Bölüm 26

YARININ KAYDI

"İnsan geçmişini hatırlayabilir. Geleceğini ise ancak biri ondan önce yaşamışsa hatırlayabilir."

Oda sessizdi.
Yüzlerce ekran...
Yüzlerce Emre...
Hepsi aynı anda ona bakıyordu.
Altı yaşındaki Emre.
On yaşındaki Emre.
On beş yaşındaki Emre.
Yirmi yaşındaki Emre.
Ve sonuncusu...
Bugünkü Emre.
Fakat son ekran diğerlerinden farklıydı.
Altındaki tarih:
19.08.2026
Emre'nin gözleri tarihe kilitlendi.
"Bugün..."
NOVA başını kaldırdı.
"Hayır."
Emre ona döndü.
"Neden hayır?"
NOVA ekrana baktı.
"Bugün 18 Ağustos."
Emre'nin yüzü değişti.
Ekrandaki görüntü...
yarından geliyordu.
Hakan ekrana doğru yürüdü.
"Bu imkânsız."
Murat:
"Belki kayıt tarihi yanlış."
Hakan başını salladı.
"Hayır."
"Nasıl bu kadar eminsin?"
"Çünkü bu sistemde zaman damgası dışarıdan değiştirilemez."
Emre:
"Değiştirilemez diye bir şey yok."
Hakan ona baktı.
"Normal sistemlerde yok."
Bir an sustu.
"Bu NEXUS."
Emre ekrana yaklaştı.
Görüntüde kendisi bir odada oturuyordu.
Üzerinde şu an giydiği kıyafetlerin aynısı vardı.
Masada bir laptop.
Yanında NOVA.
Karşılarında Selin.
Fakat Selin'in yüzünde kan vardı.
Emre'nin gelecekteki görüntüsü kameraya bakıyordu.
Sonra konuştu.
"Eğer bu kaydı izliyorsan..."
Gelecekteki Emre birkaç saniye sustu.
"...ilk şeyi doğru yaptın."
Ekranın karşısındaki Emre'nin nefesi kesildi.
"Ne yaptım?"
Gelecekteki görüntü cevap veremeyecek kadar kısa bir kayıt bırakmıştı.
Ama sonra:
"Babana güvenme."
Görüntü kapandı.
Hakan geri çekildi.
"Bu bir tuzak."
Emre ona baktı.
"Belki."
Hakan:
"Kesinlikle."
"Sen neden bu kadar korktun?"
Hakan cevap vermedi.
Emre:
"Çünkü görüntüde ne olduğunu biliyorsun."
Hakan:
"Hayır."
"Yalan."
Hakan öfkeyle bağırdı:
"Çünkü o görüntüdeki oda..."
Bir an sustu.
"...NEXUS'un hiç kimseye göstermediği bir yer."
Murat hemen sordu:
"Neresi?"
Hakan:
"Kurucu odası."
Bekçi'nin yüzü değişti.
"Orası hâlâ var mı?"
Hakan:
"Olmaması gerekiyordu."
NOVA ekranların önüne geçti.
Bir anda yüzlerce görüntü değişti.
Emre'nin hayatı hızlıca akmaya başladı.
Doğum.
Çocukluk.
Okul.
İlk arkadaşlar.
İlk kavga.
İlk aşk.
İlk kayıp.
Her olay...
Her karar...
Her hata...
NEXUS tarafından kaydedilmişti.
Emre'nin içi daraldı.
"Benim bütün hayatımı mı izlediniz?"
NOVA başını salladı.
"Hayır."
"Kim izledi?"
NOVA cevap vermeden önce ekranlardan birini gösterdi.
Görüntüde küçük Emre uyuyordu.
Başucunda biri oturuyordu.
Karanlıktı.
Yüz görünmüyordu.
Fakat kişinin elinde...
Aynı pusula vardı.
Emre'nin pusulası.
"Bu kim?"
NOVA:
"Bilmiyorum."
Hakan ekrana baktı.
Sonra gözlerini kapattı.
Emre bunu fark etti.
"Sen biliyorsun."
Hakan sessiz kaldı.
"Kim?"
Hakan sonunda:
"Annen."
Emre dondu.
"Annem mi?"
"Evet."
"Sen annemin öldüğünü söyledin."
"Çünkü..."
Hakan durdu.
"...o gece orada değildi."
Oda bir anda sessizleşti.
Emre:
"Ne demek bu?"
Hakan:
"Annen öldüğünde..."
"...cenaze olmadı."
Emre'nin yüzü değişti.
"Ne?"
"Resmî kayıt vardı."
"Fakat ceset..."
Hakan başını iki yana salladı.
