Numansiya kitap kapağı

7. bölüm / 13

Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.

ÜÇÜNCÜ PERDE.
Birinci Sahne.
Scipio, Quintus Fabius ve Gaius Marius girer;

ardından Corabino.

Scipio.

Doğrusu, Talih’in dileklerinin

Benimkilerle örtüştüğünü görmek hoşuma gidiyor;

Çünkü bu özgür, mağrur ulusu boyun eğdiriyorum

Hiç çarpışmadan, yalnızca aklımla.

Fırsat doğar doğmaz hakkım bilip yakalarım;

Çünkü fırsat uçar, kaçar, bir kez uçup gitti mi,

Savaşta bedelini ödediğimizi iyi bilirim,

İtibarımız söner, canımızı yitiririz.

Düşmanlarımızı orada kuşatma altında tutmak

Budalaca, korkunç bir iş sayılabilir;

Roma yiğitliğine leke sürdüğümüz,

Tuhaf, alışılmadık fetih yöntemlerine başvurduğumuz söylenebilir.

Böyle denirse, şu umuda sarılırım:

Kurnaz, deneyimli askerler şunu söyleyecektir:

En saygın zafer,

En az kanla en büyük kazancı sağlayandır.

Savaş işlerinde, söylemek istediğim,

Bundan daha yüce bir şeref olabilir mi?

Düşmanı böyle yenip boyun eğdirmek,

Çıplak silahlarımızı bir kez bile göstermeden?

Dostlarımızın kanını akıtarak

Çetin bir çarpışmada zafer kazanmanın

Verdiği haz, bilirim ki, yarısı bile etmez

Kan dökülmeden kazanılan zaferin verdiği hazzın.

[Numansiya surlarından bir boru sesi duyulur.

Quintus Fabius.

Dinleyin efendim, bir boru sesi geliyor

Numansiya kentinden; eminim ki

Sonunda oradan sizinle konuşmak istiyorlar,

Çünkü bu güçlü sur yaklaşmalarına engel.

Bakın, Corabino kuleye çıktı

Ve yukarıda bir barış sancağı sallıyor.

Biraz yaklaşalım.

Scipio.

Peki, öyle olsun.

Gaius Marius.

Burası iyi; daha ileri gitmemize gerek yok.

[Corabino, mızrağının ucunda beyaz bir sancakla
surların üzerinde durur.

Corabino.

Ey Romalılar, bulunduğum buradan

Sesimi duyabiliyor musunuz?

Gaius Marius.

Sesinizi alçaltıp yavaş ve açık konuşursanız

Sözlerinizi pekâlâ anlarız.

Corabino.

Generalden yaklaşmasını rica edin,

Hendek girişine kadar; yalvarırım,

İletimi dinlesin.

Scipio.

Şimdi söyle,

Ben Scipio’yum.

Corabino.

Öyleyse dinle.

Numansiya senden, sağduyulu general,

Savaşın ne çok yıldır sürdüğünü iyice düşünmeni istiyor;

Savaş, buyurgan boyunduruğuyla hüküm sürdüğünden,

Senin Romalılarınla bizim halkımız arasında sürüp duruyor;

Belki daha kötüsünü önlemek için,

Bu savaş bir belaya dönüştüğünde,

Uygun bulursan, Numansiya çok istiyor

Bu işi tek bir kısa çarpışmayla bitirmeyi.

Sana Numansiya’nın kendi askerlerinden birini sunuyor,

Açıkça, dövüş alanında çarpışmak üzere

Senin askerlerinden biriyle; onun kadar güçlü ve yiğit biriyle,

Böylece yiğitliklerini bütün açıklığıyla göstersinler.

Kötü Kader Tanrıçaları buyurursa

Bu şanlı çarpışmada biri can verecek;

Bu kişi bizden olursa, toprağımızdan vazgeçeceğiz;

Sizin olursa, savaş sona erer.

Bu ciddi anlaşmayı daha da güvenceye almak için,

Rehinelerimizin en iyisini sana sunuyoruz.

Kabul edeceğini biliyorum; çünkü emrindeki

Emrindeki bütün askerler arasından,

En zayıfını bile seçsen,

Numansiya’nın en yiğit, en kararlı oğlunun

Yüzünü, böğrünü, göğsünü terletecek,

Ve böylece zafer tacını kazanacaksın.

