Bölümler 13Şu an: Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.
- 1 Numansiya138 kelime
- 2 Kişiler.83 kelime
- 3 I. Perde. — 1. Sahne.2.110 kelime
- 4 İkinci Sahne.1.082 kelime
- 5 Iı. Perde. — Birinci Sahne.820 kelime
- 6 İkinci Sahne.2.540 kelime
- 7 Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.2.747 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 İkinci Sahne.530 kelime
- 9 Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.1.242 kelime
- 10 İkinci Sahne.566 kelime
- 11 Üçüncü Sahne.673 kelime
- 12 Dördüncü Sahne.1.533 kelime
- 13 Notlar.2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ÜÇÜNCÜ PERDE.
Birinci Sahne.
Scipio, Quintus Fabius ve Gaius Marius girer;
ardından Corabino.
Scipio.
Doğrusu, Talih’in dileklerinin
Benimkilerle örtüştüğünü görmek hoşuma gidiyor;
Çünkü bu özgür, mağrur ulusu boyun eğdiriyorum
Hiç çarpışmadan, yalnızca aklımla.
Fırsat doğar doğmaz hakkım bilip yakalarım;
Çünkü fırsat uçar, kaçar, bir kez uçup gitti mi,
Savaşta bedelini ödediğimizi iyi bilirim,
İtibarımız söner, canımızı yitiririz.
Düşmanlarımızı orada kuşatma altında tutmak
Budalaca, korkunç bir iş sayılabilir;
Roma yiğitliğine leke sürdüğümüz,
Tuhaf, alışılmadık fetih yöntemlerine başvurduğumuz söylenebilir.
Böyle denirse, şu umuda sarılırım:
Kurnaz, deneyimli askerler şunu söyleyecektir:
En saygın zafer,
En az kanla en büyük kazancı sağlayandır.
Savaş işlerinde, söylemek istediğim,
Bundan daha yüce bir şeref olabilir mi?
Düşmanı böyle yenip boyun eğdirmek,
Çıplak silahlarımızı bir kez bile göstermeden?
Dostlarımızın kanını akıtarak
Çetin bir çarpışmada zafer kazanmanın
Verdiği haz, bilirim ki, yarısı bile etmez
Kan dökülmeden kazanılan zaferin verdiği hazzın.
[Numansiya surlarından bir boru sesi duyulur.
Quintus Fabius.
Dinleyin efendim, bir boru sesi geliyor
Numansiya kentinden; eminim ki
Sonunda oradan sizinle konuşmak istiyorlar,
Çünkü bu güçlü sur yaklaşmalarına engel.
Bakın, Corabino kuleye çıktı
Ve yukarıda bir barış sancağı sallıyor.
Biraz yaklaşalım.
Scipio.
Peki, öyle olsun.
Gaius Marius.
Burası iyi; daha ileri gitmemize gerek yok.
[Corabino, mızrağının ucunda beyaz bir sancakla
surların üzerinde durur.
Corabino.
Ey Romalılar, bulunduğum buradan
Sesimi duyabiliyor musunuz?
Gaius Marius.
Sesinizi alçaltıp yavaş ve açık konuşursanız
Sözlerinizi pekâlâ anlarız.
Corabino.
Generalden yaklaşmasını rica edin,
Hendek girişine kadar; yalvarırım,
İletimi dinlesin.
Scipio.
Şimdi söyle,
Ben Scipio’yum.
Corabino.
Öyleyse dinle.
Numansiya senden, sağduyulu general,
Savaşın ne çok yıldır sürdüğünü iyice düşünmeni istiyor;
Savaş, buyurgan boyunduruğuyla hüküm sürdüğünden,
Senin Romalılarınla bizim halkımız arasında sürüp duruyor;
Belki daha kötüsünü önlemek için,
Bu savaş bir belaya dönüştüğünde,
Uygun bulursan, Numansiya çok istiyor
Bu işi tek bir kısa çarpışmayla bitirmeyi.
