Numansiya kitap kapağı

6. bölüm / 13

İkinci Sahne.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: İkinci Sahne.

İkinci Sahne.
İlk iki Numansiyalı asker, Morandro
ve Leoncio girer.

Leoncio.

Nereye gidiyorsun, Morandro?

Ne tuhaf işin var?

Morandro.

Ben bile bilmiyorsam,

Sen hiç bilemezsin.

Leoncio.

Şu aşk hevesini keşke

Kafandan söküp atabilsem!

Morandro.

Hayır, aklım daha da ağır basar

Bu ateşe kapıldığımdan beri.

Leoncio.

Bu kesin, bilinen bir gerçek:

Aşka düşkün delikanlının

Çektiği dert yüzünden

Aklı öncekinden daha ağır basar.

Morandro.

Bana böyle söylediklerin

Nükte mi, yoksa kin mi dostum?

Leoncio.

Sen benim nüktedanlığımı anlarsın,

Ben de senin safdilliğini.

Morandro.

İyi sevmek mi saflık?

Leoncio.

Aşk, kime, ne zaman,

Nasıl sevileceğini gözetmiyorsa,

Aklına sor, sana söyler.

Morandro.

Aşka kim sınır çizebilir?

Leoncio.

Aklın ta kendisi gösterir.

Morandro.

Akla uygun olurlar elbet,

Ama pek işe yaramazlar.

Leoncio.

Söyle bakalım, aşk uğruna

Yapılanlarda akıldan eser var mı?

Morandro.

Aşk akla karşı gelmez,

Yalnız başka yollara sapar.

Leoncio.

Senin gibi yiğit bir askerin

Böyle bir vakitte, bu darlıkta

Aşık yüreğini ortaya koyması

Akla sığar mı hiç?

Savaş tanrısının çevresinde toplanman

Gereken şu zamanda,

Aşkla oyalanıp

Etrafa binbir tatlılık saçmak yakışır mı?

Yurduna bak, her yer karışmış,

Düşman önünde, arkanda;

Sen de aklın karışıkken

Yurdun yerine aşka mı dönersin?

Morandro.

Böyle boş yere konuştuğunu duymak

Kanımı öfkeyle kaynatıyor.

Aşk hiç

Yiğit yüreği zayıflattı mı?

Görev yerimi bırakıp

Sevgilimin yanına mı kaçıyorum?

Yoksa komutanım nöbetteyken

Yatağımda uyuyor muyum?

Görev çağırdığında

Harekete geçmediğimi gördün mü hiç?

Baştan çıkarıcı güzelliğe kapılıp

Ya da daha gerçek bir aşka yenilip?

Doğruyu söyle, kusur ettiğim

Bir tek noktayı bile

Gösteremiyorsan, neden böyle

Sevmeyi bildiğim için çıkışıyorsun?

Işıltılı çevrelerden kaçıp

Kederli halimi düşünüp duruyorsam,

Kendini benim yerime koy;

Haklı olduğumu anlarsın.

Lyra uğruna kaç yıl

Çılgın gibi sevdiğimi bilmez misin?

Sonunda bulutlar dağılıp

Bütün kuşku ve korkularımı silene dek.

Babası razı olmuştu

İkimizin evlenmesine;

Lyra'nın bana duyduğu aşk,

Benim ona duyduğumla karşılık bulmuştu.

Ama ne yazık ki bilirsin,

Bu acımasız, zalim savaş

Mutluluğumuzu nasıl yıktı,

Şanımı umutsuzluğa gömdü.

Savaşın gürültüsü dinmeden

Evlenmemiz mümkün değil;

Bu yurt özgür olmadan

Düğün dernek zamanı değil.

Bir gün mutluluğa kavuşma umudumun

Ne kadar cılız olduğunu düşün;

Zafer şansımız

Düşmanın mızrağına bağlıyken!