Kabul ediyorsan yanıtını ver, efendim,

İşimize de hemen koyulalım.

Scipio.

Sözlerin şaka, eğlence, alaydan ibaret;

Böyle bir işe ancak bir budala kalkışır!

Boyunlarınızı kurtarmak istiyorsanız,

Alçakgönüllü, yalvaran sözlere başvurun;

Roma kılıcının acısını çekmeyin,

Güçlü pençemizden canınızı kurtarıp kaçın.

Kafesine kapatılmış o vahşi hayvanı,

Yırtıcılığı ve azgın öfkesi yüzünden,

Bilgece bir kurnazlıkla, zamanla

Ve ince hilelerle evcilleştirmek mümkünse,

Öfkesini kusması için onu salıveren kişi

Ondan da azgın bir delidir demektir.

Siz de vahşi hayvanlarsınız; sizi böyle tutuyoruz,

Haklı olsak da olmasak da sonunda evcilleştireceğiz!

Numansiya, isteseniz de istemeseniz de benim olacak,

En kötü ihtimalle tek bir askerimi bile kaybetmeden;

Öyleyse en yürekli adamınız çıksın

Yapabilirse hendeği, siperleri aşsın;

Bu planı uygularken yiğitliğimde

En ufak bir korkaklık belirtisi görürseniz,

Şu fırtınalı rüzgâr utancımı alıp götürsün,

Fethedince de geri getirip şöhrete dönüştürsün.

[Scipio ve adamları çıkar.

Corabino.

Korkak! Daha fazlasını dinlemeyecek misin? Utancını mı gizleyeceksin?

Adil, eşit bir dövüşten mi korkuyorsun?

Davranışların adına leke sürüyor;

Böyle bir yanıtla burada adını kurtaramazsın,

Çünkü yanıtın öylesine korkakça, öylesine yüreksizce.

Ey Romalılar, besbelli hepiniz korkaksınız;

Güvendiğiniz tek şey kalabalık ordunuz,

Övündüğünüz yiğit kolları kaldırmaya korkuyorsunuz!

Ey zalimler, hainler, değersizler,

Hepiniz komplocu ve zorbasınız!

Nankör, açgözlü, soysuz ve aşağılıksınız,

Vahşi, inatçı, kaba saba!

Şehvet düşkünü, alçak; bütün dünyada

Yiğitliği kıt, nasırlı ellerinizle ün salmışsınız!

Ölümümüzden, yıkımımızdan ne şan umuyorsunuz,

Bizi böyle diri diri mezara kapatmışken?

Sık saflar hâlinde ya da tek sıra hâlinde ilerleyip

Açık arazide at koşturan birlikleriniz,

Ne hendeğin ne duvarın dizginleyebildiği taşkın gücünüzle

Ölümcül, amansız saldırınızı durduracak hiçbir şey yok;

Şimdi kuyruğunuzu kıstırıp kaçmak yerine,

Ve bu işe yaramaz kılıçlarınızı etkisiz kılıp,

Gücünüzle övünen şu uçsuz bucaksız ordunuz

Bizim şu cılız birliğimizle çarpışsa daha iyi olurdu.

Ama sizin öteden beri alıştığınız iş

İnsanları sayıca üstünlükle, hileyle yenmek;

Yiğitler için yapılmış bu anlaşmalar

Sizin kurnaz yöntemlerinize uymaz.

Vahşi postlara bürünmüş ürkek tavşanlar,

Gidin, yaptıklarınızı dört yana duyurun; çünkü yakında

Yüce Jüpiter’in yardımıyla hepinizi

Numansiya’nın egemenliği altında göreceğim.

[Duvardan iner; ardından İkinci Perde’nin başında bulunan Numansiyalılar girer. Kendini mezar odasına atan Marquino yoktur; Morandro da girer.]

Theogenes.

Sevgili dostlar, kaderimiz bizi öyle bir sıkıntıya sürükledi ki,

Felaketlerimiz üzerimize gittikçe koyulaşan bir karanlık gibi çöktü;

Ölüm bile en büyük mutluluk olurdu.

Gördünüz; yaklaşan yıkımımızı haber veren

Korkunç alametleriyle kurban törenini gördünüz;

Marquino’nun mezara yutuluşunu gördünüz;

Yiğitçe meydan okumamız hiçbir işe yaramadı;

Daha ne yapabiliriz, bilmiyorum;

Ölülerin yanına bir an önce gitmekten başka.

