20.BÖLÜM-FİNAL

Giresun'un hırçın Karadeniz'i, bu kez eylül soğuğuyla değil, ekim ayının o sakin, dingin dalgalarıyla sahili dövüyordu. Şehir, tarihindeki en büyük suç ağından tamamen temizlenmiş olmanın huzurunu yaşıyordu. Manşetlerde günlerdir tek bir isim vardı: "Uluslararası Tıp Kartelini Çökerten Türk Polisi ve Sağlık Çalışanı Yurda Kahraman Olarak Döndü."
Derya, hastanedeki yoğun nöbet günlerine geri dönmüştü ama bu kez üzerinde o eski tedirginlik yoktu. Ameliyathane formasının üzerine giydiği beyaz önlüğüyle, hastanenin yürüme mesafesindeki o tanıdık sahil yoluna doğru adımladı. Gözlüğünü burnunun üzerine sabitleyip derin bir nefes aldı. Dezenfektan kokusu gitmiş, yerini denizin o tuzlu, temiz kokusuna bırakmıştı.
Sahildeki kayalıkların ucunda, siyah deri ceketiyle denizi izleyen bir adam duruyordu. Kerem.
Sol kolundaki askı çıkmıştı, omzundaki yara artık sadece geçmişte kalan bir savaşın onurlu bir iziydi. Ablası Aylin'in mezarına bu sabah gitmiş, adaletin yerini bulduğunu ve ruhunun artık şebekenin gölgesinden kurtulduğunu fısıldamıştı. İçindeki o üç yıllık karanlık fırtına tamamen dinmişti.
Derya adımlarını yavaşlatarak onun yanına yaklaştı. Kerem arkasını döndüğünde, gözlerindeki o fırtınalı hüzün yerini sonsuz bir güvene ve şefkate bırakmıştı.
"Nöbetin bitti mi, Doktor?" dedi Kerem, yüzünde uzun zamandır görülmeyen o sıcak gülümsemeyle.
"Bitti," dedi Derya, Kerem'in yanına varıp elini onun sağlam elinin içine bırakırken. "Artık hastanede de, bu şehirde de herkes güvende."
Kerem, Derya'nın elini sımsıkı kavradı ve onu kendine doğru çekip alnından öptü. İki farklı dünyanın, bir polis ile bir sağlıkçının paralele teğet geçen hayat çizgileri; ölümün, şüphenin ve imkânsızlığın o en karanlık dehlizlerinden geçerek bu sahilde, Karadeniz'in kıyısında tamamen kesişmiş ve tek bir çizgiye dönüşmüştü.
"Gidelim mi?" diye sordu Kerem, evlerine doğru uzanan yolu işaret ederek.
Derya gülümsedi, gözlüklerinin arkasındaki gözleri parlıyordu. "Gidelim. Evimize."
- SON -