Yıkım kapımızdayken,

Çevremiz hendeklerle, siperlerle doluyken,

Bütün adamlarımız açlıktan kırılıyor,

Savaş düşüncesi bile içimizi ferahlatmıyor!

Bütün umutlarımın

Yelden ibaret olduğunu bildiğim halde,

Şimdi beni gördüğün gibi

Kederli bir halde yürümem şaşırtıcı mı?

Leoncio.

Ah Morandro, yüreğini yatıştır;

O eski bakışını göreyim;

Çünkü belki gizli yollardan

Yardım ulaşır bize, hem de en iyisi.

Egemen Jüpiter kuşkusuz gösterecek

Yiğit Numansiya halkımıza

Roma boyunduruğunu nasıl kıracağını

Ani ve sert bir darbeyle.

O zaman huzur içinde,

Eşinin yanına gidersin,

Aşkın tatlı uğraşlarıyla

Yakında bugünkü dertlerini unutursun.

Çünkü bugün, bilgece alınmış bir kararla,

Numansiya, baştan başa telaş içinde,

Gök gürleten Jüpiter'e

Görkemli bir kurban sunacak.

Kurbanla ateşi taşıyan kalabalığın

Nasıl da aceleyle geldiğine bak!

Ey kudretli Jüpiter, her şeye gücü yeten baba,

Halimize bak!

[Antik rahipler gibi giyinmiş iki Numansiyalı içeri girer; aralarında, boynuzlarından bağlanmış, zeytin ya da sarmaşık yaprakları ve başka çiçeklerle taçlandırılmış iri bir kuzu götürürler. Ayrıca omzunda havlu bulunan gümüş bir tepsi taşıyan bir uşak; su dolu gümüş bir kadeh taşıyan bir başka uşak; şarap dolu bir kadeh taşıyan bir diğeri; gümüş bir tabak ve biraz tütsü taşıyan bir başkası; ateş ve odun taşıyan bir diğeri; bütün bu eşyaların üzerine yerleştirildiği örtülü bir masa hazırlayan bir başkası vardır. Oyunda daha önce görünen herkes Numansiyalı giysileriyle sahneye girer; rahipler en arkadan gelir. Rahiplerden biri kuzuyu bırakır ve şöyle der:

Birinci Rahip.

Önü alınamaz felaketleri haber veren

En kesin işaretler, uğursuz suretleriyle yoluma çıktı;

Ak saçlarım diken diken oldu.

İkinci Rahip.

Kehanetlerim beni yanıltmıyorsa,

Bu girişimden hayır gelmeyecek.

Ah Numansiya! Ah, uğursuz gün!

Birinci Rahip.

Bu kederli alametlere rağmen

Görevimizi gerektiği gibi, çabucak yerine getirelim.

İkinci Rahip.

Dostlar, şu masayı buraya getirin; gereken

Tütsüyü, şarabı ve suyu da

Üzerine yerleştirin. Şimdi hepiniz biraz uzaklaşın;

Yaptığınız her kötülükten tövbe edin;

Sizlerin sunacağı ilk ve en değerli adak,

Göğün en büyük lütufla karşıladığı şeydir:

Arınmış bir ruh ve hilesiz bir yürek.

Birinci Rahip.

Ateşi yere koymamalısınız.

Şimdi onu alacak bir mangal getiriliyor;

Böyle bir durumda ayinlerimiz bunu gerektirir.

İkinci Rahip.

Ellerinizi ve boyunlarınızı temizleyin, adağınıza sadık kalın.

Birinci Rahip.

Suyu buraya getirin! Ateş yanmıyor mu?

Biri.

Efendilerim, sanırım kimse onu tutuşturamıyor.

İkinci Rahip.

Ey Jüpiter! Öfkeli yazgı, bize düşman kesilip

Bizi yıkıma böyle mi sürükleyecek?

Tutuşturmalık odunun yanmasını ne engelliyor?

Biri.

Efendim, sanki biraz ateş var.

