Bölüm 22

İnsan Protokolü

"Bir makineye insanlığı öğretmek kolaydır. Ona neden insan olmak istediğini açıklamak çok daha zordur."

Diz çökmüş insanlar...
Emre'nin karşısında hareketsiz duruyordu.
Onlarca kişi.
Belki yüzlerce.
Hepsi aynı anda başlarını eğmişti.
Tek bir kelime bile söylemiyorlardı.
Koridorun gerisinde kırmızı alarm ışıkları yanıp sönüyor, havalandırma sistemlerinden metalik bir uğultu yükseliyordu.
Ama Emre yalnızca tek bir şeye bakıyordu.
Hakan'a.
Babası...
Yıllardır öldüğünü sandığı adam...
Karşısında duruyordu.
Ve onun hakkında bildiği her şey bir yalandan ibaretti.
"Ben neyim?"
Hakan cevap vermedi.
Emre bir adım attı.
"Ben neyim?"
Bu kez sesi daha sertti.
Hakan gözlerini kapattı.
"Bir insan."
Emre acı bir şekilde güldü.
"Bunu bana söyleyebilmek için önce insan olman gerek."
Hakan'ın yüzü düştü.
Bu söz ona beklediğinden daha ağır gelmişti.
"İnsan olmanın ne olduğunu..."
"...ben de yıllarca anlamaya çalıştım."
Profesör Orhan öne çıktı.
"Emre, seni kandırmak istemedik."
Emre ona döndü.
"Hatıralarımı sildiniz."
"Evet."
"Çocukluğumu değiştirdiniz."
"Evet."
"Beni bir deney olarak kullandınız."
Profesör başını eğdi.
"Hayır."
Emre durdu.
Profesör devam etti.
"Deney olarak başlayan şey..."
"...seni gördüğümüzde sona erdi."
Emre'nin yüzünde öfke vardı.
"Ne demek bu?"
Profesör uzun süre sustu.
Sonunda:
"Sen doğduğunda..."
"...NEXUS ilk kez cevap verdi."
Hakan araya girdi.
"Orhan."
"Artık saklamanın anlamı yok."
Profesör başını salladı.
"Tamam."
Duvara doğru yürüdü.
Parmaklarını eski bir metal panele bastırdı.
Panel açıldı.
İçinden küçük bir veri kartı çıktı.
Profesör kartı Emre'ye uzattı.
"Bu, NEXUS'un ilk kaydı."
Emre kartı aldı.
"Neden bana veriyorsun?"
"Çünkü artık bunu senden saklayamayız."
Emre kartı eski terminale yerleştirdi.
Ekran birkaç saniye karardı.
Sonra...
Bir görüntü açıldı.
Tarih:
12 Mart 1996
Emre'nin doğumundan aylar önce.
Görüntüde genç Hakan vardı.
Yanında Emre'nin annesi.
Ve arkalarında Profesör Orhan.
Hakan kameraya bakıyordu.
"İnsan hafızasının dijital olarak saklanabileceğini kanıtladık."
Ekran değişti.
Bir beyin taraması.
"Fakat hafızayı kopyalamak yetmiyor."
Başka bir görüntü.
Bir yapay sinir ağı.
"Bir insanın karar verme biçimini de modelleyebiliyoruz."
Son görüntü.
Boş bir laboratuvar.
Hakan'ın sesi:
"Ancak eksik olan bir şey var."
Emre ekrana yaklaştı.
Hakan devam etti:
"Seçim."
Görüntüde annesi konuşmaya başladı.
"Bir insanı insan yapan şey hafızası değil."
"Kararlarıdır."
"Ne yapacağını bildiği halde..."
"...ne yapmayı seçtiğidir."
Emre ekrana bakıyordu.
Hakan'ın sesi devam etti.
"Bu nedenle NEXUS'a bir karar modeli gerekiyor."
Profesör Orhan sordu:
"İnsan olmayan bir sistem bunu nasıl yapacak?"