Sana Numansiya’nın kendi askerlerinden birini sunuyor,
Açıkça, dövüş alanında çarpışmak üzere
Senin askerlerinden biriyle; onun kadar güçlü ve yiğit biriyle,
Böylece yiğitliklerini bütün açıklığıyla göstersinler.
Kötü Kader Tanrıçaları buyurursa
Bu şanlı çarpışmada biri can verecek;
Bu kişi bizden olursa, toprağımızdan vazgeçeceğiz;
Sizin olursa, savaş sona erer.
Bu ciddi anlaşmayı daha da güvenceye almak için,
Rehinelerimizin en iyisini sana sunuyoruz.
Kabul edeceğini biliyorum; çünkü emrindeki
Emrindeki bütün askerler arasından,
En zayıfını bile seçsen,
Numansiya’nın en yiğit, en kararlı oğlunun
Yüzünü, böğrünü, göğsünü terletecek,
Ve böylece zafer tacını kazanacaksın.
Kabul ediyorsan yanıtını ver, efendim,
İşimize de hemen koyulalım.
Scipio.
Sözlerin şaka, eğlence, alaydan ibaret;
Böyle bir işe ancak bir budala kalkışır!
Boyunlarınızı kurtarmak istiyorsanız,
Alçakgönüllü, yalvaran sözlere başvurun;
Roma kılıcının acısını çekmeyin,
Güçlü pençemizden canınızı kurtarıp kaçın.
Kafesine kapatılmış o vahşi hayvanı,
Yırtıcılığı ve azgın öfkesi yüzünden,
Bilgece bir kurnazlıkla, zamanla
Ve ince hilelerle evcilleştirmek mümkünse,
Öfkesini kusması için onu salıveren kişi
Ondan da azgın bir delidir demektir.
Siz de vahşi hayvanlarsınız; sizi böyle tutuyoruz,
Haklı olsak da olmasak da sonunda evcilleştireceğiz!
Numansiya, isteseniz de istemeseniz de benim olacak,
En kötü ihtimalle tek bir askerimi bile kaybetmeden;
Öyleyse en yürekli adamınız çıksın
Yapabilirse hendeği, siperleri aşsın;
Bu planı uygularken yiğitliğimde
En ufak bir korkaklık belirtisi görürseniz,
Şu fırtınalı rüzgâr utancımı alıp götürsün,
Fethedince de geri getirip şöhrete dönüştürsün.
[Scipio ve adamları çıkar.
Corabino.
Korkak! Daha fazlasını dinlemeyecek misin? Utancını mı gizleyeceksin?
Adil, eşit bir dövüşten mi korkuyorsun?
Davranışların adına leke sürüyor;
Böyle bir yanıtla burada adını kurtaramazsın,
Çünkü yanıtın öylesine korkakça, öylesine yüreksizce.
Ey Romalılar, besbelli hepiniz korkaksınız;
Güvendiğiniz tek şey kalabalık ordunuz,
Övündüğünüz yiğit kolları kaldırmaya korkuyorsunuz!
Ey zalimler, hainler, değersizler,
Hepiniz komplocu ve zorbasınız!
Nankör, açgözlü, soysuz ve aşağılıksınız,
Vahşi, inatçı, kaba saba!
Şehvet düşkünü, alçak; bütün dünyada
Yiğitliği kıt, nasırlı ellerinizle ün salmışsınız!
Ölümümüzden, yıkımımızdan ne şan umuyorsunuz,
Bizi böyle diri diri mezara kapatmışken?
Sık saflar hâlinde ya da tek sıra hâlinde ilerleyip
Açık arazide at koşturan birlikleriniz,
Ne hendeğin ne duvarın dizginleyebildiği taşkın gücünüzle
Ölümcül, amansız saldırınızı durduracak hiçbir şey yok;
Şimdi kuyruğunuzu kıstırıp kaçmak yerine,
Ve bu işe yaramaz kılıçlarınızı etkisiz kılıp,
Gücünüzle övünen şu uçsuz bucaksız ordunuz
Bizim şu cılız birliğimizle çarpışsa daha iyi olurdu.