Birinci Rahip.

Defol, uğursuz alev, uzak dur!

Seni görmek bütün umutları söndürüyor.

Bak, koyulaşan duman nasıl kıvrılıp

Batıya doğru yol alıyor;

Havadaki solgun alevse titreyerek

Sarı ışıklı uçlarını doğuya uzatıyor;

Bu uğursuz işaret, hızla haber veriyor:

Bizi tam bir kayıp ve yıkım bekliyor.

İkinci Rahip.

Ölümümüz Romalılara ün kazandırsa da,

Sanırım zaferleri dumana dönüşecek;

Ölümümüz ve şanımız da parlak bir aleve dönüşsün.

Birinci Rahip.

Madem uygun, kutsal kabı getirin

Ve kutsal ateşi hemen şarapla ıslatın;

Tütsüyü de yakmak gerekir.

[Ateşe ve çevresindeki eşyalara şarap serperler, sonra ateşin üzerine tütsü koyarlar.

İkinci Rahip.

Yüce Jüpiter, iyilik getiren kudretini yönelt

Kederli Numansiya'ya, bu acısı içinde yardım et

Ve uğursuz işareti hükümsüz kıl.

Birinci Rahip.

Kutsal tütsü alevler içinde yanıp

Ateşin gücüyle dumana dönüşürken,

Sen de gücünü düşman üzerinde göster ki

Ey kudretli Baba, onun bütün zenginliği ve şanı

Karanlık duman bulutları içinde yok olsun;

Bunu yapabileceğin gibi, dileğim de budur.

İkinci Rahip.

Gök, düşmanı çıplak koluyla durdursun,

Şu anda bu kurbanı sıkıca bağladığımız gibi;

Ve düşman da onun paylaşacağı yazgıyı paylaşsın!

Birinci Rahip.

Kehanet uğursuz; hiçbir umut yok

Kuşatılmış kentimizin bir gün özgür kalacağına,

Onu çepeçevre saran, giderek daralan bağları koparacağına.

[Sahnenin altında, taş dolu bir fıçıyı gürültüyle yuvarlar ve bir fişek patlatırlar.

İkinci Rahip.

Bir gürültü duymadın mı dostum, yoksa görmedin mi

Öfkeyle uçarak geçen şu alevli oku,

Kehanetine çabucak verilen yanıtı?

Birinci Rahip.

Dehşete kapıldım; korkudan titriyorum;

Gökte ne korkunç işaretler dolaşıyor,

Acı bir sonu, yıkıcı bir savaşı haber veriyor!

Yukarıda şu yırtıcı kartal sürüsünü görmüyor musun,

Bu kuşlarla zalim gagaları ve pençeleriyle dövüşen,

Titreyen avlarının çevresinde daireler çizerek uçanları?

İkinci Rahip.

Bütün güçlerini ve acımasız iradelerini kullanıp

Bu kuşları dar bir yere sürüklüyorlar,

Sonra da kurnazlıkla, ustalıkla onları kıstırıyorlar.

Birinci Rahip.

Bu alameti lanetliyorum; hoşuma gitmedi:

İmparatorluk kartalları, önlerine çıkanı yenerek ilerliyor!

Numansiya düşecek; yazgısı kesin.

İkinci Rahip.

Kartallar, korkunç felaketin habercileri!

Kehanetin doğru, duruma uyuyor:

Ömrümüzün sonu sayılı; gitme vakti geldi.

Birinci Rahip.

Henüz değil; şimdi bu tertemiz kurbanı

Sunmalıyız; korkunç yüzünü gösteren tanrıyı yatıştıracak

O kurbanı.

Ey kudretli Plüton, Yazgı'nın razı olup

Sana karanlıklar diyarında bir mesken bağışladığı,

Buyruklarınla yeraltının ordularını yönettiğin tanrı;

Huzur içinde yaşamak ve güvenle dinlenmek istiyorsan,

Kutsal Ceres'in güzel kızının

Sevgini temiz bir aşkla karşılayacağını umuyorsan,

Şu zavallı halkın duasını dinle;

Kendi yetki alanında ne varsa yap

Ve onların esenliğini özellikle gözet.

