Bölümler 30Şu an: 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Olaydan Birkaç Saat Önce/ Sabah Saatleri;
Asır’ın sabah herkesi kaldırıp balkona çağırmasıyla başlamıştık güne. Saate öğleni geçmişti. Herkes anlamsız bakışlar atıyordu ama konuşacağını bilen tek bendim.
“Sorun mu var?” diye soran Boral’dı.
“Bir fikrim var ama herkes kabul etmeyebilir,” dediğinde önümüze bir sandalye çekip oturmuştu. Ben, Lora, Boral ve Vira dönmüş ona bakıyorduk. Ekar yoktu, dünden beri yoktu ama onu merak edende arayanda yoktu.
“Tamam dinliyoruz,” dedi Lora yerinde kıpırdanarak. “Kabul etmeye bilirsiniz anlarım. Ama tamam derseniz de ben bir çıkış yolu buldum.”
Anlamsız bakışlarla Asır’a baktım. “Düzgünce anlatır mısın?” dedim sabırsızca.
“Şimdi akşam üzeri dün dediğim gemi gelecek. Yolcuları indirecek ve yarım saat içerisinde tekrar kalkıp karşı kıyıya gidecek,” dediğinde herkes o kadar sabırsızca davranıp ve anlamaya çalışıyordu ki şu an.
“Yani?”
“Eğer biz o gemiye binmeyi başarırsak ve kıyıya geçersek buradan çıkmamız için birinci adım olabilir. Fakat,” dedi umutsuzca yüzümüze bakarak. “Olumsuz yönü ne?” diye sordu Boral.
“Giderken yakalanırsan sonucunu bilmiyorum. Bu riski alıyorsanız gidelim. Ama derseniz ki alamayız onun için başlamadan kapatalım konuyu,” diyerek sözünü bitirdiğinde herkese baktım, düşünüyorlardı.
En sonunda kafamı Asır’a çevirdiğimde onun da bana baktığını fark ettim.
“Ya başarırsak…ya kurtulursak,” dedim umut vermeye onları cesaretlendirmeye çalışarak.
“Ya ölürsek?” diye sordu Vira hepimize birden bakarak. “Yakalanmazsak ölmeyiz,” dedi Lora.
“Bütün suçu üstlenirim size bir şey olmasına izin vermem…eğer yakalanırsak,” dediğinde Asır hayır anlamında yüzüne baktım. “Bütün riski sen almıyorsun Asır bizde alıyoruz. Onun için suçlu tek sen değilsin,” dedim beni anlaması için vurgulayarak.
“Tamam ben varım,” dedi Boral kararlı bir sesle. “Ben de varım.”
“Ben…bil- varım!” diyerek mırıldandı Vira.
“Yâre,”
“Varım tabiki de,” dedim o kararlı tonlamayla. “O zaman akşama kadar hazır olun!” diyerek ayağa kalktı ve Borala baktı.
“Biz şimdi yiyecek bir şeyler alalım belki kahve falan,” dediğinde Boral’da kalktı. “Siz her zamanki gibi dikkatli olun!”
Birlikte odadan çıktıklarında gözlerime Vira’yı süzdüm o bir kaç saniyede dalmıştı resmen.
“Vira sorun ne?” diye sordum ona doğru dönerek. “Yapamamaktan korkuyorum,” dediğinde Lora’ya bakmıştım.
“O ne demek?” diye sordu oda Vira’ya dönerken. “Ben siz gibi değilim. Güçlü değilim, savunmasızım. Cesurda değilim,” dediğinde buruk bir şekilde gülümsedim. “Aksine göstermediğin bir cesaretin var senin Vira sakın öyle şeyler deme kendine.”
“Evet olumsuzu getirme aklına. Yarını düşün artık evinde olacaksın,” diyerek oda destek olmaya çalıştı, Lora. “Umarım sizlerde olacaksınız,” dedi buruk bir şekilde gülümerek Vira.
On dakikanın ardından Asırla Boral gelmişlerdi odaya. “Bunlar akşam için…” dedi Asır elindeki çantaları masaya koyarak.
“Eşyalarımızı dizmek için…bunlarda kahvaltı tabakları birazda kızarmış ekmek var ve tabiki de kahveler,” dediğinde Boral’ın elindeki poşetleri de alıp önümüze koydu.
