Bölümler 30Şu an: 4.BÖLÜM: Ay Işığı
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gözlerimi sersemlilikle açtığımda nerde olduğumu anlamaya çalıştım ilk bir kaç saniye. Kafamı yana doğru çevirdiğimde Asırla karşılaşmıştım elinde telefonu öylece oturuyordu.
“Sen bana ne ilacı verdin?” diye sordum sersemlikle. Sesimi duyar duymaz gülümseyerek bana doğru döndü.
“Günaydınlar,”
“Ne verdin bana,” dedim bir kez daha. Hafifçe doğrulduğumda başımın dönmesi ve midemin bulantısını geçtiğini anlamıştım. “Aynı ilaçtan bende içtim fark ettiysen…yoksa unuttun mu?” dedi alayla.
“Belli olmaz,” dedim sinirle.
“Evet itiraf ediyorum benden hoşlanman için ilaç içirdim. Zihnini ele geçirdim,” dedi yapmacık bir sesle. “Grans,” dedim dişlerimin arasından. Sehpada duran telefonuma uzanıp tamamen kapalı olan telefonumu açtım. Şarjı tamamen dolmuştu.
“Saat kaç oldu ya?” dedim ekrana bakarak ama Asır ona soru sorduğumu sanıp cevaplamıştı. “Öğleni geçti.” Powerbankı çıkartıp ona uzattığım da almaya bile yeltenmedi.
“Kalsın doldurunca verirsin,”
“Bu imkansız,”
“Ne o şarja takmayı mı bilmiyorsun?” diye sordu hafifçe sırıtarak. Ağzımı bile açmadan ona göz devirip ayaklandım. “Görüşürüz,”
“Bir teşekkür bile etmeden gitmen kırıcı kenyd,” dedi bana doğru bakarak. “Ne için sarhoş ettiğin için mi?” dedim bu kez gülen bendim. “Benim sana teşekkür etmem gerekiyor onun için,” dedi ayaklanarak. Tam önümde durduğunda kafamı kaldırmam gerekmişti.
“O ne demek. Sarhoş olduğum için bana neden teşekkür edesin ki. Asır sen bana teşekkür etmek için saçma saçma nedenler mı arıyorsun yoksa?”
“Hayır,” dedi elini bir anda saçlarıma koyarak. Ondan uzaklaşsamda çekmemiş bir tutamını ellerinin arasına almıştı. “Sarhoşken bana çok güzel şeyler söyledin,” dediğinde şaşırmıştım ama belli etmemek için çaba sarf ediyordum. “Dalga geçiyorsun ağzımdan laf almaya çalışıyorsun,” dedim ve ondan tekrar uzaklaştığımda eli havada kalmıştı.
“Sen öyle san,” dedi keyifle kapıya doğru yönelip ona son kez baktım. “Grans,” dedim bu kez sessiz de değildi sesim odayı kaplamıştı resmen. Odadan çıkıp kapıyı kapattım. “Kravan,” dedim sinirle. Kendi odama girip yatağa uzandım.
Telefonumun açıldığını görünce ard arda gelen bildirimlere baktım. Gruptan olan geçmiş mesajlar Drel’den gelen mesajlar. Mesaj kısmına girip baktığımda bana Kzy’nin fotoğrafını göndermişti. Gülümseyerek baktım o fotoğrafa, özlemiştim.
Drel: Fotoğraf*
Reva: Benim yerime bol bol öp
Gruptaki mesajlara baktım kısaca. Daha yeni atılan mesaj vardı. Boral ve Lora’dandı.
Boral: İyi misiniz sesiniz çıkmıyor.
Lora: Reva iyi mi peki Asır.
Reva: İyiyim merak etme dinleniyorum.
Yazıp telefonumu kapattım ve banyoya geçtim. Hızlıca bir duş alıp bu sersemliği üstümden atmak istiyordum.
