Bölümler 30Şu an: 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saatler Önce; Yazarın Anlatımıyla
“Bırak…
Bırak, olmasın her dudaklarına gelenler.
Bazen olmuyorsa senin içindir.
Çünkü vardır başka bir nasibin!”
Asır Karun’un en mutlu ve en eğlendiği günlerden biriydi bugün. 19 Ağustos gecesi. Hiç bir şeyin bunu bozmasına izin vermeyecek kadar da güçlü hissediyordu kendini.
Kafasında ölçüp tartıyor…planlar kuruyordu Yâre’ye belli etmeden. Yâre ise çok güzel gözüküyordu…elbisesiyle, saçlarıyla ve parıl parıl umut dolu mavi bakışlarıyla.
Bu gece hiç bitmesin istiyordu…son bulmasın.
Taki umduğu gibi olmamış, istemediği başına gelmişti. Telefonuna gelen bildirime Yâre’ye çaktırmadan bakmaya çalıştı.
Ve aslında anlamıştı Yâre’nin modu düşmüş, keyfi kaçmıştı. Telefonunu eline alıp mesajı okudu Asır…mesaj Selm’dendi.
Selm: Levnt öldü.
İki kelime…dokuz harf her şeyi o kadar değiştirmişti ki ve üstüne bir mesaj daha.
Selm: Seni tutuklamaya geliyorlar.
Bakışları değişti Asır’ın bedenine hemen bir telaş yerleşti. Ne yapacağını bilmiyordu ama ne olacaksa olsun Yâre’nin yanında olmasın istemişti o an.
Hemen ayağa kalkıp eve götürmek istiyordu Yâre’yi. Yuvasına…güvenli yere. Ama bu gün o kadar karışmıştı ki Asır’ın kafası…ilk defa kendine özel bir gün olmasını istemişti fakat planlar sarpa sarmıştı.
Polisler arabanın etrafını sardığında herşeyden haberdardı. Ama böyle olmasını istememişti…şimdi olmaz diyordu içinden. Yâre’nin yanında olmaz. Bu güzel günümüzde olmaz.
Kafasını çevirdiğinde o korkulu bakışları üzerine hissetti Asır. Ne diyeceğini bilemiyordu. Ne yapacağını da.
“Sol koltuğa geç ve git!” demek gelmişti o an aklına sadece. Ki bildiği bir şey vardı…onu da alacaklardı. Ve bunu o da görmek istemiyordu.
Arabadan indiğinde Yâre’de inmişti…gitmeyeceğini biliyordu ama şansını denemişti. Polisler onu da tuttuğunda öfkeden deliye döndü. Herkesi yakıp yıkıp Yâreyle gidesi gelmişti ama yapamamıştı.
Taki Yâre bayılana kadar tutabilmişti kendini. “Bırak beni!” diye bağırmış Polis’in kollarından sıyrılmış hemen Yâre’yi tutmuştu. Fakat koruyamamıştı onu, kanayan yarası buna işaretti. Onu koruyamamış…onu da da yıpratmıştı. “Özür dilerim,” dedi fısıltıyla Asır. “Çok özür dilerim.”
Yâre’yi ve Asır’ı karakola getirdiklerinde aynı Polisler Boral ve Lora’nın de evinin önündelerdi. Neyseki diyordu Lora annem ve babam evde değil. Boral ise hemen abisine söylemişti.
Onlar da karakola getirilirken Boral’ın abisi Ally’de onların tam arkasındaki arabadaydı. Karakola geldiklerinde Asır’ı sorguya alan Savcıylada konuşmuştu Ally ama elinden anca bu kadarı gelebilmişti.
Yâre revirde yatarken Yona’yı da aramışlardı ve karakola çağırmışlardı. Yona karakola geldiğinde Boralla Lora sorgudan çıkmak üzerelerdi.
Yona geldi ablasıyla konuşup gerçekleri öğrendikten sonra Yâre sorguya alınmıştı. Ablası gittiğinde olduğu yerde kala kalmıştı Yona. Duyduklarına inanamıyordu, inanmak istemiyordu.
