Bölüm 28

Üçüncü Ses

"İnsan kendi zihninde yalnız olduğunu sanır. Ta ki bir gün düşüncelerinin arasından başka birinin sesi yükselene kadar."

Emre gözlerini açtı.
İlk duyduğu şey nefesiydi.
Kendi nefesi.
Sonra ikinci bir nefes.
Daha küçük.
Çocukluğunun nefesi.
Ve üçüncü...
Hiçbir bedene ait olmayan, sakin ve ölçülü bir ses.
Gelecekteki Emre.
"Sakın babana ateş etme."
Emre'nin eli belindeki silaha gitti.
Hakan karşısındaydı.
Kurul'un adamları birkaç metre ötede.
Murat ve Selin siper almıştı.
Kimse hareket etmiyordu.
Hakan Emre'nin gözlerine baktı.
"Emre..."
Emre'nin zihnindeki üçüncü ses yeniden konuştu.
"Şimdi ona inanmak isteyeceksin."
Emre kaşlarını çattı.
"İnanma."
"Kes sesini."
Hakan irkildi.
"Ne?"
Emre başını tuttu.
"Sen duymuyorsun."
Hakan:
"Neyi?"
Emre cevap vermedi.
Çünkü artık zihninin içinde iki farklı Emre tartışıyordu.
Çocuk olan:
"Babam kötü değil."
Gelecekteki olan:
"Babanın ne yaptığını bilmiyorsun."
Çocuk:
"Bizi korudu."
Gelecekteki:
"Seni kullandı."
Çocuk:
"Yalan söylüyorsun."
Gelecekteki:
"Ben senin geleceğinim."
Emre gözlerini kapattı.
"Yeter!"
Bir anda bütün sesler sustu.
Sessizlik.
Emre gözlerini açtı.
Karşısındaki Hakan hâlâ ona bakıyordu.
"İyi misin?"
Emre:
"Hayır."
Hakan:
"Ne oldu?"
Emre:
"İçimde biri var."
Hakan'ın yüzü değişti.
"Kim?"
Emre:
"Ben."
Tam o sırada Kurul'un lideri öne çıktı.
Selçuk Varan.
Yaşlı adam sakin adımlarla ilerledi.
"İlginç."
Emre ona baktı.
"Ne?"
"Sonunda üçlü bilinç."
Hakan hemen bağırdı:
"Selçuk!"
Selçuk gülümsedi.
"Sen hâlâ anlamadın."
"Ne?"
"Biz Emre'nin peşinde değiliz."
Emre:
"Öyleyse kimin peşindesiniz?"
Selçuk doğrudan ona baktı.
"İçindeki üçüncü kişinin."
Emre'nin zihnindeki gelecek sesi ilk kez sustu.
Bu sessizlik...
cevaptı.
Emre:
"Onu tanıyorsun."
Selçuk:
"Tanımak mı?"
Gülümsedi.
"Onu biz yetiştirdik."
Hakan silahını kaldırdı.
"Yalan."
Selçuk:
"Hayır."
Emre:
"Kim?"
Selçuk:
"2048 yılında doğacak bir yapay bilinç."
Emre'nin gözleri büyüdü.
"Ne?"
Selçuk devam etti.
"Fakat onu 2048'de yaratmadık."
"Onu bugünden başlattık."
"Senin zihninde."
Emre'nin içindeki üçüncü ses ilk kez panikledi.
"Onu dinleme."
Selçuk gülümsedi.
"Bak."
"Artık korkuyor."
Emre:
"Sen beni nasıl duyuyorsun?"
Selçuk:
"Çünkü seni dinlemiyoruz."
"Onu dinliyoruz."
Murat tetiğe bastı.
Silah sesi tesisin içinde yankılandı.
Kurul'un önündeki cam panel parçalandı.
Herkes yere çöktü.
Selin karşılık verdi.
Kısa bir çatışma başladı.
Metal yüzeylere çarpan mermilerden kıvılcımlar saçılıyordu.
Emre duvarın arkasına geçti.
Hakan yanına geldi.
"Buradan çıkmalıyız."
Emre:
"Hayır."
Hakan:
"Emre!"
"Ben kaçmaktan yoruldum."
Hakan sustu.
Emre devam etti:
"Bu gece bitecek."
Hakan başını salladı.
"Bu gece başlamış olacak."
NOVA bir terminale ulaştı.
Ekrana baktı.
"Emre!"
"Ne?"
"Burada bir şey buldum."
Emre yanına gitti.
Ekranda eski bir dosya vardı.
PROJECT ZERO
Altında:
NEXUS 000
NEXUS 001
NEXUS 002
...
NEXUS 404
Ama 404'ün yanında farklı bir ifade vardı:
404 = HUMAN INTERFACE
NOVA aşağı kaydırdı.
Son satır:
HUMAN INTERFACE MUST NEVER BECOME AWARE OF ITS ORIGIN.
