Bölümler 13Şu an: İkinci Sahne.
- 1 Numansiya138 kelime
- 2 Kişiler.83 kelime
- 3 I. Perde. — 1. Sahne.2.110 kelime
- 4 İkinci Sahne.1.082 kelime
- 5 Iı. Perde. — Birinci Sahne.820 kelime
- 6 İkinci Sahne.2.540 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.2.747 kelime
- 8 İkinci Sahne.530 kelime
- 9 Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.1.242 kelime
- 10 İkinci Sahne.566 kelime
- 11 Üçüncü Sahne.673 kelime
- 12 Dördüncü Sahne.1.533 kelime
- 13 Notlar.2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Sahne.
İlk iki Numansiyalı asker, Morandro
ve Leoncio girer.
Leoncio.
Nereye gidiyorsun, Morandro?
Ne tuhaf işin var?
Morandro.
Ben bile bilmiyorsam,
Sen hiç bilemezsin.
Leoncio.
Şu aşk hevesini keşke
Kafandan söküp atabilsem!
Morandro.
Hayır, aklım daha da ağır basar
Bu ateşe kapıldığımdan beri.
Leoncio.
Bu kesin, bilinen bir gerçek:
Aşka düşkün delikanlının
Çektiği dert yüzünden
Aklı öncekinden daha ağır basar.
Morandro.
Bana böyle söylediklerin
Nükte mi, yoksa kin mi dostum?
Leoncio.
Sen benim nüktedanlığımı anlarsın,
Ben de senin safdilliğini.
Morandro.
İyi sevmek mi saflık?
Leoncio.
Aşk, kime, ne zaman,
Nasıl sevileceğini gözetmiyorsa,
Aklına sor, sana söyler.
Morandro.
Aşka kim sınır çizebilir?
Leoncio.
Aklın ta kendisi gösterir.
Morandro.
Akla uygun olurlar elbet,
Ama pek işe yaramazlar.
Leoncio.
Söyle bakalım, aşk uğruna
Yapılanlarda akıldan eser var mı?
Morandro.
Aşk akla karşı gelmez,
Yalnız başka yollara sapar.
Leoncio.
Senin gibi yiğit bir askerin
Böyle bir vakitte, bu darlıkta
Aşık yüreğini ortaya koyması
Akla sığar mı hiç?
Savaş tanrısının çevresinde toplanman
Gereken şu zamanda,
Aşkla oyalanıp
Etrafa binbir tatlılık saçmak yakışır mı?
Yurduna bak, her yer karışmış,
Düşman önünde, arkanda;
Sen de aklın karışıkken
Yurdun yerine aşka mı dönersin?
Morandro.
Böyle boş yere konuştuğunu duymak
Kanımı öfkeyle kaynatıyor.
Aşk hiç
Yiğit yüreği zayıflattı mı?
Görev yerimi bırakıp
Sevgilimin yanına mı kaçıyorum?
Yoksa komutanım nöbetteyken
Yatağımda uyuyor muyum?
Görev çağırdığında
Harekete geçmediğimi gördün mü hiç?
Baştan çıkarıcı güzelliğe kapılıp
Ya da daha gerçek bir aşka yenilip?
Doğruyu söyle, kusur ettiğim
Bir tek noktayı bile
Gösteremiyorsan, neden böyle
Sevmeyi bildiğim için çıkışıyorsun?
Işıltılı çevrelerden kaçıp
Kederli halimi düşünüp duruyorsam,
Kendini benim yerime koy;
Haklı olduğumu anlarsın.
Lyra uğruna kaç yıl
Çılgın gibi sevdiğimi bilmez misin?
Sonunda bulutlar dağılıp
Bütün kuşku ve korkularımı silene dek.
Babası razı olmuştu
İkimizin evlenmesine;
Lyra'nın bana duyduğu aşk,
Benim ona duyduğumla karşılık bulmuştu.
Ama ne yazık ki bilirsin,
Bu acımasız, zalim savaş
Mutluluğumuzu nasıl yıktı,
Şanımı umutsuzluğa gömdü.
