Müstakbel Komşum kitap kapağı

7. bölüm / 14

7.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 7.Bölüm

Uzun bir haftanın sonuna gelmiştik. Bu hafta bana yazılan nöbetin son günüydü. Normal çalışma düzenime geri dönecektim.
Bugün düne kıyasla yoğun değildi.
Tam biraz nefes alabileceğimi düşünürken acil kapıları hızla açıldı. Sedye üzerinde, yüzü morluklarla kaplı, sol kaşı şişmiş, dudak kenarı kanlı bir kadın getiriliyordu. Yanında koşuşturan sağlık personeli durumu anlatıyordu:
“Sol kaburga kırığı ve baş travması şüphesi var. Nabız hızlı, tansiyon düşük.”

Hemen eldivenlerimi takıp yanına koştum.
“Kan basıncını takipte tutun, damar yolu açın!
Acil müdahaleler başladı. Kadının durumu ciddiydi.
“Ameliyathaneyi hazırlayın,” dedim. “Cerrahi müdahale gerekli olabilir.”

Uzun bir müdahaleden sonra ameliyat başarılı geçmişti. Kadını odaya sevk etmişlerdi. Ameliyat iyi geçmişti ama hastanın dinlenmesi gerekliydi.
Hastaya bakmak için odasına gittim. Odasına girdim ona doğru ilerledim. Daldığı yerden korkuyla çıktı, tedirgin bir havası vardı.
"Korkutmak istememiştim, özür dilerim. Ben doktorunuz Selin, kontrole gelmiştim. Nasılsınız, ağrınız var mı?"
Kadın gözlerini bana dikti, tereddütle cevap verdi.
"Biraz ağrım var ama dayanabilirim."
“Hemen size hafif bir ağrı kesici vereceğim. Böylece biraz rahatlamış olursunuz.”

Serumunu kontrol etmek için yanında yürüdüm.
“Serumunuzun akışı düzgün görünüyor, sorun yok. Ama yine de dikkatle takip edeceğiz.”

Kadın hafifçe başını salladı, biraz rahatlamış gibiydi.
"Birkaç saat sonra yine kontrole gelirim. İyice dinlenin. Geçmiş olsun."
diyerek kapıya doğru yöneldim ki kadın zar zor bir şeyler söyledi.
" Affedersiniz?"
demesi ile ona doğru döndüm.
"Bir sıkıntı mı var? Ağrınız mı oldu?"
"Beni ziyarete geldi mi?"
"Kim ?"
"Kocam."
Kadının sesi titriyordu.
"Merak etmeyin, gelmedi." demem ile biraz rahatlamış gibiydi.
"Burada güvendesiniz, bir sorun olursa söylemekten çekinmeyin."
"Teşekkür ederim doktor hanım"
"Geçmiş olsun"
diyerek odadan çıktım. Kapıdan çıkarken, içimde bir ağırlık hissettim. Kapıdan çıkıp koridora adım attım.
Orada, köşede Eren ve yanında birkaç polis duruyordu.
Eren, yanındaki sekretere dönüp sertçe sordu:
“Zeynep Yılmaz hangi odada kalıyor?”
Sekreter hızlıca cevap verdi:
“312 numaralı oda, doktor Selin bakıyor.”
Bu konuşmayı biraz uzaktan duydum ve hemen yanlarına yaklaştım. Eren'in bakışları bana dönmüştü.
“Ameliyattan yeni çıktı, şu an uygun değil”
Eren gözlerini kaçırmadan devam etti:
“Ameliyat üzerinden zaman geçti, ifade almamız şart.”
“Hasta iyi durumda değil. Yarın gelseniz daha iyi olur."
"Selin ifadesini almalıyız, işimizi zorlaştırma."
"Siz de benim işimi zorlaştırmayın, benim işim de hastamın sağlığını düşünmek."
"Uzun sürmeyecek."
Aramızdaki gerginlik büyürken, polisler de sessizce bekliyordu.

Eren biraz duraksadı, sonra ağır ağır konuştu:
“Uzun sürmeyecek, sadece birkaç soru.”
Ben ise kararlılıkla:
“Hayır, hasta hazır değil.”
Göz göze geldik, aramızdaki sessizlik biraz daha derinleşti. Bir süre sonra bakışmamız onun sessizce gitmesi ile bitmişti.
Gitmeleri ile rahatlamış, derin bir nefes almıştım. Yeni gelen hastalar ile ilgilenmeye koyulmuştum.
Biri geliyordu biri gidiyordu ama yoğunluk bitmek bilmiyordu.
Yoğunluğun arasında sonunda vakit bulup kadının odasına ilerledim.
Kapıdan sessizce bir polis memurunun çıktığını gördüm. Göz göze gelince hafifçe başını salladı ve hızlıca uzaklaştı.

Merak ve endişeyle içeri girdim. Kadın yatakta oturuyordu, yüzünde hala o korku ve yorgunluk vardı.
" Merhaba, nasıl oldunuz ağrınız ne durumda?"
"Daha iyiyim, teşekkür ederim."
Gerekli kontrolleri yaptım.
"Polis sorgulama için mi geldi?"
"Evet. Birden girmesi ile korktum ama kısa sürdü."
Benim izin vermeme rağmen girmişlerdi. Hastanın kontrollerini yaptıktan sonra odadan çıktım. Sinirlenmiştim olanlara.
Kendi kendime söylenmeye başladım.
" Doktor olarak ciddiye alınmıyorum öyle mi,inanılmaz!"
"Zaten kimim ki ben? Onca sene boşa okudum sonuçta. Sözlerimin hiç mi anlamı yok. Arkamdan iş çevirmek de nedir?"
Kendi kendime konuşmaya o kadar dalmışım ki Duygu'nun bana dokunması ile irkildim.
" Yine kime kızdın da kendi kendine konuşuyorsun?"
" Yok bir şey ya, öyle sinirim bozuldu."
"Yoruldum biraz."
" Bu akşam bize gel, çok güzel yemekler yaptım. Hem Yusuf, arkadaşını çağıracaktı, beni yalnız bırakma."
" Tuhaf olmaz mı?"
" Yok, niye olsun? Hem erkekler kendi aralarında muhabbet ediyor, sıkılıyorum."
Duygu'nun ısrarlarına dayanamadım ve kabul ettim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…