“Sağ olun gerçekten acıkmıştım,” diyerek poşetin içindeki karton tabakları teker teker çıkarmaya başladı Lora. Hepimiz yerleştikten sonra tabakaları önümüze aldık ve kahvaltımızı yapmaya kahvelerimizi içemeye başladık.
“Ekar dünden beri yok,” dedi merakla dolu sesiyle hepimize bakan Vira. “Farkındayım,”dedi umutsuzca etrafa bakarken Asır.
“Bu kez onu aramayacağız kusura bakma Vira. Aklı başında biri isterse gelir,” dedi Boral Vira’ya bakıp kahvesini içerek. “Gelirse de kimse neden geldin demez.”
“Dün dedikleri çok saçmaydı Vira biliyorsun. İçkili olması hiç bir şeyi değiştirmez onu masum da yapmaz,” dedi Lora kafasını sallayarak. “Biliyorum…” dedi bir yandan kahvaltısını yaparak Vira.
“Ama o benim arkadaşım inanın dediğim gibi ne olduğunu bilmiyorum buraya geldikten sonra,” dedi içindeki sıkıntısını dışa vururmuşcasına Vira.
“Kendini de suçlu hissetme sakın Vira. Onun yaptıkları da söyledikleri de seni ilgilendirmez. Boral’ın da dediği gibi aklı başında biri,” dedim kolunu sıvazlayarak.
Elini uzatıp kısa bir süre elimi tuttu ve çekti. “İyi ki tanımışım sizi,” dediğinde buruk bir şekilde bakmıştı hepimize. “Bizde seni Vira…iyi ki,” dedi kahvesini içerek Lora.
“Her şeye rağmen,” dedim arkama yaslanarak gökyüzüne baktım. “Kesinlikle ilk başta çok güzel bir tatil olmaya başlamıştı benim için. Hâlâ güzel her şeye rağmen,” dedi dakikalar sonra gözlerime bakan Asır.
O an karşılaştığımız ilk gün gözümde canlandı. Benim için çapkın biriydi. Herşeyi alaya alan biriydi.
Ama şimdi tanıdıkça değişmişti zihnimin içindeki Asır. İsmi bile değişmişti. Karun olmuştu sarı olmuştu. Sarının en güzel tonu olmuştu benim için.
Şimdiki Zaman;
Hayat koparırdı da bağlardı da. Bazılarımız koparken, bazılarımız bağlanıyor hayata. Büyükannem demişti bana bunu. Annem bizi terk ettiğinde.
“Senin bir bağın yanında ona sımsıkı sarıl. İnan bana ikinizde o zaman yalnız hissetmeyeceksiniz.”
O bağ Drel’di. Beni hayata bağlayan oydu. Ben tekrar onunla bağlanırken annem, kopmuştu benden.
Şimdi Vira…adeta gözlerimizin önünde kopuyordu. “Vira!” diye bağırdım Asır’ın önünden geçip hızlıca kıyıya çıkarak. Bu hareketim Ekar’ın Vira’yı bırakıp kaçmasına sebep olmuştu.
O gidince Vira’nın bedeni kumlara yığılmıştı.
“Vira!” dedim bir kez daha yanına çömelerek. Ellerimle bedenini sarstım. “İyi olacaksın,” dediğimde Lora’da yanıma gelmişti. “Ölmeyecek değil mi?” diye sorduğunda Asır omuzlarımdan tutup beni yerden kaldırmıştı. Boral’da Lora’yı tutmuştu kollarından.
“Nolur bir şey yapın?” diyordum çıkış yolu bulmak ister gibi. “Yâre bana bak ağlama,” Asır demeseydi ağladığımı da bilmeyecektim. “Asır o…o?” soramıyordum öldü mü diyemiyordum.
“Şşş, sakin!” dediğinde yanımıza bir hemşire gelmişti. Ve bir kaç görevli. “Kaçtı mı?” diye sormuşlardı. “Evet…kaçtı.”
Hemşirelerden biri Vira’ya doğru eğilmişti. Bulanık gözlerimle Lora’ya baktım gecenin karanlığında yüzü o kadar net gözüküyordu ki. Borala sarılmış ağlıyordu. O da Vira’ya bakıyordu.
Dudaklarımdan bir hıçkırık koptuğunda Asır’ın başımı göğsüne yaşlandığını hissettim.