Savaşın gürültüsü dinmeden
Evlenmemiz mümkün değil;
Bu yurt özgür olmadan
Düğün dernek zamanı değil.
Bir gün mutluluğa kavuşma umudumun
Ne kadar cılız olduğunu düşün;
Zafer şansımız
Düşmanın mızrağına bağlıyken!
Yıkım kapımızdayken,
Çevremiz hendeklerle, siperlerle doluyken,
Bütün adamlarımız açlıktan kırılıyor,
Savaş düşüncesi bile içimizi ferahlatmıyor!
Bütün umutlarımın
Yelden ibaret olduğunu bildiğim halde,
Şimdi beni gördüğün gibi
Kederli bir halde yürümem şaşırtıcı mı?
Leoncio.
Ah Morandro, yüreğini yatıştır;
O eski bakışını göreyim;
Çünkü belki gizli yollardan
Yardım ulaşır bize, hem de en iyisi.
Egemen Jüpiter kuşkusuz gösterecek
Yiğit Numansiya halkımıza
Roma boyunduruğunu nasıl kıracağını
Ani ve sert bir darbeyle.
O zaman huzur içinde,
Eşinin yanına gidersin,
Aşkın tatlı uğraşlarıyla
Yakında bugünkü dertlerini unutursun.
Çünkü bugün, bilgece alınmış bir kararla,
Numansiya, baştan başa telaş içinde,
Gök gürleten Jüpiter'e
Görkemli bir kurban sunacak.
Kurbanla ateşi taşıyan kalabalığın
Nasıl da aceleyle geldiğine bak!
Ey kudretli Jüpiter, her şeye gücü yeten baba,
Halimize bak!
[Antik rahipler gibi giyinmiş iki Numansiyalı içeri girer; aralarında, boynuzlarından bağlanmış, zeytin ya da sarmaşık yaprakları ve başka çiçeklerle taçlandırılmış iri bir kuzu götürürler. Ayrıca omzunda havlu bulunan gümüş bir tepsi taşıyan bir uşak; su dolu gümüş bir kadeh taşıyan bir başka uşak; şarap dolu bir kadeh taşıyan bir diğeri; gümüş bir tabak ve biraz tütsü taşıyan bir başkası; ateş ve odun taşıyan bir diğeri; bütün bu eşyaların üzerine yerleştirildiği örtülü bir masa hazırlayan bir başkası vardır. Oyunda daha önce görünen herkes Numansiyalı giysileriyle sahneye girer; rahipler en arkadan gelir. Rahiplerden biri kuzuyu bırakır ve şöyle der:
Birinci Rahip.
Önü alınamaz felaketleri haber veren
En kesin işaretler, uğursuz suretleriyle yoluma çıktı;
Ak saçlarım diken diken oldu.
İkinci Rahip.
Kehanetlerim beni yanıltmıyorsa,
Bu girişimden hayır gelmeyecek.
Ah Numansiya! Ah, uğursuz gün!
Birinci Rahip.
Bu kederli alametlere rağmen
Görevimizi gerektiği gibi, çabucak yerine getirelim.
İkinci Rahip.
Dostlar, şu masayı buraya getirin; gereken
Tütsüyü, şarabı ve suyu da
Üzerine yerleştirin. Şimdi hepiniz biraz uzaklaşın;
Yaptığınız her kötülükten tövbe edin;
Sizlerin sunacağı ilk ve en değerli adak,
Göğün en büyük lütufla karşıladığı şeydir:
Arınmış bir ruh ve hilesiz bir yürek.
Birinci Rahip.
Ateşi yere koymamalısınız.
Şimdi onu alacak bir mangal getiriliyor;
Böyle bir durumda ayinlerimiz bunu gerektirir.
İkinci Rahip.
Ellerinizi ve boyunlarınızı temizleyin, adağınıza sadık kalın.
Birinci Rahip.
Suyu buraya getirin! Ateş yanmıyor mu?