🔱
Kapının açılmasıyla nemli saçlarımla, odaya giren Lora’ya baktım. “Daha iyimisin?” diye sordu bana bakarken tekli koltuklardan birine oturmadan önce. “İyiyim duşa girdim,” dedim havluyla saçlarımı kurularken. “Neden içki içtiniz Reva?” diye sorduğunda oldukça ciddiydi.
“İçmemiz de neden bir sakınca olsun?” dediğimde ıslak havluyu banyoya götüyordum. “O anlamda değil bir anda oyun salonunda hepimiz şaşırdık,” dedi odanın etrafında gezinen beni, gözleriyle takip ederek.
“Asır içiyordu bende içmek istedim…Neyse şey elektrikler ne zaman gelecekmiş biliyor musun?” diye sordum batmakta olan güneşe bakarak. “Jeneratörler devreye girecekmiş yarım saat içinde bu akşam karanlıkta değiliz yani,” dediğinde derin bir oh çekmiştim.
Odadan çıkacağımız için hemen powerbankı şarja taktım devreye girer girmez şarj olmaya başlasın diye. “Asır mı verdi?” diye sordu powerbanke bakarak. “Evet,” dedim ve ona doğru döndüm.
“Çıkabiliriz,” dediğimde hemen kalkmıştı. Pencereler kapalıydı ama yağmurun şiddeti duyuluyordu. Camlara değen damlacıklar minik minik ses çıkartıyordu. Lora’yla birlikte aşağıya inmeye başladık.
İlk önce havuza inecektik sonrasında yemek yemek için restorana geçilecekti. Bilmiyorum nedenini ama ilk günden beri grupça takılmaya başlanmıştı. Ne yapılacaksa bireysel yapılmıyordu. Ben değil de onlar aralarında bir bağ oluşturmuşlardı.
Büyükannemin sözleri yankılandı tekrar kulaklarımda, Kalp bağı!
Aşağıya indiğimizde her yeri ışıklandırmışlardı. Sanki elektriksiz geçen o saatlerin acısını çıkartmak ister gibi. Lora herhangi bir şezlonga oturduğunda ben de yanına oturdum. “Gelirler birazdan ben havuza girmek istiyorum,” dedi Lora bana bakarak kafamı salladığımda ise havuza yönelmişti.
Etrafta sabahkinden daha az insan vardı. Bir anda herkes gitmiş gibiydi. Buraya inerken sadec koridorda beş ya da altı tane insan görmüştük. Daha düne kadar kalabalık olan kapalı havuz şimdi ise iki kişi vardı. Kapının açılmasını duymamla o yöne baktım.
İlk başta Vira girmişti içeri sonra arkasından tek tek hepsi. Vira beni görünce el salladı başımda selam verdim. “Biz havuza giriyoruz direk sen girecek misin?” diye sordu Ekar şezlonga eşyalarını bırakırken.
“Yok hayır girmeyeceğim,” dediğimde hepsi eşyalarını bırakıp Lora’nın yanına gitmişti. Asır hariç. Yanımdaki şezlonga oturdu. “Neden girmiyorsun?” diye sorduğunda ona bakmak zorunda kalmıştım.
“Yüzmeyi sevmiyorum,” dedim sadece asıl sebebini söylemek istememiştim. “Sen neden girmiyorsun?” diye sordum bu kez onun gibi. “Benim canım istemiyor,” dedi ve arkasına iyice yaslandı.
Kafamı şezlongun arka kısmına yaslarken sordum; “Normalde kalabalık olan otelin sana da şu an sakinmiş gibi geldi mi?”
“Evet hatta sordum resepsiyona,” dedi beni onaylayarak. “Ne dediler?” diye sordum bu kez ama hiç ona bakmıyordum havuzdaydı gözlerim. “Bu otel normal oteller gibi değil Reva bildiğimden sordum zaten,” dediğinde meraklanmıştım. “Nasıl?”
“Bir ya da iki haftalık konaklamaya herkes gelir. O zaman dilimi bitene kadar kimse çıkışını gerçekleştiremez. Zaten gelende bunu bilerek gelir. Mesela şu an bütün odalar dolu otele giriş yapan yok ya da çıkış yapan,” diye açıkladığında o kadar saçma gelmişti ki.