“Ölmüş!” demişti diğer hemşireye. Beş harften oluşan o kelime ne kadar bir insanı yıkabiliyorsa yıkılmıştım o an. “Hayır…hayır ölmedi bir şey yap!” diyerek bağıran Lora’ydı. Benim sesim çıkmıyor dolu gözlerle ağlayarak Vira’nın yerde yatan bedenine bakıyordum.
Dizlerim titremeye başladığında çamurlu zemine çöktüm. Asır hiç sorgulamadı, beni kaldırmaya çalışmadı.
Benimle birlikte yere oturdu. “Tamam şşşt,” diyerek beni sakinleştirmeye çalıştı.
“Keşke ben ölseydim…keşke o ölmeseydi. Çok masumdu, güçsüzdü. Buradan kurtarmak onun hakkıydı Asır,” dedim söylenirmişçesine. Öfkem ne kendime ne de bir başkasınaydı aslında. Öfkem başımıza gelen her bir olayaydı.
“Sus lütfen böyle konuşmanı istemiyorum Yâre,” dedi saçlarımı belli belirsiz okşayarak. Vira içeriden getirdikleri siyah bir poşete sararlerken Asır’ın kolları arasından çıkıp yanlarına koşar adım ilerledim.
“Bırakın dokunmayın. Biz onu gömeceğiz. O pis ellerinizle dokunmayın!” dedim hiddetle hemşire ve görevlilere bağırarak. “Ama bizim-” diyerek savunmaya geçecekken hemşire elimle onu durdurdum. “Bahaneleriniz size kalsın,” dedim elimle burnumu silerek.
“Gidin merak etmeyin kaçmayacağız,” dediğimde bu sözlerim daha çok Selm Asrent’eyeydi Hemşire ve görevlileler bir şey demeden yanımızdan uzaklaştığında Vira’nın yanına diz çöktüm. Hemen yüzü beyazlamış, dudakları mosmor olmuştu. Vücut ısısı düşmüş olmalıydı.
Lora’da yanıma gelip ağlayarak Vira’nın elini tutu. Ama soğukluğu karşında o da şoka girmişti. “Reva…Vira-” dedi kesik kesik konuşarak. Göz yaşlarımı tekrardan silip öylece Vira’ya baktım.
Daha demin ne umutlarla çıktığı yolda şimdi nefesi kesilmişti. Hayatı soldurulmuştu. Bir umut evine kovuşacakken onu hayattan koparan en çok tanıdığı arkadaşıydı.
Bu gerçeşeyi bile ben hazmedememiştim.
Tekrardan Asır’ı yanımda hissettiğimde kafamı çevirip öylece ona baktım. O kadar pişman ve öfkeli duruyordu ki. İçini soğutacak bir kelimem dahi yoktu şu an ona.
Boral’da Lora’nın yanına diz çöktüğünde öylece Vira’ya baktım. “Onu kurtarmamız gerekiyordu…” dedi sanki kendi kendine konuşurmuşçasına Lora.
“O yalnız değil ki. Boral…ondan hemen vazgeçmemeliyiz,” diyerek elini şah damarına koymuştu Lora.
Biliyordum dokunmamıştım ama durmuştu işte. Atmıyordu, atmayacaktı.
Lora korkuyla ellerini Vira’nın vücudundan çektiğinde daha çok ağlamaya başladı. Bu kez Boral sımsıkı sarıldı ona destek olmak için. “Biliyorum Lora ama durduramadık. Ekar’a engel olamadık,” dedim bomboş soğuk ve karanlık ormana bakarak.
Daha demin ineceğimiz gemi büyük bir gürültüyle kıyıdan ayrılmaya başlamıştı. Sanki o gittikçe bizim de hayatımız elimizden gidiyormuş gibi hissetmiştim.
Fakat şimdi kendi hayatımı düşünmek gerçekten bencillikti.
Burnumu çekip sert bir şekilde gözyaşlarımı sildim. “Onu kurtaramamış olabiliriz ama son bir şeyi hakkediyor bence,” dediğinde hepsi bir anda bana dönmüştü.
“O ne demek?” diye sorduğunda Asır’a baktım. “Vira’yı böylece bırakamayız. Gömmeliyiz en azından bunu hakediyor. Canice katledildi bare huzur dolu uyusun değil mi?” dedim bir kez daha burnumu çekerek. Ağlamamalıydım sanki artık. Bu bile fazla geliyordu, düşüncesizce.
