SİNOR - Kül Topraklar-I kitap kapağı

15. bölüm / 30

15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü

Zaman her şeyin ilacıdır derdi büyükannem. Bize ilaç olmak yerine yara oluyordu.
Biz daha ne olabilir ki dedikçe.

Gözlerim zeminde bir bir hareket eden ayaklarımızdaydı. Beyaz spor ayakkabım ve ona zıt olan ama bana eş olan lacivert bağcıklarım.

Yanımda yere sert basan Asır vardı onun ayakkabıları simsiyahtı bağcıkları bile. Boral, açık kahve rengi tonunda ayakkabı giymişti. En renklimiz Lora’ydı; ayakkabısının rengi bordoydu.

Evet bu detaylar saçma gibiydi ama ben küçükken hep kafamı dağıtmak için böyle şeylere dikkat kesilirdim. Aklım dağılsın diye.

Mesela Asır benden bile yavaş yürüyordu sanki gitmek istemiyor gibiydi.

Boral, daha sakindi ama bazen de hızlanıyordu. Gitmek ve hesap sormak ister gibi bir tavır takılmıştı kendine. Lora da hepimizin aksine yürümek istemiyor gibiydi. Her bir adımda bedeni daha da yoruluyormuş gibiydi. Hareket etmek bile istemiyordu.

Ben ise; Reva…yeni benimsediğim ismimle ,galiba burası bana bazı şeyler katmıştı, Reva Yâre Asia daha sakin atıyordum adımlarımı.

Çünkü zihnimde dönen soru sadece şuydu; daha ne olabilir ki?

Ölüm beni korkutmuyordu sevdiklerimin ölümü daha çok korkutuyordu beni.

Selm Asrent’in odasına gelince Asır ilk bir kaç saniye kapının önünde durdu sonra derin bir nefes verip çalmadan kapısını açtı. Hepimiz birer birer içeri girdiğimizde görüş açıma o alaylı yüzü girmişti.

“Hoş geldiniz gençler,” dedi aynı tınısıyla. “Otursanaza ne istersiniz?” dedi hepimize bakarak bir yandan da telefonunu eline almıştı.

“İçecek olarak mı? Sizi bilmem ama biz hak istiyoruz hukuk istiyoruz. Arkadaşımızın hakkının ödenmesini istiyoruz. O katilin cezasını çekmesini istiyoruz,” dedi Boral sert bir tonlamayla.

Boral bazen cevaplarını önceden hazırlamış gibi davranıyordu.

Selm şaşkınlıkla ilk önce Borala baktı sonra Asır’a ve telefonu geri masaya koydu. “O konuyu kapatmadık mı Asır?” diye sorduğunda ucuz bir malzeme gibi önümüze sürmüştü. Bu basit değildi ama onun duygularının olduğunu düşünmüyordum.

“Ne demek konu? Konu ne demek yani, basit mi bu bir beden gözlerimizin önünde can verdi. Bunun bedeli yok mu, cezası yok mu?” dedim bende Boral gibi kendimi tutamayarak. Ama anında Asır’ın bakışlarını üzerimde hissetmiştim.

“Katilin kim olduğunu bilmiyoruz,” dedi sanki safa yatarak.

Sinirle gözlerimi devirip tam ağzımı açacakken Asır benden önce davranıp lafa girmişti.

“Bizi neden çağırdın?” dedi soğuk bir sesle. Sanki daha demin odadaki Asır yok gibiydi. Selm keyifle arkasına yaslanıp dördümüze birden tek tek baktı. “Teşekkür etmek istedim…Savcı öldü de,” dediğinde şok içinde Asır’a baktım fakat onda bir duygu geçişi yoktu.

“Öylemi Halo Hreyn Şhasw. Bundan bizene…neden teşekkür ediyorsun?” diye sordu Boral şu an Asır’dan bir farkı yoktu. “Savcı iğrenç adamın tekiydi açık olacağım ölmesi işimize yaradı,” dediğinde Selm alayla güldüm.