“Çok saçma acil bir işim olduğunda gidemiyor muyum?”
“O zaman paran iade edilmiyor,” dediğinde güldüm.
“Para tuzakları…o zaman herkes odasında,” dedim dalga geçercesine. “Bence de para tuzağı ama dediğim gibi bilerek geliniyor,” dediğinde bilmediğimi fark ettim.
“Sende mi bilerek geldin?” diye sordum.
“Aynen araştırdım,” dedi bilmiş bir edayla. Tepki vermeden iyice keyifle yatar pozisyona geldim. Bir kaç saniye sadece onları izledim. Arada bir Asır’ın bakışları bana kayıyordu ama geri çeviriyordu sonrasında.
Salona bir kaç kişi girdiğinde gürültü artmış su sesleri çoğalmıştı. Ama aklımda bir soru vardı işte; Neden herkes havuzdayken o oturuyordu girebiliyorken ayrıca.
Soramıyorum sonra beni mi merak ettin diyordu. Ayrıca benim de girmeme nedenimi sorar diye çekiniyordum. İnsanlara güçsüz taraflarımı göstermeyi sevmezdim. Kusurlu ve pürüzlü yanlarımı.
Ama o alerjim olduğunu ilk tanıştığımız günün akşamı öğrenmişti. Fakat bu bile isteye olan bir şey değildi.
Zemin katta olduğumuzdan dolayı dış dünyayla bağımız kesilmiş gibiydi. Ne yağmur sesi geliyordu ne de gün ışığı.
Telefonumu elime alıp Drel’in yazdığı mesajı okumaya başladım. Aklım onlardaydı.
Biliyordum onun da aklı bendeydi ve evde tek olması beni endişelendiriyordu. Asır’ın bakışlarını üzerimde hissetmiştim yine. Sanki bir şey diyecek ama diyemiyor gibiydi.
Drel: Kzy seni özlemiş beni kabul etmiyor :)
Reva: Bende ikinizi,
“Bana henüz teşekkür etmedin bekliyorum kendy,” dediğinde telefonumu kapattım ve ona baktım. Bana ay ışığı demeyi bırakmalıydı. “Sarhoş ettiğin için mi diye sormayacağım kendimi yormak istemiyorum. Ama teşekkür de etmeyeceğim hangi sebepten olursa olsun,” dedim ona çatık kaşlara bakarak.
Kafasını sallayarak hafifçe bana doğru döndü. Dikkatimi çeken güneşten bile sarı olan gözleri ve ilk defa dağınık olan saçlarıydı. “Sarhoş olduğundan bahsetmiyorum ama haklısın senden teşekkür beklemek benim hatamdı,” dediğinde ne yalan söyliyim şaşırmıştım.
“Kabullenmen ne güzel,” dediğimde aksine sırıtmıştı.
“Ne için dediğimi merak etmiyor musun?” dedi bir önceki konuya istinaden. “Nedenmiş?” desemde meraktan olmadığını ikimizde biliyorduk sadece bu konuyu bir daha açmasın diyeydi.
“Powerbankı verdim sana ya,” dediğinde kıkırdadım. “Şarjda doluyor şu an merak etme vereceğim,” dedim ve kafamı arkaya yasladım.
Havuzdan çıkar çıkmaz şezlonglarına oturdular. “Sen neden gelmedin?” diye sordu Boral Asır’a. “Keyfim yok,” diyerek geçirse de asıl sebebi bu değildi işte. Ben neden merak ettiğimi bilmeden merak ediyordum.
“Su o kadar iyi geldi ki,” diyerek şezlonga uzandı Vira.
“Değil mi,” diye onaylandığında Lora bana bakıyordu sanki yüzümden kötü bir şey varsa anlayacakmış gibiydi bu bakış. “Hatta acıktırdı,” diyen de Ekar’dı.
