14.Bölüm-Geçmişin gölgesi

SELAM ARKADAŞLAR KİTABIMI BEĞENDİYSENİZ YORUM YAPMAYI VE BEĞENMEYİ UNUTMAYINN... İYİ OKUMALAR
Bölüm Şarkısı:
🎵 Cem Adrian – Kül
🎵 Teoman – Paramparça
🎵 Madrigal – Seni Dert Etmeler
🎵 Pinhani – Beni Sen İnandır
🎵 Mabel Matiz – Öyle Kolaysa
Ekrandaki görüntü birkaç saniye boyunca karıncalandı.
Odanın sessizliği, cihazın çıkardığı hafif uğultuyla bölünüyordu.
Karahan kıpırdamadan ekrana bakıyordu.
Sonra görüntü netleşti.
Ekranın altında tek bir tarih belirdi:
17 EKİM 2018 — 02.17
Karahan'ın nefesi ağırlaştı.
On iki yıl önce...
Hatırlamak istemediği gece.
Unuttuğunu sandığı her şeyin başladığı gece.
Ekranda genç bir Karahan belirdi.
Üzerinde operasyon üniforması vardı. Elinde silahı, omzunda telsizi bulunuyordu. Yüzü bugünkü hâlinden daha gençti ama gözlerindeki ifade aynıydı.
Soğuk.
Dikkatli.
Ve kararlı.
Karahan ekrana birkaç adım yaklaştı.
— Bu görüntüyü nereden buldunuz?
Derin cevap vermedi.
Karahan ona döndü.
— Derin.
Derin gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.
— İzle.
— Bana cevap ver.
— Önce izle.
Karahan tekrar ekrana döndü.
Görüntüde genç Karahan telsizini kaldırdı.
— Şafak-1, konum bildir.
Telsizden cızırtılı bir ses geldi.
— Şafak-1, hedef bölgeye giriş yapıldı. Kuzey koridoru temiz.
Başka bir ses araya girdi.
— Güney koridorunda hareketlilik var.
Genç Karahan hemen cevap verdi:
— Kimse tek başına hareket etmeyecek. Herkes benim komutumu beklesin.
Karahan'ın gözleri ekranda sabitlendi.
Bu konuşmaları hatırlamıyordu.
En azından hatırladığını sanmıyordu.
Bir anda başının içinde kesik bir görüntü oluştu.
Karanlık bir koridor...
Kırmızı alarm ışıkları...
Ayak sesleri...
Bir kapının sertçe kapanması...
Karahan gözlerini kapattı.
Derin hemen ona yaklaştı.
— Karahan?
Karahan elini kaldırarak onu durdurdu.
— Bir dakika...
Nefesini toparlamaya çalıştı.
— Bir şey gördüm.
— Ne gördün?
Karahan cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
— Bir koridor.
Derin'in yüzündeki ifade değişti.
— Başka?
— Kırmızı ışıklar vardı.
Derin sessiz kaldı.
Karahan gözlerini açtı.
— Sen bunu biliyordun.
— Neyi?
— Hatırlayacağımı biliyordun.
Derin cevap vermedi.
Karahan'ın sesi sertleşti.
— Benden ne saklıyorsunuz?
Tam o sırada ekrandaki görüntü değişti.
Genç Karahan ve ekibi büyük bir metal kapının önünde duruyordu.
Kapının üzerinde küçük bir sembol vardı.
ŞAFAK.
Karahan sembolü görünce bir an dondu.
— Bu...
Derin:
— Evet.
— Bu sembol daha önce gördüğüm dosyalarda vardı.
— Sadece dosyalarda değil.
Karahan ona baktı.
— Nerede?
Derin birkaç saniye sustu.
— Tesisin altında.
Karahan'ın yüzü ciddileşti.
— Tesisin altında ne var?
Derin cevap vermeden ekrana baktı.
Görüntüde genç Karahan elini kapının üzerine koymuştu.
Telsizden bir ses geldi:
— Komutanım, kapının arkasında bir yaşam belirtisi var.
Genç Karahan:
— Kaç kişi?
Telsizden cevap geldi.
— Bir kişi.
Karahan'ın bugünkü hâli ekrana biraz daha yaklaştı.
— Bir kişi...
Genç Karahan kapıya baktı.
— Kapıyı açın.
Kapı yavaşça açıldı.
Görüntü birkaç saniyeliğine karardı.
Sonra tekrar geldi.
Odanın içinde küçük bir çocuk vardı.
Köşede oturuyordu.