“Sanki siz çok doğrusunuz da,” diyerek söylediğimde beni umursamadı. “Bir de senden dinlemek istediğim yangının nasıl çıktığını Airlines,” demişti Asır’a dönerek.

“Anlatacak bir şey yok, bildiğinizden farklı bir şey olmadı.” Selm bize doğru yaklaştı ama sadece Asır’a baktı. “He bir kaç söylenti var onlar yalan o zaman?”

“Ne gibi söylenti?” diye sordum merakla. “Şöyle söyliyim yangını sevgilinin çıkardığına dair söylentiler Reva,” dediğinde sevgilinin kelimesinden sonra cümleyi dinlememiştim. Bu tür imaları Savcı da yapmıştı.

Bir kaç adım attım. Masaya ellerimi koyup meydan okurmuşçasına baktığımda Asır benimle birlikte hareketlenmiş beni kolumdan tutmuştu. Fakat ona aldırış etmedim.

“Biliyor musun Selm Asrent Savcı da en son böyle imalarda bulunmuştu,” dedikten sonra yapmacık bir şekilde yüzümü buruşturdum. “Maalesef öldü,” dediğimde yüzü değişecek gibi oldu ama hemen o alaylı tınıyı takındı.

“Teşekkürünü kabul ettik say Selm Asrent…şimdi çıkıyoruz,” der demez Asır belime iyice sarıldı ve beni kendine çekti. “Reva!” dedi kulağıma uyarır bir tonda. Reva mı?

Asır beni belimden iyice kavradıktan sonra kapıya yönlendirdi ve geri çıktık o pis odadan. Sessizce koridorda yürümeye başladığımızda Asır’ın aynı uyarıcı bakışlarını üzerimde hissediyordum ama sesimi çıkartmıyordum. Ya da ona bakmıyordum.

Tekrardan bizim odaya girdiğimiz de Lora direk kendini koltuğa attı. Boral’da tekli koltuklardan birine oturduğunda bende yatağın bir ucuna oturdum. Asır ise başımda dikilmiş telefonuyla ilgileniyordu.

“Yâre,” dedi bu bir seslenme değildi bu bir komuttu. Başıyla da balkonu gösterdiğinde gözlerimi devirdim fakat o beni umursamadan sadece kalkmamı bekledi. En sonunda bakışlarının arasından kurtulup balkona çıktım.

Benle birlikte çıkıp kapıyı da kapattığında balkonun mermerine yaslandım. Güneş tepedeydi fakat ince ince yağmur yağıyordu.

“Senle ne konuştuk Yâre,” dediğinde başımı salladım fakat ona bakmadım. “Hatırlamıyor musun?” dedi tam önümde durarak. Kollarını iki yanımdan mermere koyduğunda neredeyse alınlarımız birbirine değecekti.

“Ben susamam Asır sende bunu hatırla,” dedim yüzüne bile bakmıyordum. Ama o gözlerini dikmiş yüzümün her bir santimine bakıyordu.

“Bana…bize kolay mı sanıyorsun? Sadece sana mı zor Yâre. Borala Lora’ya bana da zor. Ama kabullenmek zorundayız tek çıkış yolu bu. Ölmemek için tek yol bu,” dedi son sözlerine vurgu yaparak.

“Benim hoşumamı gidiyor seninle…ailemle tehdit edilmek! Onlar için…senin için susuyorum ben. Sen sevdiklerin için görmezden gelemez misin bazı şeyleri?” diye sorduğunda gözlerine bakmıyordum onun dışında her yere bakıyordum.

“Bazı şeyler dediğin Vira’nın ölümü…Zor beni de tehdit etti. Ama susamam Asır-” diyeceğim sırada lafımı bölüp konuşmaya devam etti.

“Susamazsın ama onlar susturmasını iyi bilirler Yâre. Kardeşinle, benimle susturmayı iyi bilirler. Bunu istemediğim için kabul ettim tekliflerini. Evet, biz birinin ölümünü izledik…birilerinin öldürüldüğünü gördük,” dediğinde bir anda elini kaldırıp yanağıma koydu ve hafifçe kendine çevirdi. Bu hareketli ona bakmama sebep olmuştu.

