Bölümler 13Şu an: Üçüncü Sahne.
- 1 Numansiya138 kelime
- 2 Kişiler.83 kelime
- 3 I. Perde. — 1. Sahne.2.110 kelime
- 4 İkinci Sahne.1.082 kelime
- 5 Iı. Perde. — Birinci Sahne.820 kelime
- 6 İkinci Sahne.2.540 kelime
- 7 Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.2.747 kelime
- 8 İkinci Sahne.530 kelime
- 9 Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.1.242 kelime
- 10 İkinci Sahne.566 kelime
- 11 Üçüncü Sahne.673 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Dördüncü Sahne.1.533 kelime
- 13 Notlar.2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üçüncü Sahne.
[Theogenes iki küçük oğluyla, kızı ve anneleriyle girer.
Theogenes.
Baba sevgisi artık engel olamıyorsa
Tasarladığım korkunç işe;
Düşünün, oğullarım, nasıl geri durabilirim,
Onur düşünceleri amacıma karışmışken!
Ah, ne keskin bir keder, ne büyük bir dehşet
Duyarız yaşam ansızın sona erince;
Ama benimki daha da büyük, çünkü kaderin buyruğuyla
Sizin zalim celladınız olmak zorundayım!
Ey canımdan çok sevdiğim çocuklar, yaşamayacaksınız
Romalılara köle olmak için; onların kudreti de
Dizginlenemez bir öfkeyle kudursa bile,
Yaşamlarımızın ve sizin üzerinizde zaferle yükselmeyecek.
Bu kederli saatte, sevgili özgürlüğümüze
Ulaşmanın en kısa yolu,
Göğün acıyarak sunduğu yol,
Bizi yalnızca Ölüm'ün kollarına götürüyor.
Sen de, sevgili eşim, soyunun en güzeli,
Romalıların elinden zarar görmeyeceksin;
Şehvetli bakışlarıyla ya da acımasız elleriyle
Alçakgönüllülüğünü, zarafetini kirletmeyecekler!
Kılıcım seni bu iğrenç utançtan kurtaracak,
Buyruğumla planları boşa çıkacak,
Şehvetlerinin karşılığı da şu olacak:
Numansiya'nın yıkıntıları üzerinde zafer kazanmak!
Sevgili, biricik eşim, ilk öğüt veren bendim:
Hep birlikte, hepimiz
Korkaklar gibi yatmaktansa ölmeyi yeğleyelim,
Roma kılıcının dehşeti altında;
Öyleyse ölenlerin sonuncusu olmayacağım,
Buradaki çocuklarım da öyle.
Eşi.
İyi efendim, eğer
Bizi kurtaracak başka bir yol olsaydı,
Ne kadar mutlu olurdum, Tanrı bilir!
Ama ne yazık ki bu mümkün değil,
Ölüme giden yolum da yakın ve açık;
Öyleyse o vahşi Roma kılıcını geri tut, bırak
Yaşamlarımızın nişanı sende kalsın.
Ölüm kesin olsa da, yine de isterim
Diana'nın kutsal tapınağında ölmeyi;
İyi kocam, bize yol göster ve sevgi dolu bir öfkeyle
Bizi kılıca, ipe, ateşe teslim et!
Theogenes.
Öyle olsun; adımlarımızı geciktirmeyelim,
Çünkü zalim kader beni ölüme sürüklüyor.
Oğul.
Anne, neden ağlıyorsun? Nereye gidiyoruz?
Dur, dur, çok bitkinim, nefes alamıyorum!
Anneciğim, gel yemek yiyelim, böylesi daha iyi;
Bu acı açlık beni tüketiyor.
Anne.
Gel kollarıma, güzel, iyi yavrum,
Sana ölümünü yiyecek diye vereceğim!
[Hepsi çıkar; iki delikanlı kaçışarak girer. Biri, kuleden atlayacak olan Viriato'dur; öteki Servio.]
Viriato.
Servio, nereye kaçalım?
Servio.
Sen nereye gösterirsen oraya gideceğim.