Şu derin, kasvetli, korkunç mağarayı kapat;

Felaket saçan üç kız kardeş oradan fırlayıp çıkar,

Korktuğumuz zararı vermek için;

Çünkü sefaletimizden pek hoşlanırlar.

[Kuzudan birkaç tutam yün koparıp havaya savurur.

Rüzgâr bütün tasarılarını boşa çıkarsın;

Ve şimdi bu parlak bıçağı

O tertemiz kurbanın kanıyla ıslatıp lekeleyeyim;

Ben bunu hilesiz bir ruhla ve açık bir niyetle yaparken,

Numansiya toprağı da

Roma kanıyla sulansın; kızıl kumları

Önceleri nice kez olduğu gibi onların mezarı da olsun.

[Sahnenin altından, bedeninin belden yukarısı görünen bir iblis çıkar; kuzuyu kapıp arkaya götürür. Az sonra geri dönerek ateşi ve bütün kurbanlık eşyaları dağıtıp savurur.

Ama kurbanı ellerimden kim kaptı?

Ey kutsal tanrılar, bu korkunç şey ne demek?

Bu topraklarda ne mucizeler, ne dehşetler kol geziyor?

Yüreğinizi hiçbir şey yumuşatamaz, size acıma duygusu veremez mi?

Zavallı halkımızın kederli feryatları da mı,

Söylediğimiz kutsal ilahilerin tatlılığı da mı?

İkinci Rahip.

Bunlar onların öfkesini kışkırtıyor olmalı;

Yoksa yaklaşan gazabın şu korkunç işaretleri

Neden nefret dolu bir boyunduruk gibi bizi eziyor?

Yaşam tasarılarımız gelip geçici bir soluktan ibaret;

En ağır emeğimiz bile çabucak yok olup gidiyor;

Başkalarının iyiliği yalnızca ölümümüzü hızlandırıyor.

Halktan Biri.

Yeter; Gök bugün bu acı sona hükmettiğine göre,

Bu derin sefalete mahkûm ettiğine göre,

Neden daha fazla merhamet dileğiyle dua edelim?

Bir Başkası.

Öyleyse öyle yaslı bir sesle ağıt yakalım ki

Gelecek kuşaklar bu kederli yazgımızı

Ve umutsuz yiğitliğimizi durmadan anlatsın.

Marquino da bütün bilgisini

Ortaya döksün; bu yazgılı günden doğan

Korkuların ve dehşetlerin tümünü anlatsın;

Bu gün kahkahalarımızı gözyaşına çevirdi.

[Morandro ile Leoncio dışında herkes çıkar; ikisi yalnız kalır.

Morandro.

Ne dersin Leoncio?

Şu iyi ve kesin işaretler altında

Acılarım dinecek mi,

Göklerin şimdi gösterdiği?

Savaşın gürültüsü dindiğinde

Daha iyi bir yazgım olacak mı?

Bu, daha önce değil, ancak

Şu toprak mezarım olduğunda gerçekleşecek.

Leoncio.

Yiğit askere, dostum,

Kehanetler acı veremez;

Sağlam yürek ve kararlı zihin

Sonunda ona talihini getirir.

Geçip giden boş, silik hayaller

Onu sarsamaz, ona zarar veremez;

Yüksek cesaret ve yiğitçe bir kol

Onun yıldızı, onun işaretidir.

Ama hâlâ inanmak istiyorsan

Böylesine apaçık bir yanılsamaya,

Bundan bol bol göreceğiz,

Gözlerim beni yanıltmıyorsa.

Çünkü Marquino şimdi gösterecek

Bilgisinin sunabileceği en iyiyi;

Bütün kederimizin sonunu da

İyi mi kötü mü, yakında öğreneceğiz.

