13.Bölüm-Geçmişin İzi

SELAM ARKDAŞLAR KİTABIMA YORUM YAPMAYI UNUTMAYIN, KİTAP HAKKINDA YORUMLARINIZI VE TAVSİYELERİNİZİ ALABİLİRİM.. İYİ OKUMALARR
Bölüm Tavsiye Şarkısı:Duman-Kolay Değildir.

Tesisin bütün ışıkları bir anda söndüğünde, karanlık birkaç saniye boyunca herkesin üzerine ağır bir perde gibi çöktü.
Kimse konuşmadı.
Sadece uzaktan gelen jeneratörün uğultusu duyuluyordu.
Karahan elini kaldırdı.
Şafak Timi anında bulunduğu yerde durdu.
Mert silahını koridora doğrulttu.
Efe sağ tarafı kontrol ederken Onur arka tarafı gözetliyordu.
Barış ise birkaç adım geride, karanlığın içinde hareket eden herhangi bir gölgeyi seçmeye çalışıyordu.
Karahan fısıldadı:
— Kimse tek başına hareket etmeyecek.
Mert başını salladı.
— Emredersiniz komutanım.
Tam o sırada...
Tık.
Bir ses duyuldu.
Sanki birisi metal bir masanın üzerine küçük bir cisim bırakmıştı.
Herkes aynı anda o tarafa döndü.
Karahan birkaç adım ilerledi.
Yerde küçük, siyah bir cihaz vardı.
Üzerinde yalnızca tek bir kırmızı ışık yanıp sönüyordu.
Efe:
— Komutanım, dokunmayın.
Karahan eğilmeden cihazı inceledi.
— Bizi buraya kadar getiren kişi bunun ne olduğunu bilmemizi istiyor.
Onur kaşlarını çattı.
— Bir tuzak olabilir.
— Olabilir.
Karahan birkaç saniye bekledi.
Sonra cihazın üzerindeki kırmızı ışık bir anda sabitlendi.
BİP.
Duvarın karşısındaki ekran çalıştı.
Herkes irkildi.
Ekran önce karıncalandı.
Ardından siyah bir görüntü belirdi.
Karahan ekrana baktığında yüzündeki ifade değişti.
Çünkü ekranda kendisi vardı.
Ama bugünkü Karahan değil...
Yıllar önceki Karahan.
Daha gençti.
Üzerinde operasyon kıyafetleri vardı.
Yüzünde bugünkünden çok daha sert bir ifade bulunuyordu.
Görüntünün altında bir tarih belirdi.
17 EKİM 2018
Karahan'ın gözleri ekrana kilitlendi.
Mert onun yüzüne baktı.
— Komutanım?
Karahan cevap vermedi.
Görüntü devam etti.
Genç Karahan bir aracın yanında duruyordu.
Yanında birkaç asker vardı.
Fakat görüntü bulanıktı.
Kim oldukları seçilmiyordu.
Sonra ekran tekrar karardı.
Karahan derin bir nefes aldı.
Hayır...
Bu kayıt burada olmamalı.
Bunu kim buldu?
Ve neden şimdi?
Derin yavaşça ona yaklaştı.
— Karahan...
Karahan başını çevirdi.
— Sen bunu biliyor muydun?
Derin birkaç saniye sustu.
— Neyden bahsettiğini anlamıyorum.
Karahan'ın bakışları sertleşti.
— Yalan söyleme.
Derin cevap vermedi.
Mert araya girdi.
— Komutanım, burada bir şeyler dönüyor.
Karahan:
— Evet.
Gözlerini tekrar ekrana çevirdi.
— Ve birileri bizim bunu anlamamızı istiyor.
Tam o sırada ekranın alt kısmında yeni bir yazı belirdi.
DOSYA: ŞAFAK-01
Ardından başka bir satır:
ERİŞİM YETKİSİ: YALNIZCA KARAHAN YILDIRIM
Efe şaşkınlıkla ekrana baktı.
— Bu nasıl mümkün?
Onur:
— Sizin adınıza kayıtlı bir dosya mı?
Karahan'ın sesi alçaldı.
— Ben böyle bir dosya açmadım.
Barış:
— O zaman kim açtı?
Karahan cevap vermedi.
Çünkü cevabı düşünmek bile istemiyordu.
Ekranda bir geri sayım başladı.
10...
Mert:
— Komutanım?
9...
Karahan:
— Herkes geri çekilsin.
8...
Şafak Timi birkaç adım geriledi.
7...
Karahan silahını kaldırdı.
6...
Derin ekrana bakıyordu.
5...
4...
3...
2...
1...
Ekran bir anda tamamen beyaza döndü.
Sonra bir ses duyuldu.
Boğuk, eski bir telsiz kaydıydı.
— Şafak-01, durum raporu ver.
Karahan'ın gözleri büyüdü.
Bu sesi tanıyordu.
Hem de çok iyi tanıyordu.
Yıllardır duymadığı bir sesti.
Bir zamanlar güvendiği birinin sesi.
Karahan neredeyse fısıldadı:
— İmkânsız...
Mert:
