Numansiya kitap kapağı

4. bölüm / 13

İkinci Sahne.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 13Şu an: İkinci Sahne.

İkinci Sahne.
Sur tacı takmış, elinde İspanya'yı simgeleyen hanedan armalarındaki kaleleri taşıyan bir genç kız girer ve şöyle der:

İspanya.

Ey yüce, uçsuz bucaksız, dingin ve görkemli Gökler,

Bereket veren kudretinle bu ülkemin

En seçkin bölgesini zenginlikle donattın,

Çevresindeki krallıklardan üstün kıldın;

Hüzünlü ağıtım yumuşak merhametini uyandırsın;

Mutsuzlara derin bir huzur bağışladığına göre,

Acılar içinde kıvranırken bana da lütfet,

Çünkü ben yalnız ve talihsiz İspanya'yım.

Senin koruman altında, güçlü bedenimin

En kızgın ateşlerde savrulduğunu bilmen yeter;

Ve yüreğimden geçerek Güneş'e serdin

Kaybolmuşların karanlık, ıssız ülkesini.

Binlerce zalim arasında servetimi paylaştırdın;

Fenikeliler, Yunanlar da sayısız kalabalıklarıyla

Ülkelerimi bölüştüler; çünkü sen böyle istedin,

Yoksa bu darbeyi hak etmişti kötülüğüm.

Yabancı ulusların

Uysal, ezik kölesi olarak hep mi kalacağım,

Özgürlüğü bir an olsun hiç görmeden,

Kendi bayraklarımın dalgalandığını hiç izleyemeden?

Yine de belki adil bir hükümdür bu,

Böylesine ağır bir yazgının altında ezilmem;

Çünkü en yiğit adamlarım, şanlı oğullarım

Yürekten düşman, yalnızca adlarıyla kardeş.

Ortak yarar uğruna asla birleşmezler,

Bu parlak ruhlar, bölünmüş bir ordu;

Ayrı durur, hatta birbirleriyle savaşırlar,

En çok güç ve birlik gerektiği zamanda;

Böylece ölümcül anlaşmazlıklarıyla davet ederler

Vahşi barbar ordularını; bunun bedeli ağır olur,

Onlar da hazinelerini açgözlü bir sevinçle yağmalar,

Zulümlerini hem onlara hem bana yağdırırlar.

Yalnız Numansiya, yalnız o

Canını kanıyla, ağır bir bedel ödeyerek satar;

Kılıcını çekip özgürce savurarak

Böylesine sevdiği Özgürlüğü savunur.

Ama artık onun soyu tükeniyor; vay bana!

Yazgının belirlediği o uğursuz saat çan çalıyor;

Canından ayrılacak, şanından değil;

Alevlerden tazelenerek doğan Zümrüdüanka gibi.

Şuradaki Romalılar, sayısız ama ürkek bir kalabalık,

Binbir yoldan fetihlerinin peşine düşüyor,

Kılıç kılıca, göğüs göğüse çarpışmaktan kaçınıyor

Sayısı az, gücü zayıf bu yiğit Numansiyalılarla.

Keşke planları kuma gömülse,

Bütün tasarıları çılgınca bir saçmalığa dönüşse,

Ve şu küçük yer, şu Numansiya

Özgür ve mutlu yazgısına yeniden kavuşsa!

Ama şimdi, ne yazık, düşman onu çepeçevre sarmış;

Zayıf surlarına karşı cephe almış silahlarla değil,

Derin bir zekâyla ve

Usta işi emek veren çalışkan ellerle,

Öyle ki toprağa derin bir hendek kazıp

Ova tepe demeden kentin çevresini kuşatmışlar—

Yalnızca nehrin aktığı tarafta

Bu tuhaf düzene karşı bir savunma var.