Galiba buraya doğru geliyor;

Ne tuhaf kılıkla çıkageliyor!

Morandro.

Çirkin varlıklarla düşüp kalkanın

Onlar gibi çirkin olması şaşılmaz!

Peşinden mi gidelim, kaçalım mı?

Leoncio.

Şimdi peşinden gitmek çok daha iyi;

Uygun bir fırsat çıkarsa

Sonra ona yardım edebiliriz.

[Marquino burada, geniş, parlak kaplamalı siyah bir kaba kumaş kaftan giymiş, uzun siyah saçları omuzlarına dökülmüş, ayakları çıplak olarak girer; kemerinde, görülebilecek biçimde, biri siyah, biri safran rengine çalan, sonuncusu berrak, su dolu üç küçük şişe taşır; bir elinde siyah cilalı bir mızrak, ötekinde bir kitap vardır. Milvio ona eşlik eder; ilerlerlerken Leoncio ile Morandro bir yana çekilir.

Marquino.

Milvio, talihsiz delikanlı nerede yatıyor?

Milvio.

Şu mezarda gömülü yatıyor.

Marquino.

Yeri biliyorsun; yanılmıyorsun, değil mi?

Milvio.

Hayır; gözümün önündeki şu taşı

Onu gözyaşı ve iç çekişlerle gömdüğümüz

Delikanlının yattığı yeri belli etsin diye bıraktım.

Marquino.

Neden öldü?

Milvio.

İyi yaşayamadığından.

Eritip tüketen açlık onu yere serdi;

Cehennem soyundan, zalim bir salgındı bu.

Marquino.

Bildiğin kadarıyla onu delip geçen

Ve can damarını koparan bir yara,

Bir kanser, hatta öldürücü bir darbe değildi, öyle mi?

Bunu soruyorum; çünkü benim korkunç bilgim için

Bu bedenin eksiksiz olması önemli;

Ayaktan başa, her parçası tam olmalı.

Milvio.

Üç saat önce, gerektiği gibi,

Son görevimi yerine getirip onu mezarına taşıdım.

Açlıktan öldü; yine söylüyorum.

Marquino.

Güzel; uygun vakit geldi çattı,

Her uğurlu işaret önceden haber verdi;

Karanlık yeraltı diyarından çağırmak için

Düşmüş, korkunç ve kötü ruhları.

Şimdi dizelerime kulak verin:

Ey haşin Plüton, Kader'in hüküm sürmekle görevlendirdiği

Geniş, kasvetli karanlık ülkesinde,

Acı çeken ruhların hizmetkârları arasında;

Dileklerimi burada yerine getir,

Ne kadar ters gelse de;

Bu korkunç sıkıntıda gecikme,

Dilimden ikinci bir çağrı bekleme.

Bizim gömdüğümüz şu cesede

Ona can veren ruhu geri vermeni istiyorum.

Öte yanda sert ve amansız Kharon

Onu kararmış kıyıda sıkıca tutuyor olsa da;

Acımasız Kerberos'un üç boğazında

Istırap içinde gizlenmiş olsa da;

Işık dünyamıza gelsin,

Sonra hemen gece ülkenize dönsün.

Madem gelecek, öğrendiklerini bilerek gelsin,

Bu kanlı çatışmanın sonucuna dair.

Talihsiz ruh hiçbir konuda susmasın,

Hiçbir şeyi gizlemesin; en açık biçimde

Her şeyi, muğlak sözlere başvurmadan anlatsın,

Yoksa kuşku ve bulanıklık üstün gelir.

Haydi, gönder onu. Beni neden burada bekletiyorsunuz?

Yoksa ne demek istediğimi daha açık mı söyleyeyim?

Ey inançsızlar, taşı neden çevirmiyorsunuz?

Söyleyin, yalancı hizmetkârlar, sizi alıkoyan ne?

