23. Bölüm

Gece boyunca düşünmekten doğru düzgün uykuya dalamamıştım. En sonunda yataktan kalkıp kıyafetlerimi değiştirmeye karar verdim. Yatağı topladım, komodinin üzerindeki mumu üfleyerek söndürdüm. Bir süre pencerenin dışına bakarak karanlığı izledim. Yola çıkarken yanıma aldığım kıyafetlerin çoğu kirlenmişti; son temiz kıyafetimi giyip saçlarımı hafifçe kabarttıktan sonra odadan çıkmak üzereyken kapım tıklandı.

“Gir.”

Kapı açıldığında içeri Mehsen girdi. “Nasılsın?” diye sordu.

“İyiyim.” dedim tebessümle.

“Gözlerin pek öyle söylemiyor.” dedi. Aynadaki yansımama baktığımda gerçekten de gözlerimin altında uykusuzluktan morluklar oluşmuştu. “Anlatmak istersen buradayım.” dedi. “Teşekkür ederim, belki daha sonra.” dedim.

“On dakika sonra ders başlıyor. Katılmak ister misin? Son günlerden sonra sana da bir değişiklik olabilir.” diye sordu.

Açıkçası dersleri merak ediyordum. Hem biraz kafamdaki sorulardan kaçmak iyi olacaktı. Bu yüzden kabul ettim. “Olur.” dedim küçük bir tebessümle.

“Bu arada birkaç kıyafetim var. Nerede temizleyebilirim?” diye sordum.

“Kapının önündeki sepete koyabilirsin. Çamaşırcı ablalar alıp temizledikten sonra yine sepetin içine bırakırlar.” dedi.

Gerçekten okulun sistemi çok iyi kurulmuştu; her detay düşünülmüştü. Bu sistemin her köye gelmesi gerekirdi. Bizim okulda yatılı kaldığımız dönemde çamaşırları arka taraftaki gölde yıkar, kurutmak için güneşli günleri beklerdik. Eğer güneş yoksa sobanın etrafına sandalyeler dizer, kıyafetleri orada kurutmaya çalışırdık. Şanslıysak güzel kokardı, şanssızsak is kokusu kıyafetlere sinerdi. Soba tüttüğünde her yer koku ve is olurdu. İşte bu yüzden yaz aylarını severdim. Sırf bu yüzden iki yıldır okulda yatılı kalmıyor, eğitim vermek için evden gidip geliyordum. Yorucu olsa da buna alışmıştım.

Kıyafetleri alıp odadan çıktım, kapının önündeki sepete bıraktım. Mehsen ile birlikte dersliğe gittik. İçerisi kalabalıktı. Cam kenarında bir yere oturduk. Bir süre sonra gözlüklü, ak saçlı bir kadın içeri girdi. Elindeki kitapları masaya bırakırken göz göze geldik. Dudaklarındaki gülümseme hoşuma gitmemişti. Kendi kendine bir şeyler söyledi ama duyamadım.

Kadın sınıfa göz attıktan sonra ders anlatmaya başladı. Konu ilgi çekiciydi fakat yaşlılığından dolayı yavaş konuşuyor, kelimeleri karıştırıyordu. İnsan ister istemez uykusu geliyordu. Yaşlı insanlar bilgeliğiyle gelecek nesle ışık tutardı ama eğitimde bu her zaman böyle olmazdı. Sınıfın çoğu kadını dinlemiyor, uyukluyordu. Oysa tarihi daha genç biri anlatsa kimse uyumazdı.

Mehsen ile ders boyunca uyumamak için çabaladık. Nihayet ders bitti ve hava almak için bahçeye çıktık. “E, ne dersin? Derslere katılacak mısın?” dedi alaylı bir şekilde. “Bence ders kotamı doldurdum.” dedim gülerek.

“Aaa, öyle deme. Daha Kavra’yı fethedeceğiz.” dedi imalı bir sesle. “Ben Kavra’yı değil, Yubra’yı da fethettim bugün.” dememle Mehsen kahkaha attı.