“Benim için susamaz mısın Yâre?” diye sorduğunda sarı gözlerine baktım. Tam şu anki açısında güneş ışığı tenine vuruyordu. Ve o kadar garipti ki. Güneş ışığı sarı gözlü Karun’a vuruyordu. Güneş ışığı sarı gözlü güneşe vuruyordu.

“Yâre,” dedi uyarırmışçasına beni daldığım yerden çekerek. “Tamam…tamam,” diyerek kolları altından çıktım. Derin bir nefes alıp balkondaki sandalyelerden birine oturdum.

“Gerçekten mi?” diye sordu yanıma doğru bir kaç adım atarak.

“Evet susacağım,” dediğimde hâlâ ona bakmıyordum. Ağaçlara, hava da uçan, bizden özgür olan kuşlara bakıyordum. “Pekala inanıyorum size Yâre hanım,” dedi dalga geçermişcesine. Yanıma oturduğunda balkon kapısı açılmıştı.

“Geliyoruz,” dedi Boral kıkırdayarak. Bunu niçin söylemişti ya da neden söyleme isteyi duymuştu bilmiyordum ama üzerinde çok durmadım. Boral’ın ardından Lora da çıkmış tam karşıma oturmuştu.

“İyi misin?” diye sordum hafifçe ona doğru eğilerek.

“İyiyim,” dedi gülümsemeye çalışarak Lora. Ve o an Lora’nın burda ne kadar iyiysek o kadar iyi lafı kulaklarımda yankılandı.

Bir cümle adeta her şeyin açıklamasıydı. Adeta.

“Ne zaman gideceğiz şuradan?” diye sordu sıkıntıyla dolu sesiyle Lora. “Takmamayı seçmiştin hani?” dedim merakla. “Evet ama durmadan bizi aşağılayacak varlığını hatırlatacak mı?”

Derin bir nefes alıp Asır’a baktım. O da bana bakıyordu, gözlerinde bir cevap aradım adeta fakat bana hatta bizlere kapalıydı düşünceleri. Zihindekileri.

“En kısa zaman da gideceğiz,” dedi Asır oturduğu yerde kıpırdanarak. “Ama birileri dik başlılığı bırakırsa,” diye de devam etti uyarır tonda Boralla bana bakarak. “Ben bir şey demedim.”

“Her şeyi Boral söylemedi herhalde?” dedi alaylı bir tınıyla. Kafamı çevirip Borala baktım daha deminki dik başlılığı yoktu. Yerine yumuşak bir tavır takınmış Boral vardı.

“Bende katılıyorum Revaya,” dediğinde Asır hafiften sinirlenmişti fakat belli etmemeye çalışmıştı.

“Pekala ben söyledim her şeyi kabul…her neyse biz gidelim sizde hazırlanın,” diyerek ayaklandığında şaşkınlıkla ona doğru döndüm. “Hazırlanın?”

“Konuştuk ya yemek yiyeceğiz film izleyeceğiz,” dedi sanki hatırlatırım gibi. “Ne zaman konuştunuz bunu?” diye sordu Lora merakla. “Selm çağırmadan önce konuşmuştuk ama ben unutmuştum,” dedim aynı şaşkınlıkla Asır’a bakmaya devam ederek.

“Ben unutmam kenyd,” dediğinde Boral’da ayaklanmış birlikte çıkmışlardı odadan. “Kenyd,” dedi Lora kendi kendine ve devam etti. “Ay ışığı?”

Buruk bir şekilde gülümseyip ona baktım yalnızca. “Garip bir şeyler varda tanı koymak istemiyorum,” dedi Lora ayaklanırken. “O ne demek?”

“Hiç…ne giyiyoruz,” diyerek odaya girdiğinde benim sorumu da havada bırakmıştı. Dudaklarımı yalayıp derin bir nefes verdim ve ardından bende odaya girdim.

🔱

Asır’ların odadan gitmesinden sonra bir kaç saat geçmişti. Lora’yla odada oturmuştuk sadece. Bu süre zarfında da Drel mesajlarıma geri dönüş yapmıştı.

