6.Bölüm-Sessizlikten Sonra

Karahan, telefonu masanın üzerine bıraktı. Az önce gelen gizli numaralı arama hâlâ aklını kurcalıyordu. Karşı taraftaki kişi tek bir cümle söylemiş, ardından telefonu kapatmıştı.
"Hazır ol... Yakında her şey değişecek."
Numaraya geri dönmeye çalıştı ama ekranda yalnızca "Numara gizli" yazıyordu.
Bir süre pencerenin önünde durup dışarıyı izledi. Bunun bir tehdit mi yoksa bir uyarı mı olduğunu anlayamamıştı.
Ertesi sabah karargâhtan resmi bir mesaj geldi:
"Şafak Timi'nin operasyonları, yeni istihbarat toplanana kadar geçici olarak durdurulmuştur. Personel izinlidir."
Bu haber tim için şaşırtıcıydı. Aylar sonra ilk kez nefes alma fırsatı bulmuşlardı.
Mert hemen gruba mesaj attı.
"Komutanım, bugün herkes boş. Akşam buluşuyoruz, itiraz yok."
Karahan önce cevap vermedi. Sonra kısa bir mesaj yazdı.
"Tamam. Saat sekizde."
Akşam bütün tim aynı masada toplandı. Görevlerden değil, hayattan konuştular. Yiğit eski eğitim anılarını anlatırken herkes kahkahalara boğuldu. Karahan da uzun zamandır ilk kez bu kadar rahat hissediyordu.
Yemekten sonra tek başına yürüyüşe çıktı.
Şehrin kalabalığında ilerlerken küçük bir kitapçı dikkatini çekti. İçeri girdi, raflara göz gezdirirken tam bir kitaba uzandı.
Aynı anda başka bir el de aynı kitaba uzandı.
İkisi de gülümseyerek ellerini geri çekti.
"Önce siz alın." dedi genç kadın.
Karahan başını salladı.
"Yok, siz buyurun."
Kadın kitabı aldı.
"Teşekkür ederim. Ben Derin."
"Karahan."
Kısa ama sıcak bir sohbet başladı. Karahan uzun zamandır görev dışında biriyle bu kadar rahat konuşmamıştı.
Tam o sırada cebindeki telefon titredi.
Bu kez arayan yine gizli numaraydı.
Karahan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Telefonu açtı.
Karşı taraftan aynı soğuk ses geldi:
"Sana ulaşabileceğimizi söylemiştim, Yüzbaşı... Bu daha başlangıç."
Hat bir kez daha kapandı.
Karahan, elindeki telefona bakarken bunun tesadüf olmadığını anladı.
Onu izleyen biri vardı.
Ve artık bu gizem, peşini bırakmayacaktı.