Nasıl? Yeterince alamet göstermediniz mi,

Eksik kalan işimde bana yardım edeceğinizi?

Söyleyin, yalnızca kötülük mü tasarlıyorsunuz?

Yoksa bu dakika büyü sanatlarımı kullanıp

Sizin o taş kesilmiş, haşin yüreklerinizi

Yumuşatmamı mı istiyorsunuz?

Pekâlâ, yalanla dolu aşağılık güruh,

Daha sert sözlere hazırlanın;

Bilin ki sesimin hayatınız üzerinde gücü var;

Öfkenizi de acınızı da ikiye katlayabilirim!

Söyle bana, hain, karısının kocası;

Yılın altı ayında, karısının en büyük keyfi için

Sensiz kalan, boynuzlu herif;

Ben içimden geçenleri söylerken neden susuyorsun?

Berrak suyla ıslatılmış bu demir uç

Mayıs ayında hiç yere değmemiş olan

Şu taşa vuracak ve hemen belirecek

Denememin gücü ve etkisi.

[Mızrağın ucunu berrak şişedeki suyla ıslatır,
sonra tahtaya vurur; aşağıda fişekler atılır
ya da taş fıçısıyla gürültü çıkarılır.

Ey güruh, şimdi korkuya kapılmış gibisiniz;

Dehşetinizi çarpıcı kanıtlarla gösteriyorsunuz.

Bu sesler de ne, ey aşağılık ve kaba insanlar?

Sonunda geldiniz, ama zorla sürüklenerek.

Kaldırın şu taşı, köpekler, ne olursa olsun;

Burada gömülü yatan bedeni gösterin.

Bu ağırdan alma da ne? Nerede saklanıyorsunuz?

Buyruğumla neden görünmüyorsunuz?

Ey inançsızlar, tehditlerimi bir yana bırakıyorsunuz,

Çünkü artık korkacak bir şeyiniz olmadığını sanıyorsunuz;

Ama Styks Gölü'nün bu kara suyu

Gecikmenizi çabucak sona erdirecek!

Ey su, kasvetli bir gecede çekilmiş,

Korkunç karanlıkta, uğursuz gölden alınmış;

Seninle birleşen o korkunç kudret adına,

Önünde her kudretin titrediği o kudret adına,

Şeytani gücünü hakkıyla göster!

Yılan kılığına ilk gireni de

Çağırırım, zorlarım, yalvarırım, buyururum,

Buyruğum üzerine tez kanatlarla gelsin!

[Mezarı suyla serper, mezar açılır.

Çık ortaya, bahtsız genç, geride kalma;

Sakin ve kutlu güneşi görmeye dön!

Terk et o diyarı; orada bulamayacaksın

Bulutsuz, huzurlu tek bir mutlu gün bile!

Madem yapabilirsin, şimdi dök içini;

O karanlık diyarda gördüğün her şeyi anlat;

Özellikle de sorduğum konuda,

Bir de meseleyle ilgili başka ne varsa.

[Beden kefeni içinde, yüzü maskeli ve ölü bir adamınki gibi solmuş halde çıkar; azar azar kendini sürükleyerek yürür ve sonunda sahneye dümdüz düşer; vakti gelene dek elini ayağını oynatmaz.]

Ne! Yanıt vermiyor musun? Yeniden canlanmadın mı,

Yoksa ölümün tadına bir kez daha mı baktın?

Öyleyse seni acıyla yeniden canlandıracağım

Ve iyiliğin için konuşma yetini geri vereceğim.

Bizden biri olduğuna göre, geri çevirme

Yalvarışımı; konuş, yanıt ver;

Dilin tutulduysa, sert yöntemlere başvurup

O ürkek, işe yaramaz dilini çözerim.

[Bedeni sarı suyla serper ve bir kayışla kırbaçlar.

Ey aşağılık ruhlar, işe yaramıyor sanıyorsunuz!