Ama sizin öteden beri alıştığınız iş
İnsanları sayıca üstünlükle, hileyle yenmek;
Yiğitler için yapılmış bu anlaşmalar
Sizin kurnaz yöntemlerinize uymaz.
Vahşi postlara bürünmüş ürkek tavşanlar,
Gidin, yaptıklarınızı dört yana duyurun; çünkü yakında
Yüce Jüpiter’in yardımıyla hepinizi
Numansiya’nın egemenliği altında göreceğim.
[Duvardan iner; ardından İkinci Perde’nin başında bulunan Numansiyalılar girer. Kendini mezar odasına atan Marquino yoktur; Morandro da girer.]
Theogenes.
Sevgili dostlar, kaderimiz bizi öyle bir sıkıntıya sürükledi ki,
Felaketlerimiz üzerimize gittikçe koyulaşan bir karanlık gibi çöktü;
Ölüm bile en büyük mutluluk olurdu.
Gördünüz; yaklaşan yıkımımızı haber veren
Korkunç alametleriyle kurban törenini gördünüz;
Marquino’nun mezara yutuluşunu gördünüz;
Yiğitçe meydan okumamız hiçbir işe yaramadı;
Daha ne yapabiliriz, bilmiyorum;
Ölülerin yanına bir an önce gitmekten başka.
Bu gece her Numansiyalının yüreği
Geçmiş şanımıza yaraşır bir coşkuyla dolsun,
Eylemlerimiz niyetimize denk olsun;
Düşman duvarını var gücümüzle yıkalım
Ve savaş alanında düşmanla dövüşerek ölelim;
Bu daracık kentte korkaklar gibi değil.
Bu girişim, bunu çok iyi biliyorum,
Ölme biçimimizi değiştirmekten başka işe yaramayacak;
Çünkü Ölüm, nereye gidersek gidelim bizimle yürüyecek.
Corabino.
Bu yiğit kararına ben de katılıyorum;
O duvarı yıkarken ölmeyi isterim,
Tek başıma, yiğitçe bir gedik açmayı.
Ama beni çok kaygılandıran bir şey var:
Karılarımız bu planımızı duyarsa,
Eminim ki hiçbir şey gerçekleşmeyecek.
Çünkü eskiden güzel bir amacımız vardı
Dışarı çıkıp karılarımızı geride bırakmak için.
Her birimiz atımıza binmiş, hepimiz sıraya dizilmiştik,
Ta ki niyetimizi pek acımasız bulan kadınlar
Bir anda dizginlerimizi elimizden alana dek;
Tek bir dizgin bile bırakmadılar. Böylece, sıkışıp kalmış hâlde,
İster istemez surların içinde kalmak zorunda kaldık.
Onların gözyaşları içten içe ne düşündüklerini ele verirse,
Bu yine kolayca yaşanır.
Morandro.
Şimdiki planımızı herkes biliyor;
Hepsi haberdar ve kederli seslerle
Acı içinde feryatlarını döküyorlar;
Ve şöyle diyorlar: Talihimiz iyi ya da kötü olsun,
Acıda da sevinçte de bizimle gelecekler,
Yanımızda olmalarını istemesek bile.
[Burada Numansiya’dan dört ya da daha fazla kadın girer,
Lyra da onlarla birliktedir. Kadınların
bazıları kollarında çocuk maketleri taşır,
bazıları da çocukları ellerinden tutup getirir;
kucağında ya da elinden tuttuğu çocuk olmayan tek kişi Lyra’dır.
Bakın, nasıl da yalvarmaya geliyorlar;
Onları bu kederli hâlde bırakmamamızı istiyorlar
Ve çelikten yüreklerimizi yumuşatmaya çalışıyorlar.