“Nasıl gömeceğiz?” demişti Lora ağlayarak. Asır’ın kollarından ayrılıp ayaklandım ve bir onlara bir de burukça Vira’nın cansız bedenine baktım. “Önce gömeceğiz sonra hesap soracağız. Ve Ekar’ı bulacağız.”
Önce Asır sonra Boral kalkmıştı ayağa. Asır’a doğru döndüm tekrardan.
“Bize gömmemiz için bir şeyler verecekler. Asır sen Selm Asrent’in odasını biliyorsun değil mi?” diye sorduğumda çöktüğü yerden kalkıp yanıma geldi. “Biliyorum,” diyerek Borala baktığında oda Lora’ya kaldırmıştı.
“Hepimiz gideceğiz arkamızda birini bırakmak istemiyorum artık,” dedim kararlı ve öfkeli bir sesle.
“Tamam gidiyoruz.” Asır önden yürüyürek ilerlediğinde bende derin bir nefes alıp son kez Vira’ya baktım ve yürümeye başladım.
O ölmüştü bu ne kadar akıl alır bir şeydi bilmiyordum. Dakikalar önce nefes alırken, şimdi ardımızda bıraktığımız da soğuk bir bedendi.
Umutla çıktığımız otele tekrardan girdiğimizde anlamıştık. Kadere ne yazılmışsa onu yaşıyorduk. Ve bu kaderdi.
Üst kattaki merdivenlere yönelip sessizce çıkmaya başlamıştık. Gözlerimden hâlâ yaşlar akıyordu Asır ise kollarıyla beni sarmıştı tekrardan.
En üst kata çıktığımızda en sonunda Selm Asrant’ın odasının önüne gelmiştik.
Asır kapıyı çalmadan kulbu çevirdi ve açtı. İçeri de bir görevli ve o vardı yine masasında oturuyordu.
“Tamam çık sen!” Burnumu çekip içeri girdiğimizde Selm bize altan altan gülerek bakıyordu. “Gelin gelin bende sizi bekliyordum,” dedi zafer kazanmış bir edayla.
“Kaçmaya çalışmak ve kaçacağınızı düşünmekde sizin gibilere düşerdi zaten,” dedi aynı keyifle arkasına yaşlandı iyice. “Bize arkadaşımızı gömecek bir şeyler vermeniz gerekiyor,” dedi Asır soğuk bir sesle.
“Bak bak başka emriniz?” diye sorduğunda Boral bir adım öne doğru atıp Selm’e baktı. “Ve o pisliği bulup öldüreceksiniz. Arkadaşımıza yaptığını ödeyecek,” dedi kararlı bir sesle. “Öyle mi?” dedi gülerek. Onun gülmesi iyice sinirimi bozmuştu.
“Kimmiş arkadaşınızı öldüren peki?”
“Ekar…bulacaksınız onu!” diye devam ettirdi Asır. “Peki,” dedi biraz bize doğru eğilerek.
“Suçu ona atmadığını nerden bileceğiz!” dediğinde öfkeyle ona baktım.
“Ne saçmalıyorsun sen. Bizim öldürdüğümüzü mü iddia ediyorsun?” dedim direk yüzüne iğrenerek bakarken. Kafasını çevirip bana baktığında Asır önüme geçmiş bana bakmasını engellemişti.
“Tam olarak öyle diyorum. Bunu kanıtlamadan size inanamam…” dedikten sonra keyifli bir kahkaha patlattı.
“Ne o delikanlı göz göze bile gelemeyiz mi?” diye sordu bunu Asır’a sormuştu. Burnumu çekip Asır’ın arkasından çıkıp masaya doğru yaklaştım. “Aksine ben senin iğrenç yüzüne bakmam. O bizim arkadaşımızdı bunun için ispata gerek yok. Bize gömeceğimiz şeyler verin yeter,” dedim yutkunarak.
Artık ayakta duracak halim yoktu ama güçlü gözükmek zorundaydım.
“Burda emirleri sen mi…siz mi veriyorsunuz. Bir dönüp bakın isterseniz nerede durduğunuza?” dedi sadece bana bakarak. Asır tekrardan beni koluyla ittirdi ve önüme geçti. Bu içindeki koruma iç güdüsü neden vardı bilmiyordum ama ilk defa yapmıyordu.
“Arkadaşımız öldürüldü ve bunu biz yapmadık. Şimdi emirleri bu kez biz veriyoruz!” dedi kesin bir sesle Asır. “Siz benimle alay mı ediyordunuz?” diye sorduğunda yüzünü göremiyordum ama güldüğünü tahmin etmek zor değildi.