“Baba,” dökülmüştü dudaklarından sadece. “Benim…” demişti, “Babam öldümü?” Sonra revirden çıktığında yanına Lora gelmişti, Boral’da tabi.
Onu sakinleştirmeye iyice durumu anlatmaya çalışmışlardı. Gerçeği Ally biliyordu ve Boral’a da söylemişti. Boral duyduğunda şok olsada durumdan dolayı sindirmek zorunda kalmış ve kabullenmişti.
“Işıklar içinde uyusun!” demişti Yona’ya Boral. “Reva…Asır’ın yapmadığını söylememi istedi,” dedi Yona Lora ve Boral’a bakarak.
“Evet zor bir durum ama Drel…bizlerde öyle derdik,” dedi Lora mahçup bir şekilde. “Babam ölmüş benim…ben daha bunu hazmedemedim!” demişti Yona sert bir şekilde.
Ayağa kalkıp hava alacağını söyleyip karakol bahçesindeki bir banka oturmuş ellerini dizlerine koyup ağlamaya başlamıştı.
Neye ağladığını bilemeden ağlıyordu oysaki. Babasına duyduğu hislerden bile emin değilken….babası için ağlıyordu.
Ağlamamalıyım dese de içindeki öfkeyi hatta baba özlemini bastıramadığı için ağlıyordu. “Sen,” dedi kendi kendine ve devam etti. “Öyle iğrenç bir babaydın ki ağlamamı bile hak etmiyorsun.”
İşte o an karar vermişti…ablası ne derse onu yapacaktı. Yanlış ya da doğru şimdi yanında olan tek ailesinin sağında olacaktı. Hazmedemese de olacaktı.
Banktan kalktığında telefonuna gelen bildirimle durdu…sağına ve soluna baktı. Telefonunu eline alıp mesajı okumaya başladı.
Henır: Drel nasılsın…neden aramalarıma geri dönüş yapmadın. Eve geçince konuşacaktık, meraklandım.
Henır onun sevdiği kızdı…şimdi arkadaşlardı çünkü bunu söyleyememişti. Henır ise…Asır Airlines’in kardeşi Henır Airlines’ten başkası değildi.
Şimdiki Zaman;
REVA YÂRE ASİA
Gözlerimi araladığımda yumuşak bir şeyin üzerindeydim. Odam nemli nemli kokuyor ara da bir de zambak kokusu alıyordum. Derin bir nefes alıp baş ağrımla birlikte doğruldum ve en son neler olduğunu hatırlamaya çalıştım.
Zambaklar vazoya koyulmuş makyaj masamın üzerinde duruyordu. Buruk bir şekilde gülümsedim.
Aynanın yansımasından üzerimdekiler ve hafif kabarık saçlarıma baktım. Pijamalarımı giydirmiş hatta duş aldırmıştı bana; Lora.
Ve saçlarım kuruttulduğundan olsa gerek, kabarıktı. Kurutulmuş muydu? Hayır, hayır!
Yatağımdan çıkıp kapıyı araladım ve yavaş adımlarla mutfağa adımlandım. “Ah…uyandın mı?” demişti masada oturan Lora. “Evet…saçımı mı kuruttun?” dediğimde bunu duymayı beklemediğinden şaşırmıştı.
Drel’de oturma odasından çıkıp gelmişti yanımıza. “Evet duş aldırdım sana rahatlarsın diye, neden bir sorun mu var?” diye sordu şaşkınlıkla Lora.
Kafamı hayır anlamında salladım. “Yok bir sorun…bir haber varmı Asır’dan?” diye sorduğumda Drel yanıma gelip yanağıma kısa bir öpücük kondurmuştu.
“Yok henüz…Boralla daha yeni konuştum ailesi de görüşmek istemiş ama izin yokmuş. Belki yarın ayarlayabilirmiş Ally,” dediğinde kafamı salladım. “Ben bir elimi yüzümü yıkayayım,” diyerek arkamı döndüğümde belli belirsiz akan gözyaşımı sildim.