Lora saçlarını durulayıp havluyu serdi ve sonunda oturdu. “Bu gün bar kısmına gidelim mi diye soracağım ama aramızdan iki kişi zaten içeceğini içti,” dediğinde Boral gülmüşlerdi ama tek gülmeyen Asırla bendim.
“Bakın keyfinize,” dedi bana bakarak. Kafamı çevirip başka tarafa baktım. “Gelmezsiniz yani?” diye sordu Ekar. “Gelmez misin Reva?” dedi bu kez bana bakarak. “Hayır gelmem
Asır’ın dediği gibi,” dediğimde onun aynı fikirde olmak beni şaşırtıyordu.
“Oyun bozansınız,” dedi Lora ama bu şakasına söylenmiş bir cümleydi. “Pekala gidiyoruz yemekten sonra mı?”
“Kesinlikle,”
“Benim odama gelme sarhoş sarhoş ama,” dedi Asır Boral’a. “Nereye gitmemi istersin bro,” dedi gülerek. Asır bana baktığında ne anlamam gerektiğini bilmiyordum ama sırıtarak geri Boral’a dönmüştü.
“Reva benim odaya gelir sen…” dediğinde lafını kesip hemen çıkıştım; “Aklından ne geçiriyorsun bilmem ama asla öyle bir şey olmaz,” dedim. Lora’nın bakışlarını üzerimde hissettiğimde rahatsız olup oturur pozisyona geçmiştim.
Biliyordum Lora Asır’ın bu tavırlarına şaşırtıyordu ama Asır hep böyleydi. O granstı çünkü, herkes bilmiyordu bunu ama ben biliyordum. Lora’ya baktığımda bunu soracağım bakışı atmıştı.
Galiba bakışlardan bazı şeyler gerçekten anlaşılıyordu. “Yemekte görüşürüz,” diyerek yerimde kıpırdandım. “Ne oldu şimdi Reva?” diye soran Ekar’dı. “Midem bulandı tekrardan dinlenmek istiyorum,” dedim ve ayağa kalktım.
“Gelmemi ister misin?” diye sordu Lora.
“Yok.” Salondan çıkıp merdivenlere yöneldim. Her tarafın ışıklarını açmışlardı sanki ışıksız geçen her saate inat erkenden açmışlardı.
Odama çıkıp yatağa uzandım. Yağmur yağmaya devam ediyordu. Tekli koltuklardan birini pencerenin önüne çekip telefonumu cebimden çıkardım. Rehber kısmına girdiğimde elim varmıyor ama içimdeki o sesi susturacaktım.
Baba yazısının üzerine tıklayıp kulağıma koydum. Gözlerim o sırada ince ince yağan yağmurdaydı. Yaz yağmurunda. Kaçıncı çalışta açtı bilmiyorum ama kapatmayı düşündüğüm anda açmıştı.
“Efendim,” dedi buz gibi bir sesle. Efendim kızım dememişti…Efendim güzel kızım da dememişti…Efendim canım kızım da dememişti. Bana sunduğu buz gibi içimi soğutan bir cevaptı.
“Nerdesin ba-” sustum demeyecektim o bana böyleyse ben ona baba demeyecektim.
“Şimdide hesap sormaya mı kalkıyorsun bana,” dedi aynı ses tonuyla. Ama bu sorusu sinirimi bozmuş tam o anda aradığıma pişman ettirmişti.
“Drel evde tek ondan diyorum.”
“O küçük bir çocuk değil Reva. Büyüdüğünü kabul et. Kendi başının çaresine bakabilir,” dedi açıklama bile zar zor yapan ses tonuyla. “Evet o bir genç. Hatta tek başına büyümüş bir erkek. Kendi ayaklarının üstünde duran bir erkek. Ama ben eve neden gitmediğini soruyorum?”
Tiz bir ses duyuldu sonra derin bir nefes alıp verdi. Bu daha çok kendini dizginlemek isteyen bir nefes alış veriş sesi gibiydi. “Tekrar etmek istemiyorum ama zorluyorsun.”
“Neyi?” diye sorsamda anlamıştım.