Böylece zavallı Numansiyalılar daracık yere hapsolmuş,

Sanki büyüyle oldukları yere kök salmışlar;

Kimse çıkamıyor, kimse içeri giremiyor;

Saldırılardan, alarmlardan korkmaları gerekmiyor;

Ama önlerine, arkalarına bakıp

Güçlü kollarına iş düşmediğini görünce,

Korkunç seslerle, öfkeli soluklarla

Haykırıyorlar: Savaş ya da ölüm!

Geniş Douro'nun yaladığı kıyı,

Akışı boyunca kenti suladığı için,

Uğursuz günlerinde yalnızca o

Tutsak Numansiyalılara biraz destek olabilir;

Büyük kuşatma makineleri ya da dev kuleleri

Akıntısına kurmadan önce, dilerim ki

Şanıyla ışıldayan cömert nehir,

Kuşatma altındaki kentime yardım edip onu kurtarsın.

Ey yumuşak huylu Douro,[5] kıvrıla kıvrıla akan suların

Göğsümü yıkar, ona tarifsiz bir hayat verir;

Yuvarlana yuvarlana akan sularının ışıldamasını,

Altın kumlarıyla parlayan güzel Tagus gibi olmasını;

Şen şakrak perilerin, neşeli bir topluluk halinde,

Eski çayırlardan ve korulardan hafif adımlarla sıçrayıp

Berrak sularına saygılarını sunmasını

Ve değerli lütuflarını sana cömertçe sunsunlar;

Öyleyse, yalvarırım, şu acıklı yakarışlarıma

Kulak ver de dertlerimi dindirmeye gel.

Hiçbir şey seni alıkoymasın,

Tatlı huzurundan bir süreliğine ayrılman gerekse bile;

Çünkü sen ve bütün suların ayağa kalkmalı

Bana şu Romalı düşmanlardan öç almamda yardım etmek için;

Yoksa her şey biter, bu iş umutsuzdur,

Bu Numansiya halkını yıkımdan kurtarmak.

Douro Nehri girer; yanında, kendisi gibi nehir kılığına girmiş birkaç oğlan vardır.
Bunlar, Douro'ya dökülen kollardır.

Douro.

Ey sevgili annem İspanya, yürek yakan çığlıkların

Nice saattir kulaklarımda çınlıyor;

Hemen ayağa kalkmadıysam,

Yardım etmeye gücüm yetmediğindendir.

O uğursuz gün, o keder günü,

O uğursuz, o kederli gün yaklaşmaya başladı;

Yıldızlar böyle buyurdu; korkarım ki

Bu korkunç yazgıyı değiştirecek hiçbir yol kalmadı.

Minuesa, Tera ve Orvion da,

Sularıyla benimkilerin hacmini artıran bu nehirler,

Göğsümün öylesine kabarıp taşmasına yol açtı

Ki kadim kıyılarımı aştım.

Ama hızlı akıntım onların büyüsünü bozamıyor;

Bir dereymişim gibi, gururları kabardı

Senin, ey İspanya, hiç aklına gelmemiş olanı yapmak için,

Akıntıma bentler ve kuleler diktiler.

Ama katı ve acımasız Yazgı'nın seyri

Son düşüşü boş yere getirir,

Senin çok sevdiğin şu Numansiya yurdunun

Acıklı ve olağanüstü öyküsünü sona erdiriyorsa,

Yine de kederini biraz olsun hafifletecek

Ki Unutuş'un kasvetli örtüsü asla

Görkemli işlerinin parlak güneşini karartacak,

Herkesin hayran kaldığı o ün, çağlar boyu sürecek.

Ama bugün zalim Romalılar dalgalandırsa da

Sancaklarını geniş, bereketli topraklarının üzerinde,—

Kimi yerde seni ezip geçseler, kimi yerde köle yerine koysalar,

Kibirli bir gururla, buyurgan bir el altında,—

Bir gün gelecek (Gök'ün Proteus'a öğrettiği

Derin bilgiyi doğru anlıyorsam),

Şu Romalılar yenilgiye uğrayacak

Şimdi tutsak ettikleri halkların elinden.

