Numansiya kitap kapağı

12. bölüm / 13

Dördüncü Sahne.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Dördüncü Sahne.

Dördüncü Sahne.
Scipio, Jugurtha, Quintus Fabius, Gaius Marius ve bazı Romalı askerler.

Scipio.

Düşüncelerim beni aldatmıyorsa

Ya da gördüğünüz işaretler yalan değilse

Numansiya surlarının içinde—o korkunç gürültü,

Acıklı çığlıklar, alev alev yanan ateşler—

Korkar, ürkerim; neredeyse hiç kuşkum yok,

Kıstırılmış bu barbar düşmanlarımızın

Azgın öfkelerini kendilerine yönelttiğinden.

Kulelerde nöbet tutan kimse görünmüyor,

Gözcüler alışılmış çağrılarını yapmıyor,

Kentin içinde ölüm sessizliği hüküm sürüyor;

Sanki bu sert ve ateşli Numansiyalılar

Orada barış ve rahatlık içinde yaşıyor.

Gaius Marius.

Bu kuşkudan hemen kurtulabilirsin;

İstersen, surlara tırmanmaya ben gönüllüyüm,

Surlara tırmanmak, gerçi doğrusu,

biraz tehlikeli bir riski göze almak;

Tek amacım, mağrur düşmanlarımızın

Şimdi Numansiya surları içinde ne yaptığını görmek.

Scipio.

Öyleyse duvara sağlam bir merdiven dayayın,

Marius, verdiğin sözü yerine getir!

Gaius Marius.

Git, merdiveni getir; Ermilius, sen de

Kalkanımın hemen getirilmesini buyur

Ve kar beyazı sorguçlu miğferimi;

Çünkü yemin ederim, bugün ya canımı vereceğim

Ya da ordugâhtaki kuşkuları gidereceğim.

Ermilius.

Kalkanınla miğferin de getirildi;

Bak, Olympius da merdiveni getiriyor.

Gaius Marius.

Yüce ve kudretli Jüpiter’e emanet edin beni;

Sözümü yerine getirmeye hazırım.

[Merdivene tırmanır.

Scipio.

Biraz daha kaldır dizini, Marius, kaldır;

Büzül, başını koru!

Cesaret! Sonunda tepeye vardın.

Ne görüyorsun?

Gaius Marius.

Yüce tanrılar! Bu da ne?

Jugurtha.

Seni ürküten ne?

Gaius Marius.

Gördüğüm şey ürkütüyor beni:

Kızıl bir kan gölü; yerdeyse

Her sokakta bin ceset yatıyor!

Scipio.

Hiç mi sağ kalan yok?

Gaius Marius.

Sanmıyorum;

En azından benim görebildiğim kadarıyla,

Kentte yaşayan tek bir canlı yok.

Scipio.

Öyleyse içeri atla, çevrene iyice bak!

[Gaius Marius kente atlar.

Dostum Jugurtha, sen de peşinden git;

Hepimiz seni izleyeceğiz.

Jugurtha.

Böylesi yakışmaz

Senin gibi yüksek mevkideki birine;

Sakin ol, efendim, bekle biraz;

Marius ya da ben dönüp sana

Bu mağrur kentten haber getirene dek.

Merdiveni sıkı tutun! Ey adil gökler!

Ah, ne yürek burkan, ne korkunç bir manzara

Karşılıyor gözlerimi! Ne tuhaf bir olay!

Tüten kan toprağın her yanını yıkıyor,

Meydanla sokaklar ölülerle dolup taşıyor!

İçeri atlayıp her şeyi göreceğim.

[Jugurtha kente atlar; Quintus Fabius şöyle der:

Quintus Fabius.

Şu ateşli Numansiyalılar kuşkusuz,

Barbarca öfkelerinin dürtüsüyle,

Canlarını vermeyi yeğlemişler

Kendi kılıçlarının keskin ucuna,

Onları zafer kazanmış ellerimize teslim etmektense;

Görüşümüz de dokunuşumuz da onlara dehşet veriyor.

Scipio.

