…Asır kapıda sizi soran iki görevli var,” dediğinde kafamı Asır’a çevirdim. “Kim ki?” demişti Lora şaşkınlıkla. Asır ayağa kalkınca bende kalktım. “Dur ben bakacağım,” dese de hepimiz arkasından içeri girmiştik.
Kapıdaki görevliler içeri doğru bomboş bakıyorlardı. “Asır ve Reva siz misiniz?”
“Evet ne vardı?” diye sordu Asır öne çıkarak. Yanına geçip onu durdurmak istedim ama beni umursamamış koluyla engel olmuştu.
“Bizimle geleceksiniz patron çağırıyor.” Boral’ın hareketlendiğini gören görevli tekrardan yineledi söylediklerini.
“Sadece ikinizi getirmemizi söyledi.”
Bölüm etkileşimi