“Vermek zorundasınız olayın duyulmasını istemiyorsanız. Ve o katili de bulacaksınız!” dedi dakikalar sonra tehditvari konuşan Lora. Gücü çekilmiş gibiydi, konuşurken sesi titriyor ayakta Borala tutunarak duruyordu.
“Siz birlikte dura dura benzemişsiniz,” dedi bir kahkaha daha patlatarak. Hiddetle ayağa kalktı ve masaya oturdu, konuşmaya devam etti.
“Ya arkadaşınızı siz öldürdünüz ya da sizin yüzünüzden öldü…Bu topraklarda sevgi yoktu, siz onu kendi aranızda sağladınız. Bağ yoktu siz birbirinize görünmez bir bağ kurdunuz. Karşı cinsten iş dışı sohbet olmazdı, siz her yemekte beraberdiniz,”Asır’la bana döndü.
“Aynı odada tek başınıza kaldınız…aşk yoktu, siz küllerinden yeniden doğmasına sebep oldunuz burasının; Sinor olduğunu unuttunuz. Burasının; Kül topraklar olduğunu tek kendinize değil oteldeki herkese unutturdunuz,” dedi aynı ses tonuyla.
Bu kez dayanamayıp Asır’ın arkasından çıkıp yanına geçtim ve ona dik dik baktım. O ise susmadı devam etti konuşmasına.
“Ve o salak aklınızla bu rejimi yıkacağınızı sandınız. Ama atladığınız bir şey var ben ellerimle ördüm kolay kolay yıktırmam… Bunu unutmayın!”
“O kız sizin yüzünüzden öldü. Skolastik düzeni bozduğunuz için. Rejimi dağıtmaya çalıştığınız için,” dediğinde anlamsızca ona baktım. Bu rejimi ben kurdum diyordu. Buranın kurucusu benim diyordu. Açıkca önümüze sunuyordu.
“Skolastik düzen geçmişte kalmadı mı ya?” diye sordu sinirle gülerek Boral. Hiç birimizi iyi değildik.
“Geçmiş bizim her zaman yolumuzdur, o yolu değiştirmek isteyeni ya da yıkmak isteyeni yok ederiz. Tek tek ya da aynı anda,” dedi meydan okurmuşçasına.
“Sizin rejiminiz size kalsın bir hiç birine uymuyoruz,” dedim gözlerinin tam içine bakıp ben de ona meydan okuyarak. “Küçük hanım çok emin konuşmayın,” dedi alaylı bir tınıyla. “Bu rejim o kadar sağlam ki siz yanında güçsüz kalıyorsunuz.”
Bir adım atıp iyice kadrajına girdim. “Daha demin dediğin gibi oteldekilere unutturmaya devam ederiz. Onunla da kalmayız tüm ülkeye anlatırız. Ben anlatamazsam birimizden biri anlatır. Bizi gözünde küçültme.”
Tekrardan keyifle güldü ve koltuğuna geri oturdu. “Birinizden ses çıkarsa…biriniz baş kaldırırsa bininiz ölür.” Sonra telefonunu eline alıp kulağına koydu. “Odama gel!”
Dakikalar süren sessizlikten sonra kapı tıklatılmıştı. “Gel!” Kafamı çevirip gelene baktığımda görevli olduğunu fark etmiştim. “Yaptınız mı?” diye sordu sanki şifreli konuşarak. “Evet yaptık Selm bey.” Başıyla işaret verdiğinde görevli geri çıkmıştı dışarı.
“Tamam aşağıya inip arkadaşınızı gömebilirsiniz. Size yardımcı olacaklar. Ama yaptığım son iyilik olacak bu,” dediğinde ona son kez bakıp kapıya yöneldim. Arkamdan Asır da geldiğinde koridor boyu yürüyüp aşağı katlara inmeye başladık.
Tekrardan otel kapısına geldiğimiz de dört tane görevli elinde sedyeyle bizi bekliyordu.
“Nereye taşımamızı istersiniz?” diye sordu içlerinden biri.
“Biz hallederiz,” diyerek ellerindeki kürekleri aldı Asır ve sedyeyi de.
Arkamızda görevlileri bıraktığımızda Vira’nın cansız bedeninin yanına gittik. Yüzü iyice beyazlamış boynundan akan kan hâlâ durmamıştı. Birbirimize bir şey demeden dikkatlice
Vira’yı sedyeye yatırdık ve ormana doğru yürümeye başladık.