Bir tek canlı kalmış olsaydı,

Roma, bu mağrur soyu dizginleyip ezdiğim

Zaferi benden esirgemezdi;

Adımıza düşman, yaman ve ölümcül bir hasımdı onlar;

Kararları sağlam, her daim hazırdılar

En büyük tehlike ve en korkunç riskle yüzleşmeye;

Burada hiçbir Romalı övünemez

Çıplak kılıçla onlara meydan okuduğuyla;

Yiğitlikleri, silah kullanmadaki ustalıkları

Beni, haklı olarak, onları kuşatmaya

Ve evcilleşmemiş yırtıcı hayvanlar gibi kapatmaya zorladı;

Silah zoruyla kazanılması olanaksız zaferi

Akıl ve hünerimle elde ettim.

Ama Marius şimdi dönüyor sanırım.

[Marius duvardan inerek girer ve şöyle der:

Gaius Marius.

Boşuna, ulu ve bilge komutanım,

Tükettik bütün gücümüzü, kuvvetimizi;

Boşuna çabaladın sen de;

Savaş bilgi ve hünerinle güvence altına aldığın,

Pırıl pırıl görünen zafer umutların

Dumana dönüştü, gözden silinip gitti!

Mağrur Numansiya’nın yenilmez kentinin

Acıklı öyküsü, acı sonu

Sonsuza dek anılmayı hak ediyor.

Yitip düşmeleri onlara iyi bir ün kazandırdı;

En çok da metanetlerini gösteren ölümleri

Senden zaferi ve tacı aldı.

Tasarılarımız boşa çıktı, bütün emeğimiz yitti;

Onurlu ölümleri daha iyi kanıtlıyor

Roma silahlarının tüm kudretinden daha fazlasını.

Sayısız acıdan bitkin düşen bu halk

Kendini yaşamdan ve sefaletten kurtardı

Ve uzun hesabına ansızın son verdi.

Numansiya şimdi yakut renkli bir denize

Dönüştü; her yanı öldürülenlerle dolu,

Kendi ellerindeki zulümle düşenlerle.

Kurtuldular köleliğin ezici zincirinden;

Eşi görülmemiş yükünü taşımayı reddettiler,

Acıdan korkmayan atılganlıkla, hızla.

Meydanın tam ortasında gördüm,[13]

Gözler önüne serilmiş, harıl harıl yanan bir ateş;

Cesetleriyle ve nadide servetleriyle besleniyordu.

Ben bakarken, öfkeyle tutuşmuş halde geldi

Yiğit Numansiyalı Theogenes,

Ölüme odaklanmış, çılgınca bir arzuyla;

Kaderine ve uğursuz yıldızına lanet ederken,

Alevlerin tam ortasına atıldı,

Çılgınca kararına yaraşır bir öfkeyle;

Atılırken haykırdı: “Ey parlak Şan,

Sayısız dilinle, gözlerinle gel buraya,

İşte sana ilan etmeye yaraşır bir eylem!

Yaklaşın Romalılar, alın ödülünüzü;

Bu zengin kent tozla küle dönüştü,

Meyveleri, çiçekleri de dikene!”

Aklım başımdan gitmiş, düşüncelerim darmadağın, uzaklaştım,

Kentin büyük bölümünü dolaştım.

Yıkık sokakları, dar yolları baştan sona gezdim,

Ama tek bir Numansiyalı bile bulamadım,

Canlı yakalayıp götürebileceğim,

Sana olup biteni kesin bir dille anlatmak için;

Hangi ağır sebeple, ne korkunç biçimde

Kendilerini bütünüyle yıkıma sürüklediklerini,

Böylesine görkemli ve dehşet verici bir gösteriyle.

Scipio.

Yoksa göğsüm kibirle kabarmış mıydı,

Barbarca bir küstahlıkla, ölümle dolup taşmış mıydı,

Haklı bir sertlikten tümüyle yoksun muydu?

Yoksa aklıma büsbütün yabancı mıydı

Yenilmiş olana hak ettiği merhameti göstermek,

Yiğit ve iyi yürekli bir galibe yaraşır biçimde?

Numansiya kentinde pek yanlış tanımışsınız

Göğsümde hüküm süren yiğitçe cesareti;

Hem fethetmek hem de bağışlamak için yanıp tutuşur!

Quintus Fabius.