Drel: İyiyim beni merak etme.

Drel: Asıl ben seni merak ediyorum, haber vermedin bir kaç gün?

Reva: Çok merak ettim seni Drel. Neden aramalarıma dönüş yapmadın? Ben iyiyim.

Drel: Telefonum tamirdeydi, üzerine kahve döküldü.

Drel: Dersler de yoğun ondan dolayı direk mesaj yazdım. Dönünce bol bol vakit geçiririz.

Reva: Sen kahve sevmezsin ki? Neler oluyor Drel?

Reva: Peki yakında bitecek bu işkence.

Reva: Döneceğim.

“Nasıl olmuşum,” diyerek bana döndüğünde telefonumu kapatıp ona baktım.

“Buraya geldiğimiz günü hatırlattı şu an. Her şey farklıyken, birbirimizi yeni tanımaya başladığımız…Vira’nın da yanımızda olduğu zamanı, Ekar gözümde masum olduğu katil olmadı anı hatırlattı. Burada şeyi öğrendim bir anda değişebiliyormuş düzen.”

Buruk bir şekilde gülümseyerek yanına doğru bir kaç adım attım. “Reva.” İyice bana doğru döndü. “Vira bunu hak etmedi,” dediğinde kafamı salladım. “Evet masumdu bizler gibi suçsuzdu ama senin bana dediğin gibi ne basit bir olay ne de kimsenin hakedeceği bir olay.”

“Biliyorum.” Omuzları dikleştirip biraz geriye gittim ve onu baştan aşağıya süzdüm. Üzerinde mavi kısa bir elbise vardı. “Çok güzel olmuşsun…hadi inelim,” dediğimde buruk bir şekilde gülümseyip oda beni inceledi.

Üzerime giydiğim siyah eteğim ve siyah bluzuma baktı. “Sende güzel olmuşsun ama siyah giymeni maruz göreceğim,” dediğinde kıkırdadadım. “Minnettarım!”

Beraber odadan çıktık ve aşağıya inmeye başladık. “Buna arada Boral yazdı bizi bekliyorlarmış.” Hava iyice kararmıştı, gün kendini geceye bırakıyordu.

Giriş katına geldiğimizde, gözlerim direk restoran tarafında en orta masada karşılıklı oturan Asırla Borala takıldı. Aynı yerdi aynı ortamdı fakat iki kişi eksiktik. Ve bizde o zamanki bizler değildik.

Derin bir nefes alıp bir kaç adım attım. Asır beni görür görmez tüm odağı olmuştum. Direk ayağa kalkıp gülümseyerek yanındaki sandalyeyi oturmam için çekti. “Teşekkür ederim,” dedim gülümseyerek.

Sandalyeye oturduğumda Lora’da Boral’ın yanına oturmuştu. “Asıl ben teşekkür ederim,” diyerek sandalyesine oturduğunda kafamı ona doğru çevirdim.

“Neden?”

Başını eğip kulağıma değdirdi dudaklarını. “Her şey için.” Sanki bir şey söylemiyordu da saçlarıma buse konduruyordu.

Gülümseyerek hafifçe uzaklaştım ve oturduğum yerde dikleştirdim. “Eee ne yiyoruz?” diyerek Boral ve Asır’a baktı Lora.

“Balık söyledik,” dediğinde Boral Asır’ın bakışlarını üzerimde hissetmiştim. “Merak etme soğansız.” Gözlerine baktığımda sadece yüzünün değilde içininde bana gülümsediğini fark etmiştim. Ruhunun.

“Hiç bir şeyi unutmuyorsun?” diye sordum şaşkınlıkla.

“Hiç bir şeyi değil…seninle ilgili olan şeyleri unutmuyorum kendy,” dedi göz kırparak. Gülümseyerek yanaklarımdan çıkan alevlerle beraber önüme döndüm. O sırada garson balıkları getirmişti.

“Soğansız olan?” dediğinde garson tam konuşacakken Asır benden önce davranmıştı.