Biri.
Efendilerim, sanırım kimse onu tutuşturamıyor.
İkinci Rahip.
Ey Jüpiter! Öfkeli yazgı, bize düşman kesilip
Bizi yıkıma böyle mi sürükleyecek?
Tutuşturmalık odunun yanmasını ne engelliyor?
Biri.
Efendim, sanki biraz ateş var.
Birinci Rahip.
Defol, uğursuz alev, uzak dur!
Seni görmek bütün umutları söndürüyor.
Bak, koyulaşan duman nasıl kıvrılıp
Batıya doğru yol alıyor;
Havadaki solgun alevse titreyerek
Sarı ışıklı uçlarını doğuya uzatıyor;
Bu uğursuz işaret, hızla haber veriyor:
Bizi tam bir kayıp ve yıkım bekliyor.
İkinci Rahip.
Ölümümüz Romalılara ün kazandırsa da,
Sanırım zaferleri dumana dönüşecek;
Ölümümüz ve şanımız da parlak bir aleve dönüşsün.
Birinci Rahip.
Madem uygun, kutsal kabı getirin
Ve kutsal ateşi hemen şarapla ıslatın;
Tütsüyü de yakmak gerekir.
[Ateşe ve çevresindeki eşyalara şarap serperler, sonra ateşin üzerine tütsü koyarlar.
İkinci Rahip.
Yüce Jüpiter, iyilik getiren kudretini yönelt
Kederli Numansiya'ya, bu acısı içinde yardım et
Ve uğursuz işareti hükümsüz kıl.
Birinci Rahip.
Kutsal tütsü alevler içinde yanıp
Ateşin gücüyle dumana dönüşürken,
Sen de gücünü düşman üzerinde göster ki
Ey kudretli Baba, onun bütün zenginliği ve şanı
Karanlık duman bulutları içinde yok olsun;
Bunu yapabileceğin gibi, dileğim de budur.
İkinci Rahip.
Gök, düşmanı çıplak koluyla durdursun,
Şu anda bu kurbanı sıkıca bağladığımız gibi;
Ve düşman da onun paylaşacağı yazgıyı paylaşsın!
Birinci Rahip.
Kehanet uğursuz; hiçbir umut yok
Kuşatılmış kentimizin bir gün özgür kalacağına,
Onu çepeçevre saran, giderek daralan bağları koparacağına.
[Sahnenin altında, taş dolu bir fıçıyı gürültüyle yuvarlar ve bir fişek patlatırlar.
İkinci Rahip.
Bir gürültü duymadın mı dostum, yoksa görmedin mi
Öfkeyle uçarak geçen şu alevli oku,
Kehanetine çabucak verilen yanıtı?
Birinci Rahip.
Dehşete kapıldım; korkudan titriyorum;
Gökte ne korkunç işaretler dolaşıyor,
Acı bir sonu, yıkıcı bir savaşı haber veriyor!
Yukarıda şu yırtıcı kartal sürüsünü görmüyor musun,
Bu kuşlarla zalim gagaları ve pençeleriyle dövüşen,
Titreyen avlarının çevresinde daireler çizerek uçanları?
İkinci Rahip.
Bütün güçlerini ve acımasız iradelerini kullanıp
Bu kuşları dar bir yere sürüklüyorlar,
Sonra da kurnazlıkla, ustalıkla onları kıstırıyorlar.
Birinci Rahip.
Bu alameti lanetliyorum; hoşuma gitmedi:
İmparatorluk kartalları, önlerine çıkanı yenerek ilerliyor!
Numansiya düşecek; yazgısı kesin.
İkinci Rahip.
Kartallar, korkunç felaketin habercileri!
Kehanetin doğru, duruma uyuyor:
Ömrümüzün sonu sayılı; gitme vakti geldi.
Birinci Rahip.
Henüz değil; şimdi bu tertemiz kurbanı
Sunmalıyız; korkunç yüzünü gösteren tanrıyı yatıştıracak
O kurbanı.