Efendim, Jugurtha en doğru haberi getirmiş olabilir

Bilmek istediğin şey hakkında;

Bakın, şimdi büyük bir telaşla dönüyor.

[Jugurtha aynı duvardan geri döner.]

Jugurtha.

Ey bilge Komutan, yiğitliğini burada daha fazla

Göstermenin faydası yok; başka yerlerde

Kusursuz hünerini ve gayretini göster.

Numansiya’daki işin bitti;

Sanırım biri dışında hepsi öldü gitti;

O biri hâlâ yaşıyor, sana eşsiz bir zafer kazandırmak için.

Gördüğüm kadarıyla, şu kulenin içinde,

Tam karşımızda bir delikanlı saklanıyor;

Ürkmüş, çekingen ama nazik görünüşlü.

Scipio.

Doğruysa, bu kadarı yeter de artar bile

Roma’da Numansiya’ya karşı zafer alayım için;

Gerçekten, artık daha fazlasını istemiyorum.

Hemen oraya gidelim, bir yol bulalım

Delikanlıyı elimize geçirmek için;

Onu canlı ele geçirmeliyiz, zafer için bu şart.

Viriato[14] [kuleden].

Ne aramaya geldiniz buraya, Romalı askerler?

Numansiya’ya girmek istiyorsanız,

Bu topraklarda önünüzde hiçbir engel yok!

Ama burada dilimle size bildiriyorum ki

Bu kentin bakımsız anahtarları bende;

Ölüm, düşmanım olarak onlara galip geldi!

Scipio.

Ey delikanlı, bu anahtarları almak istiyorum;

Ama daha çok da bu yürekte sana ne merhamet

Beslediğimi bildirmek istiyorum, izin verirsen.

Viriato.

Gecikmiş merhametin artık çok geç,

Ona sığınacak kimse kalmadı; ben de gidiyorum

Katı hükmümüzün gereğini yerine getirmeye;

Yürek burkan, keder dolu o karar

Akrabalarım ve sevgili yurdum tarafından alındı,

Ve bildiğin o korkunç, nihai sona yol açtı.

Quintus Fabius.

Bu gözü kara girişim aklını başından almış, korkarım;

Söyle, hayatını bütün canlılığıyla sürdürmek

Sana korkunç bir yazgı gibi mi geliyor?

Scipio.

Ey yumuşak huylu delikanlı, yatıştır coşkun ateşini,

Sahip olduğun cılız yiğitliği benimkine bırak,

Benimki daha onurlu, daha güçlüdür;

Bugünden başlayarak sana söz veriyorum:

Daha ne isteyebilirsin? Kendi

Efendin, kendi sahibin olacaksın;

Mücevherlerin, güzel giysilerin olacak,

Benim sana verebileceğim kadar mutlu, özgür

Ve senin dileyebileceğin kadar güzel bir hayat süreceksin,

Yeter ki bana isteyerek teslim ol!

Viriato.

Bu kentteki sayısız ölünün bütün öfkesi,

Şimdi toza dönmüş bu kentin içindeki;

Düşmanla anlaşma yapma korkuları;

Haksız yere boyun eğmeye duydukları dehşet;

Numansiya’nın korkunç kini ve öfkesi,

Hepsini bu yürekte emanet gibi taşıyorum;

Onun bütün yiğitliğinin mirasçısı benim:

Öyleyse beni fethedeceğini sanmak ne büyük budalalık!

Sevgili yurdum, ey talihsiz kent,

Bağrında yetişmiş ben, korkma;

Bu çıkmazda görevim hakkında çılgınca konuş,

Sözle ya da korkuyla asla geri adım atmam!

Yurdum şimdi beni yüzüstü bıraksa, Gök ve Kader de öyle,

Bütün dünya burada beni ezmek için birleşse bile,

Asla yapmam ben

Senin gerçek yiğitliğine yakışmayanı!

Korkudan bu gizli yere kaçtıysam,

Çabuk ve umutsuz bir ölüm korkusuyla,

Şimdi açık zihinle, yürekle çıkacağım buradan,

Yazgına ortak olup peşinden gitmeye kararlıyım.