“Soğansız hanfendiye,” dedi beni işaret ederek. Garson tabakları bırakıp geri giderken yüzümdeki saf sırıtışı silememiştim.

Sessizce yemeğe başladığımızda etrafımızdaki gürültüler daha da artmıştı sanki, bize inat. Bıçakla balığı dikkatlice kesip bir ısırık aldım. “Sonra ne yapıyoruz…yani film dediniz ama?” diye sordu Lora aramızdaki sessizliği bozarak.

“Odada izleriz, nerde izleyeceğiz ki başka?” diyerek Asır’a baktım. “Sürpriz o kısım,” dedi Asır imalı imalı. “Nasıl yani?”

“Söylenmez bilmiyormusunuz,” dedi keyifle çatalı ağzına götürerek. “Pekala öyle olsun,” demiş daha da üstelememişti Lora fakat ben daha da meraklanmıştım. Bir kaç saniye bakışlarımı Asır’dan çekmemiştim.

Yemeklerimiz bittikten sonra Asır’ın yönlendirmesiyle asansöre binmiş üçüncü kata çıkmıştık. Koridorun solunda kalan bir odaya yöneldiğinde daha önce bu taraflara geldiğimizi bile hatırlamıyordum.

Asır hiç bir şey demeden kapıyı bizim için açtığında Lora önümdeydi bende onun arkasındaydım. Odaya ilk adımımı attığımda büyük bir ekran karşılamıştı.

Bu sinema ekranıydı resmen. Tam önünde U şeklinde koltuk ve sehpa. Bizim için konulan yiyeceklere baktım. Patlamış mısırlar, cipsler ve bazı paketli gıdalar. Sehpanın en köşesinde duran iki şişe içki ve dört kadeh.

“Bunu ayarlamak için Selm’le hangi anlaşmayı yaptın?” diye sordum arkamda duran Asır’a dönerek. Sırıtarak kafasını salladı. “Canımı istedi, bende kabul ettim.”

“Asır!” dedim uyarırmışçasına.
“Gerçekten nasıl ikna oldu?” diyerek şaşkınlığını belirtti Lora. “Kızlar haklı bro?”

Üçümüz birden Asır’a bakarken o gülümsüyordu sadece. “Bırakın bu soruları da keyfimize bakalım…hadi,” dedi kolumu tutarak. Beni dikkatlice koltuğun ortasına oturttu, yanıma cips ve patlamış mısır koydu. Sonra içkiye yönelip kadehlere tek tek doldurmaya başladı.

“Başlatıyorum,” dediğinde yanıma oturup kadehi bana uzatmıştı. Lora da yanıma oturduğunda sadece susuyordu. Film başladığında kafamı büyük ekrana çevirdim, Asır’ın elime tutuşturduğu kadehte bir kaç yudum içtim.

“Çok içme sarhoş olmanı istemeyiz,” dedi Asır fısıltıyla. “Hm,” diye bir mırıltı çıktı dudaklarımın arasından ve başka bir şey demeden tüm odağımı filme verdim.

Lora bana doğru yaklaşıp aynı Asır gibi kulağıma eğildiğinde kıpırdamadım sadece ne söyleyecek diye bekledim. “Nasılmış tadı?” diye sordu bir anda Lora. “Balığın mı?” dedim fakat aynı balığı yediğimizi mi unutmuştu.

“Hayır Reva düşünülmenin tadı nasıl?”

“O ne demek…tadı?” dedim anlamsızca çünkü gerçekten anlamını bilmiyordum. Hafif kıkırtısını duymuştum ama Boral ve Asır bize doğru dönünce Lora oturuşunu dikleştirip konuşmasını yarıda bırakmıştı.

Düşünülmenin tadı olurmuydu hiç?

🔱

Film bitmiş aradan yarım saat geçmişti bile. Biz elimizde kadehler ikinci şişenin yarısınaydık. Lora Boral’la odanın bir köşesindeki masada oturuyorlardı. Asır ve ben hâlâ koltukta aynı yerimizde oturuyorduk.