Başını dizlerinin arasına eğmişti.
Genç Karahan silahını indirdi.
Yavaşça ona doğru ilerledi.
— Korkma.
Çocuk başını kaldırdı.
Karahan'ın gözleri büyüdü.
Çocuğun yüzünü görür görmez içinden bir ürperti geçti.
Tanıdık değildi.
Ama o bakış...
Karahan o bakışı daha önce görmüştü.
Hem de çok yakın zamanda.
Bir anda Derin'e döndü.
— Bu çocuk kim?
Derin sessiz kaldı.
— Derin, kim bu?
— İzlemeye devam et.
Ekrandaki genç Karahan çocuğun önüne çömeldi.
— Burada ne yapıyorsun?
Çocuk cevap vermedi.
Genç Karahan tekrar sordu:
— Adın ne?
Çocuk birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra çok kısık bir sesle konuştu.
— Sen biliyorsun.
Genç Karahan'ın kaşları çatıldı.
— Ne?
Çocuk elindeki küçük kırmızı dosyayı kaldırdı.
— Bunu arıyorsun.
Karahan'ın bugünkü hâli bir anda geriye doğru adım attı.
— O dosya...
Derin ona baktı.
— Evet.
— Bu dosya yıllar sonra benim çantama nasıl girdi?
Derin cevap vermedi.
Karahan'ın sesi yükseldi.
— Nasıl?
Odanın içindeki sessizlik ağırlaştı.
Ekranda genç Karahan dosyayı çocuğun elinden aldı.
Dosyanın üzerinde aynı sembol vardı.
ŞAFAK.
Genç Karahan dosyayı açtı.
İlk sayfada birkaç isim görünüyordu.
Görüntü net değildi.
Karahan ekrana yaklaştı.
Bir isim...
Sonra başka bir isim...
Ve en altta bir isim.
Karahan'ın gözleri o noktada sabitlendi.
DERİN.
Karahan nefesini tuttu.
Yavaşça arkasını döndü.
Derin'e baktı.
— Sen...
Derin başını eğdi.
Karahan'ın sesi artık daha sakindi.
Ama o sakinliğin altında öfke vardı.
— Sen o gece oradaydın.
Derin cevap vermedi.
— Değil mi?
Derin sonunda başını kaldırdı.
— Evet.
Karahan birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
— Peki neden bana söylemedin?
— Çünkü hatırlamanı istemediler.
— Kim?
Derin cevap vermeden önce kapıya baktı.
— Burada isimlerini söylememeliyim.
Karahan öfkeyle:
— Benim geçmişimden bahsediyoruz!
— Biliyorum.
— O zaman söyle!
Derin'in gözleri Karahan'ın gözlerine kilitlendi.
— Çünkü o gece sadece bir operasyon olmadı.
Karahan sustu.
Derin devam etti:
— O gece birileri kayboldu.
Karahan:
— Kim?
— Senin ekibinden biri.
Karahan'ın yüzü değişti.
— Benim ekibimden mi?
Derin başını salladı.
— Ve herkes onun öldüğünü düşündü.
Karahan bir adım yaklaştı.
— Ama?
Derin:
— Ama cesedi hiç bulunmadı.
Karahan'ın zihninde yeni bir görüntü belirdi.
Genç Karahan karanlık bir koridorda koşuyordu.
Arkasından bağıran bir ses vardı.
— Karahan!
Bir silah sesi duyuldu.
Görüntü tekrar kesildi.
Karahan başını tuttu.
— Yeter...
Derin ona yaklaşmaya çalıştı.
— Karahan...
— Yaklaşma.
Karahan gözlerini kapattı.
Nefesi hızlanmıştı.
Bir süre sonra gözlerini açtı.
— O gece...
Derin sustu.
Karahan:
— Ben birini geride bıraktım.
Derin'in yüzü ciddileşti.
— Evet.
Karahan ona baktı.
— Kimdi?
Derin cevap vermedi.
Ekran bir anda yeniden açıldı.
Bu kez görüntüde genç Karahan tek başınaydı.
Koridorun ortasında duruyordu.
Elinde kırmızı dosya vardı.
Telsizinden bir ses geliyordu.
— Karahan, geri çekil!
Genç Karahan:
— Ekibimi bırakmam.
Telsiz:
— Bu bir emir!
Genç Karahan cevap vermedi.
Sonra görüntünün arkasından bir gölge geçti.
Karahan'ın bugünkü hâli ekrana bakarken fısıldadı:
— Orada biri daha vardı...

Kelime sayısı:912