Ey kudretli Plüton, Yazgı'nın razı olup
Sana karanlıklar diyarında bir mesken bağışladığı,
Buyruklarınla yeraltının ordularını yönettiğin tanrı;
Huzur içinde yaşamak ve güvenle dinlenmek istiyorsan,
Kutsal Ceres'in güzel kızının
Sevgini temiz bir aşkla karşılayacağını umuyorsan,
Şu zavallı halkın duasını dinle;
Kendi yetki alanında ne varsa yap
Ve onların esenliğini özellikle gözet.
Şu derin, kasvetli, korkunç mağarayı kapat;
Felaket saçan üç kız kardeş oradan fırlayıp çıkar,
Korktuğumuz zararı vermek için;
Çünkü sefaletimizden pek hoşlanırlar.
[Kuzudan birkaç tutam yün koparıp havaya savurur.
Rüzgâr bütün tasarılarını boşa çıkarsın;
Ve şimdi bu parlak bıçağı
O tertemiz kurbanın kanıyla ıslatıp lekeleyeyim;
Ben bunu hilesiz bir ruhla ve açık bir niyetle yaparken,
Numansiya toprağı da
Roma kanıyla sulansın; kızıl kumları
Önceleri nice kez olduğu gibi onların mezarı da olsun.
[Sahnenin altından, bedeninin belden yukarısı görünen bir iblis çıkar; kuzuyu kapıp arkaya götürür. Az sonra geri dönerek ateşi ve bütün kurbanlık eşyaları dağıtıp savurur.
Ama kurbanı ellerimden kim kaptı?
Ey kutsal tanrılar, bu korkunç şey ne demek?
Bu topraklarda ne mucizeler, ne dehşetler kol geziyor?
Yüreğinizi hiçbir şey yumuşatamaz, size acıma duygusu veremez mi?
Zavallı halkımızın kederli feryatları da mı,
Söylediğimiz kutsal ilahilerin tatlılığı da mı?
İkinci Rahip.
Bunlar onların öfkesini kışkırtıyor olmalı;
Yoksa yaklaşan gazabın şu korkunç işaretleri
Neden nefret dolu bir boyunduruk gibi bizi eziyor?
Yaşam tasarılarımız gelip geçici bir soluktan ibaret;
En ağır emeğimiz bile çabucak yok olup gidiyor;
Başkalarının iyiliği yalnızca ölümümüzü hızlandırıyor.
Halktan Biri.
Yeter; Gök bugün bu acı sona hükmettiğine göre,
Bu derin sefalete mahkûm ettiğine göre,
Neden daha fazla merhamet dileğiyle dua edelim?
Bir Başkası.
Öyleyse öyle yaslı bir sesle ağıt yakalım ki
Gelecek kuşaklar bu kederli yazgımızı
Ve umutsuz yiğitliğimizi durmadan anlatsın.
Marquino da bütün bilgisini
Ortaya döksün; bu yazgılı günden doğan
Korkuların ve dehşetlerin tümünü anlatsın;
Bu gün kahkahalarımızı gözyaşına çevirdi.
[Morandro ile Leoncio dışında herkes çıkar; ikisi yalnız kalır.
Morandro.
Ne dersin Leoncio?
Şu iyi ve kesin işaretler altında
Acılarım dinecek mi,
Göklerin şimdi gösterdiği?
Savaşın gürültüsü dindiğinde
Daha iyi bir yazgım olacak mı?
Bu, daha önce değil, ancak
Şu toprak mezarım olduğunda gerçekleşecek.
Leoncio.
Yiğit askere, dostum,
Kehanetler acı veremez;
Sağlam yürek ve kararlı zihin
Sonunda ona talihini getirir.
Geçip giden boş, silik hayaller
Onu sarsamaz, ona zarar veremez;
Yüksek cesaret ve yiğitçe bir kol
Onun yıldızı, onun işaretidir.
Ama hâlâ inanmak istiyorsan
Böylesine apaçık bir yanılsamaya,
Bundan bol bol göreceğiz,
Gözlerim beni yanıltmıyorsa.