“Bana hesap soramazsın Reva. Sen tatile kendi isteyince gittin. Bende kendi isteğimle eve gitmiyorum. Çok düşünüyorsan Drel’i yanına çağır. Hatta bence hemen yap bunu,” dediğinde çok iyi bir fikir söylüyormuş gibi heyecanlı ve hevesli gelmişti sesi. Bu beni daha da sinirlendirmişti.
“Görüşürüz,” dedim buz gibi bir sesle. “Görüşürüz ama bir hafta daha yokum kardeşini de çağırabilirsin,”
“Sen düşünme ya bizi bakarız başımızın çağresine,” diyerek aramayı sonlandırdım. O kadar rahattı ki. Onun için bazı şeyler çok basitti. Tek kendisini düşünmesi bizi umursamaması gayet normaldi.
Bizi merak edip sesimizi duymak istememesi her ailenin yaptığı bir şeydi sonuçta. Bazen onun sevgisinden şüphe duyuyordum. Belki de tam olarak öyleydi. Sevmediğinden bu kadar rahattı. Ölsem haberi olmaz lafı tam ona uygundu.
Kafamı sakın kalmaya çalışarak koltuğa yasladım. Yağmur sesi eşliğinde bir kaç dakika dinlenmek ve hiç bir şey düşünmek istemiyordum. Resmen arayıp kendi sinirimi kendim bozmuştum.
Telefonuma gelen bildirimle elime alıp gözlerimi araladım.
Drel: Onu mu aradın Reva,
Drel: Neden aradın?
Ne zaman haberi olmuştu.
Reva: Nerde olduğunu sordum neden eve gitmediğini.
Reva: Sen Nerden biliyorsun bunu?
Drel: Beni aradı çünkü bir de gülerek ablan seni bebek gibi koruyor diyor.
Drel: Rica ederim Reva bir daha arama!
Drel: Bırak ne yapıyorsa yapsın umursamayalım.
Reva: Pekala nasıl istersen.
Drel: Bir de ablan seni de götürseydi ya diye de ekledi.
Reva: Üzgünüm Drel.
“Of,” kafamı tekrardan koyup telefonumu da kapattım. Şarjımın olmaması daha iyiydi galiba.
Gözlerimi tekrar kapattım etraf o kadar sessizdi ki. Koridordan bile çıt çıkmıyordu. Kuşlar bile uçmuyor ve ötmüyordu. Ne vardı bu günden o kadar garipti ki.
Oysa geldiğim ilk gün adım atılacak, sakin bir yer yoktu. Bir kaç günde herkes tatilden sıkılmışa benziyordu galiba. Kapının açılıp kapanmasıyla hiç kıpırdamadım.
Lora’nın olduğunu biliyordum çünkü. Bıraktım beni uyuyor sansın dedim içimden. Soru soracaktı, merak ettiği şeyler vardı ama ben anlatacak kadar önemli bir şey olduğunu düşünmüyordum.
Odada biraz oyalandı. Ne yaptığını tahmin edemiyordum. Banyoya yöneldiğini duymuştum girdikten bir kaç saniye sonra su sesini duymuştum. Gözlerimi iyice yumup hiç uyumamışım gibi esnedim.
Bir anda uyku bastırmıştı. Yorgun olmadığımı düşünüyordum ama ağırlık çökmüş gibiydi.
🔱
Bazen bazı şeyler yarım kalırdı. Sevgiler. İşler. Okullar. Sınavlar. Yaşanılmasından korkarsak yarım kaldırdı.
Hayatımız yarım kalırdı mesela. Sevdiklerimizin hayatı yarım kalırdı. Onların gülüşleri yarım kalırdı. Sesleri, bakışları, nefesleri.
Yaptığı ve yapacağı her şey yarım kalırdı. Biz doğduğumuzda yarım doğardık. Geçmişimiz yoktu fakat geleceğimiz daha yarımdı.
Yaşayacağımız yarımdı. Yapacaklarımız da öyle.
Büyükannem ben küçükken yarım kalmış aşklar vardır derdi. Bilmezdim anlayamadım sorardım anlatırdı ama yaşamadan da bilemezsin derdi.