Viriato.
Haydi, ne ağır gidiyorsun!
İkimizin de ölmesini mi istiyorsun?
Zavallı, arkana da önüne de bak,
Binlerce kılıç öldürmek için peşimizde!
Servio.
Asla kaçamayız,
Bu iş bizim için çok çetin.
Söyle, ne istiyorsun?
Anlat, ben de karar vereyim.
Viriato.
Koşup hemen saklanacağım
Babamın kulesine.
Servio.
Dostum, sen gitmekte haklısın,
Ama ben gidemem; bitkin ve yorgunum,
Yol da uzun, kasvetli,
Açlık içimi kemiriyor, canımı yakıyor.
Viriato.
Yapmayacak mısın?
Servio.
Bırak da burada kalayım.
Viriato.
Artık kaçamıyorsan,
Ah, burada öleceksin,
Açlıktan, kılıçtan ya da korkudan can vereceksin!
Gitmeliyim; çünkü çok korkuyorum
Canımı alacak her şeyden;
İster ateş olsun ister acımasız bir bıçak,
Beni ölülerin arasına katacak olan!
[Çıkar; Theogenes, çekilmiş iki kılıçla, elleri kan içinde girer; Servio onu görünce kaçar ve arkaya saklanır.
Theogenes.
Ey bağrımdan akan kan,
Sevgili çocuklarıma ait olduğun için;
Ey ölümcül darbelerle kendini yaralayan el,
Onurla ve sert bir güçle dolu;
Ey dertlerimizi bilen Talih;
Ey merhametten, sevinçten yoksun gökler,
Bu acı yazgımda şimdi bana
Şanlı, çabuk bir ölüm verin, hemen!
Ey yiğit Numansiyalılar, bilin ki
Ben hain bir Romalı düşmanım,
İçimde öcünüzü alın; uğradığınız hakareti
Kanıyla ödeyin, ellerinizi ve silahlarınızı kana bulayın!
[Elindeki kılıçlardan birini fırlatır.
Bu iki kılıçtan birini alın ve hemen karşıma çıkın,
Azgın öfkeme, kuduran kederime karşı koyun;
Dövüşürken ölürsek, bilmeyeceğiz
Son darbenin en keskin acısını!
Ötekinin can damarını kim keserse,
Özgürce gösterilen iyiliğin nişanesi olarak
Zavallı ölüyü alevlerin içine gömsün;
Bu, en yüce merhamet görevidir!
Çabuk gelin, hemen! Nereye gittiniz?
Canım en büyük kurban olacak;
Dostlarınıza gösterdiğiniz o tatlı şefkati
Şimdi düşmana karşı kudurmuş bir öfkeye çevirin!
Bir Numansiyalı.
Yiğit Theogenes, kimi çağırıyorsun?
Nasıl bir ölüm arıyorsun şimdi?
Bizi neden ileri itiyor, kışkırtıyorsun
Böylesine tuhaf ve acıklı bir çılgınlığa?
Theogenes.
Ey yiğit Numansiyalı, korkunun boyunduruğu
Kolunu güçsüz düşürüp gevşetmediyse,
Şu kılıcı al, ucunu bana sapla,
Sanki can düşmanınmışım gibi!
Bu ölüm biçimi bana daha uygun geliyor,
Bu kederli zamanda her türlü ölümden.
Numansiyalı.
Bana da uyuyor; dileğini yerine getireceğim,
Madem kötü Talih böyle istiyor.
Meydana gidelim; işte orada ateşi görüyoruz,
Canlarımızı alevlerinde yakmak için yanıp tutuşuyor!
Orada kim galip gelirse, korkmadan, utanmadan
Mağlubu öfkeli alevlere atabilir.
Theogenes.
İyi söyledin; acele et, çünkü arzum
Soluk soluğa, Kader'in ağır adımını geçiyor;
İster kılıç yutsun beni ister öfkeli ateş,
Hangi ölüm olursa olsun, görkemimizi görüyorum!
[Hepsi çıkar.
Bölüm etkileşimi