Bu gece her Numansiyalının yüreği

Geçmiş şanımıza yaraşır bir coşkuyla dolsun,

Eylemlerimiz niyetimize denk olsun;

Düşman duvarını var gücümüzle yıkalım

Ve savaş alanında düşmanla dövüşerek ölelim;

Bu daracık kentte korkaklar gibi değil.

Bu girişim, bunu çok iyi biliyorum,

Ölme biçimimizi değiştirmekten başka işe yaramayacak;

Çünkü Ölüm, nereye gidersek gidelim bizimle yürüyecek.

Corabino.

Bu yiğit kararına ben de katılıyorum;

O duvarı yıkarken ölmeyi isterim,

Tek başıma, yiğitçe bir gedik açmayı.

Ama beni çok kaygılandıran bir şey var:

Karılarımız bu planımızı duyarsa,

Eminim ki hiçbir şey gerçekleşmeyecek.

Çünkü eskiden güzel bir amacımız vardı

Dışarı çıkıp karılarımızı geride bırakmak için.

Her birimiz atımıza binmiş, hepimiz sıraya dizilmiştik,

Ta ki niyetimizi pek acımasız bulan kadınlar

Bir anda dizginlerimizi elimizden alana dek;

Tek bir dizgin bile bırakmadılar. Böylece, sıkışıp kalmış hâlde,

İster istemez surların içinde kalmak zorunda kaldık.

Onların gözyaşları içten içe ne düşündüklerini ele verirse,

Bu yine kolayca yaşanır.

Morandro.

Şimdiki planımızı herkes biliyor;

Hepsi haberdar ve kederli seslerle

Acı içinde feryatlarını döküyorlar;

Ve şöyle diyorlar: Talihimiz iyi ya da kötü olsun,

Acıda da sevinçte de bizimle gelecekler,

Yanımızda olmalarını istemesek bile.

[Burada Numansiya’dan dört ya da daha fazla kadın girer,
Lyra da onlarla birliktedir. Kadınların
bazıları kollarında çocuk maketleri taşır,
bazıları da çocukları ellerinden tutup getirir;
kucağında ya da elinden tuttuğu çocuk olmayan tek kişi Lyra’dır.

Bakın, nasıl da yalvarmaya geliyorlar;

Onları bu kederli hâlde bırakmamamızı istiyorlar

Ve çelikten yüreklerimizi yumuşatmaya çalışıyorlar.

Kollarında, gözleri yaşlı,

Sevgili oğullarınızı taşıyorlar; şefkatle

Göğüslerine bastırıp son kez kucaklıyorlar.

Birinci Kadın.

Sevgili beylerimiz, Numansiya’nın başına yağan

Bunca felaketin içinde—

Ki bedensel acılar bunların en hafifi—

Ya da artık geride kalmış o güzel günlerde,

Biz size hep sadık eşler olduysak

Siz de bize iyi ve saygın kocalar olduysanız,

Öyleyse bu kederli zamanda, gözlerimizin önünde

Göklerin öfkesi üzerimize dökülürken,

Sevginizin kanıtları neden bu kadar az?

Bakışlarınızdan anladığımız şeyi uzun zamandır biliyoruz:

Roma mızraklarına atılmaya niyetlisiniz;

Çünkü onların zalimliği sizi daha az etkiliyor,

Çevremizde kol gezen o korkunç açlık belasından.

Şimdi söylüyorum: Onun cılız, pençeli ellerinden

Sığınacak ya da kaçacak hiçbir yer bulunamaz.

Açık savaşta ölmeye niyetliyseniz

Ve bizi bu topraklarda terk edilmiş bırakacaksanız,

Çirkin bir utanca ve ölüme yem edecekseniz,

Öyleyse önce kılıçlarınızı göğsümüze saplayın;

Her bakımdan çok daha iyi olur bu,

Düşman elinde onurumuzun çiğnenmesini görmekten.

Elimden geldiğince kararımı verdim,

Bu kararımda da kararlıyım:

Kocam nerede ölürse ben de orada öleceğim.

Her birimiz aynı şeyi açıkça söyleyeceğiz:

Ölüm korkusu ne kadar büyük olursa olsun,

Sevdiği adamın yanından hiçbir kadını

İyi ya da kötü, tatlı ya da acı bir yazgı ayıramaz.