Kollarında, gözleri yaşlı,
Sevgili oğullarınızı taşıyorlar; şefkatle
Göğüslerine bastırıp son kez kucaklıyorlar.
Birinci Kadın.
Sevgili beylerimiz, Numansiya’nın başına yağan
Bunca felaketin içinde—
Ki bedensel acılar bunların en hafifi—
Ya da artık geride kalmış o güzel günlerde,
Biz size hep sadık eşler olduysak
Siz de bize iyi ve saygın kocalar olduysanız,
Öyleyse bu kederli zamanda, gözlerimizin önünde
Göklerin öfkesi üzerimize dökülürken,
Sevginizin kanıtları neden bu kadar az?
Bakışlarınızdan anladığımız şeyi uzun zamandır biliyoruz:
Roma mızraklarına atılmaya niyetlisiniz;
Çünkü onların zalimliği sizi daha az etkiliyor,
Çevremizde kol gezen o korkunç açlık belasından.
Şimdi söylüyorum: Onun cılız, pençeli ellerinden
Sığınacak ya da kaçacak hiçbir yer bulunamaz.
Açık savaşta ölmeye niyetliyseniz
Ve bizi bu topraklarda terk edilmiş bırakacaksanız,
Çirkin bir utanca ve ölüme yem edecekseniz,
Öyleyse önce kılıçlarınızı göğsümüze saplayın;
Her bakımdan çok daha iyi olur bu,
Düşman elinde onurumuzun çiğnenmesini görmekten.
Elimden geldiğince kararımı verdim,
Bu kararımda da kararlıyım:
Kocam nerede ölürse ben de orada öleceğim.
Her birimiz aynı şeyi açıkça söyleyeceğiz:
Ölüm korkusu ne kadar büyük olursa olsun,
Sevdiği adamın yanından hiçbir kadını
İyi ya da kötü, tatlı ya da acı bir yazgı ayıramaz.
Bir Başka Kadın.
Söyleyin, soylu savaşçılar,
Hâlâ o acımasız niyeti mi taşıyorsunuz,
Hepimizi böyle geride bırakıp
Savaşa gitmeyi mi düşünüyorsunuz?
Yoksa bırakacak mısınız
Şu Numansiya’nın tertemiz genç kızlarını
Roma’nın küstahlığından
Daha beter acılar çekmeye?
Özgür doğan oğullarınızı
Köle olmaya mı bırakacaksınız?
Bu aşağılanmaya katlanmaktansa
Kollarınızda mezarlarını bulmaları daha iyi.
Roma’nın açgözlülüğünü doyuracak,
Roma’nın şehvetine aracılık mı edeceksiniz?
En değerli haklarımızı ve adaletimizi
Onların kaba haksızlığına yem mi edeceksiniz?
Evlerimiz alçakça yağmalanıp
Bütün hazinelerinden yoksun mu bırakılacak,
Romalılar da henüz yapılmamış düğünlerin
Keyfini mi sürecek?
Çok fena yanıldınız;
Bin türlü bela daha çabuk gelir,
Sahipsiz ve başıboş bir sürü gibi
Bizi böyle çaresiz bırakırsanız.
Ama böyle bir yola girecekseniz,
Bizi de savaşa götürün;
Her birimiz yaşamı, kocasının yanında
Ölmekte bulacak.
Ne olur, kısaltmayın yolu,
Ölülerin yanına götüren yolu;
Uyanık açlık onun ipini
Her gün biraz daha kısaltıyor.
Bir Başka Kadın.
Yazgısı kederli annelerin oğulları,[10]
Nedir bu? Niçin susuyorsunuz?
Gözyaşlarıyla yalvarıp
Babalarınızdan sizi bırakmamalarını istemeyecek misiniz?
Acımasız açlığın
Sizi eziyetle yere sermesi yetmez mi?