Kzy beni görür görmez ayaklarımı dolanmıştı. Eğilerek tüylerini okşadım. “Oğlum…oh.” Odama girip kapımı kapattım ve banyoma girdim. Çekmeceleri karıştırıp bulduğum ilk makasla tam aynanın karşısına geçtim.
Yaşlar bir bir akmaya devam ediyordu gözlerimden. Bulanık bakışlarla kabarık saçlarımın bir tutamını tuttum ve daha fazla düşünmeden kestim. Ne kadar kestiğimi bile bilmiyordum.
Sonra ağlayarak bir tutamını daha…sonra öbürünü.
Burnumu çekip lavobaya düşen saçlarıma baktım ilk önce sonra makası bıraktım bir kenara. Nasıl olduğuna bakmadan çıktım dışarı. En son uzun saçlarımı Asır düzleştirmişti fakat o kurutmamıştı. Bu, bu kadar yakmamalıydı canımı ama benim içimde yanıp duran bir ateş vardı.
Söndüremiyordum. Sönemiyordu…sanki o otelin içinde bende kalmıştım. Çıkamamıştım sanki. Kalakalmıştım.
Odamdan geri çıktığımda mutfağa girdim. Drel ve Lora beni görseler de onlara bakmadım ve kendime bir bardak su doldurdum. “Reva sen ne yaptın!” demişti Lora şaşkınlıkla.
Sudan bir yudum aldıktan sonra bardak elimden kaymış, tezgaha düşmüştü. “Abla,” dediğinde Drel onlara döndüm. Dolu gözlerle baktım. “Kötü mü oldu, çok uzamıştı…” dedim çatallaşan sesimle.
“Canım benim tabiki de güzel de ama düzeltelim uçlarından,” dedi Lora yanıma gelerek. “Sen oturma odasına geç otur geliyorum ben,” dediğinde sesindeki endişeye hissetmiştim ama umursamadan dediğini yapıp oturma odasına yöneldim.
Drel’de benimle birlikte gelmiş yanıma oturmuştu.
Lora dakikalar sonra yanıma bir makas ve bir poşetle gelip oturdu. “Şimdi daha güzel olacak bak,” dedi gülümseyerek. Tam arkama geçip saçlarımı düzeltti ve makasla kesmeye başladı.
Ben işe hâlâ ağlamaya devam ediyordum. Gözlerim kapalıydı ama ağlıyordum.
“Evet! Oldu şimdi…aç mısın bir şeyler hazırlamamı ister misin?” diye sordu Lora yanımdan kalkmadan önce. Kafamı hayır anlamında sallayıp sırtımı koltuğa yasladım.
“Ama kaç saat oldu bir şey yiyemedin, lütfen toparlanman için…” dese de ona tepkim yine bir kafa sallamasıydı.
Dizlerimi de kendime çekip iyice kafamı kendime gömdüm. Kzy miyavlayarak yanıma geldiğinde bile kafamı kaldırmadım. O da ters bir şeyler olduğunu tahmin ediyordu.
Ellerimle iyice bileklerimi tuttuğumda ilk bir kaç saniye boşluğuyla yüzleştim. Bileğim boştu…bileklik yoktu. Asır’ın bilekliği bileğimde değildi.
Gözlerimi açıp kollarımı dizlerimden çektim. “Bileklik!” dedim bir anda Drel bana dönmüştü. “Ne…anlamadım?” diye sordu şaşkınlıkla.
“Asır’ın gümüş bilekliği yok, nerde?” dedim bir kere daha ve ayağa kalktım. “Yok!” dedim etrafıma bakarak. “Nerde?”
“Dur Lora biliyordur…hemen panik yapma!” dediğinde oda ayağa kalkmıştı. “Nasıl yapmıyım…Drel bul onu!” dedim hafif sert bir tonlamayla. “Neler oluyor…bende şeyi söy-” diyerek elinde telefonla girdiğinde Lora ona doğru döndüm.