En sonunda taşımaktan kollarımız artmıştı ki hiç konuşmadan ellerimize aldığımız kürekle büyük bir çukur açmaya başladık. Dakikalar sonra fark etmiştim hıçkıra hıçkıra ağladığımı ama bırakmamıştım onlara yardım etmeyi de.
Lora da benden bir farkı yoktu. Ağlıyor, bedeni titriyordu ama durmuyordu. “Tamam bırakın siz…Reva bırak biz yaparız,” dediğinde Boral hayır anlamında kafamı salladım. “Yâre,” diye seslendi Asır uyarır bir tonla.
“Hayır birlikte gömeceğiz,” dedim onları umursamadan ve devam ettim çukur açmaya. Ellerim titriyor kürek kayacak gibi oluyordu ama durmuyordum.
En sonunda büyük bir çukur açtığımızda Asır çukurun içine girdi. Bizde Vira’yı dikkatli olmaya çalışarak ona doğru uzattık.
Kendimi yere doğru eğip iyice çukura eğildim ve Asır’a yardım ettim. Asır Boral’ın da yardımıyla çukurdan çıktığında o an fark etmiştim üstümüz başımız çamur olmuştu. Ama bunu dert etmiyorduk işte.
Tekrardan çukuru doldurmaya başladığımızda içimden Vira’ya veda ediyor bir yandan da dua ediyorum. “Işıklar içine uyu…Halo Hreyn Şhasw!”
Küreği elimden bırakıp dizlerimin üzerine çöktüm ve ellerimle toprağı düzeltmeye başladım. Aynı benim gibi Lora’da dizlerinin üzerine çöküp hıçkıra hıçkıra toprağı düzeltmeye başladı.
Asır omuzlarıma ceketini bıraktığında tir tir titremeye başladım. Fakat umursamadan toprağı iyice düzelttiğimden emin olmak istedim.
Asır benim yanıma Boral’da Lora’nın yanına çöktüğünde ellerimi topraktan çekmiştim. Gözlerim sadece Vira’yı gömdüğümüz topraktaydı. Hiç bir şey demiyordum lal olmuştu sanki dudaklarım.
Bedenim soğuktan mı titriyordu yoksa yaşananlardan mı bilmiyordum ama hüzün her yerimizi kaplamıştı. Hem de her yerimizi.
Bir şimşek çaktığında kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım. İlk defa hiç korkmadım, gökyüzüne meydan okur gibi öylece baktım.
İnce ince üzerimize yağmur yağmaya başladığımızda Vira’nın toprağı da ıslanmaya başlamıştı.
Buruk bir şekilde gülümseyerek baktım hepsine. “Halo Hreyn Şhaswna,” Işıklar içinde uyuyacak. Lora’yla göz göze geldiğimiz de gülümseyerek kafasını salladı ve sağ eliyle toprağı okşadı.
“Evet onun için endişelenme artık,” dedi Asır omzumu ısıtmak ister gibi okşayarak. “O kurtuldu,” dedim buruk bir şekilde ve beni Boral devam ettirdi. “Öyle ya da böyle kurtuldu bu iğrenç yerden.”
Kurtuluş gerçekten bazen ölümdü. Kurtuluş bazen soğuk bir bedendi.
Sert bir şekilde yutkundum. Artık başımı tutamayacağım için Asır’ın omzuna yaslandım. Hiç sorgulamadı geri çekilmedi. Aksine iyice kafamı omzuna gömdü ve benim rahat etmem için biraz geri çekildi.
Yağmur hızlandığında bile kalkmadık oradan. Hatta bir an ormanın ışıkları yandı. Göz ucuyla baktığımda otelinde ışıklarının yandığını fark etmiştim. Elektrikler gelmiş olmalıydı. Ki otelin önünden kahkaha seslerini de duymuştuk.
Birileri keyifle yağmurun altında ıslanıyordu. Kahkahalar atıp seviniyordu. Onlar için çok güzel bir geceyken bizim kabusumuz olmuştu. Umutla çıktığımız bu yolda enkaz altında kalmış. Onun altında ezilmiştik.
Nefeslerimiz kesik kesikti artık. O kadar ki sıradaki hangimiz diye sormadan edemiyordum kendime. Sahi hangimiz can verecektik burada. Kimin canı kiminkinden olacaktı.