Niçin bir de Romalıların elinden
Daha ağır bir darbe bekliyorsunuz?
Onlara özgür doğurduğunuzu söyleyin;
Siz de özgür doğdunuz;
Şimdiyse çaresiz kalan anneleriniz,
Sizi özgür insanlar olasınız diye yetiştirdiler!
Onlara hiç soluklanmadan söyleyin:
Çatışma artık sona erdi,
Ve size hayat verenler
Şimdi ölümünüzü vermek zorunda.
Ey kentimizin sınırlarını çizen surlar,
Ne olur, konuşabilirseniz konuşun
Ve binlerce dille haykırın:
Özgürlük, ey Numansiyalılar!
Evlerimiz ve kutsal tapınaklarımız adına,
Daha mutlu bir hayat için barış içinde kurulmuş,
Şu küçük oğullarınız ve eşleriniz
Acıları içinde merhamet diliyor!
Yürekli savaşçılar, yumuşatın
Bu katı yüreklerinizi, elinizden gelirse,
Ve Numansiyalılara yaraşır biçimde gösterin
Eskisi gibi sevgi dolu yürekler taşıdığınızı!
Surun yıkılmasıyla
Böylesine büyük bir dertten kurtulamazsınız;
Hepimizi bekleyen yazgı daha çetin, hem de daha yakın,
İçeride duruyor.
Lyra.
Bütün o narin genç kızlar da
Dertlerini önünüze seriyor
Ve merhamet adına yalvarıyor,
İçlerinde kabaran korkuları yatıştırmanız için.
Böylesine zengin bir avı
Gördüğünüz açgözlü ellere bırakmayın;
Düşünün, bu Romalıların hepsi ne,
Aç ve azgın kurtlar.
Kentten böylece
Dışarı çıkmak gözü kara bir iştir;
Çabuk gelen ölüm ve büyük ün—
Kesin yazgınız bu olacaktır.
Ama yiğitliğinizin
Sonuçta daha iyi iş gördüğünü varsayalım;
İspanya'da sizi karşılamaya
Hazır bir kent var mı şimdi?
Zavallı aklım boşuna soluk tüketebilir,
Ama bu çatışmanın sonucu
Düşmanlara hayat verecek,
Bütün Numansiya'ya ise ölüm.
Bu yiğit ve eşine az rastlanır eyleminize
Romalıların yalnızca alay edeceğini düşünün;
Üç bin kişi dayanabilir mi
Oradaki seksen bin kişinin saldırısına?
Bu surlar aşılsa bile,
Dövülüp yıkılsa, savunmasız kalsa bile,
Sonu yine çetin olacak,
Acınası bir öç, sonunda ölüm.
İyisi mi, payımıza düşen yazgıyı kabullenelim,
Göklerin iradesinin bize verdiğini;
İster hayatımızı kurtaracak bir esenlik olsun,
İster mezara çağrı.
Theogenes.
Kederinizi yatıştırın, gözyaşlarınızı silin,
Ey narin eşler, artık bilin ki
Acınızı öyle derinden hissediyoruz ki
Yüreğimizdeki sevgi taşmış durumda.
Derdiniz ister daha da artsın,
Ya da şefkatli sözlerimizle hafiflesin,
Ne yaşarken ne de ölürken sizi bırakacağız,
Son nefesimize dek size sadakatle hizmet edeceğiz.
Gerçekten de kentten çıkıp
Kesin bir ölümle yüzleşmeyi düşünmüştük, kaçmayı değil;
Üstelik bu ölüm değil, yaşayacak bir ün olacaktı,
Ölürken görkemli bir öç alacaktık.
Ama planımız hoşnutsuzluğunuzla karşılaştığına göre
Başka planları denemek de akılsızlık olur,
Ey sevgili oğullarımız, saygıdeğer eşlerimiz,
Bundan böyle hayatlarımızı birleştiriyoruz.
