Müstakbel Komşum kitap kapağı

8. bölüm / 14

8.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 8.Bölüm

Mesaimiz bitince, Duygu’yla birlikte hastaneden çıkıp yürümeye başladık.
Evleri bizim eve oldukça yakındı, bu yüzden sohbet eşliğinde kısa bir yürüyüştü.

“Benim gelmem sorun olmaz, değil mi?” diye sordum çekinerek.

Duygu gülümseyerek cevap verdi:
“Merak etme, Yusuf’a haber verdim. Her şey yolunda.”

Rahatlamıştım. Kapıdan içeri girdik. Salonun kapısından baktığımda, Yusuf abiyi gördüm. Duygu bizi önceden tanıştırmıştı, iyi biriydi.
Beni görmesi ile gülümsemişti.
"Oo Selin Hanım, hoş geldiniz. Gelir miydiniz buralara?"
"Bir uğrayalım dedim bari"
" Öyle mi? Yusuf abiyi unuttun hemen."
" Unutmak mı? Asla!"
" O zaman niye uğramıyorsun hayırsız?"
Duygu aramızdaki bu tatlı atışmaya gülerek karıştı:
“Yusuf, rahat bırak kızı."
Yusuf abi, hemen hazır ola geçti.
" Tamamdır karıcığım" diyerek bizi güldürmüştü.
"Ee senin arkadaşın nerede Yusuf?"
"Lavaboya gitti, gelir şimdi."
demesi ile içeri biri geldi.
" Ha iyi insan lafının üzerine gelirmiş"
demesi ile başımı o yöne çevirdim ki karşımda o duruyordu.
Her zamanki gibi ciddi ve soğuktu.
Yusuf abi hemen araya girdi:
“Eren, bu da karım Duygu ve doktor arkadaşı Selin.”
Duygu hafifçe kaşlarını kaldırdı, biraz şaşırmış:
“Tanıdık geliyorsunuz...” dedi, gözleri Eren’e kayarken.
"Ah tanıdım, siz bugün gelen polissiniz."
Eren, Duygu’nun sözlerine hafifçe başını sallayıp onayladı.
Yusuf, hafif tebessümle Selin’e döndü:
“Sen de tanıyor musun onu?”
Ben biraz çekingen, sesimi kısarak cevap verdim:
“Evet... maalesef.”
Eren bu sözleri duydu ama tepki göstermedi, sessiz kaldı.

Duygu ortamı yumuşatmak için araya girdi:
“Hadi, akşam yemeğine geçelim artık.”
Mutfağa geçince, Duygu hemen tezgahın başına geçti.
“Yemekler hazır ama biraz ısıtmamız gerek,” dedi gülümseyerek.
Ben de hemen yardım etmek için öne atıldım:
“Ne yapmamı istersin?”
Duygu, "Sen tabakları götür, ben ısıtırım" demesi ile tabakları aldım.
Yusuf ve Eren masaya karşılıklı oturmuşlardı, bekliyorlardı. Ellerimde tabaklarla yanlarına geldim ve sırayla yerleştirdim sofraya.
En son Eren'in önüne koyup mutfağa geri gidecektim ki ayağımın halının kenarına takılması ile hafif tökezledim. Düşecek gibi olmam ile Eren'in elini kolumda hissettim. Tam düşecekken tutmuştu beni.
Eren’in eli koluma dokunduğunda içimde beklenmedik bir sıcaklık yayıldı. Gözlerim ona doğru çevrildi, ama o yine her zamanki soğuk ve ciddi ifadesini koruyordu.
“Dikkat et,” dedi sakin bir sesle, beni sıkıca tutup destek olurken.
Kolumu hala tutuyordu ki kolumu çekmem ile temasımız son buldu.
Ona bakmadan hızlıca mutfağa gittim. Duygu'ya
"Başka yapılacak bir şey var mı?" diye sordum.
" Yok canım, geliyorum şimdi ben de."
diyerek elindeki tencereyi içeri götürdü. Yusuf abi ayağa kalktı ve çorbaları servis ederken Duygu, Yusuf abinin yanına oturdu. Bana kalan yer de onun yanı olmuştu.
İstemeyerek de olsa yanına oturdum.
Çorbalar dağıtılmıştı. Tavuk suyu çorbası yapmıştı Duygu.
Tavuk suyu çorbayı görünce içim ısındı, en sevdiğim çorbaydı bu. Hafifçe gülümsedim.
Hepimiz kaşıklarımızı çorbanın buharına daldırdık.
Herkes sessizce çorbayı kaşıklarken
Yusuf abinin bana soru yöneltmesi ile sessizlik bozuldu.
"Hastane nasıldı, Selin?"
"İyi aynı, yoğundu."
Duygu da araya girdi.
" Baya yoğundu hayatım. Öğlene doğru baya hasta geldi."
"Bir tane kadın geldi. Her yeri mosmordu. Onu öyle görünce bütün kemiklerim sızladı adeta."
"Selin ile hızlıca ameliyata girdik. Neyse ki ameliyat başarılı geçti."
Yusuf abi dikkatlice Duygu'yu dinledi ve sözü bitince konuştu.
" Şimdi durumu nasıl?"
" Selin daha iyi bilir, o ilgilendi."
Bana yöneltilen bakışlar ile konuştum.
" Daha iyi durumu."
"Ameliyat başarılı geçti ama kadının durumu pek iyi değildi, korkuyordu."
Yusuf merakla sordu.
"Neyden korkuyordu?"
"Kocasından" dememle Yusuf abinin yüzü gerilmişti, sinirlendiği belli oluyordu ama sakin kalmaya çalışıyordu.
"Polislere olmaz dememe rağmen habersizce sorgulamaları da onu korkuttu."
Yusuf abinin kaşları hafifçe çatılmıştı.
“Polisler… Habersizce mi?” diye sordu, sesi biraz sertleşmişti.