Aşk neydi bilmezken yarım kalması neydi tahmin bile edememiştim.
Ama şimdi de öyleydi. Aşk neydi bilmiyordum onun yarım kalma durumunu da. Hiç aşık olmamıştım. Birinin beni sevmesi neydir bir tek ailemden öğrenmiştim.
Yabancı birinin beni sevme olasılığı kulağa delice geliyordu. Büyüannem şöyle devam etmişti; Aşk bazen çıkmaz olur bazen de yolları topraktan oluşan bir yön.
Sen yönünü doğru kişiye döndürürsen o yollar sana hep açılır yavrum demişti. Aşk yolu olan o yolların topraktan olan bazen de taştan olan garip bir sevgiydi.
Hatta şunu da bana diyen büyükannemdi; Aşk iki kişinin birbirine duyduğu sevgiydi.
Ve büyükannem bilmiyordu biz bu zamanda ona çok yabancıydık.
“Reva uyan artık canım,” bilincim yerine gelmeye başladığında bir kere daha duydum o sesi.
“Reva!” büyükannemin sesi gibi gelmişti kulaklarım o an. Gözlerimi araladığımda bana bakan Lora’yla karşılaştım.
“Aply açmayacaksın sandım,” Aply salak demekti. “Noldu?” dedim anlamsız bakışlarla onu süzerek. Üzerine düz siyah bir elbise giymiş saçını da toplamıştı. “Aşağıya ineceğim yemek yemek için. Beklememi ister misin?” dedi dizlerinin üzerine çöktüğü yerden kalkarak.
Boynumu tutarak doğruldum. Tutulmuştu. “Ben gelmesem-” diyecek olduğumda kaşlarını indirip kaldırmıştı. Parmağını tehditvari şekilde salladı.
“Bak çok yalnız kalmak istiyorsun,”
Kafamı ne var bunda dermişçesine sallayarak koltuktan kalktım. “Hayır efendim giyinecek süslenecek tatilin keyfini çıkaracaksın. Seni beklememi ister misin?” diye sorduğunda tekrar kafamı salladım.
“Hayır hazırlanıp gelirim,” dediğimde bir kaç adım atıp kapıya yöneldi. Tam çıkacakken bana tekrardan döndü. “Güzel giyin. Bir de Asırla aranızda ne var akşam anlatacaksın haberin olsun,” diyerek bana öpücük attı ve odadan çıktı.
Gülümseyerek bavuluma yöneldim. Getirdiğim kıyafetlere baktım bir kaç saniye. Düz bir elbise giyecektim galiba. Elbiseyi yatağa koyup banyoya geçtim. Saçlarımı üstünkörü taradım.
Daha sonra elbiseyi üzerime geçirip altına topuklu bir ayakkabı giydim. Biliyordum giymesem Lora çıldırırdı. Telefonumu da alıp odadan çıktım.
Koridor şimdide loştu. Bir kaç ışığı kapatmışlardı. “Ne ters bir otel gerçekten,” diyerek söylendim. Etrafa kimse yoktu. Hatta aşağıya indiğimde yanımdan dahi kimse geçmemişti. Restoran kısmına yöneldiğimde masalar bomboştu. Sadece bizimle beraber üç masa doluydu. Buna sadece ben takılmış olmazdım.
“Afiyet olsun,” diyerek boş sandalyeye oturdum. Siparişleri vermişlerdi bile. “Neden herkes makarna siparişi verdi. Bana bile makarna söylemişsiniz,” dediğimde daha çok neden fikrimi almadınız şaşırmasıydı.
“Tek yemek buymuş çünkü,” diye açıklama yaptığında Ekar şaşkınlığımı gizlemeliydim. Bu saçmalıktı gerçekten. “Neden?” diye sordum bu kez. “Elektriklerin olmamasından dolayı bütün malzemeler bozulmuş,” dedi bu kez Vira.