Alçakça korkum geçti; burada sunacağım

Suçum ne kadar büyükse o kadar cüretkâr bir kefaret;

Saf gençliğimin bu hatasının bedelini

Erkekçe bir öfkeyle ölerek ödeyeceğim!

Ey yiğit yurttaşlar, burada söz veriyorum:

Yüce kararınızı emanet bilip koruyacağım;

Bu aşağılık Romalılar zafer kazanamayacak,

Ancak tozumuzun üzerinde kazanabilirlerse!

Kurdukları oyunlar boşa çıkacak,

Bana ölümcül bir darbe indirseler de,

Ya da değerli vaatlerle kandırmaya kalksalar da,

Hayata ve zevke açılan o kapıyı gösterseler de!

Durun Romalılar, dindirin şu yakıcı hırsınızı;

Duvarı yıkmak için yerinizden kıpırdamanıza gerek yok;

Gücünüz daha da artsa bile,

Göreceksiniz, beni yenemeyeceksiniz!

Sarsılmaz kararımı şimdi rahatça görebilirsiniz;

Yurduma beslediğim saf ve kusursuz sevgiden

Şüphe ediyorsanız,

Düşüşüm bunu hemen kanıtlayacak!

[Kendisini kuleden aşağı atar.

Scipio.

Eşi benzeri olmayan bu davranış, eski ve yiğit askerlerin

Uğruna can attığı ödüle layık!

Bu eyleminle öyle bir şan kazandın ki

Yalnız Numansiya’ya değil, İspanya’ya da şan getirdin!

Gerçekten kahramanca olan bu şaşırtıcı yiğitliğin

Haklarımı elimden alıp onları boşa çıkardı;

Çünkü düşüşünle ününü yükselttin

Ve zaferlerimi utanca çevirdin!

Ah, Numansiya yitirdiğini geri kazanabilseydi,

Seni orada görebilmek için sevinirdim!

Bu uzun ve eşsiz kuşatmanın

En büyük kazancını ve şerefini sen elde ettin!

Öyleyse ey delikanlı, övünç payını al,

Göklerin sana hazırladığı şanın tadını çıkar;

Çünkü düşüşünle, sen

Yükselirken en ağır biçimde düşen kişiyi yendin!

[Bir borazan sesi duyulur; Şöhret girer.

Şöhret.

Berrak sesim ülkeden ülkeye yayılsın,

En tatlı, en ezgili tınısıyla

Her gönülde ateşli bir arzu uyandırsın

Bu eylemi sonsuza dek anmak için!

Başlarınızı kaldırın, Romalılar, kaldırın eğik başlarınızı,

Alıp götürün, böylesine güçlü bir bedenin

Taptaze gençliğinde sizden koparıp aldığı

Hak ettiğinizi sandığınız şanlı zaferi!

Ben, yankısı uzaklara ulaşan Şöhret,

Işık küresi gök kubbede

Görkemli adımlarla ilerledikçe,

Ve bu aşağı dünyaya yeni güç verdikçe,

Gerçeğin dilini, kanatlı ve doğru sözleriyle

Yaymak ve duyurmak için dikkatle çalışacağım:

Numansiya’nın eşsiz, benzersiz yiğitliğini

Nil’den Baltık’a, kutuptan kutba.

Bu eşsiz eylem açıkça kanıtladı:

Gelecek çağlarda nasıl bir yiğitlik

Yaşayacak yüce İspanya’nın oğullarında,

Böylesi bir atadan kalma cesaretin mirasçılarında!

Ölümün acımasız orağı boşuna çalışacak,

Zamanın akışı da beni engelleyemeyecek

Dizginlenmeden şarkıyla haykırmaktan:

Numansiya’nın güçlü kolunu, sarsılmaz yüreğini!

Böylesine büyük bir değer bulduğum

Tek yer odur; en görkemli şiirlerde anılmayı hak eder;

Şairin konusuna öyle bir zenginlik sunar ki

Binlerce yıl boyunca hep anlatılır

Ölümsüz cesareti ve üstün gücü,

Düzyazıda da şiirde de en yüce övgüyü hak eder;

Böylesi bir şanı emanet olarak toplamak bana düşer,

Böylece öykümüzü mutlu sona ulaştırırım!

TRAJEDİNİN SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…