“Onu öldürmenin en yakın arkadaşı olduğunu anlamış mıdır Vira?” diye sordu dakikalar sonra sessizliği bozan Lora. Kafamı kaldırıp ona baktım hâlâ toprağa bakıyordu. “Umarım anlamamıştır. Bunu bile bile ölüme gitmiş olmamalı,” dedim bende toprağa bakarak.
“Bunu öğrenemeyiz artık. Onun için düşünmeyin…düşünüpte kendinizi üzmeyin,” dedi yavaşça saçımı okşayarak Asır. “Evet daha fazla yormayın kendinizi,” demişti Boral’da.
Yağmur ilk önce saçlarımı ıslatmıştı sonra tüm bedenimi artık sırılsıklamdık. Hava iyice soğumuştu ama bunu umursamıyordum. Harabeye dönmüştük ama önemli değildi.
Derin bir nefes alıp artık kapanmak üzere olan göz kapaklarımı daha fazla zorlamadım. Burnuma dolan belli belirsiz ıslak kokusu ve Asır’ın parfüm kokusuydu. Kulaklarım da da uzaktan da olsa duyabildiğim kalbinin sesiydi.
O an içimden şöyle söyledim; Bu kalp hiç bir zaman durmasın. Nolur. Bu resmen yalvarmaktı. Bu korkmaktı ve ben ilk defa korkuyordum İlk defa bu kadar çaresiz hissediyordum. Kendim için değildi, yanımdakiler içindi. Sevdiklerim içindi.
Kulağımın altında kuvvetle atan kalp içindi.
🔱
Gözlerimi hiddetli bir sesle araladığımda resmen yerimde sıçramıştım. Fakat Asır’ın kollarımdan tutması beni kendime getiren bir hamle olmuştu. “Korkmana gerek yok,” dediğinde hafifçe doğrulmuş başımızın dibinde bekleyen görevliye dönmüştü.
Kafamı çevirip Lora’ya ve Borala baktığımda onlarda görevlinin neden geldiğini bilmiyorlardı. “Selm bey cinayet suçundan sizi gözetimi altına alacak!” dediğinde hiddetle yerimden kalktım. Üstümüz başımız çamur içindeydi. “Ne saçmalıyorsun sen?”
“Tanıklar var Vira Şnagey’i öldürme suçundan gözetim altına alınacaksınız. İtiraz eden olursa öldürün dedi Selm bey,” dediğinde hayır anlamında kafamı salladım.
“O bizim arkadaşımızdı ne pis bir zihniniz var böyle düşünebiliyorsunuz?” dedim öfkeyle. Asır bana doğru dönüp gözleriyle susmamı işaret etti.
“Bizi bir kanıt olmadan yargılayamazsınız!” dedi Asır görevliye bakarak. “Daha demin dediğim gibi tanıklar var. Zorluk çıkartmayın,” diyerek belindeki silahı gösterdiğinde sinirle güldüm.
“Bizi ölümle tehdit edemezsiniz. Bu susturamaz bizi, git Selm beyine öyle söyle!” dedim emir verirmişçesine. “Sizi kendi canınızla tehdit etmiyor zaten. Sevdiklerinizin canıyla tehdit ediyor. Daha fazla açmamı ister misiniz yoksa benimle gelecek misiniz?” diye sordu buz gibi sesiyle.
“Asır!” dedim yalvarır gibi, “Bir şey yap.” Ama biliyordum onunda eli kolu bağlıydı artık. Bana doğru dönüp yüzümü avuçlarının arasına aldı. “Şşşt bir şey olmayacak bana inanıyor musun?” diye sorduğunda kafamı salladım.
“İnanıyorum.”
“O zaman korkma!” Görevli önden önden yürürken bizde arkasından yürümeye başladık. Orman yolunda ilerlemeye başladığımızda Vira arkamızda kalıyordu. Son kez dönüp toprağa baktım. Umarım huzur içindesindir.
Otele girdiğimizde uğultular kaplamıştı kulaklarımı. Anlaşılan herkes cinayeti konuşuyordu. Ve bizim olduğumuza inanmış gibi gözüküyorlardı. Görevli üst kata çıkmak yerine en alt kata yöneldiğinde hiç sorgulamadık. Durmadık öylece yürümeye devam ettik.