Çünkü Marquino şimdi gösterecek
Bilgisinin sunabileceği en iyiyi;
Bütün kederimizin sonunu da
İyi mi kötü mü, yakında öğreneceğiz.
Galiba buraya doğru geliyor;
Ne tuhaf kılıkla çıkageliyor!
Morandro.
Çirkin varlıklarla düşüp kalkanın
Onlar gibi çirkin olması şaşılmaz!
Peşinden mi gidelim, kaçalım mı?
Leoncio.
Şimdi peşinden gitmek çok daha iyi;
Uygun bir fırsat çıkarsa
Sonra ona yardım edebiliriz.
[Marquino burada, geniş, parlak kaplamalı siyah bir kaba kumaş kaftan giymiş, uzun siyah saçları omuzlarına dökülmüş, ayakları çıplak olarak girer; kemerinde, görülebilecek biçimde, biri siyah, biri safran rengine çalan, sonuncusu berrak, su dolu üç küçük şişe taşır; bir elinde siyah cilalı bir mızrak, ötekinde bir kitap vardır. Milvio ona eşlik eder; ilerlerlerken Leoncio ile Morandro bir yana çekilir.
Marquino.
Milvio, talihsiz delikanlı nerede yatıyor?
Milvio.
Şu mezarda gömülü yatıyor.
Marquino.
Yeri biliyorsun; yanılmıyorsun, değil mi?
Milvio.
Hayır; gözümün önündeki şu taşı
Onu gözyaşı ve iç çekişlerle gömdüğümüz
Delikanlının yattığı yeri belli etsin diye bıraktım.
Marquino.
Neden öldü?
Milvio.
İyi yaşayamadığından.
Eritip tüketen açlık onu yere serdi;
Cehennem soyundan, zalim bir salgındı bu.
Marquino.
Bildiğin kadarıyla onu delip geçen
Ve can damarını koparan bir yara,
Bir kanser, hatta öldürücü bir darbe değildi, öyle mi?
Bunu soruyorum; çünkü benim korkunç bilgim için
Bu bedenin eksiksiz olması önemli;
Ayaktan başa, her parçası tam olmalı.
Milvio.
Üç saat önce, gerektiği gibi,
Son görevimi yerine getirip onu mezarına taşıdım.
Açlıktan öldü; yine söylüyorum.
Marquino.
Güzel; uygun vakit geldi çattı,
Her uğurlu işaret önceden haber verdi;
Karanlık yeraltı diyarından çağırmak için
Düşmüş, korkunç ve kötü ruhları.
Şimdi dizelerime kulak verin:
Ey haşin Plüton, Kader'in hüküm sürmekle görevlendirdiği
Geniş, kasvetli karanlık ülkesinde,
Acı çeken ruhların hizmetkârları arasında;
Dileklerimi burada yerine getir,
Ne kadar ters gelse de;
Bu korkunç sıkıntıda gecikme,
Dilimden ikinci bir çağrı bekleme.
Bizim gömdüğümüz şu cesede
Ona can veren ruhu geri vermeni istiyorum.
Öte yanda sert ve amansız Kharon
Onu kararmış kıyıda sıkıca tutuyor olsa da;
Acımasız Kerberos'un üç boğazında
Istırap içinde gizlenmiş olsa da;
Işık dünyamıza gelsin,
Sonra hemen gece ülkenize dönsün.
Madem gelecek, öğrendiklerini bilerek gelsin,
Bu kanlı çatışmanın sonucuna dair.
Talihsiz ruh hiçbir konuda susmasın,
Hiçbir şeyi gizlemesin; en açık biçimde
Her şeyi, muğlak sözlere başvurmadan anlatsın,
Yoksa kuşku ve bulanıklık üstün gelir.
Haydi, gönder onu. Beni neden burada bekletiyorsunuz?
Yoksa ne demek istediğimi daha açık mı söyleyeyim?
Ey inançsızlar, taşı neden çevirmiyorsunuz?
