12.Bölüm-Geçmiş

“Şimdi geçmişinle yüzleşme zamanı, Yüzbaşı.”
Fısıltı karanlığın içinde kayboldu.
Karahan elini havada tuttu.
— Şafak Timi, hazır olun.
Karanlıkta birkaç saniye içinde hareketlenme başladı.
Efe silahını kavrayıp bulunduğu noktaya geçti.
— Hazırım, komutanım.
Mert duvara yaslandı, gözlerini karanlığa alıştırmaya çalışıyordu.
— Sağ taraf temiz.
Yiğit alçak sesle konuştu:
— Sol koridor da temiz.
Emir ise elindeki küçük cihazın ekranına baktı.
— Komutanım... sistem tamamen devre dışı.
Karahan kaşlarını çattı.
— Jeneratör?
— O da kapalı.
Karahan birkaç saniye düşündü.
Bu, basit bir elektrik kesintisi değildi.
Birileri tesisi önceden hazırlamıştı.
Birileri onların buraya geleceğini biliyordu.
Tam o sırada karanlığın içinden bir kapı gıcırtısı duyuldu.
Herkes aynı anda o yöne döndü.
Karahan elini kaldırdı.
Kimse hareket etmedi.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeriden soğuk hava geldi.
Sonra bir kadın silueti göründü.
Karahan'ın gözleri kısıldı.
Kadın birkaç adım attı.
Yüzü hâlâ karanlıktaydı.
Ama sesi...
Karahan o sesi duyduğu anda donup kaldı.
— Karahan...
Bu sesi tanıyordu.
Yıllardır duymadığı halde unutmadığı bir sesti.
— Derin?
Kadın ışığın biraz daha yakınına geldi.
Gerçekten oydu.
Karanlıkta karşı karşıya kaldılar.
Karahan'ın yüzündeki sert ifade bir anlığına kayboldu.
— Sen burada ne arıyorsun?
Derin cevap vermedi.
Bakışlarını timin diğer üyelerine çevirdi.
Sonra tekrar Karahan'a baktı.
— Sana gerçeği anlatmaya geldim.
Karahan bir adım attı.
— Hangi gerçeği?
Derin'in gözlerinde tereddüt vardı.
— Senin unuttuğun... ama başkalarının unutmadığı bir gece var.
Karahan'ın yüzü gerildi.
— Hangi gece?
Derin başını hafifçe eğdi.
— On iki yıl önce.
Emir şaşkınlıkla Karahan'a baktı.
Mert'in yüzündeki ifade değişti.
Efe sessizce sordu:
— Komutanım...?
Karahan cevap vermedi.
Çünkü zihninin derinliklerinde yıllardır kapalı tuttuğu bir kapı aralanmıştı.
Kısa görüntüler...
Yağmur...
Bir araç...
Kırmızı ışıklar...
Bağırışlar...
Ve bir kadın sesi.
Karahan gözlerini kapattı.
Hayır.
Bu mümkün değil.
Derin yaklaşarak konuştu:
— O gece yalnız değildin, Karahan.
Karahan gözlerini açtı.
— Sen de orada mıydın?
Derin cevap vermedi.
Bu sessizlik, cevaptan daha ağırdı.
Karahan'ın sesi sertleşti.
— Sen oradaydın.
Derin gözlerini kaçırdı.
— Evet.
Tim sessizliğe gömüldü.
Karahan birkaç saniye boyunca Derin'e baktı.
Sonra yavaşça sordu:
— Peki neden şimdi?
Derin'in yüzündeki ifade değişti.
— Çünkü artık seni koruyamam.
Karahan'ın kaşları çatıldı.
— Kimden?
Derin'in cevabı fısıltı kadar hafifti.
— Senden.
Karahan anlam veremedi.
— Ne demek bu?
Derin çantasından eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı Karahan'a uzattı.
Karahan fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta genç bir Karahan vardı.
Yanında birkaç asker...
Ve onların arasında bir kişi daha.
Karahan fotoğrafa dikkatle baktı.
Sonra yüzü bembeyaz oldu.
Fotoğraftaki adamı tanıyordu.
Yıllar önce öldüğünü düşündüğü adam.
— Bu...
Derin başını salladı.
— Evet.
Karahan'ın parmakları fotoğrafın kenarında sıkılaştı.
— Bana onun öldüğünü söylediler.
— Sana yalan söylediler.
Karahan gözlerini Derin'e çevirdi.
— Kim?
Derin cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.
Sonra yalnızca tek bir isim söyledi:
— Şafak'ın kurucusu.
Emir hemen araya girdi.
— Komutanım...
Tam o anda tesisin uzak bir bölümünden metalik bir ses duyuldu.
Tak.
Ardından bütün ışıklar bir anda geri geldi.
Karahan başını çevirdi.
Koridorun sonunda büyük bir ekran açılmıştı.
Ekranda eski bir video oynatılıyordu.
Görüntüde genç Karahan vardı.
Yanında ise Derin.
Ve ekranın altında tek bir yazı belirdi:
“12 YIL ÖNCE — GİZLİ OPERASYON ŞAFAK”
Karahan ekrana bakarken nefesi ağırlaştı.
Derin sessizce onun yanına geldi.
— Artık hatırlamanın zamanı geldi.
Karahan gözlerini ekrandan ayırmadan sordu:
— Ya hatırlamak istemiyorsam?
Derin ona baktı.
— O zaman geçmiş senin yerine karar verir.
Ekrandaki görüntü değişti.
Ve Karahan, on iki yıl önce yaşanan o gecenin ilk görüntüsünü gördü.
Devam edecek...