Başımı hafifçe salladım.
"Hastanın konuşmaya hazır olmadığını söyledim ama beni umursamamışlar. Doktor olarak beni ciddiye almadılar herhalde."
Eren daha fazla sessiz kalamadı, konuşmaya dahil oldu.
"Onların da işi o."
Demesi ile bakışlarım direkt ona yönlendirdim.
" Hasta bir kadını zorla konuşturmak mı?"
"Hayır, durum hakkında bilgi almak."
"Doktoru hastanın iyi olmadığını söylemesine rağmen sorgulamaları doğru mu sence?"
" Ya hasta sorgulanırken kötü olsaydı bundan kim sorumlu olacaktı?"
" Olay açığa çıkarılmazsa daha kötü bir durum oluşabilirdi."
"Durum zaten yeterince açık değil miydi?"
Ortam gerginleşmişti, ikimiz de gözlerimizi ayırmadan birbirimize bakıyorduk. Yusuf abinin sesi ile atışmalarımıza ara vermiş, başka konulara geçmişlerdi.
Ben ise hala sinirli olduğum için sessizce yemeğime odaklanmıştım ve nefes alış verişlerimi düzenlemeye çalışıyordum.

Yemek yavaş yavaş sona ererken Yusuf ve Duygu sofrayı toparlamak için kalktılar.
“Biz toparlayalım, siz oturun,” dedi Duygu nazikçe.
Ama ben hemen itiraz ettim:
"Ben toparlarım lütfen oturun"
Duygu ısrar etse de izin vermedim. Sonuçta ben yabancı değildim, onlar yemekleri hazırladı gerisi bendeydi.
Birkaç tabağı aldım, mutfağa gittim.
Eren de benim arkamdan geldi, masada geri kalanları getirdi sırayla.
O getiriyor ben de bulaşık makinesine yerleştiriyordum.
Ama ona ne bakıyor ne de konuşuyordum, sadece işe odaklıydım.
İşlerin bitmesi ile tam mutfaktan çıkacaktım ki Eren önümde belirdi.
"Napıyorsun?"
diyerek sağa doğru geçmeye çalıştım ama izin vermedi.
"Çekilir misin Eren?"
Eren adeta bir duvar gibi önümde duruyordu. Kas yığını bir duvar...
Ve bu duvar konuşuyordu.
" Çekilmem.Konuşabilir miyiz?"
"Konuşamayız " diyerek yine geçmeye çalıştım ama başarısız oldum.
Başımı yukarı kaldırarak gözlerine baktım, o zaten bana bakıyordu.
Hiçbir şey demeden konuşmasını bekledim. O da lafı uzatmadan konuya girdi.
"Özür dilerim"
Özür dilemesini beklemiyordum, şaşırmıştım.
"Özür mü diliyorsun?"
Evet anlamında başını salladı.
"Neden?"
"İşi bir an önce halledip adamı bulmak istiyordum. O yüzden aceleci davrandım."
" Seni doktor olarak ciddi almadığımdan değildi."
Böyle güzel konuşmasını beklemiyordum, alındığım noktayı doğru anlamıştı. Onun bu sözleri ile ben de kendimdeki hataları görmüştüm.
"Ben de özür dilerim."
" Duygusal davrandım, farkındayım. Sadece... onun güvende hissetmesini istedim."
"O şerefsizin ona yaptıklarından sonra..."
İstemsizce gözlerim dolmuştu, ağlamamak için kendimi zor tutmuştum ki bir damla gözyaşım akmakta ısrarcı olmuştu.
Eren gözyaşımı silmek için nazikçe elini uzattı ama ben hafifçe geri çekildim.
Derin bir nefes alıp, kendime güç verdim. Gözlerimi açtığımda Eren hâlâ bana bakıyordu.
“İçeri geçelim mi artık?” diyerek salona doğru yürüdüm.
Eren bir an duraksadı, sonra başını salladı ve arkamdan sessizce geldi.
O an aramızdaki soğuk mesafe biraz daha azalmıştı ama ikimiz de bunu kelimelere dökmekten çekiniyorduk.
Salonun kapısından içeri girdiğimizde, ortamın sıcaklığı biraz daha hissedilir olmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…