Altıncı Bölüm: Uyanışın Bedeli

Karanlık, salonun duvarlarına kadar yayıldı.
Eryndor, gözlerini açtığında kendisini taş zeminde buldu. Kulaklarında hâlâ derinlerden yükselen uğultu vardı. Havayı dolduran keskin koku, yanmış taş ve eski büyülerin bıraktığı izleri andırıyordu.
Doğrulmaya çalıştı. Göğsündeki madalyon hâlâ sıcaktı.
“Lyrielle!”
Cevabı karanlığın içinden geldi.
“Buradayım!”
Eryndor başını kaldırdı. Lyrielle birkaç adım ötede, çökmüş bir sütunun yanında ayağa kalkmaya çalışıyordu. Maerthion ise asasını iki eliyle kavramış, salonun merkezindeki çatlağa bakıyordu.
Eryndor ona yaklaştı.
“Ne oldu?”
Maerthion cevap vermeden önce uzun bir nefes aldı.
“Mühür kırıldı.”
“Ne mührü?”
Yaşlı elf bakışlarını ona çevirdi.
“Silvaren’in kuruluşundan önce kapatılmış olan bir geçidi koruyan mühür.”
Lyrielle yanlarına geldi. Zırhının omuz kısmı parçalanmıştı.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
Maerthion’un yüzünde yorgun bir ifade belirdi.
“Çünkü neyin mühürlendiğini bilmiyordum.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Peki ya şimdi?”
Yaşlı elf, salonun merkezindeki karanlığa baktı.
“Artık biliyorum. Ve keşke bilmeseydim.”
Zemindeki çatlaklardan siyah bir sis yükseliyordu. Sis, havada kıvrılarak sütunun çevresinde dönmeye başladı. Ardından içinden fısıltılar yükseldi.
Eryndor bu sesleri anlamıyordu. Fakat her kelime göğsündeki madalyona dokunuyormuş gibi bir acı bırakıyordu.
Lyrielle yayını kaldırdı.
“Bu şey de ne?”
Maerthion’un sesi alçaldı.
“Kadim dilde konuşuyor.”
“Ne söylüyor?”
Yaşlı elf gözlerini Eryndor’a çevirdi.
“Bir isim.”
Fısıltılar bir anda kesildi.
Ardından karanlığın içinden bir el uzandı.
Eryndor kılıcını kaldırarak geri çekildi. Ancak el, ona saldırmak yerine madalyonun üzerine dokundu.
Bir anda bütün salon altın ışıkla doldu.
Eryndor’un zihnine görüntüler hücum etti.
Gökyüzünde iki güneşin parladığı eski bir çağ…
Kadim Işık Ağacı’nın henüz genç olduğu zamanlar…
Altın zırhlar kuşanmış elf savaşçıları…
Ve onların önünde duran, yüzünü seçemediği bir kadın.
Kadının saçları gece kadar koyuydu. Üzerinde beyaz ve altın işlemeli bir giysi vardı. Göğsünde Eryndor’un madalyonundaki sembolü taşıyordu.
Kadın ona doğru uzandı.
“Bir gün geri döneceksin.”
Görüntü değişti.
Aynı kadın, bir savaş meydanında diz çökmüş, kollarında küçük bir çocuk taşıyordu. Gökyüzü kararmış, etrafındaki şehir alevler içinde kalmıştı.
Kadının gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Onu koruyun. Ne pahasına olursa olsun…”
Sonra görüntü parçalandı.
Eryndor dizlerinin üzerine çöktü.
Lyrielle hemen yanına geldi.
“Eryndor! Beni duyuyor musun?”
Eryndor cevap veremedi. Zihninde tek bir kelime yankılanıyordu.
Eryndor.
Fakat bu kez kelimeyi kendi sesiyle değil, o kadının sesiyle duymuştu.
Karanlık el geri çekildi.
Siyah sis bir anda yükselerek salonun tavanına ulaştı. Ardından karanlığın içinden uzun, ince bir siluet ortaya çıktı.
Maerthion asasını kaldırdı.
“Geri çekilin!”
Siluetin yüzü yoktu. Bedenini kaplayan gölgeler sürekli değişiyor, bazen bir savaşçıya, bazen de insana benzeyen bir şekle bürünüyordu.