Tek bir şey gerekli: Düşman
Bizden zafer de ün de devşirememeli,
Aksine bu acımızda bize tanıklık edip
Adımızı ölümsüzleştirmeli.
Şimdi benimle el ele yürürseniz,
Şanınız binlerce yıl boyunca parlayacak,
Çünkü Numansiya'da hiçbir şey kalmayacak
Bu mağrur düşmanların ganimet edinebileceği.
Şimdi meydanın ortasında bir ateş yakın,
Alev dilleri göklere yükselsin,
Ve mallarımızı hiç çekinmeden içine atın,
En yoksulundan en değerlisine kadar.
Adlarınız için onurlu bir şey yapmanız gerektiğini
Kulak verip dinleyinceye dek
Bunun kolay, önemsiz bir iş olduğunu sanacaksınız,
Servetiniz alevlerde yutulduktan sonra.
Bu arada, bizi avı gibi yiyip bitiren açlığı
Bir tek saatliğine olsun dindirmek için,
Elimizdeki şu zavallı Romalıları[11]
Gecikmeden öldürüp parçalatın,
Sonra da kulübeden kuleye dağıtın,
Bugün, büyüğe küçüğe herkese.
Böylece şölenimiz ülkenin dört bir yanında yankılanacak,
Zalim, tuhaf ve gerekli bir şey!
Dostlarım, ne düşünüyorsunuz? Hepiniz kabul ediyor musunuz?
Corabino.
Bana gelince, ben de razıyım;
Öyleyse hep birlikte, hiç gecikmeden
Bu tuhaf ve haklı tasarıyı uygulayalım.
Theogenes.
Şimdi buyurduklarımı yerine getirince,
Niyetimin geri kalanını açıklayacağım.
Öyleyse herkesin istediğini yapmak için çıkalım,
Ve her şeyi yutup kül edecek ateşi yakalım.
Birinci Eş.
Bugün işe büyük bir istekle koyulacağız
Mücevherlerimizi ateşe atmak için;
Hayatlarımızı da size bırakacağız, dilediğiniz gibi kullanın,
Siz de ortak dileğimizi kabul ettiğiniz gibi.
Lyra.
Çabuk, hepimiz acele edelim! Haydi, haydi,
Hazinemizi, değerli giysilerimizi yakmaya;
Bunlar Romalıların eline geçse onları gerçekten zengin eder,
Açgözlü ellerini ağzına kadar doldururdu.
[Herkes çıkar; Morandro çıkarken Lyra'yı kolundan tutup alıkoyar.
Morandro.[12]
Lyra, neden böyle aceleyle kaçıyorsun?
Bırak şimdi tadını çıkarayım
Yüreğimin derinliklerinde saklayacağım bu mutluluğun;
Yaşadığım sürece, öldüğümde bile.
Gözlerim mest olmuş halde
Bir süre güzelliğinde dinlensin;
Çünkü bahtım, yüzüme gülmeyip
Tutkumu alaya çeviriyor.
Tatlı Lyra, sen benim düşümsün,
Hayalimde hep canlanan,
Öyle tatlı bir gök ezgisiyle dolusun ki
Acılarım bile mutluluk gibi geliyor.
Neden böylesin kederli, düşüncelere dalmış?
Ey gönlümün sevinci, hazinesi?
Lyra.
Kendi mutluluğumun
Ve seninkinin nasıl da hızla solup gittiğini düşünüyorum.
Kuşatma da, savaş da
Ona ölümcül darbeler indir;
Çünkü savaş bitmeden
Ben talihsiz hayatıma son vereceğim.
Morandro.
Ne diyorsun, aşkım?
Lyra.
Bu açlık beni öyle kemiriyor ki,
Gücümü, yaşam ışıltımı söndürüyor,
Hayatım da hızla tükeniyor.
Bu halde birinden mutluluk
Ve evlilik yatağı bekleyebilir misin?