“Anladım,” dedim fısıltıyla. Sandalyeye iyice yerleşip çatalıma yöneldim. Asır o an da bana doğru yöneldi. “Ne o makarna sevmiyor musun yoksa?” dediğinde sadece ben duymuştum. “Herkes gibi seviyorum elbette,” dedim gülümsemeye çalışarak.
Gözleriyle süzdü beni, elbiseme baktı özellikle. “Elbise yakışmış. Güzel olmuşsun,” dediğinde sinirle baktım ona. “Grans,” oda siyah bir gömlek, siyahta pantalon giymişti. “Ben teşekkür ederim,” dedi imalı imalı ve makarna yemeye devam etti.
“Ya ama makarnası da güzelmiş arkadaşlar. Haksızlık etmeyelim,” dedi Lora yemeğine devam ederken. “Bence de ilkten şaşırdım ama,” dedi Boral. Etrafıma baktım yemek yiyen insanlara. Onlarda makarna yiyorlardı.
“Gayet normal ama,”
“Her gün makarna mı olacakmış yani?” diye sordum anlamsız bakışlarla onlara bakarak. Bir yandan da makarna yiyordum gayet lezzetliydi. “Yok malzemelerin en kısa zamanda geleceğini söyledi garson,” kafamı salladım sadece.
Arka fonda kısık bir müzik vardı. Etrafımızdaki iki masa kahkahalarla yemeklerini yiyorlardı. Bir anda Vira masaya doğru eğildi sanki gizli bir şey söyleyecekmiş gibi.
“Size de otel çok boş geliyor mu? Yani dikkatimi çekti özellikle bu gün,” dediğinde ilk onu onaylayan bendim.
“Bende dedim bunu şaşırtıcı evet,”
“Hani kimse çıkış yapamıyordu,” diyen de Boral’dı. “Bir şey mi oldu acaba?” dedi Lora bir yandan etrafına bakarak. “Ne olacak elektrikler yoktu ondandır. Belki bir kaç kişi bundan dolayı çıkış yaptı,” dedi Asır hepimize birden bakarak.
“Belki de.”
Tekrardan yemeğimize döndüğümüzde uzun bir süre kimse konuşmadı. Herkes etrafına bakıyordu. Sanki mantıklı gelmese de kulağa bir garip gelen bir şey olduğundan emin gibiydik.
Makarnayı bitiremeyeceğimden yarım bırakıp arkama yaslandım. Aralarında dönen bir muhabbet vardı. Ben bazen katılmış bazen de durmuş dinlemiştim.
İki saatin sonunda da bar kısmına geçmiştik. Hepsi içki aldığında ben almak istemediğimi belirtmiştim. Asır ise içmek istediğini söyleyip almıştı. Gürültülü müzik eşliğinde dans ediyorlardı.
Burası restorandan bir tık daha kalabalıktı. “İçmelisin bence,” dedi Asır kulağıma doğru fısıldayarak. Kafamı ona doğru çevirdim. “Neden?” diye sorduğumda dakikalar önce benim için masaya koydurduğu bardağa baktım.
“Sarhoş olunca daha bir güzelsin,” dedi sırıtarak. Dirseğimle karnına vurduğumda yapmacık bir acıyla inledi. “Susacak mısın?” dedim sinirle.
“Tamam şakaydı. Ama her zaman tatile gelmiyorsun değil mi?”
“Bu gün içtim,” dedim önüme dans eden Lora’ya bakarak. Elindeki bardağı kaldırdı ve bir yudum içti. Yanında Boral vardı. Vira ve Ekar’da dans ediyorlardı.
“Sen bilirsin,” diye mırıldandığımda bana nisbet yapar gibi ikisinden bir yudum aldı. Kafamı tekrardan masada öylece duran bardağa baktım. “O zaman onu da ben içerim,” dediğinden ondan önce davranıp bardağı ellerimin arasında aldı.
Asır’ın benim bu hareketimden sonra arkamda sırttığını tahmin edebiliyordum ama bakmadım içkiden birer yudum aldım. Direk boğazımı şiddetli bir şekilde yakmıştı. “Hose kravan,” dedi yine aynı fısıltıyla.