Bir Başka Kadın.

Söyleyin, soylu savaşçılar,

Hâlâ o acımasız niyeti mi taşıyorsunuz,

Hepimizi böyle geride bırakıp

Savaşa gitmeyi mi düşünüyorsunuz?

Yoksa bırakacak mısınız

Şu Numansiya’nın tertemiz genç kızlarını

Roma’nın küstahlığından

Daha beter acılar çekmeye?

Özgür doğan oğullarınızı

Köle olmaya mı bırakacaksınız?

Bu aşağılanmaya katlanmaktansa

Kollarınızda mezarlarını bulmaları daha iyi.

Roma’nın açgözlülüğünü doyuracak,

Roma’nın şehvetine aracılık mı edeceksiniz?

En değerli haklarımızı ve adaletimizi

Onların kaba haksızlığına yem mi edeceksiniz?

Evlerimiz alçakça yağmalanıp

Bütün hazinelerinden yoksun mu bırakılacak,

Romalılar da henüz yapılmamış düğünlerin

Keyfini mi sürecek?

Çok fena yanıldınız;

Bin türlü bela daha çabuk gelir,

Sahipsiz ve başıboş bir sürü gibi

Bizi böyle çaresiz bırakırsanız.

Ama böyle bir yola girecekseniz,

Bizi de savaşa götürün;

Her birimiz yaşamı, kocasının yanında

Ölmekte bulacak.

Ne olur, kısaltmayın yolu,

Ölülerin yanına götüren yolu;

Uyanık açlık onun ipini

Her gün biraz daha kısaltıyor.

Bir Başka Kadın.

Yazgısı kederli annelerin oğulları,[10]

Nedir bu? Niçin susuyorsunuz?

Gözyaşlarıyla yalvarıp

Babalarınızdan sizi bırakmamalarını istemeyecek misiniz?

Acımasız açlığın

Sizi eziyetle yere sermesi yetmez mi?

Niçin bir de Romalıların elinden

Daha ağır bir darbe bekliyorsunuz?

Onlara özgür doğurduğunuzu söyleyin;

Siz de özgür doğdunuz;

Şimdiyse çaresiz kalan anneleriniz,

Sizi özgür insanlar olasınız diye yetiştirdiler!

Onlara hiç soluklanmadan söyleyin:

Çatışma artık sona erdi,

Ve size hayat verenler

Şimdi ölümünüzü vermek zorunda.

Ey kentimizin sınırlarını çizen surlar,

Ne olur, konuşabilirseniz konuşun

Ve binlerce dille haykırın:

Özgürlük, ey Numansiyalılar!

Evlerimiz ve kutsal tapınaklarımız adına,

Daha mutlu bir hayat için barış içinde kurulmuş,

Şu küçük oğullarınız ve eşleriniz

Acıları içinde merhamet diliyor!

Yürekli savaşçılar, yumuşatın

Bu katı yüreklerinizi, elinizden gelirse,

Ve Numansiyalılara yaraşır biçimde gösterin

Eskisi gibi sevgi dolu yürekler taşıdığınızı!

Surun yıkılmasıyla

Böylesine büyük bir dertten kurtulamazsınız;

Hepimizi bekleyen yazgı daha çetin, hem de daha yakın,

İçeride duruyor.

Lyra.

Bütün o narin genç kızlar da

Dertlerini önünüze seriyor

Ve merhamet adına yalvarıyor,

İçlerinde kabaran korkuları yatıştırmanız için.

Böylesine zengin bir avı

Gördüğünüz açgözlü ellere bırakmayın;

Düşünün, bu Romalıların hepsi ne,

Aç ve azgın kurtlar.

Kentten böylece

Dışarı çıkmak gözü kara bir iştir;

Çabuk gelen ölüm ve büyük ün—

Kesin yazgınız bu olacaktır.

Ama yiğitliğinizin

Sonuçta daha iyi iş gördüğünü varsayalım;

İspanya'da sizi karşılamaya

Hazır bir kent var mı şimdi?

Zavallı aklım boşuna soluk tüketebilir,

Ama bu çatışmanın sonucu

Düşmanlara hayat verecek,

Bütün Numansiya'ya ise ölüm.

Bu yiğit ve eşine az rastlanır eyleminize

Romalıların yalnızca alay edeceğini düşünün;

Üç bin kişi dayanabilir mi

Oradaki seksen bin kişinin saldırısına?

