Müstakbel Komşum kitap kapağı

11. bölüm / 14

11.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 11.Bölüm

Uzun ve yorucu bir günün sonuna gelmiştim. Son girdiğim ameliyatın uzaması ile akşamın geç saatlerine kalmıştım ve yorulmuştum.
Vücudum bugün her zamankinden daha yorgundu. Havaların soğuması ile de sürekli üşüyor, içim titriyordu.
Uzun bir yolun sonunda apartmana girmiş, asansöre binmiştim.
Gideceğim katı tuşladım ve duvara yaslandım. Artık ayakta duracak halim kalmamıştı.
Uykumun da gelmesiyle esnedim ki tam o anda asansör kapısı tekrar açıldı.
Esnemem yarıda kaldı.
Başımı çevirip kapıya baktığımda içeri giren kişinin kim olduğunu görmek uzun sürmedi.
Eren.
Bir an göz göze geldik.
Ben hâlâ yarım kalan esnememin verdiği o garip ifadeyle ona bakarken, Eren kaşlarını hafifçe kaldırdı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Yorgun görünüyorsun,” dedi sakin bir sesle. "Sağ ol ya ben bilmiyordum yorgun göründüğümü" dedim içimden. Ardından boğazımı temizleyerek “Evet,Biraz yorgunum" dedim omuz silkerek.
Sonra ben de ona doğru döndüm. Yüzüne biraz daha dikkatli baktım.
“Gerçi senin de benden pek bir farkın yok,” dedim lafımı esirgemeden.
Eren kaşlarını hafifçe kaldırdı. Lafım hoşuna gitmiş olacak ki dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı. Elini ensesine götürüp saçlarını karıştırdı.

Asansör üst kata geldiğinde kapılar açıldı ve ilk Eren indi asansörden. Ben de hemen arkasından asansörden indim. Sessizce arkasından yürürken birden elektrikler kesildi ve bir anda her yer karanlık oldu. İçimden istemsiz bir irkilmeyle “Eren…” dedim ve kolundan tuttum, titreyen bir sesle.
Eren anında durdu.
“Korkma,” dedi sakin bir tonla. “Buradayım.”
Eren hafifçe kıpırdadı.
“Bir saniye… telefonumu çıkarayım,” dedi.
Karanlıkta kısa bir hışırtı duyuldu. Bir an sonra telefonunun flaşı yandı ve koridor solgun bir ışıkla aydınlandı.
Işık gözlerimi kamaştırınca istemsizce gözlerimi kırpıştırdım.
“İyi misin?” diye sordu Eren.
Başımı hafifçe salladım ama hâlâ kolunu bırakmamıştım.
“Galiba bütün apartmanın elektriği gitti,” dedi etrafına bakarak.
Sonra kapısına doğru yöneldi.
“Gel, içerisi daha iyi. Koridorda beklemeyelim.”
Cebinden anahtarını çıkarıp kapıyı açtı. Kapı aralandığında içeri giren ilk kişi Eren oldu.
Ben ise farkında olmadan onun arkasından içeri adım attım.
Kapı kapanınca içeride yalnızca telefonunun ışığı kalmıştı.
Tam o anda ne yaptığımı fark ettim.
Bir anda Eren’in evinin ortasında durmuştum.
Elim hâlâ onun kolundaydı. Hızla elimi geri çekmemle Eren mutfağa doğru ilerledi. Dolaptan bir mum çıkarıp çakmakla yaktı.
Küçük alev bir anda karanlığın içinde titreyerek etrafı aydınlatmaya başladı.
Eren mumu eline alıp bana doğru yürüdü.
Mumun ışığı yüzünü aydınlatınca gözlerim istemsizce ona takıldı.
Benim bulunduğum yerde durunca aramızdaki mesafe bir anda kısalmıştı.
Mumun titreyen ışığı ikimizin yüzüne de vuruyordu.
Bir an… İkimiz de konuşmadık.
Sadece birbirimize bakıyorduk.
Sanki ikimiz de aynı anda bir şey söylemek isteyip de vazgeçmiş gibiydik.
Kalbimin biraz hızlı attığını fark ettim.
Sonra Eren hafifçe kaşlarını kaldırdı.
“İyi misin?” diye sordu yumuşak bir sesle.
"İyiyim" dedim gözlerinin içine bakarak. O da emin olmak istercesine dikkatlice bana baktı.
"Otursana" diyerek koltuğu gösterdi.
Sessizce oturdum ve ona baktım.
Ona baktığımı fark etmesi ile gözlerimiz buluştu.
“Şey… kusura bakma,” dedim hafifçe boğazımı temizleyerek. “Böyle pat diye evine gelip rahatsızlık vermiş oldum.”
Sözümü bitirmeme fırsat vermeden araya girdi.
“Vermedin.”
Bir an durdu, sonra sanki yanlış anlaşılmak istemiyormuş gibi ekledi:
“Yani… rahatsızlık vermedin.”
Dudaklarımın kenarında küçük bir gülümseme oluştu.
"Karanlıktan biraz korkuyorum da belki fark etmemişsindir." demem ile gülümsedi.
"Evet hiç belli etmedin ama ben anladım." diyerek esprime karşılık vermişti.
“Tabii,” dedim hafifçe kaşlarımı kaldırarak.
“Zeki adamsın sonuçta.”
Eren kısa bir kahkaha attı. Onun gülmesine ben de eşlik ettim.
Ta ki ışıkların gelmesi ile ikimiz de sessizleştik ve birbirimize bakar olduk.
Bir süreliğine hiçbir şey demeden birbirimize baktık sadece. Gözlerimi ondan ayırmak neredeyse imkânsızdı; sanki kendimi istemsizce ona doğru çekilmiş buldum.
Bunu fark etmenin verdiği telaşla bir anda ayağa kalktım. "Ee...ben o zaman kalkayım" dedim. Hızlı adımlarla kapıya ilerledim ama çantamı unuttuğumu fark ettim. Utanarak geriye döndüm ve çantamı aldım. Kapıya yönelirken bir an duraksadım, arkamı döndüm ve Eren’e küçük bir gülümsemeyle, “Görüşürüz,” dedim. Sonra kapıyı açıp eve geçtim. Kapıya sırtımı yasladım ve hızla çarpan kalbimin sesini dinledim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…