Bölümler 13Şu an: İkinci Sahne.
- 1 Numansiya138 kelime
- 2 Kişiler.83 kelime
- 3 I. Perde. — 1. Sahne.2.110 kelime
- 4 İkinci Sahne.1.082 kelime
- 5 Iı. Perde. — Birinci Sahne.820 kelime
- 6 İkinci Sahne.2.540 kelime
- 7 Üçüncü Perde. — Birinci Sahne.2.747 kelime
- 8 İkinci Sahne.530 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Dördüncü Perde. — Birinci Sahne.1.242 kelime
- 10 İkinci Sahne.566 kelime
- 11 Üçüncü Sahne.673 kelime
- 12 Dördüncü Sahne.1.533 kelime
- 13 Notlar.2.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Sahne.
İki Numansiyalı.
Birinci.
Sevgili kardeşim, gözlerimizden
ruhlarımızın feryadı acı gözyaşlarıyla aksın;
Ölüm gelsin, ödül niyetine alıp götürsün
korku ve sefalet içindeki bahtsız ömrümüzü.
İkinci.
Az sonra kederimiz ve iç çekişlerimiz bitecek,
çünkü Ölüm silahlanmış, hazır bekliyor; şimdi görünüyor
hızlı kanatlarıyla hoş bir ganimet olarak götürmeye
Numansiya toprağında yaşayan ne varsa.
Alametlerin ne olduğunu apaçık görüyorum:
sevgili yurdumuz korkunç bir karanlığa gömülecek;
Romalı savaş beylerinin de
yıkımımıza hükmedip sonumuzu ilan etmesine gerek yok:
kendi halkımız, mezarda yaşayıp sürünmeyi
çok daha korkunç sayanlar,
günlerimizi sona erdirmemize hükmetti,
sert bir karar ama her türlü övgüye değer.
Meydanda şimdi
devasa, doymak bilmez, her şeyi yutan bir ateş yaktılar;
alevleri nadide servetlerimizle beslenip
öfkeyle göğün ta kendisine saldırıyor.
Kaygıyla hızlanıp koşa koşa
ya da acının yorduğu ürkek adımlarla
herkes kutsal bir kurban sunar gibi geliyor
ve değer verdiği bütün varlıkları ateşin alevlerine sunuyor.
Doğunun gül pembesi diyarlarından inci,
bin türlü kaba dönüştürülmüş altın,
parlak elmas ve yakut,
ince mor kumaşlar ve zengin brokarlarla birlikte,
alev alev yanan ateşe atılıyor,
gösterişli, azgın alevleri ziyafet çeksin diye;
oysa bu ganimetler Romalı birliklerin
göğüslerini doldurup ellerini zenginleştirebilirdi.
[Burada, kucaklarında giysiler taşıyan birkaç kişi girer,
bir kapıdan girip ötekinden çıkarlar.
Şu sefalete bakmak için dön!
Bak, her soydan halkımız kaynaşarak
acele adımlarla, hevesli yüzlerle koşuyor
çılgına dönmüş alevi beslemeye!
Ne yeşil çalı çırpıyla ne kuru otla,
ne de bunlar gibi değersiz bir yakıtla,
biriktirdikleri servetleriyle, uğursuz hazineleriyle,
yanarken onlara daha büyük haz veren şeylerle.
Birinci.
Böyle bir eylem kederimizi bitirecek olsaydı,
onu sabırla görüp katlanabilirdik,
ama ah! biliyorum, hüküm verilmiş:
Ey zalim karar, hepimiz öleceğiz;
düşmanın barbarca şiddeti
boynumuza zalimce pençesini geçirmeden önce,
celladımız kendimiz olmalıyız,
ihanet batağındaki Romalılar değil.
Düşün, buradaki her kadın, çocuk ve yaşlı
sert bir kararla derhâl ölüme mahkûm;
çünkü sonunda kasvetli açlık sancıları
canlarını alacak, daha da acı bir darbeyle.
Ama kardeşim, yaklaşan kadına bak;
bilirsin, bir zamanlar
onu ben sevmiştim; hem de öyle büyük bir sevgiyle,
şimdi başına gelen keder kadar.
[Bir kadın kucağında bir çocukla girer,
elinden tuttuğu öteki çocuk yakılacak giysileri taşır.
Anne.
Ah, bu hayat ne zor, ne korkunç,
ne büyük, ne kasvetli bir acı!
Oğul.
Anne, burada hiç kimse yok mu,
bunlar karşılığında bize ekmek verecek?
Anne.
Ne ekmek var ne de
yiyebileceğin başka bir şey, oğlum!
Oğul.
Öyleyse bittim ben,
açlık acısıyla öldürüyor beni;
Bir lokmacık ekmek ver,
anne, sonra başka bir şey istemem!
Anne.
Oğlum, sözlerin yüreğimi dağlıyor!
Oğul.
Anne, sen istemiyor musun peki?
Anne.
İstiyorum, ama nereden bulacağımı
bilmiyorum; oysa ekmek bulmak için çok uğraştım.
Oğul.
Anne, elbet satın alabilirsin,
alamazsan, ben gidip alayım.
Yine de korkumu yenmek için,
birine rastlarsam,
ona giysilerimin hepsini veririm
bir lokmacık ekmek karşılığında.
Anne (bebeğine).
Emiyor musun, zavallı yavrum?
Farkında değil misin, içimi kemiren bu kederle
kurumuş göğsümden
süt değil, yalnızca kan çekiyorsun?
Etimi al, parça parça;
belki seni doyurur.
Zayıf, bitkin kollarım
seni taşımaya yetmiyor!
Ey yüreğimin çocukları,
size yeniden can verebilir miyim,
öz etimle bile
güç bela besleyebiliyorken sizi?
Açlık, ısıran soluğunla
ömrümü nasıl da kısaltıyorsun!
Ey zalim, acımasız dert,
yalnızca beni öldürmek için gönderilmişsin!
Oğul.
Anneciğim, burada duramam;
geri dönelim, eve gidelim.
Yol aldıkça
açlığım artıyor sanki.
Anne.
İşte oğlum, ev burada olmalı;
az sonra buradan aşağıya atacağız
ateşin içine
seni ezen yükün hepsini!
[Çıkarlar.
Bölüm etkileşimi