Bu surlar aşılsa bile,

Dövülüp yıkılsa, savunmasız kalsa bile,

Sonu yine çetin olacak,

Acınası bir öç, sonunda ölüm.

İyisi mi, payımıza düşen yazgıyı kabullenelim,

Göklerin iradesinin bize verdiğini;

İster hayatımızı kurtaracak bir esenlik olsun,

İster mezara çağrı.

Theogenes.

Kederinizi yatıştırın, gözyaşlarınızı silin,

Ey narin eşler, artık bilin ki

Acınızı öyle derinden hissediyoruz ki

Yüreğimizdeki sevgi taşmış durumda.

Derdiniz ister daha da artsın,

Ya da şefkatli sözlerimizle hafiflesin,

Ne yaşarken ne de ölürken sizi bırakacağız,

Son nefesimize dek size sadakatle hizmet edeceğiz.

Gerçekten de kentten çıkıp

Kesin bir ölümle yüzleşmeyi düşünmüştük, kaçmayı değil;

Üstelik bu ölüm değil, yaşayacak bir ün olacaktı,

Ölürken görkemli bir öç alacaktık.

Ama planımız hoşnutsuzluğunuzla karşılaştığına göre

Başka planları denemek de akılsızlık olur,

Ey sevgili oğullarımız, saygıdeğer eşlerimiz,

Bundan böyle hayatlarımızı birleştiriyoruz.

Tek bir şey gerekli: Düşman

Bizden zafer de ün de devşirememeli,

Aksine bu acımızda bize tanıklık edip

Adımızı ölümsüzleştirmeli.

Şimdi benimle el ele yürürseniz,

Şanınız binlerce yıl boyunca parlayacak,

Çünkü Numansiya'da hiçbir şey kalmayacak

Bu mağrur düşmanların ganimet edinebileceği.

Şimdi meydanın ortasında bir ateş yakın,

Alev dilleri göklere yükselsin,

Ve mallarımızı hiç çekinmeden içine atın,

En yoksulundan en değerlisine kadar.

Adlarınız için onurlu bir şey yapmanız gerektiğini

Kulak verip dinleyinceye dek

Bunun kolay, önemsiz bir iş olduğunu sanacaksınız,

Servetiniz alevlerde yutulduktan sonra.

Bu arada, bizi avı gibi yiyip bitiren açlığı

Bir tek saatliğine olsun dindirmek için,

Elimizdeki şu zavallı Romalıları[11]

Gecikmeden öldürüp parçalatın,

Sonra da kulübeden kuleye dağıtın,

Bugün, büyüğe küçüğe herkese.

Böylece şölenimiz ülkenin dört bir yanında yankılanacak,

Zalim, tuhaf ve gerekli bir şey!

Dostlarım, ne düşünüyorsunuz? Hepiniz kabul ediyor musunuz?

Corabino.

Bana gelince, ben de razıyım;

Öyleyse hep birlikte, hiç gecikmeden

Bu tuhaf ve haklı tasarıyı uygulayalım.

Theogenes.

Şimdi buyurduklarımı yerine getirince,

Niyetimin geri kalanını açıklayacağım.

Öyleyse herkesin istediğini yapmak için çıkalım,

Ve her şeyi yutup kül edecek ateşi yakalım.

Birinci Eş.

Bugün işe büyük bir istekle koyulacağız

Mücevherlerimizi ateşe atmak için;

Hayatlarımızı da size bırakacağız, dilediğiniz gibi kullanın,

Siz de ortak dileğimizi kabul ettiğiniz gibi.

Lyra.

Çabuk, hepimiz acele edelim! Haydi, haydi,

Hazinemizi, değerli giysilerimizi yakmaya;

Bunlar Romalıların eline geçse onları gerçekten zengin eder,

Açgözlü ellerini ağzına kadar doldururdu.

[Herkes çıkar; Morandro çıkarken Lyra'yı kolundan tutup alıkoyar.

Morandro.[12]

Lyra, neden böyle aceleyle kaçıyorsun?

Bırak şimdi tadını çıkarayım

Yüreğimin derinliklerinde saklayacağım bu mutluluğun;

Yaşadığım sürece, öldüğümde bile.

Gözlerim mest olmuş halde

Bir süre güzelliğinde dinlensin;

Çünkü bahtım, yüzüme gülmeyip

Tutkumu alaya çeviriyor.