Asır başını koltuğa iyice yaslamış arada tavana arada bana bakıyordu. “Nasıl film?” diye sordu sessizliği bozarak. Gülümseyerek kadehte bilmem kaçıncı yudumumu aldım. “Güzeldi…sen mi seçtin?” dedim merakla.

Kafasını kaldırıp oda kadehinden bir yudum aldı. “Hayır ben seçseydin daha farklı bir şey seçerdim. Ellerinde olan tek film buymuş…otelin interneti kaldırmıyormuş falan filan bir ton bahane uydurdular bende kabul etmek zorunda kaldım bu filmi.”

“Yani beğenmedin?” diye sorduğumda biraz daha bana yaklaştı. “Hayır Yâre,” dediğinde nefesini tenimde hissetmiştim. Bana odadaki konuşmamızdan sonra her Yâre dediğinde direk söylediği anlamı geliyordu.

Almanyada gökyüzü Yâre’nin anlamı…demişti. Gökyüzü, mavi ve sarı!

“Ben beğendim,” dedim sanki inadına üzerine basa basa. Biraz daha yaklaştığında bulanık kafamla ve yarım yamalak gören gözlerimle o sarı gözlerine baktım. Neredeyse nefesimi tutmuştum.

Hafifçe kıkırdadığında anlamsızca baktım ona. “Nefes al kendy,” dediğinde derin bir nefes aldım ve yüzüne doğru geri verdim nefesimi. “Nefes alıp vermen bile etkiliyor beni,” dedi büyüleneceğim bir ses tonuyla.

Elimdeki kadeh bir anda koltuğa düştüğünde hem ben hem Asır hem de koltuk batmıştı. “Ah!” diyerek Asır’dan uzaklaştım ve ayaklandım.

“Noluyor?” diyerek yanımıza gelmişti Lora. Bir koltuğa bir Asır’ın batan beyaz pantolonuna bir de kendi eteğime baktım. “Battık,” dedim aynı anda kahkaha atarak. Asırda bana bakıp kahkaha atmıştı.

“Delirdik…kesinlike,” dediğinde kıkırdıyordu Boral. “Bizi delirten aşk olsun,” diye bağırdığında Lora bir kere daha kahkaha attım. Karnımı tutarak koltuğa geri oturduğumda oldukça başım dönmeye başlamıştı.

“Şşt hadi odalarımız çıkalım,” dediğinde Asır bana doğru eğilmiş kucağına alırmışçasına sarmalamıştı beni.
“Dur kusacağım…sarsma,” dedim güç bela. Fakat durmadı iyice kucakladı beni. Birlikte sessiz olmaya çalışarak merdivenlere yöneldiğimizde pek de sessiz olamıyordum ama.

Lora fısır fısır kendi kendine konuşuyordu. Boral dik durmaya çalışıyordu fakat her adımında yalpalıyor daha sert basmaya çalışırken adım sesleri tüm koridoru boğuyordu.

Asır ah hayır…Karun o da sessiz değildi. En çok konuşan ses yapan oydu hatta. Beni, kucağına almış başımı iyice boynunun girintisine gömmüş kokusuyla mest ediyordu.

Ve hatta sözleriyle aklımı başımdan alıyordu. İlk defa aklım başımdan gidecek kadar birinin sözleriyle büyüleniyordum.

Ne zaman geldiğimizi bilmiyordum ama kafam yumuşak bir yastığa bırakıldığında daha fazla dayanamayıp iyice yorgana sarıldım ve sımsıkı yumdum gözlerimi. Sonra zaten sesler sustu, adımlar durdu.

Kulaklarımda ne Boral’ın gürültülü adım sesi vardı ne de Lora’nın sesi ve ne Asır’ın büyüleyici kokusu. Uyku beni içine çekmişti.

Günün sarı ışıklarıyla aralamıştım gözlerimi ilk gördüğüm tavana kadar değen tüllerdi. Rüzgar o kadar sert esiyordu ki odada olan bir kaç şey yerlere düşmüştü. Kafamı kaldırıp iyice baktım, Lora’nın bir kaç makyaj malzemesi bile yerdeydi.

