Bölümler 13Şu an: Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.
- 1 Numansiya138 kelime
- 2 Kişiler.83 kelime
- 3 I. Perde. — 1. Sahne.2.110 kelime
- 4 İkinci Sahne.1.082 kelime
- 5 Iı. Perde. — Birinci Sahne.820 kelime
- 6 İkinci Sahne.2.540 kelime
- 7 Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.2.747 kelime
- 8 İkinci Sahne.530 kelime
- 9 Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.1.242 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 İkinci Sahne.566 kelime
- 11 Üçüncü Sahne.673 kelime
- 12 Dördüncü Sahne.1.533 kelime
- 13 Notlar.2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
DÖRDÜNCÜ PERDE.
Birinci Sahne.
Silah başına çağrısı gürültüyle duyulur; bu alarm üzerine Scipio, Jugurtha ve Gaius Marius sahneye girer.
Scipio.
Bu da ne? Komutanlarım, böyle bir vakitte
silah başına çağrısını kim yapıyor? Yoksa buldunuz mu
aklını yitirmiş, başıboş birkaç adam; kendi sonlarını
bu topraklarda arayan?
Yoksa bir isyan mı savaş alarmını
böylesine acil, sağır edici bir sesle çaldırdı?
Bu mağrur düşmanı öyle sıkı tutuyorum ki
doğrusu, dostumdan daha çok korkuyorum.
Quintus Fabius, kılıcı kınından çıkmış hâlde girer.
Quintus Fabius.
Sakin ol, tedbirli general, öfkene hâkim ol;
çünkü kılıcım bunun nedenini pek iyi biliyor;
bu olay sana nice iyi askere mal oldu,
hem de yiğitlikte öne çıkanlardan.
İki Numansiyalı, gurur ve gözü kara cüretle,
övgümü hak eden yiğitlik gösterileriyle,
geniş hendeği ve savaş surunu aşarak
ordugâhında acımasızca çarpıştı.
Önce muhafızlarımızı ve gözcülerimizi yarıp geçtiler,
bin mızrağın karşısına açıkça dikilmek için;
öyle korkunç bir öfkeyle vurdular ki
ordugâhımızın içine kadar kendilerine yol açtılar.
Öfkeyle Fabricius'un çadırına daldılar
ve öyle bir güçle, yiğitlikle savaştılar ki
bir anda altı sağlam, yiğit adamı
ölümcül kılıçlarıyla delik deşik ettiler.
Alevli yıldırım bile daha hızlı
yarıp geçmedi çarpılmış havayı;
ışıklı kuyruğuyla kayan göktaşı bile
güzel göğü daha çabuk aşmadı;
bu ikisi de güçlerine güvenerek öyle hızlı geçti
ordunun tam ortasından ve çıplak
sert toprağı, oluk oluk akan Roma kanıyla
ıslattı; parlayan kılıçları nerede ışıldasa kan aktı.
Cesur Fabricius göğsünden delik deşik yatıyordu;
Horatius'un başı beynine kadar yarıldı;
Olmida çatışmada sağ kolunu kaybetti
ve artık yaşama umudu pek az.
Yiğit Estatius bütün
çevikliğini ve gücünü sergiledi, ama boşuna;
çünkü Numansiyalıyla çarpışmaya koşarken
ölüme giden yolu daha hızlı katetti.
Yıldırım hızıyla, oradan oraya koşup
çadır çadır dolaştılar, sonunda
biraz peksimet bulup ganimet diye kaptılar.
Öfkeleri hâlâ dinmemişti; dönüp
biri kaçıp kurtuldu,
ötekini bin kılıç yere serdi.
Buradan, onları cesaretlendirenin açlık
olduğu ve cüretlerini görülmemiş ölçüde artırdığı sonucuna varıyorum.
Scipio.
Açlıktan bitkin düşmüş, her yandan kuşatılmışken
böylesine gözü pek ve savaşçı bir öfke gösteriyorlarsa,
Özgür kalsalardı, daha neler yapmazlardı,
Güçleri, tutkuları hâlâ eksiksizken?
Şimdi yenilmediniz, ama yenileceksiniz;
Çılgın öfkeniz elbet sönecek,
Bizim tedbirimizle ve ustalığımızla karşılaşınca;
En mağrur iradeyi bile ezmeye gücümüz yeter.