Ama bekleyin; buradaki büyülü su yakında

İrademin ne denli güçlü ve haklı olduğunu gösterecek;

Sizinkiyse hain ve sahtekâr.

Bu et büsbütün toza dönüşmüş olsa bile,

Şu sert kırbacın can vermesiyle

Acımasızca, bıçak gibi kesen kırbacın,

Yeniden, geçici de olsa, can bulacak.

[Bu sırada beden kıpırdanır ve titrer.

Ey asi ruh, dön şimdi yuvana;

Birkaç saat önce bomboş bıraktığın yuvana!

Ceset.[9]

Dizginsiz acının öfkesini dindir;

Yeter, ey kederli Marquino;

Karanlık diyarlarda çektiğim acı bana yeter,

Bana katlanması daha korkunç azaplar çektirme.

Eğer daha büyük hazlar ve daha az korku için

Bu dar ve ıstıraplı hayata

Özlem duyduğumu sanıyorsan yanılıyorsun;

Üstelik bu hayat da hızla tükeniyor.

Hayır, bana asıl ağır keder veren şu:

Ölüm, acımasız gücüyle ikinci kez

Hem bedenimde hem ruhumda zafer kazanacak

Ve engellenemez biçimde çifte zafer elde edecek.

Çünkü o ve karanlık güruhundan ötekiler,

Büyüne boyun eğip buyruklarını yerine getirenler,

Çevremde öfkeyle dönüp duruyor, bekliyorlar;

Anlatacaklarımı bitirmemi bekliyorlar:

Numansiya'mızın korkunç, görkemli

Acıklı sonunu; çünkü bunu iyi biliyorum:

Yıkılacak; hem de en yakınlarının,

En sevdiklerinin acımasız eliyle.

Romalılar asla zafer kazanamayacak

Gururlu Numansiya karşısında; o da

Düşmanlarına karşı görkemli bir zafer kazanamayacak;

Dostla düşman, ikisi de yürekliyken,

Öfkenin öfkeyle sonsuza dek çarpıştığı yerde

Barışın kalıcı olacağını sanmayın.

Dost eli, öldürücü bir bıçakla

Numansiya'yı öldürecek, ona hayat verecek.

[Kendini mezara atar ve şöyle der:

Daha fazla konuşmayacağım, Marquino; vakit dar;

Kader Tanrıçaları bana daha fazla süre tanımayacak;

Sözlerim sana aldatıcı görünse de

Sonunda söylediklerimin gerçek olduğunu göreceksin.

Marquino.

Ey korkunç alametler! Ey eksiksiz felaket!

Dostum, böyle olaylar kapıdaysa,

Halkımın yıkımına tanık olmadan

Bu mezarda sefil hayatıma son vereceğim!

[Marquino kendini mezara atar.

Morandro.

Söyle Leoncio, haklı mıyım,

Sezgilerim doğru değil mi?

Umutlarım ve sevinçlerim de

Tersine çevirebilir mi?

Kim meydan okuyabilir Kadere, Talih’e?

Her yol kapalı, sürgülü,

Yalnız Marquino söylesin,

Kesin ölümünü, tez mezarını.

Leoncio.

Bütün bu tuhaf yanılsamalar da ne?

Korkunç dehşetler, hayaletler.

Alametler, büyüler de ne?

Şeytani kuruntular.

Bunların bir değeri olduğunu mu sanırsın?

Bilgin pek kıt görünüyor;

Aşağıdaki ölüler pek umursamaz

Yeryüzündeki yaşayanları.

Milvio.

Marquino böylesine korkunç bir kurbanı

Hiç vermezdi,

Kaderimiz ertelenebilseydi,

Kehanet gözleriyle gördüğü kaderi.

Bu acıklı haberi

Sonu yaklaşan kente anlatalım;

Ama böylesi kasvetli bir görev için

Kim bir adım atmaya yanaşır?

[Hepsi çıkar.

İkinci Perde’nin sonu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…