Söyleyin, yalancı hizmetkârlar, sizi alıkoyan ne?
Nasıl? Yeterince alamet göstermediniz mi,
Eksik kalan işimde bana yardım edeceğinizi?
Söyleyin, yalnızca kötülük mü tasarlıyorsunuz?
Yoksa bu dakika büyü sanatlarımı kullanıp
Sizin o taş kesilmiş, haşin yüreklerinizi
Yumuşatmamı mı istiyorsunuz?
Pekâlâ, yalanla dolu aşağılık güruh,
Daha sert sözlere hazırlanın;
Bilin ki sesimin hayatınız üzerinde gücü var;
Öfkenizi de acınızı da ikiye katlayabilirim!
Söyle bana, hain, karısının kocası;
Yılın altı ayında, karısının en büyük keyfi için
Sensiz kalan, boynuzlu herif;
Ben içimden geçenleri söylerken neden susuyorsun?
Berrak suyla ıslatılmış bu demir uç
Mayıs ayında hiç yere değmemiş olan
Şu taşa vuracak ve hemen belirecek
Denememin gücü ve etkisi.
[Mızrağın ucunu berrak şişedeki suyla ıslatır,
sonra tahtaya vurur; aşağıda fişekler atılır
ya da taş fıçısıyla gürültü çıkarılır.
Ey güruh, şimdi korkuya kapılmış gibisiniz;
Dehşetinizi çarpıcı kanıtlarla gösteriyorsunuz.
Bu sesler de ne, ey aşağılık ve kaba insanlar?
Sonunda geldiniz, ama zorla sürüklenerek.
Kaldırın şu taşı, köpekler, ne olursa olsun;
Burada gömülü yatan bedeni gösterin.
Bu ağırdan alma da ne? Nerede saklanıyorsunuz?
Buyruğumla neden görünmüyorsunuz?
Ey inançsızlar, tehditlerimi bir yana bırakıyorsunuz,
Çünkü artık korkacak bir şeyiniz olmadığını sanıyorsunuz;
Ama Styks Gölü'nün bu kara suyu
Gecikmenizi çabucak sona erdirecek!
Ey su, kasvetli bir gecede çekilmiş,
Korkunç karanlıkta, uğursuz gölden alınmış;
Seninle birleşen o korkunç kudret adına,
Önünde her kudretin titrediği o kudret adına,
Şeytani gücünü hakkıyla göster!
Yılan kılığına ilk gireni de
Çağırırım, zorlarım, yalvarırım, buyururum,
Buyruğum üzerine tez kanatlarla gelsin!
[Mezarı suyla serper, mezar açılır.
Çık ortaya, bahtsız genç, geride kalma;
Sakin ve kutlu güneşi görmeye dön!
Terk et o diyarı; orada bulamayacaksın
Bulutsuz, huzurlu tek bir mutlu gün bile!
Madem yapabilirsin, şimdi dök içini;
O karanlık diyarda gördüğün her şeyi anlat;
Özellikle de sorduğum konuda,
Bir de meseleyle ilgili başka ne varsa.
[Beden kefeni içinde, yüzü maskeli ve ölü bir adamınki gibi solmuş halde çıkar; azar azar kendini sürükleyerek yürür ve sonunda sahneye dümdüz düşer; vakti gelene dek elini ayağını oynatmaz.]
Ne! Yanıt vermiyor musun? Yeniden canlanmadın mı,
Yoksa ölümün tadına bir kez daha mı baktın?
Öyleyse seni acıyla yeniden canlandıracağım
Ve iyiliğin için konuşma yetini geri vereceğim.
Bizden biri olduğuna göre, geri çevirme
Yalvarışımı; konuş, yanıt ver;
Dilin tutulduysa, sert yöntemlere başvurup
O ürkek, işe yaramaz dilini çözerim.
[Bedeni sarı suyla serper ve bir kayışla kırbaçlar.
Ey aşağılık ruhlar, işe yaramıyor sanıyorsunuz!