[Scipio adamlarıyla çıkar; hemen ardından kentte silah başına çağrısı duyulur. Morandro yaralı, kanlar içinde, sol kolunda küçük beyaz bir sepetle girer; sepette kan lekeli küçük bir parça peksimet vardır. Ve şöyle der:
Morandro.
Gelmez misin, Leoncio, söyle?
Dostum, ne geldi başına?
Benimle gelmiyorsan,
Sensiz nasıl kalayım?
Dostum, neredesin, söyle, nerede?
Ölüyor musun? Öldün mü? Ah, beni kedere boğmak için,
Beni asla, asla bırakmazdın;
Seni orada bırakan bendim!
Yitip gitmiş olabilir misin,
Bütün bedenin parçalanmış,
Bu ekmeğin bana nelere mal olduğunun
Acı kanıtları mı bunlar?
Seni ölülerin yanına yatıran
O ölümcül darbe
Neden benim başıma inmedi,
Canımı alıp kederimi bitirmedi?
Ama kader tanrıçaları acımasızca
Böylece ölmeme izin vermedi;
Bana daha büyük bir acı verdi,
Sana daha yüce bir iyilik bağışladı!
En sadık,
En gerçek dost olarak sonsuza dek anılacaksın;
Ruhumu sana göndereceğim,
Bu gözü kara çabamı bağışlaman için;
Çabuk olmalıyım, içimi kemiren korku
Ölümüme doğru çekiyor beni,
Canım Lyra'nın ayaklarına,
Ona bu acı ekmeği götürmeye;
Düşmandan alınmış ekmeği—
Alınmış mı? Bu çok daha değerli bir lokma,
Talihsizliğe terk edilmiş iki dostun
Öz kanlarıyla satın alınmış.
[Lyra yakılmak üzere götürdüğü
birkaç giysiyle girer ve şöyle der:
Lyra.
Gözlerim ne görüyor böyle?
Morandro.
Birazdan artık göremeyeceğin kişiyi;
Acılarım beni eziyor
Dayanamayacağım bir hızla.
Çarpışma bitti, Lyra,
Sana verdiğim sözü tuttum;
Ben yaşadığım sürece
Senin ölmene izin vermeyecektim.
Daha da iyisini söyleyebilirim:
Yakında göreceksin,
Yemekle gücün yerine gelecek,
Benim hayatım ise tükenecek.
Lyra.
Ne diyorsun, canım Morandro?
Morandro.
Lyra, açlığın dinecek
Kader acımasızca öfkelenip
Canımı alırken; burada öleceğim.
Ama oluk oluk akan kanım
Yediğiniz ekmeğe karıştı;
Sevgilim, biricik güzelim,
Sana ancak acı bir lokma sunacak.
İşte ekmek; onu koruyan
Tam seksen bin şeytan vardı;
Bu ekmek iki sadık dosta
Canlarına ve en çok değer verdikleri her şeye mal oldu.
Senin için böyle kan döken bu sevgiyi
Elbette bağrına bas, hanımım;
Seni böylesine seven ben öleceğim,
Leoncio da ölü yatıyor.
Arı, aydınlık sevgimi
Sevgi dolu ellerinle al;
Bu, paha biçilemez bir azık,
Sana en büyük mutluluğu verecek.
Sevinçte de kederde de
Sevgilin oldum, yemin ederim;
Al, al şimdi bedenimi,
Ruhumu nasıl aldıysan.
[Yere yığılıp ölür; Lyra onu
giysilerin kıvrımlarına sarar.
Lyra.
Ah Morandro, canım benim,
Nasılsın, ne hissediyorsun?
Çelik gibi gücün nasıl oldu da
Yitip gitti, tükendi?
Vah bana, doğru mu bu:
Eşim ölü yatıyor?
Ah, felaketin böylesi!
Talih hiç böyle bir acı görmedi!
Seni kim böyle yaptı, canım dostum?
Üstün meziyetlerle doluydun,
Son derece yiğit bir âşıktın,
Sonunda da talihsiz bir asker oldun?
Çarpışmaya atılmıştın,
Kocam benim, böylece
Ölümümü geciktirmek için
Canımı elimden aldın!
Ey kanla lekelenmiş ekmek,
Benim için seve seve dökülen,
Sana ekmek diyemem,
Kazandığım zehirden başka bir şey değil!
Seni ağzıma götüreceğim,
Beslenmek için değil,
İçim rahat etsin diye öpmek için,
Benim için akıp giden o değerli kanı!
[Bu sırada Lyra’nın erkek kardeşi olan bir genç girer; bitkin bir sesle konuşur.