Tatlı Lyra, sen benim düşümsün,

Hayalimde hep canlanan,

Öyle tatlı bir gök ezgisiyle dolusun ki

Acılarım bile mutluluk gibi geliyor.

Neden böylesin kederli, düşüncelere dalmış?

Ey gönlümün sevinci, hazinesi?

Lyra.

Kendi mutluluğumun

Ve seninkinin nasıl da hızla solup gittiğini düşünüyorum.

Kuşatma da, savaş da

Ona ölümcül darbeler indir;

Çünkü savaş bitmeden

Ben talihsiz hayatıma son vereceğim.

Morandro.

Ne diyorsun, aşkım?

Lyra.

Bu açlık beni öyle kemiriyor ki,

Gücümü, yaşam ışıltımı söndürüyor,

Hayatım da hızla tükeniyor.

Bu halde birinden mutluluk

Ve evlilik yatağı bekleyebilir misin?

Çok korkuyorum; bu bir düş değil,

Bir saat geçmeden ölmüş olacağım.

Dün erkek kardeşim öldü,

Açlığın acılarıyla tükenmiş halde;

Ardında kimsesiz kalan annem de

Yanı başında açlıktan öldü.

Şimdiye dek sağlığım ve hayatım

Onun acımasızlığına yenilmediyse,

Sebebi gençlik gücümün

Bu mücadelede üstün gelmesiydi.

Ama günlerdir

Bu bitkin mücadele sona erdi;

Artık gücüm kuvvetim kalmadı

Böyle bir düşmanla savaşmaya.

Morandro.

Lyra, kederli gözlerini sil,

Benim gözyaşlarım da kederle aksın

Koca nehirler gibi aksın,

Senin acınla, iç çekişlerinle kabarıp.

Azgın açlık

Seni ölümcül bir mücadelede sımsıkı yakalasa da,

İçimde tek bir yaşam kıvılcımı kaldıkça

Açlıktan ölmene izin vermeyeceğim.

Bir anda fırlayıp gideceğim,

Hendekten atlayıp surları aşacağım,

Ölüm'ün kendisini bile dehşete düşüreceğim,

Ta ki seni bırakana dek.

Romalıların elinden, gerekirse

Gücüm tükenmediyse,

Ekmeği kapıp alacağım

Ve onu kendi ellerimle senin ellerine koyacağım.

Ölümüne dövüşüp kolumla

Seni Ölüm'ün pençesinden kurtaracağım.

Çünkü seni böyle perişan görmek

Beni öldürüyor, sevgili hanımım.

Yemen için sana ekmek getireceğim,

Romalılar ne yaparsa yapsın,

Ellerim hâlâ güçlü ve çevikse,

Eskiden olduğu gibi.

Lyra.

Aklını yitirmiş gibi konuşuyorsun;

Ama Morandro, doğru olmaz

Tek bir lokma ekmek yemem

Senin başını korkunç bir tehlikeye sokarak.

Böyle bir ganimeti sen elde etsen bile,

Benim içime sinmez;

Daha iyi anlarsın

Bunun sana kayıp, bana kazanç olduğunu.

Tazeliğinle, çiçek açmış güzelliğinle

İlahi gençliğinin tadını çıkar;

Senin hayatın benimkinden daha değerli,

Kenti felaketten kurtarmak için.

Kolunla kılıcın daha iyi korur onu

Bu zor gününde,

Nazik, kederli bir genç kızın

Zayıf ve güçsüz kudretinden.

Benim hayatımı bir gün olsun

Uzatabilsen bile,

Açlık yine bildiğini okuyacak,

Bu mücadele de uzun sürmeyecek.

Morandro.

Lyra, bütün sözlerin boşuna;

Artık hiçbir şey yolumu kesemez;

Sarsılmaz iradem ve talihli yıldızım

Yolumu aydınlatıp önüme serecek.

Bu arada tanrılara dua et,

Cesurca giriştiğim işi şimdi kutsasınlar,

Sana kederini, bana da kederimi dindirecek

Layık bir ganimetle dönmemi sağlasınlar.

Lyra.

Ah, Morandro, canım, iyi yüreklim,

Gitme; korkuyorum,

Çünkü düşmanın kılıcını görüyorum,

Kanına bulanmış, kıpkırmızı.

