Bölümler 14Şu an: 3.Bölüm
- 1 1.Bölüm200 kelime
- 2 2.Bölüm70 kelime
- 3 3.Bölüm620 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4.Bölüm219 kelime
- 5 5.Bölüm403 kelime
- 6 6.Bölüm1.028 kelime
- 7 7.Bölüm593 kelime
- 8 8.Bölüm971 kelime
- 9 9.Bölüm509 kelime
- 10 10.Bölüm1.190 kelime
- 11 11.Bölüm619 kelime
- 12 12.Bölüm1.389 kelime
- 13 13.Bölüm685 kelime
- 14 14.Bölüm994 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah yine aynı koşuşturmaca ile çıktım evden.
Otobüs her zamanki gibi tıklım tıklımdı. Orta kapıdan bindim ve kartımı uzattım. Elden ele dolaşan kartım sonunda elime ulaşmıştı ki ben de ineceğim durağa gelmiştim.
Durağa geldiğimde otobüsten kendimi dışarı atar gibi indim. Hızlı adımlarla hastanenin kapısından girdim.
Koridorun o her zamanki telaşı, sesleri, yoğunluğu… Ne garip, bir yandan yorucu ama bir yandan da tanıdık.
İçeri girerken tanıdık sesleri duydum.
“Günaydın doktor hanım!”
Hemşire Yasemin’di bu. Her sabah aynı enerjiyi nereden buluyordu bilmiyorum.
Zoraki bir gülümseme ile karşılık verdim. “Günaydın.”
Hızlıca önlüğümü giydim ve acile geçtim.
Her zamanki telaş. Yine aynı yoğunluk.
Koridorda ilerlerken Duygu’yu ve diğer iki kızı gördüm.
“Günaydın.” dedim kısaca.
Duygu bana dönüp kaşlarını kaldırarak gülümsedi.
“Günaydın... Uyandın mı gerçekten?”
“Sabah otobüsünde ezilen bir insanın tam uyanması mümkün mü sence?”
Duygu güldü. “Sana kahve lazım.”
“O bana kahve değil... yeni bir hayat lazım.”
“Bak hâlâ dünkü sinirin geçmedi galiba. Neydi o mesajlaşma olayı?”
Derin bir iç çekip karşısına oturdum.
“Anlatacak pek bir şey yok. Komşum resmen gıcık çıktı. Evde yokken arkadaşı evine yerleşmiş. Son ses müzik açıp hayatımı mahvetti.”
“Sen mi söyledin böyle kaynayan kazan gibi?”
“Ne yapayım? İki gündür ruh sağlığım kalmadı.”
Duygu omzunu silkti. “Belki de tipine aldanıp gıcık sanıyorsundur. Yüzünü gördün mü?”
“Yok. Gıcık olduğu mesajından belli.”
“Senin sabrın fazla yok. Onun etkisidir.”
Haklıydı belki de ama kabul etmeyecektim tabii.
“Hiç alakası yok.”
Duygu gözlerini devirdi ama artık tartışmadı. İşimize döndük. Gelen birkaç hastayla ilgilendik.
Sabah yoğunluğu kendini göstermeye başlamıştı bile.
Tam Duygu'yla yeniden kahve planı konuşmaya başlamıştık ki, acilin kapısından içeri bir grup polis girdi.
Duygu hemen yanıma sokuldu.
“Hayırdır? Olay mı var?”
Ben de polisleri süzerek hafifçe fısıldadım.
“Bilmiyorum.”
Bir iki saniye sonra onlardan biri doğrudan bana döndü.
“Doktor hanım, müsaitseniz…”
Hemen yanlarına gittim.
Yüzlerinde ciddi ama hafif telaşlı bir ifade vardı.
“Bir durum mu var?”
Polislerden biri başını eğerek konuştu.
“Amirimin yarası açıldı. Pansuman için…”
Duygu uzaktan bakıyordu.
Ben ise göz ucuyla yanlarındaki adama baktım. Dışarıdan sert ve soğuk birine benziyordu.
Arkadaşlarının konuşması bitmeden araya girdi.
"Gerek yok, iyiyim."
Diyen adama baktım. Amirleri bu olmalıydı.
Adamın başını eğdiğini fark ettiğimde gözüm kıyafetindeki kan lekesine kaydı.
Göğüs kısmına doğru yayılmıştı.
“Gelin.” dedim sertçe.
Kanaması var ama hala inat ediyor. Neyin inadıysa, anlamadım gitti. Erkek adam pansuman da mı olmazmış?
Hızlıca ilerledim biraz ardindan arkama baktım, gelmemişti.
“Geliyor musunuz?” dedim daha net bir sesle.
Yine cevap yok. Birkaç saniye daha bekledim.
O ise olduğu yerde durmaya devam etti.
- Pansumandan mı korkuyorsunuz yoksa? demem ile bakışlar hemen bana döndü.
İlgisini nasıl çekeceğimi bulmuştum.
İçimden geçirdim: Klasik… Gururu gıdıklanan erkek sendromu.
Ona meydan okurcasına bakmam ile artık direnmeyi bırakıp yanıma gelmişti.
Geldiğinde sedyeyi göstererek uzanmasını söyledim.
“Tişörtünüzü biraz kaldırır mısınız?”
Sessizce yaptı.
Tişörtü yukarı çektiğinde…
Gözüm, istemsizce, fazla istemsizce…
Evet, karın kaslarına kaydı.
Düz ve belirgin kaslar.
Of Selin, bakma dedim kendi kendime ama… baktım işte.
Bakışlarımı hemen çevirmek istedim.
Ama iş işten geçmişti.
Gözüm üzerinde yakalanmıştı.
“İlk defa mı görüyorsunuz?” dedi alaycı bir sesle.
Ne?
“Ne?”
Düşündüğüm şeyi mi demişti gerçekten?
Adam çapkınca gülümsedi.
“Böyle bir vücut… İlk defa mı görüyorsunuz?”
Göz kırpar gibi bir hali bile vardı.
Cevap vermedim.
Sadece yarasına daha sert bastırdım.
Bir an irkildi, ama belli etmemeye çalıştı.
Yine de yüzündeki o küçük acı ifadesi bana yetti.
“Oh, demek ki canı yanıyormuş.”
Sakin bir ifadeyle pansumanıma devam ettim.
“Haftaya kontrol ve pansuman için tekrar gelmeniz lazım.” dedim işimi bitirirken.
Adam hâlâ o ukala ses tonuyla konuştu.
“Siz mi yapacaksınız?”
Başımı kaldırıp gözlerine baktım.
“Gerek yok. Başka birine de pansuman yaptırabilirsiniz.”
Ama o hâlâ aynı tondaydı.
“Peki… Size gelirsem?”
Donakaldım.
Gerçekten mi?
Cevap vermedim. Direkt arkamı döndüm.
Tam çıkmak üzereyken arkamdan o ses geldi:
“Görüşürüz… Selin Hanım.”
İsmimi bile söyleyiş şekli sinir bozucuydu.
Önlüğümdeki isimliğe baktığına emindim.
Dudaklarımı sıktım.
Ama bir şey demedim.
Bölüm etkileşimi