Uzaktan gelen halkları görüyorum;

Yumuşak bağrında yurt tutmaya gelecekler,

Romalılarla gönüllerince savaşıp

Onları iyice dizginledikten sonra.

Onlar, zafer yıldızıyla ışıldayan Gotlar olacak;

Ünlerini bütün dünyaya yaydıktan sonra

Bağrında savaşın yorgunluğunu atacak,

Sağlam güçlerine daha yüksek bir hayat katacaklar.

Gelecek yıllarda öfkeli Attila

Kanlı elleriyle uğradığın haksızlıkların öcünü alacak;

Roma ordularını yasaklı ilan edecek,

Onları sert buyruğuna boyun eğdirecek;

Ve Vatikan'a zorla girerek,[6]

Yiğit oğulların, başka ülkelerin oğullarıyla birlikte,

Kutsal geminin Dümencisi'ni

Aceleyle kaçmaya, karanlığa doğru yol almaya zorlayacak.

Bir gün gelecek; biri durup

İspanyol'un bıçağını Roma boynunun üzerinde salladığını görecek

Romalının boynunun üzerindeyken elini durduracak

Öldürmemesini buyuran komutanının emriyle.

İşte büyük Albano[7], İspanyol ordusuna

Çatışmadan çekilme buyruğunu veren odur;

Sayıca az, ama yüreği cesur,

Daha büyük bir kalabalıkla yiğitlikte boy ölçüşür.

Göklerin ve yerin gerçek Efendisi

Herkesçe öyle tanındığında,

O vakit yetkiyle donatılıp

Her ülkenin üzerinde Tanrı'nın vekili kılınan kişi,

Krallarına değerli bir unvan verecek;

Bu unvan, bağlılıklarına yaraşır ölçüde yüce olacak;

Hepsi Katolik adını taşıyacak,

Şanlı Gotların gerçek ardılları olarak.

Ama senin şerefini ve ülkenin huzurunu

Güçlü eliyle en iyi biçimde birleştiren,

İspanyol adını çok uzun süre dar bir yere hapsolmuşken

Herkesin onayıyla en üstün konuma çıkaran

Sağlam ve derin düşünceli bir akla sahip bir kral olacak

Aklı büyük işlere sağlam ve bilgece yönelmiş;

Adı, hükmettiği bütün dünyada yankılanacak,

İkinci Philip[8] olacak, ama hiçbirinden geri kalmayacak.

Onun talihli imparatorluk eli altında

Bir zamanlar çekişmelerle bölünmüş üç krallık

Yeniden tek bir tacın altında birleşecek;

Ortak esenlik ve senin mutluluğun için.

Ünlü ve görkemli Lusitanya sancağı,

Bir zamanlar akıp giden giysisinden koparılan

Güzel Kastilya’nın eteğine şimdi yeniden dikilecek,

Ve eski yerinde hak ettiği onuru bulacak.

Ey sevgili İspanya, yabancı ve yiğit uluslar

Sana karşı ne büyük korku ve kıskançlık besleyecek yabancı ve yiğit uluslar!

Kanları parlayan kılıcını lekeleyecek,

Üzerlerinde sancakların zaferle dalgalanacak!

Bırak, böyle umutlar dindirsin acı kederi,

Bu karanlık, bu yaslı saatte yüreğini ezen kederi;

Çünkü zalim Kader’in buyurduğu gerçekleşmeli,

Numansiya da sert hükme boyun eğmeli.

İspanya.

Ey ünlü Douro, sözlerin biraz olsun

Haksızlığa uğramış yüreğimin keskin acısını dindirdi;

Kâhin yüreğinde hile yok,

Bu yüzden sana güvenim tam.

Douro.

Ey İspanya, sana söylediklerime inanabilirsin,

Her ne kadar bu mutlu günler gecikebilirse de.

Nimflerim beni bekliyor; artık hoşça kal!

İspanya.

Gök, berrak sularını kutsasın, kabartsın!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…