Ah, Morandro, canımdan aziz,

Bu yolculuğu kederle başlatma;

Gidişin kötü olacaksa,

Mücadelenin sonu daha da kötü.

Şevkini kırıyorsam,

Gökte bunun tanığı var;

Yüreğim korkudan paramparça,

Kaybımdan korkuyorum, kazancımdan değil.

Ama sevgili dostum, madem öyle olması gerek,

Madem bu girişim gerçekleşecek,

Şu sevgi dolu kucaklaşmayı bir emanet bil,

Ruhum seninle gidecek.

Morandro.

Güzel Lyra, gökler korusun seni!

Bak, Leoncio yanıma geliyor.

Lyra.

Tehlikelerden uzak kal,

Umutların da ödülün olsun!

[Leoncio, dostu Morandro ile Lyra arasında olup bitenlerin hepsini dinlemiştir.

Leoncio.

Morandro, onun için böylesi korkunç bir fedakârlığa kalkışmak

Ve âşık yüreğinde korkaklığa yer olmadığını

Söylemekte haklısın.

Eşsiz yiğitliğinden ve cesaretinden

Daha da fazlasını umuyoruz; yine de korkarım ki

Kötü talih bu kez eli sıkı davranacak.

Lyra'nın anlattıklarını dinledim,

İçler acısı durumunu ve çaresizliğini öğrendim,

Hepimizin saygı duyduğu değere hiç yakışmayan bu hâlini.

Onu içinde bulunduğu darlıktan kurtarmak için

Onurunu ve gücünü ortaya koyacağına, gözü pekçe

Acımasız Roma mızraklarına karşı savaşacağına söz verdiğini duydum.

Böylesine acil bir durumda, sevgili dostum, senden dileğim

Yoldaşın olmama izin vermen; bu benim de hakkım,

Gücüm yettiğince sana yardım edeyim.

Morandro.

Yüreğimin yarısı! Ey sadık ve gerçek dostluk,

Savaşın zorluklarında kopmayan,

Hayatımızın en mutlu günlerinde de öyle kalan!

Leoncio, yaşadıkça hayatın tadını çıkar;

Kentte kal; çünkü kendi elimle

Taptaze gençliğini soldurmak istemem.

Tek başıma gitmeli, tek başıma dönmeliyim,

Sadakatin ve tutkulu sevginin kazandırabileceği

En değerli, en nadide ganimetle yüklü olarak.

Leoncio.

Öyleyse, Morandro, pekâlâ bilirsin ki

İyi günde de kötü günde de dileklerim

Seninkilerle eşit ölçüde el ele gider.

Öyleyse şunu anlayacaksın: Korkular ne denli büyük olursa olsun,

Ne Ölüm'ün kendisi ne de başka bir uğursuz güç

Beni senin talihinden ayrı tutabilir.

Seninle gitmeli, sonunda seninle dönmeliyim,

Göklerin iradesi

Seninkini korurken benim hayatımı kaybetmemi buyurmazsa.

Morandro.

Dostum, acı bana, kal, ne olur kal!

Şu tehlikeli, acılı girişimde

Talihsiz hayatım sona ererse,

Ölümcül mücadele bittiğinde

Gözyaşları içindeki, perişan annemi

Ve çok sevdiğim nişanlımı teselli edebilirsin.

Leoncio.

Dostum, ne acı bir şaka olur

Sen öldürülürsen benim

İçimin böyle sakin, böyle huzurlu kalacağını

Ve bu dayanılmaz acılarında teselli edebileceğimi düşünmek:

Kederli anneni ve gözyaşları içindeki gelinini.

Senin ölümünle benimki birbirine bağlı, besbelli

ne olursa olsun peşinden gitmeliyim;

Morandro, dostum, böyle olmalı, olacak,

hiçbir sözün beni yanından ayıramaz.

Morandro.

Gitmek zorundaysan, birlikte gidelim

kasvetli gecenin sessizliğinde

düşmana ansızın, şiddetle saldırırız.

Yanına hafif zırhından başka bir şey alma,

çünkü talih ve birleşen cesaret

savaşta en sağlam zırhtan daha çok iş görür.

Şu kararı da aklından çıkarma:

elini cesurca uzatıp ele geçirmek

bulabildiğin bütün erzakı.

Leoncio.

Öyleyse gidelim; emrindeyim.

[Çıkarlar.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…