Ama bekleyin; buradaki büyülü su yakında
İrademin ne denli güçlü ve haklı olduğunu gösterecek;
Sizinkiyse hain ve sahtekâr.
Bu et büsbütün toza dönüşmüş olsa bile,
Şu sert kırbacın can vermesiyle
Acımasızca, bıçak gibi kesen kırbacın,
Yeniden, geçici de olsa, can bulacak.
[Bu sırada beden kıpırdanır ve titrer.
Ey asi ruh, dön şimdi yuvana;
Birkaç saat önce bomboş bıraktığın yuvana!
Ceset.[9]
Dizginsiz acının öfkesini dindir;
Yeter, ey kederli Marquino;
Karanlık diyarlarda çektiğim acı bana yeter,
Bana katlanması daha korkunç azaplar çektirme.
Eğer daha büyük hazlar ve daha az korku için
Bu dar ve ıstıraplı hayata
Özlem duyduğumu sanıyorsan yanılıyorsun;
Üstelik bu hayat da hızla tükeniyor.
Hayır, bana asıl ağır keder veren şu:
Ölüm, acımasız gücüyle ikinci kez
Hem bedenimde hem ruhumda zafer kazanacak
Ve engellenemez biçimde çifte zafer elde edecek.
Çünkü o ve karanlık güruhundan ötekiler,
Büyüne boyun eğip buyruklarını yerine getirenler,
Çevremde öfkeyle dönüp duruyor, bekliyorlar;
Anlatacaklarımı bitirmemi bekliyorlar:
Numansiya'mızın korkunç, görkemli
Acıklı sonunu; çünkü bunu iyi biliyorum:
Yıkılacak; hem de en yakınlarının,
En sevdiklerinin acımasız eliyle.
Romalılar asla zafer kazanamayacak
Gururlu Numansiya karşısında; o da
Düşmanlarına karşı görkemli bir zafer kazanamayacak;
Dostla düşman, ikisi de yürekliyken,
Öfkenin öfkeyle sonsuza dek çarpıştığı yerde
Barışın kalıcı olacağını sanmayın.
Dost eli, öldürücü bir bıçakla
Numansiya'yı öldürecek, ona hayat verecek.
[Kendini mezara atar ve şöyle der:
Daha fazla konuşmayacağım, Marquino; vakit dar;
Kader Tanrıçaları bana daha fazla süre tanımayacak;
Sözlerim sana aldatıcı görünse de
Sonunda söylediklerimin gerçek olduğunu göreceksin.
Marquino.
Ey korkunç alametler! Ey eksiksiz felaket!
Dostum, böyle olaylar kapıdaysa,
Halkımın yıkımına tanık olmadan
Bu mezarda sefil hayatıma son vereceğim!
[Marquino kendini mezara atar.
Morandro.
Söyle Leoncio, haklı mıyım,
Sezgilerim doğru değil mi?
Umutlarım ve sevinçlerim de
Tersine çevirebilir mi?
Kim meydan okuyabilir Kadere, Talih’e?
Her yol kapalı, sürgülü,
Yalnız Marquino söylesin,
Kesin ölümünü, tez mezarını.
Leoncio.
Bütün bu tuhaf yanılsamalar da ne?
Korkunç dehşetler, hayaletler.
Alametler, büyüler de ne?
Şeytani kuruntular.
Bunların bir değeri olduğunu mu sanırsın?
Bilgin pek kıt görünüyor;
Aşağıdaki ölüler pek umursamaz
Yeryüzündeki yaşayanları.
Milvio.
Marquino böylesine korkunç bir kurbanı
Hiç vermezdi,
Kaderimiz ertelenebilseydi,
Kehanet gözleriyle gördüğü kaderi.
Bu acıklı haberi
Sonu yaklaşan kente anlatalım;
Ama böylesi kasvetli bir görev için
Kim bir adım atmaya yanaşır?
[Hepsi çıkar.
İkinci Perde’nin sonu.
Bölüm etkileşimi