Çok korkuyorum; bu bir düş değil,
Bir saat geçmeden ölmüş olacağım.
Dün erkek kardeşim öldü,
Açlığın acılarıyla tükenmiş halde;
Ardında kimsesiz kalan annem de
Yanı başında açlıktan öldü.
Şimdiye dek sağlığım ve hayatım
Onun acımasızlığına yenilmediyse,
Sebebi gençlik gücümün
Bu mücadelede üstün gelmesiydi.
Ama günlerdir
Bu bitkin mücadele sona erdi;
Artık gücüm kuvvetim kalmadı
Böyle bir düşmanla savaşmaya.
Morandro.
Lyra, kederli gözlerini sil,
Benim gözyaşlarım da kederle aksın
Koca nehirler gibi aksın,
Senin acınla, iç çekişlerinle kabarıp.
Azgın açlık
Seni ölümcül bir mücadelede sımsıkı yakalasa da,
İçimde tek bir yaşam kıvılcımı kaldıkça
Açlıktan ölmene izin vermeyeceğim.
Bir anda fırlayıp gideceğim,
Hendekten atlayıp surları aşacağım,
Ölüm'ün kendisini bile dehşete düşüreceğim,
Ta ki seni bırakana dek.
Romalıların elinden, gerekirse
Gücüm tükenmediyse,
Ekmeği kapıp alacağım
Ve onu kendi ellerimle senin ellerine koyacağım.
Ölümüne dövüşüp kolumla
Seni Ölüm'ün pençesinden kurtaracağım.
Çünkü seni böyle perişan görmek
Beni öldürüyor, sevgili hanımım.
Yemen için sana ekmek getireceğim,
Romalılar ne yaparsa yapsın,
Ellerim hâlâ güçlü ve çevikse,
Eskiden olduğu gibi.
Lyra.
Aklını yitirmiş gibi konuşuyorsun;
Ama Morandro, doğru olmaz
Tek bir lokma ekmek yemem
Senin başını korkunç bir tehlikeye sokarak.
Böyle bir ganimeti sen elde etsen bile,
Benim içime sinmez;
Daha iyi anlarsın
Bunun sana kayıp, bana kazanç olduğunu.
Tazeliğinle, çiçek açmış güzelliğinle
İlahi gençliğinin tadını çıkar;
Senin hayatın benimkinden daha değerli,
Kenti felaketten kurtarmak için.
Kolunla kılıcın daha iyi korur onu
Bu zor gününde,
Nazik, kederli bir genç kızın
Zayıf ve güçsüz kudretinden.
Benim hayatımı bir gün olsun
Uzatabilsen bile,
Açlık yine bildiğini okuyacak,
Bu mücadele de uzun sürmeyecek.
Morandro.
Lyra, bütün sözlerin boşuna;
Artık hiçbir şey yolumu kesemez;
Sarsılmaz iradem ve talihli yıldızım
Yolumu aydınlatıp önüme serecek.
Bu arada tanrılara dua et,
Cesurca giriştiğim işi şimdi kutsasınlar,
Sana kederini, bana da kederimi dindirecek
Layık bir ganimetle dönmemi sağlasınlar.
Lyra.
Ah, Morandro, canım, iyi yüreklim,
Gitme; korkuyorum,
Çünkü düşmanın kılıcını görüyorum,
Kanına bulanmış, kıpkırmızı.
Ah, Morandro, canımdan aziz,
Bu yolculuğu kederle başlatma;
Gidişin kötü olacaksa,
Mücadelenin sonu daha da kötü.
Şevkini kırıyorsam,
Gökte bunun tanığı var;
Yüreğim korkudan paramparça,
Kaybımdan korkuyorum, kazancımdan değil.
Ama sevgili dostum, madem öyle olması gerek,
Madem bu girişim gerçekleşecek,
Şu sevgi dolu kucaklaşmayı bir emanet bil,
Ruhum seninle gidecek.