“Asır’dan haber mi var…ne oldu, ne var?” diye sordum endişeyle ard arda. “Yok…o değil sorun ne?”
Saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. “Bileklik yok Lora, nerde?” dedim bir kere daha. “Duşa girdin ya ben makyaj masasına koymuştum dur-” dediğinde içimde tuttuğum nefesi tekrardan verdim.
“Kaybettim sandım,” dedim koltuğa oturarak o sırada da Lora odama girmişti. “Abla!” dedi Drel tekrardan yanıma oturarak ve ellerimi tuttu. Oldukça endişeli bakıyordu.
“Neden öyle bakıyorsun…bir sorun var ve bana demiyorsunuz değil mi?” diye sorduğumda tekrardan nefesimi tutmuştum. “Hazır değilim söyleme…” nefesi geri verdim ve gözlerine baktım.
“Söyle sorun ne?” diye sorduğumda bile titriyordu sesim. “Sorun sen de ablacım…çok endişelisin seni ilk defa böyle görüyorum,” dediğinde yutkundum. Ellerimi ellerinden çektiğimde Lora’nın koridordan sesi gelmişti.
Aynı zamanda kapının zili çalınmaya başladığında kafamı çevirip o tarafa baktım. “Kim bu?” dediğimde Lora bilekliği bana uzatmıştı. “Boral gelecekti,” diyerek dış kapıya yöneldiğinde kafamı salladım.
Bilekliği avucumun içine alıp sırtımı yumuşak yastığa yasladım. Bir kaç saniye bakıştık sadece ilk defa inceliyordum bilekliği. Etrafında mavi ve sarı detaylar vardı. Bu beni oldukça şaşırtmıştı.
Mavi ve Sarı.
Bilekliği geri bileğime takıp elimle onu sarmaladım. Sanki saklar gibi…sanki korur gibi. Lora çoktan kapıyı açmış Boral’ı içeri davet etmişti. Elindeki poşetleri orta sehpaya koyduğunda ilk ona sonra poşetlere baktım.
“Hoş geldin…bir haber var mı?” diye sordum merakla. “Hoş buldum Reva maalesef yok,” diyerek tam karşıma oturdu. “Boral bize yemek getirdi itiraz yok yiyeceğiz,” dedi Lora buruk bir şekilde gülümseyerek.
Tekrardan poşetlere doğru bakıp burun kıvırdım. “Gerçekten midem bulanıyor siz yiyin,” ve tekrar Boral’a döndüm. “Peki ailesi hâlâ orda mı, görüşme ne zaman olacakmış?” diye sorduğumda Boral üzerindeki ceketi çıkarıyordu.
“Ailesini ben evlerine bıraktım. Görüşme yarın olacak öğlen saatlerinde falan ama benim size başka bir şey söylemem gerekiyor,” dedi bana ve Drel’e bakarak.
Lora’da bir koltuğa oturmuştu.
“Kötü bir şey mi?” diye sordum bir anda. Boral kafasını sallayıp daha rahat oturdu koltukta.
“Babanızla ilgili,” dediğinde kafamı hayır anlamında sallayıp bilekliğe baktım. “Neymiş?” demişti Drel, meraktan mıydı bilmiyordum.
“Bu gün aile mezarlığına gömüldü…eğer görmek isterseniz diye söylüyorum. Bir de,” dedi hepimize bakarak ve devam etti. “Vira da aynı mezarlıkta.” Nefesim kesildi sanki…Asır onu o adada bırakmadığını söylemişti.
“Dediğini yaptırdı mı?” diye sordum Asır’ı kastederek. “Evet,” dedi buruk bir şekilde gülümseyerek. “Genelde dediğini yapar.”
Burnumu çekip kafamı salladım.
Sanki çok uzun zaman önce görmüş gibiydim onu. Sanki dün akşam görmemiştim. Bir gün önce görmemiştim de yıllar önceydi sanki.
“Yarın öğlende ben de görebilir miyim yoksa sadece yakınları mı?” dedim daha deminki konuya dönerek. “Abim halletmeye çalışacak meraklanma,” dediğinde kafamı salladım.