— Kimdi o?
Karahan cevap vermedi.
Telsiz kaydı devam etti.
— Şafak-01, cevap verin. Tekrar ediyorum, durum raporu verin.
Ardından genç Karahan'ın sesi duyuldu.
— Hedef bölgesine ulaştık. Ancak beklenmeyen bir durum var.
Kayıt birkaç saniye kesildi.
Sonra başka bir ses:
— Operasyonu iptal etmeyin.
Genç Karahan:
— Ama içeride siviller var.
Karşıdaki kişi:
— Emri uygulayın, Yüzbaşı.
Karahan'ın yüzü gerildi.
Mert ona baktı.
— Komutanım...
Karahan elini kaldırarak onu susturdu.
Kayıt devam etti.
— Tekrar ediyorum. Emri uygulayın.
Genç Karahan'ın sesi bu kez daha sertti.
— Negatif. Sivilleri riske atmayacağım.
Kayıt kesildi.
Ekran yeniden karardı.
Odanın içine sessizlik çöktü.
Efe yavaşça:
— O gece ne oldu?
Karahan gözlerini kapattı.
Bir anlığına bulunduğu tesisi unutmuştu.
Kendisini tekrar on iki yıl önceki gecede hissediyordu.
Yağmur...
Karanlık...
Telsiz...
Ve o emir...
Bazı geceler insanın peşini bırakmaz.
Aradan yıllar geçse bile.
Çünkü bazı şeyleri unutmazsın.
Unutmaya çalışırsın.
Ama geçmiş, zamanı geldiğinde kapıyı yeniden çalar.
Karahan gözlerini açtı.
— Bu kayıt burada neden var, onu bulacağız.
Derin:
— Ya kayıt bulunmak için bırakılmadıysa?
Karahan ona döndü.
— Ne demek istiyorsun?
Derin ekrana baktı.
— Belki de biri seni buraya özellikle getirdi.
Karahan'ın bakışları sertleşti.
— Kim?
Derin cevap vermedi.
Tam o sırada tesisin uzak bir bölümünden metal bir kapının kapanma sesi geldi.
GÜMMM!
Herkes aynı anda o tarafa döndü.
Mert:
— Birileri hareket ediyor.
Karahan:
— Şafak Timi, hazır olun.
Silahlar hazırlandı.
Koridorun sonunda bir gölge belirdi.
Bir saniye...
İki saniye...
Gölge ortadan kayboldu.
Onur:
— Gördünüz mü?
Barış:
— Evet.
Karahan ilerlemeye başladı.
— Peşimden gelin.
Dar koridorda ilerlediler.
Duvarlarda eski operasyon fotoğrafları asılıydı.
Karahan bir tanesinin önünden geçerken durdu.
Fotoğrafta genç hali vardı.
Yanında dört kişi daha bulunuyordu.
Karahan fotoğrafa uzun uzun baktı.
Mert yaklaştı.
— Onları tanıyor musunuz?
Karahan:
— Hepsini.
— Peki nerede onlar?
Karahan'ın cevabı kısa oldu.
— Artık hiçbiri burada değil.
Mert fotoğrafa baktı.
— Öldüler mi?
Karahan cevap vermedi.
Bu sessizlik, cevaptan daha ağırdı.
Derin fotoğrafa yaklaştı.
— Bir kişi eksik.
Karahan ona döndü.
— Ne?
Derin fotoğrafın köşesini gösterdi.
— Burada beş kişi olması gerekiyor.
Karahan fotoğrafa dikkatlice baktı.
Gerçekten de bir bölüm kesilmişti.
Fotoğrafın sağ tarafı bilinçli olarak yırtılmıştı.
Karahan'ın yüzündeki ifade değişti.
— Bu fotoğraf sonradan değiştirilmiş.
Efe:
— Kim yaptı?
Karahan:
— Bilmiyorum.
Derin:
— Belki de cevap dosyanın içindedir.
Karahan tekrar ekrana döndü.
Ekran yeniden açıldı.
Bu kez yalnızca bir cümle vardı:
“GEÇMİŞİNİ HATIRLAMAYA HAZIR MISIN?”
Karahan birkaç saniye boyunca yazıya baktı.
Sonra:
— Aç.
Efe:
— Komutanım, emin misiniz?
Karahan:
— Hayır.
Bir an sustu.
— Ama artık geri dönüş yok.
Ekranda yeni bir dosya açıldı.
ŞAFAK OPERASYONU — GİZLİ
Altında bir tarih vardı.
17 EKİM 2018
Karahan'ın nefesi ağırlaştı.
Dosyanın açılmasına saniyeler kalmıştı.
Derin sessizce onun yanına geldi.
— Artık hatırlamanın zamanı geldi.
Karahan gözlerini ekrandan ayırmadan sordu:
— Ya hatırlamak istemiyorsam?
Derin ona baktı.
— O zaman geçmiş senin yerine karar verir.
Ekrandaki görüntü değişti.
Ve Karahan, on iki yıl önce yaşanan o gecenin ilk görüntüsünü gördü.
Devam edecek...

Kelime Sayısı 962