Bayan inatçı.
“Öyle demesen,” dedim gözlerinin içine baka baka içkiden içerken. “Ne diyim leydim mi dememi istersin,” dedi gülerek. Yüzümü buruşturup gözlerinin içine baktım loş ışığın izin verdiği kadarıyla.
“Vazgeçtim sen bana hitap etme,” dedim ve önüme döndüm. “Hmm pekala,” dedi keyifli bir mırıltıyla. Tekrardan onlara baktım.
Müzik değişmiş daha tempolu bir şey başlamıştı. Lora’nın bize baktığını gördüğümde gülümseyerek kafamı salladım. Elimdeki bardağı görmesiyle bir kaç adım attı bize doğru.
“Reva kusacaksın bu kez,” diye uyardığında sadece gülümsedim.
“Sorun olmaz,”
“O zaman gel dans et,” diyerek kolumu tutacakken izin vermedim. “Tamam sevmiyorsun,” dedi kendi kendine ve geri gitti. “Hmm,” dedi Asır aynı keyifli mırıldanmayla.
Ona döndüğümde bana bakıyordu. İçkisinden içerken gözlerini benden hiç ayırmamıştı. “Adım adım yaklaşıyorum,” dediğinde merakla sordum. “Pardon ama neye?”
Gülümseyerek saçlarıma baktı. Dalgalı ve dağınık saçlarıma. Taramam boşaydı. “İddiayı kazanmaya tabiki de,” dediğinde istemsiz bende güldüm. “Neydi o söz…heh avucunu yalarsın,” dedim.
Gülümsemesi kahkahaya dönüşmüştü. “Göreceğiz kenyd,” Ay ışığı. “Görüşmeyelim grans,” der demez bir yudum daha alıp masaya bıraktım. Bu gün daha fazlasını midem kaldırmıyordu. Gerçekten kusacaktım. Başım yine karıncalanmaya başlıyordu.
Asır yüzümün geldiği hali görmüş olacak ki; “Bir gün inadından öleceksin Reva Asia.” Doğruydu bu kez gerçekten haklıydı. Midem ağzıma geleceği vakit biraz uzaklaştım ve ilk bulduğum köşeye eğildim.
“Reva,” arkamdan geldiğinde elimle onu durdurdum. Bunu görmesini istemiyordum. Bir kaç dakika öylece durduktan sonra bana uzattığı peçeteyi alıp ağzımı sildim. “Bunu iç,” diyerek ellerinin arasından aldım su şişesini. Biraz içip geri uzattığım da koluma girmişti.
“Gel odana çıkartayım seni.” İtiraz etmedim hatta ağzımı bile açmadım. O benden daha çok içmişti ama kötü olan bendim. Birlikte bar kısmından çıktık koridor boyunca yürümeye başladığımızda tam asansöre yöneliyordu ki onu durdurdum.
“Başım çok dönüyor merdivenden çıkalım,” dediğimde direk merdivenlere yönelmişti. Yavaş yavaş çıkmaya başlamıştık. Bulantıdan ve baş dönmesinden dolayı gözlerimi yarım kapatmıştım.
Odalarımızın katına geldiğimiz de Asır’ın durduğunu hissettim. “Neden durduk As-” diyecekken kafamı kaldırdığımda ilk gördüğüm şey kıpkırmızı bir kandı. Gözlerim şok içinde açıldığında koridor kapkaranlıktı. En sondaki camdan içeri giren kenyd vardı sadece. Ay ışığı aydınlatıyordu.
Asır’dan bağımsız bir kaç adım attığımda koridorun ortasında kanlar içinde yatan bir bedenle karşılaştım. “Aa!” diye çığlık attım kendimden bağımsız fakat sesimi ben bile duymamıştım.
Bir kızdı. Genç bir kızdı. Bizim yaşlarımızdaydı ve şuan kalbi durmuştu. Nefesi ve hayatı yarım kalmıştı. Yarım kalmış bir hikayeydi…
Bölüm etkileşimi