Drel yerinde kıpırdanıp bana doğru döndüğünde anlamıştım ne söyleyeceğini. “Şu an değil Drel…onu göremem şimdi değil!” diyerek uyardığımda itiraz edecekti ki onu elimle susturdum.
“O bizim ba-”
“Haklısın sevmeyen babamız…öz kızını bile karşısına alan babamız. Bizim yanımızda duramayan, masum insanların canını almaya yeltenen. Ülkedeki insanların özgürlüğünü elinden alan babamız. O benim babam değildi Drel. Tek ortak yanımız kanlarımız bizim,” dedim ve kafamı çevirip gözyaşlarımı sildim.
“Haklısın,” dökülmüştü Drel’in dudaklarından. “Maalesef haklıyım,” dedim derin bir nefes alarak. “Maalesef.”
Ortamda oluşan sessizlikten sonra Kzy miyavlayarak Boral’a yanaşmaya çalışmıştı. Boral da gülümseyerek dikkatli şekilde kucağına aldı. “İsmi ne?” dediğinde Lora yanıtlamıştı onu.
“Kzy.” Boral şaşkınlıkla bir kere daha bakmıştı Kzy’e. “Erkek mi…gözleri de sarıymış,” dediğinde buruk bir şekilde gülümsedim. “Ülke de tek sarı gözlü olan kedi,” dedim fısıltıyla.
“Evet Reva ondan dolayı almıştı…sokaktan,” dedi Drel sanki o an gözlerinin önüne gelir gibi. Boral gülümseyerek kafasını sallamıştı. Bir yandan da Kzy’nin tüylerini okşuyordu.
“Ülkede tek sarı gözlü Kzy yok,” dedi imalı imalı. Lora kıkırdamış bir bana bir Boral’a bakmıştı. “Kedi olarak diyoruz zaten,” dediğinde bende gülümsedim. “Sarı rengine zaafı varda Reva’nın,” dedi Drel, hangi manayla dediğini anlamamıştım ama Boral’la Lora daha da gülmüştü buna.
“O doğru,” dedi Lora. “Ya ya!”
Elimle bileğimdeki bilekliğini okşamaya başladım. Boral’ın da gözleri direk oraya kaymıştı. Gülümsemesi yarıda kalmış, yutkunup arkasına yaslanmıştı. Tekrardan sessizlik oluşmuştu.
“Eee o zaman yemekleri yiyelim,” dedi Lora ayağa kalkıp sehpanın ortasındaki poşetlere yönelirken. Boral’da Lora’ya yardım ettiğinde herkes yemeklerini önüne almıştı. “Reva?” dedi bir kere daha Boral.
Kafamı hayır anlamında salladım. “Bu arada saçların güzel olmuş,” dedi yerine otururken. “Sağ ol.” O söyleyene kadar kestiğimi bile unutmuştum.
Ellerimle saçlarımın boyuna baktım. Omzuma deymiyorlardı bile. Saçlarım anıları biriktirmişim oysaki. Şimdi saçlarımla beraber o anıları da kesmiş gibi hissediyordum. Onlarla beraber anılarımdan da vazgeçmiştim sanki.
🔱
“Gittin mi şimdi sen…” demişti kısık bir sesle Asır ve devam etmişti. Ben ise büyülendiğim o sarı gözlerine bakıyordum.
“Babanın katilini sevmemen normal. Beni nasıl affedeceksin…gözlerime nasıl bakacaksın ay ışığı! Nasıl kanlı ellerimi tutacak yanımda yürüyeceksin…” durdu tekrardan gözlerini kaçırdı, gözlerimden.
“Sakın affetmeye çalışma beni…lütfen!” O konuşmaya devam ettiğinde tek düşündüğüm babam olduğunu nerden bildiğiydi.
Yerimde kıpırdandım ve ona merakla baktım. “Sen nerden öğrendin Ally mi söyledi?” diye sorduğumda beni duymamış gibi konuşmaya devam ediyordu.