Telefonuma gelen ard arda mesajla iyice doğruldum ve telefonuma uzandım. Lora odada yoktu büyük ihtimalle ondan gelmişti mesaj.

“SŞSK “

Lora; Vira ve Ekar kişisini gruptan çıkardı.

Lora; grubun ismini seçili dört kişi olarak değiştirdi.

Lora: Biz yani Boral’la dışarıdayız haberiniz olsun.

Hiç bir şey yazmadan kapattım telefonu. Yataktan kalkıp ilk önce dağılan yüzümü yıkadım sonra da saçlarımı dağınık bir topuz yaptım. Üzerimde bile hâlâ dünkü eteğim vardı. Ve buram buram içki kokuyordu.

Odadaki dolaba yönelip rahat bir şort çıkardım üzerine de askılı bir üst giydim. Dışarıda güneş ışığı vardı ama artık yavaş yavaş kış kendini gösteriyordu. Güneş ısıtmamaya başlamıştı, bizleri.

Kapının tıklatılmasıyla balkon kapının önünden ayrılıp dış kapıya yöneldim. Tekrar tıklatıldığında içimdeki dürtüyle kendimi durduramayıp açmadan önce dışarı doğru seslendim.

“Lora sen misin?” diye sormama tekrardan tıklatıldı ve tiz bir gülümseme duymuştum. Bu Asır’dı. “Lora olmasam kapıyı açmayacak mısın?” dediğinde gülümseyerek kulbu çevirdim. Elinde iki kahveyle karşılamıştı beni.

“Hm bunu düşünmem lazım,” dedim yapmacık bir tınıyla. Hemen kaşları atılmış numara yaptığımı bilse de bozulduğunu belli etmişti. “Hadi gel lütfen,” diyerek kapıyı içeri girmesi için araladım.

“Sabah kahveni bile getirmiştim,” dediğinde hızlıca elinden alıp bir kaç yudum içtin. “Teşekkür ederim kafam hâlâ allak bullaktı.”

Odadaki koltuğa oturunca bende kapıyı kapatıp karşısına oturdum. “Lora düşünmezdim böyle,” dedi oyunu sürdürerek. “Hı hı…Boral’la gitmiş,” dedim gülümseyerek. Kahvesinden bir yudum içip kafasını salladı.

“Bende mesajları gördüm.” Derin bir nefes verip iyice oturduğu yere yerleşti. “Bu gün ne yapıyoruz?” diye sorduğunda merakla ona baktım. “Her gün bir şey mi yapacağız?” dedim kahvemi içmeye devam ederek.

Tekrardan kafasını sallayıp sorusunu yanıtlamamı bekledi. “Şimdi anlıyorum,” dedim aklıma gelen şeyle. “Neyi?”

“Sen kötü geçen günlere inat bir kaç günümüzü güzel geçirmemiz için çabalıyorsun. Ama neden?”

Hafifçe bana doğru eğildi. “Tatile eğlenmek ve güzel vakit geçirmek için gelmemiş miydin?” Kahvesinden bir yudum aldı gözlerimin içine bakarak. “O gelirkendi. Şimdi her şey o kadar değişti ki güzel şeyler yapmak değil de gitmek istiyoruz Asır,” dedim.

“Benimde içim el vermiyor işte…kendimi suçla-” diyecekken sözünü bölüp konuşmaya başladım. “Kendini suçlamaktan vazgeçmezsen seninle bu gün hiç bir şey yapmam. Odada otururum,” dedim yapmacık bir tehditle.

Tekrardan arkasına yaslanıp dudaklarını birbirine kenetlenmiş gibi bir hareket yaptı. “Pekala Yâre hanım sustuk.”

Kıkırdayarak sırtımı koltuğa yasladım. “Ne yapacağız onu söyle bare?” dediğinde bilmiyorum dermişçesine kafamı salladım. “Ondan önce bana bir söz vermen gerekiyor Asır.”

“Söz,” dedi daha ne diyeceğimi bilmeden. “Ama-” diyecekken tekrardan konuşmaya başladı.