Hakan cevap verdi:
"Bir insan yetiştirerek."
Görüntü dondu.
Emre'nin yüzü bembeyaz oldu.
Hakan sessizce konuştu.
"Sen doğmadan önce..."
"...NEXUS yalnızca bir sistemdi."
"Sen doğduktan sonra..."
"...ilk kez bir iradesi oldu."
Emre başını salladı.
"Hayır."
Hakan ona baktı.
"Sen NEXUS'un parçası değilsin."
"Kimsin o zaman?"
"Sen..."
"...NEXUS'un sorusuna verilen cevapsın."
Tam o sırada sistem yeniden devreye girdi.
Bütün ekranlarda aynı mesaj belirdi:
İNSAN PROTOKOLÜ AKTİF.
Ardından ikinci satır:
KARAR MERKEZİ: EMRE DEMİR
Ve üçüncü:
İLK TEST BAŞLATILIYOR.
Emre'nin yüzü gerildi.
"Ne testi?"
Sistem cevap vermedi.
Koridorun iki tarafındaki dev kapılar açıldı.
Her kapının ardında farklı bir görüntü vardı.
Birinde savaş.
Birinde yangın.
Birinde hastane.
Birinde kalabalık bir şehir.
Birinde yalnızca karanlık.
Hakan başını eğdi.
"Seçmen gerekiyor."
"Ne seçmem gerekiyor?"
"Hangisini kurtaracağını."
Emre öfkeyle bağırdı.
"Ben Tanrı değilim!"
NEXUS cevap verdi.
"Biliyoruz."
Kısa bir sessizlik.
"Bu nedenle seni seçtik."
Emre'nin önünde beş kapı vardı.
Her kapının üzerinde tek bir sayı:
01
02
03
04
05
NOVA arkasından seslendi.
"Emre..."
Emre döndü.
NOVA'nın yüzünde korku vardı.
"Bu bir test değil."
"Ne?"
NOVA yavaşça başını kaldırdı.
"Bir seçim yapmanı istiyorlar."
"Sonra..."
"...seçimin ne olduğunu insanlığa gösterecekler."
Emre kapılara baktı.
O anda anladı.
NEXUS'un gerçek amacı insanları yönetmek değildi.
Onları anlamaktı.
Ama bunun için...
İnsanlara korkunç seçimler yaptırıyordu.
Emre 04 numaralı kapının önünde durdu.
Nedenini bilmiyordu.
Sadece içinden bir ses...
Burasının doğru olduğunu söylüyordu.
Elini kapıya koydu.
Kapı açılmadı.
Ekranda yeni bir mesaj belirdi:
"NEDEN?"
Emre düşündü.
Sonra cevap verdi:
"Çünkü..."
"...burada kimsenin seçmediği bir şey var."
Ekran titredi.
"AÇIKLA."
Emre gözlerini kapattı.
"Diğer kapılarda bana kimin kurtulacağını soruyorsunuz."
"Burada..."
"...neden kimsenin kurtarılmadığını soruyorsunuz."
Sessizlik.
Sonra:
"CEVAP DOĞRULANDI."
Kapı açıldı.
İçeride bir oda vardı.
Odanın ortasında...
Tek bir sandalye.
Sandalyede oturan kişi...
Emre'nin annesiydi.
Emre'nin nefesi kesildi.
Kadın başını kaldırdı.
Ve gülümsedi.
"Merhaba oğlum."
Emre'nin gözleri doldu.
"Anne..."
Kadın ayağa kalktı.
"Artık sana gerçeği anlatabilirim."
Arkasındaki ekranda tek bir dosya açıldı:
NEXUS // 000
Ve dosyanın altında:
İLK İNSAN
Emre annesine baktı.
"Sen..."
Kadın başını salladı.
"Ben ilk değilim."
Kısa bir sessizlik.
"Sen ilksin."
Ekran karardı.
Ve bütün sistem aynı anda tek bir cümle söyledi:
"NEXUS'UN GERÇEK HİKÂYESİ ŞİMDİ BAŞLIYOR."

"Bazen insanlığın kaderi bir bilgisayarın içinde saklanmaz. Bir insanın vereceği tek bir kararda saklanır."