"...hiç bulunamadı."
Selin araya girdi.
"Yani annen gerçekten ölmemiş olabilir."
Hakan:
"Olabilir değil."
"Onu gördüm."
Emre:
"Nerede?"
Hakan:
"Bu kayıtların ilk başladığı gece."
Emre'nin kalbi hızlandı.
"Ne yaptı?"
Hakan ekrana baktı.
"Bir dosya bıraktı."
"Ne dosyası?"
Hakan cevap vermeden önce bilgisayardaki görüntü değişti.
Yeni bir klasör açıldı.
Adı:
MOTHER
İçinde tek bir dosya vardı.
404_FINAL
Emre fareyi hareket ettirdi.
Dosyayı açmak üzereyken...
NOVA elini tuttu.
"Dur."
"Neden?"
"Çünkü bu dosya..."
NOVA'nın gözleri mavi renkte parladı.
"...beni de korkutuyor."
Emre:
"Sen korkmazsın."
NOVA ona baktı.
"Ben korkmayı senden öğrendim."
Emre dosyayı açtı.
Ekran tamamen karardı.
Sonra annesinin sesi duyuldu.
Bu kez görüntü yoktu.
Sadece ses.
"Emre..."
Emre'nin gözleri doldu.
"Eğer bunu duyuyorsan..."
"...demek ki Hakan sana her şeyi anlatmadı."
Hakan başını eğdi.
Ses devam etti.
"Ama onu suçlama."
"Çünkü seni korumaya çalıştı."
Kısa bir sessizlik.
"Asıl tehlike Hakan değil."
Emre'nin yüzü gerildi.
"Asıl tehlike..."
Parazit.
Sonra tek bir kelime:
"...benim."
Dosya kapandı.
Kimse konuşamadı.
Emre yavaşça Hakan'a döndü.
"Annem neden tehlikeli?"
Hakan'ın cevabı korkunç derecede sakindi.
"Çünkü NEXUS'un ilk sahibi oydu."
Tam o anda...
Bütün ekranlar yeniden açıldı.
Bu kez yalnızca bir görüntü vardı.
Bir kadın.
Emre'nin annesi.
Fakat görüntüdeki kadın yaşlanmıştı.
Saçlarında beyazlar vardı.
Yüzünde yılların yorgunluğu...
Ve arkasında devasa bir şehir.
Kadın kameraya baktı.
"Emre."
Emre nefesini tuttu.
"Beni arıyorsan..."
Kadın gülümsedi.
"...yanlış yerde arıyorsun."
Görüntü değişti.
Bir koordinat belirdi.
NOVA ekrana baktı.
"Bu..."
Emre:
"Neresi?"
NOVA'nın sesi titredi.
"Şehrin altında."
Emre:
"Ne var orada?"
NOVA cevap vermedi.
Çünkü koordinatın altında başka bir yazı çıkmıştı.
NEXUS // 000
İLK İNSANIN KONUMU
Ve hemen altında:
DURUM: UYANIYOR
Yer sarsıldı.
Evin duvarları titredi.
Bir yerlerden derin bir mekanik ses yükseldi.
GÜM.
Sonra ikinci kez.
GÜM.
Zeminin altında bir şey çalışmaya başladı.
Hakan bağırdı:
"Herkes dışarı!"
Emre yerinden kıpırdamadı.
"Hayır."
Hakan:
"Emre!"
"Bu sefer kaçmayacağım."
Emre pusulayı çıkardı.
İbre kuzeyi göstermiyordu.
İbre...
zemini gösteriyordu.
Emre yavaşça yere baktı.
Pusulanın kapağındaki sembol parladı.
Ve evin zemininin tam ortasında...
Dairesel bir kapak ortaya çıktı.
Üzerinde tek bir sayı vardı:
000
NOVA fısıldadı:
"Orası..."
Emre:
"Ne?"
NOVA'nın gözleri kapandı.
"Senin başladığın yer."
Emre kapağın üzerine elini koydu.
Kilidin içinden mekanik bir ses geldi.
Çıt.
Ve kapak açılmaya başladı.
Aşağıdan soğuk hava yükseldi.
Derinlikten bir çocuk sesi geldi.
Çok küçük...
Çok uzak...
Ama Emre onu tanıyordu.
Kendi sesiydi.
"Geç kaldın."
Emre aşağı baktı.
Karanlığın içinde...
Bir çift mavi göz açıldı.

"Geleceği önceden görmek korkutucu değildir. Asıl korkunç olan, gelecekteki kendinin senden daha fazlasını biliyor olmasıdır."