9. Bölüm – Fırtınadan Önce Sessizlik

Sabahın ilk ışıkları Ankara'nın üzerine yavaşça yayılırken, özel kuvvetler karargâhında alışılmış hareketlilik başlamıştı. Koridorlarda yankılanan adım sesleri, nöbet değişimleri ve telsizlerden gelen kısa anonslar... Her şey normal görünüyordu.
Yüzbaşı Karahan Yıldırım, elinde kahvesiyle karargâhın bahçesine çıktı. Dağınık saçları rüzgârla hafifçe savrulurken gözleri gökyüzüne takıldı.
"Garip... Günlerdir ilk kez bu kadar sessiz." diye düşündü.
Fakat askerlikte sessizlik çoğu zaman huzurun değil, yaklaşan fırtınanın habercisiydi.
Bir süre sonra Mert bahçeye geldi.
"Komutanım, bugün eğitim planını değiştirecek miyiz?"
Karahan hafifçe gülümsedi.
"Hayır. Görev yok diye gevşemek yok. Bugün parkur, yakın dövüş ve atış eğitimi."
"Emredersiniz komutanım."
...
Antrenman sahasında bütün tim hazırdı.
Yiğit her zamanki gibi espriler yapıyor, Emir onunla atışıyordu. Barış sessizce silahının bakımını yaparken, Efe parkurun başlangıcında ısınma hareketleri yapıyordu.
Karahan düdüğü çaldı.
"Başlayın!"
Dakikalar içinde parkur toz bulutuna döndü.
Engeller birer birer aşılırken askerlerin nefes alışları hızlandı.
Yiğit son engelden atladı.
"Bu sefer rekor benim!"
Tam o sırada Emir birkaç saniye farkla bitiş çizgisini geçti.
"Önce kronometreye bak."
Herkes kahkahaya boğuldu.
Karahan bile istemsizce gülümsedi.
"İşte bu..." diye geçirdi içinden.
"Savaşın ortasında bile insanı ayakta tutan şey böyle anlar."
...
Öğleden sonra yakın dövüş eğitimine geçildi.
Karahan, Efe ile eşleşti.
"Gel bakalım asteğmen."
Efe kendinden emin duruyordu.
"Bu kez sizi zorlayacağım komutanım."
İlk hamleyi Efe yaptı.
Karahan ise tek bir adımla saldırıyı boşa çıkardı.
Ardından bileğini kontrollü şekilde yakalayıp yere düşürdü.
Efe gülerek ayağa kalktı.
"Hâlâ öğrenecek çok şeyim var."
Karahan omzuna vurdu.
"Hepimizin var."
...
Akşam olduğunda tim yemekhanede bir araya geldi.
Masada uzun zamandır görülmeyen bir neşe vardı.
Yiğit yine anlattığı komik bir anıyla herkesi güldürüyordu.
Barış bile kahkahasını tutamamıştı.
Karahan sessizce arkadaşlarını izliyordu.
"Bu insanlar artık sadece timim değil..."
"Ailem oldular."
Tam o sırada karargâhın bütün ışıkları bir anlığına gidip geldi.
Ardından koridorlarda alarm sesi yankılandı.
Kırmızı alarm...
Masadaki herkes aynı anda ayağa kalktı.
Bir asker nefes nefese içeri girdi.
"Komutanım! Acil emir! Bütün tim brifing salonuna çağrılıyor."
Karahan'ın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
"Şafak Timi..."
Masadakilere baktı.
"Hazırlanın."
"Yeni görev başlıyor."
Tim tek bir kelime bile etmeden yemekhaneden çıktı.
Koridorlarda yankılanan bot sesleri, yaklaşan operasyonun habercisiydi.
Ve kimse bu görevin, hayatlarını tamamen değiştireceğini henüz bilmiyordu...