Numansiya kitap kapağı

11. bölüm / 13

Üçüncü Sahne.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Üçüncü Sahne.

Üçüncü Sahne.
[Theogenes iki küçük oğluyla, kızı ve anneleriyle girer.

Theogenes.

Baba sevgisi artık engel olamıyorsa

Tasarladığım korkunç işe;

Düşünün, oğullarım, nasıl geri durabilirim,

Onur düşünceleri amacıma karışmışken!

Ah, ne keskin bir keder, ne büyük bir dehşet

Duyarız yaşam ansızın sona erince;

Ama benimki daha da büyük, çünkü kaderin buyruğuyla

Sizin zalim celladınız olmak zorundayım!

Ey canımdan çok sevdiğim çocuklar, yaşamayacaksınız

Romalılara köle olmak için; onların kudreti de

Dizginlenemez bir öfkeyle kudursa bile,

Yaşamlarımızın ve sizin üzerinizde zaferle yükselmeyecek.

Bu kederli saatte, sevgili özgürlüğümüze

Ulaşmanın en kısa yolu,

Göğün acıyarak sunduğu yol,

Bizi yalnızca Ölüm'ün kollarına götürüyor.

Sen de, sevgili eşim, soyunun en güzeli,

Romalıların elinden zarar görmeyeceksin;

Şehvetli bakışlarıyla ya da acımasız elleriyle

Alçakgönüllülüğünü, zarafetini kirletmeyecekler!

Kılıcım seni bu iğrenç utançtan kurtaracak,

Buyruğumla planları boşa çıkacak,

Şehvetlerinin karşılığı da şu olacak:

Numansiya'nın yıkıntıları üzerinde zafer kazanmak!

Sevgili, biricik eşim, ilk öğüt veren bendim:

Hep birlikte, hepimiz

Korkaklar gibi yatmaktansa ölmeyi yeğleyelim,

Roma kılıcının dehşeti altında;

Öyleyse ölenlerin sonuncusu olmayacağım,

Buradaki çocuklarım da öyle.

Eşi.

İyi efendim, eğer

Bizi kurtaracak başka bir yol olsaydı,

Ne kadar mutlu olurdum, Tanrı bilir!

Ama ne yazık ki bu mümkün değil,

Ölüme giden yolum da yakın ve açık;

Öyleyse o vahşi Roma kılıcını geri tut, bırak

Yaşamlarımızın nişanı sende kalsın.

Ölüm kesin olsa da, yine de isterim

Diana'nın kutsal tapınağında ölmeyi;

İyi kocam, bize yol göster ve sevgi dolu bir öfkeyle

Bizi kılıca, ipe, ateşe teslim et!

Theogenes.

Öyle olsun; adımlarımızı geciktirmeyelim,

Çünkü zalim kader beni ölüme sürüklüyor.

Oğul.

Anne, neden ağlıyorsun? Nereye gidiyoruz?

Dur, dur, çok bitkinim, nefes alamıyorum!

Anneciğim, gel yemek yiyelim, böylesi daha iyi;

Bu acı açlık beni tüketiyor.

Anne.

Gel kollarıma, güzel, iyi yavrum,

Sana ölümünü yiyecek diye vereceğim!

[Hepsi çıkar; iki delikanlı kaçışarak girer. Biri, kuleden atlayacak olan Viriato'dur; öteki Servio.]

Viriato.

Servio, nereye kaçalım?

Servio.

Sen nereye gösterirsen oraya gideceğim.

Viriato.

Haydi, ne ağır gidiyorsun!

İkimizin de ölmesini mi istiyorsun?

Zavallı, arkana da önüne de bak,

Binlerce kılıç öldürmek için peşimizde!

Servio.

Asla kaçamayız,

Bu iş bizim için çok çetin.

Söyle, ne istiyorsun?

Anlat, ben de karar vereyim.

Viriato.

Koşup hemen saklanacağım

Babamın kulesine.

Servio.

Dostum, sen gitmekte haklısın,

Ama ben gidemem; bitkin ve yorgunum,

Yol da uzun, kasvetli,

Açlık içimi kemiriyor, canımı yakıyor.

Viriato.

Yapmayacak mısın?

Servio.

Bırak da burada kalayım.

Viriato.

Artık kaçamıyorsan,

Ah, burada öleceksin,

Açlıktan, kılıçtan ya da korkudan can vereceksin!

Gitmeliyim; çünkü çok korkuyorum

Canımı alacak her şeyden;

İster ateş olsun ister acımasız bir bıçak,

Beni ölülerin arasına katacak olan!

[Çıkar; Theogenes, çekilmiş iki kılıçla, elleri kan içinde girer; Servio onu görünce kaçar ve arkaya saklanır.

Theogenes.

Ey bağrımdan akan kan,

Sevgili çocuklarıma ait olduğun için;

Ey ölümcül darbelerle kendini yaralayan el,

Onurla ve sert bir güçle dolu;

Ey dertlerimizi bilen Talih;

Ey merhametten, sevinçten yoksun gökler,

Bu acı yazgımda şimdi bana

Şanlı, çabuk bir ölüm verin, hemen!

Ey yiğit Numansiyalılar, bilin ki

Ben hain bir Romalı düşmanım,

İçimde öcünüzü alın; uğradığınız hakareti

Kanıyla ödeyin, ellerinizi ve silahlarınızı kana bulayın!

[Elindeki kılıçlardan birini fırlatır.

Bu iki kılıçtan birini alın ve hemen karşıma çıkın,

Azgın öfkeme, kuduran kederime karşı koyun;

Dövüşürken ölürsek, bilmeyeceğiz

Son darbenin en keskin acısını!

Ötekinin can damarını kim keserse,

Özgürce gösterilen iyiliğin nişanesi olarak

Zavallı ölüyü alevlerin içine gömsün;

Bu, en yüce merhamet görevidir!

Çabuk gelin, hemen! Nereye gittiniz?

Canım en büyük kurban olacak;

Dostlarınıza gösterdiğiniz o tatlı şefkati

Şimdi düşmana karşı kudurmuş bir öfkeye çevirin!

Bir Numansiyalı.

Yiğit Theogenes, kimi çağırıyorsun?

Nasıl bir ölüm arıyorsun şimdi?

Bizi neden ileri itiyor, kışkırtıyorsun

Böylesine tuhaf ve acıklı bir çılgınlığa?

Theogenes.

Ey yiğit Numansiyalı, korkunun boyunduruğu

Kolunu güçsüz düşürüp gevşetmediyse,

Şu kılıcı al, ucunu bana sapla,

Sanki can düşmanınmışım gibi!

Bu ölüm biçimi bana daha uygun geliyor,

Bu kederli zamanda her türlü ölümden.

Numansiyalı.

Bana da uyuyor; dileğini yerine getireceğim,

Madem kötü Talih böyle istiyor.

Meydana gidelim; işte orada ateşi görüyoruz,

Canlarımızı alevlerinde yakmak için yanıp tutuşuyor!

Orada kim galip gelirse, korkmadan, utanmadan

Mağlubu öfkeli alevlere atabilir.

Theogenes.

İyi söyledin; acele et, çünkü arzum

Soluk soluğa, Kader'in ağır adımını geçiyor;

İster kılıç yutsun beni ister öfkeli ateş,

Hangi ölüm olursa olsun, görkemimizi görüyorum!

[Hepsi çıkar.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…