Lyrielle okunu doğrulttu.
“Buraya kadar yeter. Kendini göster!”
Varlık başını ona çevirdi.
“Cesaret… Ne kadar da kısa ömürlü bir erdem.”
Lyrielle’nin oku havada parladı.
“Bir adım daha atarsan cesaretimin ne kadar uzun ömürlü olduğunu öğrenirsin.”
Varlık, Lyrielle’nin sözlerine karşılık vermedi. Bakışlarını yeniden Eryndor’a çevirdi.
“Kanını tanıdım.”
Eryndor ayağa kalktı. Kılıcını iki eliyle kavradı.
“Ben seni tanımıyorum.”
“Henüz.”
Varlık elini kaldırdı.
Salonun duvarlarından siyah zincirler fırladı. Maerthion büyülü bir kalkan oluşturdu, fakat zincirler kalkanı parçalayarak asasının etrafına dolandı.
Yaşlı elf yere düştü.
“Maerthion!”
Eryndor ileri atıldı.
Kılıcı karanlığa çarptığı anda bütün salon sarsıldı. Altın ışık, silahın üzerinden yayılarak siyah zincirleri parçaladı.
Varlık geri çekildi.
İlk kez sesinde şaşkınlık vardı.
“Demek güç gerçekten sende…”
Eryndor’un kılıcı alev gibi parlamaya başladı. Ancak bu alev ateşten değildi. İçinde altın ve gümüş renkli ışıklar birbirine karışıyor, kılıcın çevresinde eski elf rünleri beliriyordu.
Eryndor kendisine ne olduğunu anlayamıyordu.
Yalnızca tek bir şey hissediyordu.
Öfke.
“Bana cevap ver!” diye haykırdı. “Ben kimim?”
Kılıcından yayılan ışık bütün salonu doldurdu.
Varlık geriye savruldu. Siyah sisin içindeki şekli bozuldu. Kızıl gözleri bir anlığına söndü.
“Henüz değil…”
Ardından gölgeler duvarlara çekildi ve siluet ortadan kayboldu.
Sessizlik çöktü.
Eryndor’un elindeki kılıç eski hâline döndü. Dizlerinin bağı çözülürken Lyrielle onu tuttu.
Maerthion yavaşça ayağa kalktı. Asasının kristali çatlamıştı.
“Bunu daha önce hiç görmedim,” dedi.
Eryndor başını kaldırdı.
“Beni tanıyor. Annemi de tanıyor.”
Maerthion’un yüzü dondu.
Lyrielle bunu fark etti.
“Maerthion?”
Yaşlı elf gözlerini kaçırdı.
Eryndor bir adım yaklaştı.
“Bana söylemediğin başka ne var?”
Maerthion uzun süre konuşmadı. Sonunda başını kaldırarak Eryndor’a baktı.
“Babanın adını biliyorum.”
Eryndor’un kalbi hızlandı.
“Kim?”
Maerthion’un sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
“Onun adı, Silvaren’in tarihinden silindi.”
“Bunu neden yaptılar?”
Yaşlı elf cevap vermek üzereyken yerin derinliklerinden bir ses yükseldi.
Taş duvarlarda çatlaklar belirdi.
Lyrielle yayını kavradı.
“Burası çökmek üzere!”
Maerthion asasını kaldırdı.
“Çıkmalıyız. Hemen!”
Üçü merdivenlere doğru koştu. Arkalarında taşlar parçalanıyor, karanlık geçit kapanıyordu.
Eryndor son basamağa ulaştığında göğsündeki madalyon yeniden parladı.
Bu kez ışık, karanlığın içinden gelen bir fısıltıyla birleşti.
“Baban hâlâ yaşıyor.”
Eryndor olduğu yerde durdu.
Lyrielle kolundan tuttu.
“Eryndor! Ne yapıyorsun?”
Fakat Eryndor’un gözleri yeraltındaki karanlığa kilitlenmişti.
Maerthion’un yüzünde yıllardır sakladığı korku vardı.
Ve kuzeyin derinliklerinde, karanlığın içinde bir çift kızıl göz yeniden açıldı.
“Artık uyandı,” dedi bilinmeyen ses.
“Şimdi sıra babasında.”