“Sen beni affetsen de ben aynadaki adamı affedemem Reva!” dedi sert bir tonlamayla.
“Reva mı?” diye sordum affallayarak. “Evet ismin bu,” dedi sanki normal bir şeymiş gibi. “Asır sen bana Yâre dersin…Reva demezsin. Yâre dersin!” dedim şaşkınlıkla.
“Ne Yâresi senin ismin Reva!” dedi sert bir sesle. Hâlâ yüzüme bakmıyordu, gözlerime bakmıyordu. Ve ben de gözlerini kaçırdığı için, sarılarını göremiyordum. “Asır…yüzüme bak. Ben…ben burdayım işte Yâre, gökyüzü hatırlamıyor musun? Asır!” dedim sesim çatallı çıkmıştı çünkü neredeyse ağlayacaktım.
Kafasını kaldırmadan oturduğu sandalyeyi ittirdi. “Üzgünüm herkes nasibini yaşar derdi büyükbabam. Doğruymuş, ben bir katilim. Gökyüzünü göremeyen eli kanlı biri için çok masumsun. Çok temizsin ve ben seni kendimle yakmak istemiyorum Reva!”
Ayağa kalktığında ellerindeki kelepçeler dikkatimi çekmişti. Kafamı salladım çünkü kabullenemiyorum…ellerindeki kelepçeleri ve benden vazgeçişini.
Arkasını dönmüş yürürken hızlıca kalkıp ona engel olmaya çalıştım. Ama ben onu tuttukça o yok oluyordu sanki. Hayal gibiydi. “Asır dur! Reva demeyeceksin Yâre diyeceksin. Çünkü ben bir tek senin yanında Yâre oldum…yıllar sonra!”
Büyükannemin şu sözleri kulaklarımda çınlıyordu gözlerimi araladığımda; “Bırak…bırak,
olmasın her dudaklarına gelenler. Bazen olmuyorsa senin içindir. Çünkü vardır başka bir nasibin!”
Gözlerimi ovuşturduğumda etrafıma baktım hava daha yeni aydınlanamaya başladığından olsa gerek odam loş ışığa kalmıştı. Gördüğüm rüya beni, etkilemiş olacak ki ter içinde kalmıştım.
Üzerimdeki pikeyi kaldırıp hafifçe doğruldum. Asır’ın bilekliği hâlâ bileğimdeydi. “Öyle olmayacak…bizim başka nasibimiz yok!” dedim fısıltıyla. Sonra banyoma girip elimi yüzümü yıkadım. Üzerimi değiştirdim, Drel, Boral ve Lora’da uyuyor olmalılardı. Ben kaç saatten beri uyuyordum bilmiyordum ama uykumu almıştım.
Sessizce odamdan çıktım, oturma odasındaki balkon kapısına yöneldim. Onu da sessiz olmaya çalışarak açtım. Direk hafif sert rüzgar yüzüme çarpmıştı. Günün ilk ışıkları balkona vurmaya başlamıştı bile. Kapıyı kapatıp köşedeki balkon takımlarından birine oturdum. Şehir kasvetli havasıyla bizi şimdiden boğmaya başlamıştı.
Araba sesleri, insan gürültüleri…biraz uzağımızdaki fabrikanın sesleri kulaklarıma dolmuştu anında. Nefes alsam ciğerlerime iğne gibi atacaktı bu kirlilik.
Ama yıllardan beri böyleydi sadece bir kaç hafta ara vermiştik. Ya da ara vermek istemiştik demeliydim…onunda sonucu belliydi zaten.
Asır’ın rüyamda dedikleri tekrar döndü kafamda ve sonra Büyükannemin bana yıllar önce dediği söz geldi. Çünkü vardır bir nasibin.
Çok iyi hatırlıyordum yaşım küçüktü ve nasip ne demekti bilmiyordum anında sormuştum. Oda beni gülümseyerek yanıtlamıştı. Nasip Türkiyede; Kısmet ve kişinin payına düşenler demek yavrum demişti.