Morandro.
Güzel Lyra, gökler korusun seni!
Bak, Leoncio yanıma geliyor.
Lyra.
Tehlikelerden uzak kal,
Umutların da ödülün olsun!
[Leoncio, dostu Morandro ile Lyra arasında olup bitenlerin hepsini dinlemiştir.
Leoncio.
Morandro, onun için böylesi korkunç bir fedakârlığa kalkışmak
Ve âşık yüreğinde korkaklığa yer olmadığını
Söylemekte haklısın.
Eşsiz yiğitliğinden ve cesaretinden
Daha da fazlasını umuyoruz; yine de korkarım ki
Kötü talih bu kez eli sıkı davranacak.
Lyra'nın anlattıklarını dinledim,
İçler acısı durumunu ve çaresizliğini öğrendim,
Hepimizin saygı duyduğu değere hiç yakışmayan bu hâlini.
Onu içinde bulunduğu darlıktan kurtarmak için
Onurunu ve gücünü ortaya koyacağına, gözü pekçe
Acımasız Roma mızraklarına karşı savaşacağına söz verdiğini duydum.
Böylesine acil bir durumda, sevgili dostum, senden dileğim
Yoldaşın olmama izin vermen; bu benim de hakkım,
Gücüm yettiğince sana yardım edeyim.
Morandro.
Yüreğimin yarısı! Ey sadık ve gerçek dostluk,
Savaşın zorluklarında kopmayan,
Hayatımızın en mutlu günlerinde de öyle kalan!
Leoncio, yaşadıkça hayatın tadını çıkar;
Kentte kal; çünkü kendi elimle
Taptaze gençliğini soldurmak istemem.
Tek başıma gitmeli, tek başıma dönmeliyim,
Sadakatin ve tutkulu sevginin kazandırabileceği
En değerli, en nadide ganimetle yüklü olarak.
Leoncio.
Öyleyse, Morandro, pekâlâ bilirsin ki
İyi günde de kötü günde de dileklerim
Seninkilerle eşit ölçüde el ele gider.
Öyleyse şunu anlayacaksın: Korkular ne denli büyük olursa olsun,
Ne Ölüm'ün kendisi ne de başka bir uğursuz güç
Beni senin talihinden ayrı tutabilir.
Seninle gitmeli, sonunda seninle dönmeliyim,
Göklerin iradesi
Seninkini korurken benim hayatımı kaybetmemi buyurmazsa.
Morandro.
Dostum, acı bana, kal, ne olur kal!
Şu tehlikeli, acılı girişimde
Talihsiz hayatım sona ererse,
Ölümcül mücadele bittiğinde
Gözyaşları içindeki, perişan annemi
Ve çok sevdiğim nişanlımı teselli edebilirsin.
Leoncio.
Dostum, ne acı bir şaka olur
Sen öldürülürsen benim
İçimin böyle sakin, böyle huzurlu kalacağını
Ve bu dayanılmaz acılarında teselli edebileceğimi düşünmek:
Kederli anneni ve gözyaşları içindeki gelinini.
Senin ölümünle benimki birbirine bağlı, besbelli
ne olursa olsun peşinden gitmeliyim;
Morandro, dostum, böyle olmalı, olacak,
hiçbir sözün beni yanından ayıramaz.
Morandro.
Gitmek zorundaysan, birlikte gidelim
kasvetli gecenin sessizliğinde
düşmana ansızın, şiddetle saldırırız.
Yanına hafif zırhından başka bir şey alma,
çünkü talih ve birleşen cesaret
savaşta en sağlam zırhtan daha çok iş görür.
Şu kararı da aklından çıkarma:
elini cesurca uzatıp ele geçirmek
bulabildiğin bütün erzakı.
Leoncio.
Öyleyse gidelim; emrindeyim.
[Çıkarlar.
Bölüm etkileşimi