Gözlerim Lora’yla kesiştiğinde anlayabilmiştim o da neyin içine düştüğümüzü sorguluyordu. İçi birazda yumuşasın diye buruk bir şekilde gülümsedim ve gözlerimi ondan çektim.
Görevli en sonunda bir odanın önünde durduğunda Lora’ya baktı. “Gir!” diyerek emir verdiğinde ona doğru adım attım ve kollarımla onu sardım. Sanki bu anı bekliyormuş gibi ağlamaya başladığında içimdeki onu koruma içgüdüsü tekrardan alevlenmişti.
Saçlarına öpücük kondurup sımsıkı sarıldım ona. “Kurtulacağız sakın umudunu kaybetme Lora.” Görevliye bakıp emir verirmişçesine konuştum. “Onu benimle aynı odaya alın!”
“Selm beyin emri böyle hepiniz ayrı odaya,” dediğinde Lora’dan ayrılıp son kez yanağına öpücük kondurdum ve gözlerimi ondan çektim. Ona bakmam işi daha da zorlaştırıyordu. Görevli Lora odaya girince kapıyı kilitleyip diğer odaya yöneldi.
Bu kez Borala işaret verdiğinde ikimize birden son kez bakıp kafasını salladı ve içeri girdi. Sanki bu Asırla aralarında anlaşma şekli gibiydi. Görevli aynı daha deminki gibi kapıyı kilitlediğinde diğer kapıya yöneldi.
Görevliye bakmadan Asır’a döndüm fakat dudaklarım aralanmadı. Söyleyecek o kadar çok şey vardı ki biliyorduk ne yeri ne de zamanıydı. Gözlerimi ondan çekip içeri doğru bir adım attığımda anında küf kokusu bedenimi sarmıştı.
Ortada bir masa vardı yanında iki tane sandalye ve ortada sarı bir ışık. O ışıkta yarım yamalak yanıyordu zaten. İçerisi eski tip sorgu odalarına benziyordu. Görevli tam kapıyı kapatacakken Asır içeri doğru bir adım atmıştı.
“Yâre…” diyerek bana sarıldığında kendimi tutamayıp bende ona sarıldım. “Dışarı çık…temas yok artık! Çık dışarı!” diye bağırdığında görevli onu umursamadık.
Asır kulağıma doğru eğilip ilk önce nefesini verdi. “Yanında olamasamda ben seni korurum bunu unutma tamam mı Yâre,” dediğinde kafamı sallayıp ondan ayrıldım.
“Tamam,” dedim ağlamamak için kendimi zor tutarken.
Asır sanki son kezmiş gibi saçlarımı okşadı. “Çık! Son kez diyorum!” diyerek Asır’ı kolundan tuttuğunda görevli bu kez direnmedi. Fakat gözlerini de benden alamadı. Görevli kapıyı kapatana kadar öylece birbirimize baktık.
Kapı ağır bir şekilde kapanıp kilit sesini duyduğumda yere çöküp kendimi duvara yasladım ve ağlamaya başladım. Daha demin zor tuttuğum göz yaşlarım bir bir dökülüyordu en yalnız olduğum zamanda.
İçine düştüğümüz bu yerden kurtulmaya çalışırken iyice batıyorduk. En dibe giriyorduk. Dışarıdan gelen kapı kapanma ve kilit sesini duymuştum saniyeler sonra. Ve bir kaç adım sesi…en sonunda o uçsuz bucaksız sessizlik.
Bizi arkadaşımızı öldürmek suçuyla tutuklamışlar mıydı şimdi? Ya da gözaltına mı alınmıştık? En eski dönemlerde ki gibi.
Selm Asrent gerçekten skolastik düzeni kendi içinde getirmeye and içmiş gibiydi. Zihniyeti pis olanların düşündükleri de buydu sadece. Kendi bildiğini yapmak ve karşısındakini insan yerine koymamaktı.
Elinde bir delil olmadan yargılamaktı. Yok yere tutsak etmek ve küf dolu odaya kapatmaktı. Onun önemsediği sadece kendi istekleriydi. Bunun için kimseyi görmüyordu, belki de duymuyordum bile.
Ama ben herkesin sesi olacaktım. Ben herkesin nefesi de olacaktım. Onların eğilen başı olacaktım. Bizim başımızı eğen herkesin başını eğecektim.
Acım o kadar tazeydi ki. Nefretim o kadar harlanıyordu ki. Bana bunları yaptıran kinim, öfkem olacaktı biliyordum.
Bölüm etkileşimi