Kısmet…o kadar güzel bir kelime gelmişti ki o an bana. Ve rüyamdan sonra aklıma ilk gelen şey bu olmuştu.
Tüm otelde olanlar…şimdi başımıza gelenler bizim nasibimizin bir parçasıydı. Ama Asır’ın dediklerine inanmak istemiyordum. Nasip ya da her neyse kısmet…tek Asır’da değişmesin istiyordum. Tek Asır değişmesin istiyordum.
Derin bir nefes aldığımda, yerimde iyice kıpırdandım. Ellerimle bileğimi kavradım ve bileklikle oynamaya başladım. Bugün Asır’ı görecektim ve mutlu olmalıydım.
Umudumu kaybetmemeliydim…kurtulacaktı. Çünkü bizim nasibimiz buydu…yenilmemek. Direnmek, pes etmemek ve boyun eymemek. Balkonun kapısı açıldığında o kadar dalgındım ki adım seslerini bile duymamıştım. Sıçrayarak kapıya baktım. Gelen Boral’dı.
“Kusura bakma…sessiz olayım derken seni korkuttum,” dedi balkona çıkarak. “Önemli değil,” kapıyı kapatıp tam karşıma oturdu. “Uyku tutmadı mı?” dedim ona bakarak. “Tutmadı…nasıl tutsun,” dedi iç çekerek. “Haklısın,” diye mırıldandım.
Boral’ın gözleri tekrardan bilekliğe kaymıştı. Gülümseyerek gözlerime baktı ve dudaklarını araladı. “Bilekliği bir doğum gününde Henır hediye olarak almıştı. Aldığı günden beri hiç çıkarmaz hatta nasıl bir denktir ki mavi seni de simgeliyor.”
“Beni de derken?” dedim merakla bir bilekliğe bir Boral’a bakarak. “Yani sarı Asır’ı…mavi de Henır’ı. O da mavi gözlü, sarı saçlıdır. Seni Henır’a benzettiğini söylemişti Asır. Ki doğru…çok benziyorsunuz, garip ama gerçek. Ondan dolayı mavi seni de temsil ediyor,” dudaklarını birbirine bastırıp buruk bir şekilde gülümsedi.
“Benziyor muyuz…hiç bana söylemedi?” dedim şaşkınlıkla. “Çünkü bunu söylemiş olsa sen neden öyle dediğini sorgulardın, anlamını bilmiyor musun?” dediğinde iyice merakım artmıştı.
“Neyi bilmiyor muyum?” Boral sanki bir sır verecekmiş gibi bana doğru eğildi. “Bir inanca göre kişi birini, değer verdiği bir başka kişiye çok benzetirse, onunla bağı zamanı gelince çok kuvvetlenirmiş,” dedi bir solukta, sanki ezbereydi sözcükler.
Buruk bir şekilde gülümseyip bilekliği daha da sıkı kavradım. “Kuvvetlenirmiş,” diye tekrar ettim. “Beni kardeşine benzetti. Ve bundan dolayı söylemedi?”
“Ama senin de bildiğini düşünmüştü…bu inancı yani,” dediğinde tekrardan arkasına yasladı.
Aramızdaki bir kaç dakika sessizlik oluşmuştu.
“Ben Asır’ı çok iyi tanırım ne hissettiğini ondan dolayı adım kadar biliyorum fakat seni-” diyecekken bir anda lafını böldüm.“Ne hissediyormuş?” diye sorduğumda sırıtmıştı. “Fakat seni tanımasam da görüyorum. Asır’ın duyguları karşılıksız değil,” dediğinde kafamı çevirmiştim.
“Ama asıl merak ettiğim başka bir şey var?” dedi ciddi bir tonla. “Neyi merak ediyorsun?”
“Neden görünmez bir engel koyuyorsun?” diye sorduğunda gözlerimi kapatıp açtım. “Engel koymuyorum,” dediğimde bunun cevabını veremezdim çünkü bende bilmiyordum.