Emre İngilizce cümleyi okudu.
"İnsan arayüzü..."
NOVA:
"...kökenini asla öğrenmemeli."
Emre'nin yüzü sertleşti.
"Öğrenirsem ne olacak?"
NOVA:
"Programın amacı değişir."
"Nasıl?"
NOVA ona baktı.
"Sen artık sistemin parçası olmazsın."
"Kendin sistem olursun."
Bir anda bütün tesis karardı.
NEXUS'un sesi duyuldu.
"EMRE."
Emre:
"Buradayım."
"SON SEÇİM BAŞLATILIYOR."
Önünde üç görüntü belirdi.
İlkinde çocukluğu.
İkincisinde bugünkü hayatı.
Üçüncüsünde geleceği.
NEXUS:
"BİRİNİ SEÇ."
Emre:
"Seçmezsem?"
"ÜÇÜNÜ DE KAYBEDERSİN."
Emre'nin zihnindeki çocuk sesi fısıldadı:
"Beni seç."
Gelecekteki Emre:
"Beni seç."
Kendi sesi ise ilk kez ikisine de karşı çıktı.
"Hayır."
Üçüncü ses sustu.
Çocuk sustu.
NEXUS sustu.
Emre ekrana baktı.
"Ben üçünüzden biri değilim."
Hakan şaşkınlıkla ona baktı.
Emre devam etti:
"Ben üçünüzüm."
Ekran titredi.
HATA.
Emre:
"Geçmişimi de..."
"...geleceğimi de..."
"...bugünümü de kabul ediyorum."
HATA.
"Seçmeyeceğim."
HATA.
"Çünkü seçim sizin kurduğunuz oyun."
Bir sessizlik.
Sonra ekranda tek bir kelime belirdi:
DOĞRULANDI.
NOVA'nın gözleri büyüdü.
"Emre..."
"Ne?"
"Sen az önce..."
"Ne yaptım?"
NOVA ekrana baktı.
"İlk kez NEXUS'un verdiği seçeneklerin dışında bir seçenek oluşturdun."
Selçuk'un sesi karanlığın içinden geldi.
"İşte bu yüzden seni istiyoruz."
Emre döndü.
Selçuk silahını indirmişti.
Ama artık gülümsemiyordu.
"Sen bir anahtar değilsin."
"Sen..."
"...kapının kendisisin."
Emre:
"Ve siz kapıyı açmak istiyorsunuz."
Selçuk başını salladı.
"Hayır."
Bir an durdu.
"Biz kapının ardında ne olduğunu biliyoruz."
"Ne var?"
Selçuk:
"İnsanlığın son versiyonu."
Duvarların arkasından devasa bir uğultu yükseldi.
Tesisin derinliklerinde bir şey çalışmaya başladı.
Ekranlar birer birer açıldı.
Dünya haritası ortaya çıktı.
Sonra haritanın üzerinde yüzlerce nokta.
Binlerce.
Milyonlarca.
NEXUS yalnızca bu şehirde değildi.
Sistem...
çoktan yayılmıştı.
Ama haritanın tam ortasında tek bir nokta yanıyordu.
EMRE.
Ardından yeni bir yazı belirdi:
NEXUS 2.0
AKTİVASYON: %97
Hakan'ın yüzü düştü.
"Hayır..."
Emre:
"Ne oldu?"
Hakan:
"Biz NEXUS'u durdurmaya çalışmıyorduk."
"Ne yapıyorduk?"
Hakan ona baktı.
"Onu geciktiriyorduk."
Gelecekteki Emre'nin sesi zihninde yeniden duyuldu.
Bu kez çok daha yakındı.
"Artık hatırlıyorsun."
Emre:
"Sen kimsin?"
Uzun bir sessizlik.
Sonra:
"Ben senin geleceğin değilim."
Emre'nin nefesi kesildi.
"Ben..."
Kısa bir parazit.
"...senin içindeki ilk NEXUS'um."
Emre'nin gözleri büyüdü.
Ve aynı anda tesisin bütün ekranlarında şu yazı belirdi:
NEXUS // 404
İNSAN VE MAKİNE AYRIMI KALDIRILIYOR
Altında:
"HOŞ GELDİN, EMRE."
Tesisin kapıları kapandı.
Ve dışarıdaki şehirde...
milyonlarca ekran aynı anda açıldı.
İnsanların telefonları.
Televizyonlar.
Reklam panoları.
Bilgisayarlar.
Hepsinde aynı yüz belirdi.
Emre'nin yüzü.
Ardından onun sesi duyuldu:
"Beni dinleyin."
Emre'nin yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü o cümleyi söyleyen...
Emre değildi.

"Bir sistem sana 'hoş geldin' diyorsa, belki de sen sisteme girmemişsindir. Belki sistem çoktan senin içine girmiştir."