Gülerken gözlerinden yaşlar aktı, onları sildi. Sonra birisine el salladı. Baktığımda sınıftaki kızlardan biri olduğunu gördüm. Kız da Mehsen’e el salladı. Mehsen, ona yanımıza gelmesi için işaret yaptı. Kız yanındaki arkadaşlarına bir şeyler söyledikten sonra yanımıza geldi.

“Merhaba.” dedi tok bir sesle. “Merhaba.” dedim aynı sıcaklıkla.

Mehsen eliyle beni göstererek konuştu: “Sizi tanıştırayım, çocukluk arkadaşım Hifa. Bana güvendiğin gibi ona da güvenebilirsin.”

Hifa gülümsedi. “Evet, bir ihtiyacın olursa çekinme. Her konuda yardımcı olmaya çalışırım.”

“Vera, Yavuz Hoca’nın misafiri.” dedi Mehsen.

“Çok memnun oldum. Yavuz Hoca’nın misafiri bizim de misafirimizdir. Lütfen bir şey olursa çekinme.” dedi Hifa, nahif bir sesle.

“Ben de memnun oldum, teşekkür ederim.” dedim.

Hifa yanımıza oturduktan sonra sohbet etmeye başladık. Mehsen gibi çok tatlı bir kızdı. Uzun sarı saçları, iri bal rengi gözleri ve çocuksu ifadesiyle Mehsen’in tam tersiydi. Mehsen çekik gözlü, siyah saçlı ve asil duruşluydu. Hifa ise tam bir prenses gibi görünüyordu.

“Seni buraya hangi rüzgâr attı?” diye sordu Hifa.

“Uzun hikâye… Bir arkadaşım için geldim.” dedim geçiştirerek. Ona bir ruh okuyucu olduğumu nasıl söyleyebilirdim ki?

“Kimmiş bu arkadaşın? Yoksa avluda konuşulan yeni gelen çocuk mu?” dedi Hifa, gözlerinde merakla birlikte hafif bir oyunbazlık vardı.

“Kabalık etme Hifa.” diye kızdı Mehsen.

“Evet, neden konuşuyorlar ki?” diye sordum.

“Bütün okul yeni gelen çocuğun yakışıklılığını konuşuyor.” dedi Hifa, dudaklarının kenarında beliren ince bir gülümseme ile. “Ben de gördüm avluda… gerçekten dikkat çekici biri.”

“Neresi yakışıklı? Onu da kim çıkardı?” dedim alaylı bir sesle.

“Yoksa…” diye söze başladı Mehsen. Devam edecekti ki hızla böldüm: “Hayır, sevgilim falan değil!” dedim aceleyle.

Mehsen kahkaha atarak konuşmaya başladı: “Onu demeyecektim ama olsun… Ben anladım.” dedi, gözlerinde imalı bir parıltıyla.

“Ne anladın?” diye sordum. Yanaklarım kızarmıştı. Bu da neydi? Ben bugüne kadar hiç konuşurken yanakları kızaran, ne diyeceğini şaşıran biri olmamıştım. Bana ne oluyordu böyle?

Mehsen gülümsemeye devam etti, ama konuyu uzatmadı. “Önemli değil. Yarın derse katılacak mısın?” diye sordu.

“Bugünkü dersten sonra katılmayı düşünmüyorum.” dedim.

“Yarın savaş taktikleri dersimiz var.” dedi Hifa, sesi biraz daha alaycı ve imalıydı. “Hem avluda işlenecek ders… kızlar ve erkekler bir arada olacak. Belki de senin için ilginç olur.”

“Bilmiyorum… Bakarız.” dedim, ne diyeceğimi şaşırmıştım.

“Gelirsin, gelirsin.” dedi Mehsen gülerek.

Konuşma daha da karışmadan ayağa kalktım, elbisemin eteklerini düzelttim. Kızlara dönerek: “Yarın görüşürüz. Ben biraz dinlenmek için odama geçeyim.” dedim.

“Mutlaka yarınki derse bekliyorum.” dedi Mehsen, göz kırparak.

Kızlarla vedalaştıktan sonra odama döndüm. Yatağa uzandığımda, kızların yanında ne kadar da saçmalamış olduğumu düşündüm. Bu düşünce kafamda dönüp dursa da kendime hatırlattım: Şu an daha önemli şeylere odaklanmam gerekiyordu.