“Pekala şöyle sorayım,” kafasını çevirip binalara baktı. “Önümüz de bir gerçek var Asır bilse de bilmese de bizler biliyoruz. Ve sende biliyorsun…” durdu tekrardan bana baktı sanki tepkimi ölçmek ister gibiydi.
“Ne kadar sevmesen de o senin babandı ve karşındaki kişi katili,” devam edecekken onu durdurdum. “Amacın yaramı deşmek mi Boral?” diye sordum sert bir ifadeyle.
“Hayır tabi ki değil ama merak ediyorum bu gerçek Asır’ın kalbindeki yerini değiştirecek mi?” dedi kalbimi işaret ederek. Durdum…Boral durdu, araba sesleri durdu, biraz ötede ki adam ve çocuğun sesi durdu. Fabrikalar çalışmayı durdurdu sanki…Nefes alıp vermeyi de unutmuştum üstelik.
“İnan bana,” diyerek Boral’a döndüm tüm samimiyetimle. “Bunu kendime de sormadım. Çünkü kafamın içim çok karışık Boral. Şu an tek düşündüğüm Asır’ın mahkemesi ve oradan çıkması. Bunun için elimden geleni yapacağım.”
Boral kafasını sallayıp yalnızca beni onayladı. “Meraklanma abim de elinden geleni yapıyor.” Onun gibi bende kafamı salladım. Ellerim tekrardan bilekliğe dokundu. Henır’ın aldığı bilekliğe.
Dış kapının zili çalmaya başladığında şaşkınlıkla Boral’a baktım. “Birini mi ya da bir şey mi bekliyorduk?” dedim. “Hayır…yani bildiğim kadarıyla.” Birlikte ayağa kalktığımızda Boral benim önüme geçmişti.
“Ne olur ne olmaz ben açayım,” dediğinde balkondan çıkmıştık. “Kim bu saate?” diyerek odasından çıkmıştı Drel. “Neler oluyor ya,” demişti yarı uykulu haliyle Lora.“Bakacağız şimdi.” Boral kapının kilidini açıp, kapıyı araladı. “İyi günler,” dedi, genç bir adam sesiydi.
“Buyrun?” demişti Boral merakla.
“Reva Yâre Asia adına paket vardı ama daire ismi, Reva Asia….Bir karışıklık mı oldu bilmiyorum kat doğru ama,” dediğinde genç hafifçe kafamı kaldırdım. Elinde paket olan bir kuryeydi.
“Doğru adres, alayım ben kimden bu?” diye sordu Boral. “İsimsiz ama adres doğruysa, önce imza almam gerekiyor,” dediğinde Boral hızlıca imza atıp kutuyu almıştı.
“Kimden ki o?” dedi Drel hafif öfkeli bir tınıyla. “Tamam anlayacağız şimdi,” dediğinde Lora, Boral’da kapıyı kapatmıştı. “Oturma odasında açalım dikkatlice ama.”
Hep beraber oturma odasına girdiğimiz de Boral kutuyu sehpaya koyup kapağını açtı.
Dikkatlice içindekine baktığımda özenle sarılmış bir elbise olduğunu görmüştüm. Çiçekli kırmızı bir elbiseydi ve yanında bir buket zambak vardı.
“Kim ya bu…saçma saçma!” diyerek kutuyu alacakken Drel ona engel olup köşesinde duran kartı aldım. “Ben biliyorum,” dedim gülümserek.
Kartı zarftan çıkartıp Asır’ın yazdıklarını okumaya başladım içimden. “Kimden ki?” diye soruyordu hâlâ Drel şaşkınlıkla. “Dur anlayacağız şimdi.”
Zambakları çok seven ay ışığına;
Sana çiçekli elbiseler alacağım demiştim. Kendi ellerimle vermek nasibimde yokmuş. Fakat yanıma bu elbiseyle gelirsen, sözümün yarısını tutmuş olacağım. Çiçeklerin hiç solmayacak çünkü ben solmalarına fırsat vermeden hep alacağım sana.
Gökyüzüne, ışıklarını yaymayı
bekleyen; güneş.
Bölüm etkileşimi