“Ne söyleyeceksen söz işte. Yeterki odada geçirme tüm günü,” dediğinde derin bir nefes alıp kafamı salladım. “Yarın buradan gideceğimize söz ver diyecektim. Ama sen verdin o zaman-”

“Yarın evinde olacaksın Yâre söz,” dedi sanki iyice ikna olmam için. “Söyle bakalım ay ışığı ne yapıyoruz?” diye de eklendiğinde ilk defa ay ışığını telaffuzlu şekilde söylemişti.

“Yâre?” dediğinden düşüncelerimden sıyrıldım. “Biraz düşünmem lazım,” dedim ve ekledim.

“Aklıma bir şey gelmiyor ki…son günümüzde farklı bir şey yapalım istiyorum,” diyerek aynı anda düşünmeye başladım.

“Tamam zaman tanıyoruz size Yâre hanım,” dedi alayla gülerek. Dakikalar sonra aklıma gelen fikirle Asır’a doğru yöneldim. “Bence son kez şu doğanın ve yeşilliğin tadını çıkartalım. Yürüyüş yapalım sonra klişe gelebilir ama terasa çıkalım bu kez Boral da Lora da var keyiflice vakit geçirelim.”

“Ne o benimle eğlenememiş miydin?”

“Öyle değil de sonu kötü bitmişti,” dediğimde Asır da benimle beraber gülümsemişti. “Doğru haklısın… o zaman gruba yazıyorum,” diyerek telefonunu çıkardı.

“Bu gün ne yapacağımızı yazıyorum,” dediğinde derin bir nefes verip arkama yaslandım. Bazen fikir üretmek benim için zorlaşıyordu. “Son kez,” diye mırıldandığım da bu kez umut dolu çıkmıştı sesim.

“Evet Yâre,” dedi ve telefonunu tekrardan cebine koydu. Hafif soğumaya başlayan kahvemden bir kaç yudum aldım. Asır da gülümseyerek kahvesini içmişti.

“Kahvaltı yapacak mıyız ama?” dediğinde tekrardan ona dönmeme sebep olmuştu bu sorusu. “Sandviç alırız yine.”

Rüzgar uğultulu bir şekilde esmeye devam ediyordu. Bu havada nasıl yürüyecektik bilmiyordum ama buraya bir daha gelmeyeceğimizden emin olduğum için yeşilliğini özleyecektim.

Telefonuma Asır’ın attığı mesajdan sonra bir bildirim daha gelmişti. Asır telefonunu çıkartıp mesajı benim için sesli okumaya başladı.

“Boral olur bize uyar Lora da beğendi bu fikri yazmış. Ve eklemiş yukarı geliyoruz demiş o zaman ben odaya geçiyorum,” diyerek ayaklandığında bende koltuktan kalktım.

“Rüzgar şiddetlenecek gibi bence üşümeyecek bir şeyler giymelisin,” dedi bir yandan bana bir yanda da camdan dışarıya bakarak. “Öyle yapacağım. Sende saçını iyice kurut bence yani,” dedim nemli saçlarına bakarak.

“Mutlaka kururacağım,” dedi sırıtarak. Oda kapısına yönelip kulbu çevirdim. “Eee bende mutlaka giyeceğim,” dedim ne dediğimi bilemez bir ses tonuyla. Yüzündeki sırıtışı genişlemişti.

Odadan çıkacakken tekrardan bana döndü. “Şu maddelerim vardı ya?” dediğinde anlamsızca ona baktım. “Maddeler?”

“Seninle ilgili yani sevdiklerinle ilgili…” dedi sanki hatırlatmak ister gibi. “Evet,” dedim bir yandan kapatmak için kapıyı tutarak. “Yeni şeyler ekledim bunu da ekleyeceğim…Hadi on dakika sonra hazır ol Yâre!” dedi gülerek ve bir kaç adım atıp benden uzaklaştı.

“Bunu...bunu ne demek?” diye sorsamda beni umursamamış odasına girmişti.

Yanaklarım alev alev yanıyordu yine neden yandığını bilmeden hem de…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…