Erkek kardeşi.
Lyra, kardeşim, içim yanıyor;
Babam göçüp gitmiş,
Annem de yapayalnız kalmış,
Şimdi benim gibi can veriyor!
Acımasız açlık onları yere serdi;
Kardeşim, sende ekmek var mı?
Ekmek, ne kadar da geç kaldın,
Artık tadına bakamıyorum!
Açlık boğazımı öyle daraltıyor ki
Ekmek bile olsa,
Onun yerine dupduru su olsaydı,
Bir damlasını bile içemezdim!
Al sen, sevgili kardeşim,
Aklım şaşacak hâlde,
Şimdi görüyorum ekmeği bol bol,
Oysa burada benim canım tükeniyor!
[Yere yığılıp ölür.
Lyra.
Canım kardeşim, sen de mi gittin?
Ne nefesi kalmış ne canı;
Kötülük bile bir ölçüde iyidir,
Tek başına geldiğinde.
Talih, neden böyle acı çektiriyorsun bana,
Bir kaybın ardından bir başkasıyla?
Neden beni bir anda
Hem öksüz hem dul bırakıyorsun?
Ey zalim Roma ordusu!
Kılıcın dört yanımı kuşattı,
Yerde iki cesetle çevreledi beni;
Kocam da kardeşim de gitti!
Canım kocam, sevgili kardeşim,
İkinizi de aynı ölçüde seveceğim;
Çünkü gökte ya da cehennemde
Çok yakında ikinizi de göreceğim!
Ölüm biçimimde bile
Sizden ayrılmaya gönlüm razı değil;
Hem kılıç hem açlık
Son nefesimi almalı.
Göğsümü uzatırım daha iyi
Hançerin ucuna, bu ekmeğe değil;
Çünkü korku içinde yaşayana
Ölüm kazançtır, en tatlı dinleniştir.
Korkak mıyım ben, olabilir mi?
Kolum, neden korkuyorsun?
Canım kocam, sevgili kardeşim,
Geliyorum, beni bekleyin!
[Bu sırada kaçan bir kadın girer; peşinde, onu öldürmek için kısa kılıcını çekmiş Numansiyalı bir asker vardır.
Kadın.
Ebedî Baba! Ey merhametli Jüpiter!
Bu korkunç anda beni koru!
Asker.
Ne kadar hızlı kaçarsan kaç,
Acımasız elimde öleceksin!
[Kadın çıkar; Lyra şöyle der:
Lyra.
Keskin kılıcını, güçlü savaşçı kolunu
Üzerimde dene, yiğit asker;
Canını seven kadın yaşasın,
Benimkini al; çünkü acıyla dolu!
Asker.
Senatonun katı emri olsa da
Hiçbir kadının sağ kalmaması,
Hangi gözü pek, cüretkâr el
Güzelliğini görünce geri durmaz?
Hanımefendi, ben öylelerinden değilim,
Seni öldürmek de istemem;
Benim yerime başka bir el, başka bir kılıç vursun,
Çünkü ben yalnızca sana tapmak için doğdum.
Lyra.
Bana gösterdiğin bu merhametin
Yiğit asker, yemin ederim ki
Gökler de buna mührünü basacaktır,
Benim gözümde en acımasız zulüm olduğunu!
Seni gerçek bir dost sayardım,
Eğer kararlı bir elle, korkusuzca
Dertlerle dolu kalbimi delip
Bu zavallı varlığıma son verseydin.
Madem şimdi merhametini göstereceksin,
İsteğime karşı ve kederimi artırarak,
O hâlde zavallı kocama da merhamet et,
Şimdi onu mezarına taşımama yardım et:
Yerde yatan, ömrü baharında canı alınmış
Kardeşimi de al;
Kocam, hayatımı kurtarmak için ölüme gitti,
Açlık da kardeşimi savaşın dışına taşıdı.
Asker.
Dilediğin her şeyi yapmaya hazırım,
yeter ki yolda bana anlat
sevgili eşini ve kardeşini neyin sürüklediğini
kaderin bu son sınırına.
Lyra.
Dostum, korkarım konuşacak gücüm yok.
Asker.
Bitkin misin? Acın bu kadar mı büyük?
Kardeşini sen taşı; yükü daha hafif;
eşini ben taşıyayım; o daha ağır gelir.
[İkisi, iki cesedi taşıyarak çıkar.
Bölüm etkileşimi
