Bölümler 14Şu an: 4.Bölüm
- 1 1.Bölüm200 kelime
- 2 2.Bölüm70 kelime
- 3 3.Bölüm620 kelime
- 4 4.Bölüm219 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5.Bölüm403 kelime
- 6 6.Bölüm1.028 kelime
- 7 7.Bölüm593 kelime
- 8 8.Bölüm971 kelime
- 9 9.Bölüm509 kelime
- 10 10.Bölüm1.190 kelime
- 11 11.Bölüm619 kelime
- 12 12.Bölüm1.389 kelime
- 13 13.Bölüm685 kelime
- 14 14.Bölüm994 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Eve döner dönmez kendimi koltuğa attım. Bugün hastane her zamanki gibi çok yoğundu.
Tam gözlerimi kapatmıştım ki kapı çaldı.
Kapıyı açtığımda Hatice ablayı görünce sesim yumuşadı.
“Hatice abla...”
“Elimden bir kap yemek çıktı kızım. Bekâr bekâr zor oluyordur, sıcak sıcak yersin dedim."
“Sağ ol abla, hiç zahmet etmeseydin.”
Yemekleri alıp mutfağa bırakırken arkamdan seslendi.
“Karşı komşunla tanıştın mı?”
Elimdekini bırakırken nefesim kesildi.
“Tanışmak denirse...”
“Polismiş o. Duydun mu?”
Donakaldım.
“Ne?”
“Evet, polis diyorum kızım. Sessiz sakin birine benziyor.”
Benim mesajlaştığım…
O ‘gıcık’…
Polis miymiş?
Ağzımdan ancak şu kelime çıktı:
“Gıcık.”
Hatice abla kahkahayı patlattı.
“Sen hemen herkese gıcık diyorsun zaten.”
O konuşmaya devam ederken, ben bir şey duyamıyordum artık.
Düşünceler beynimi esir almıştı.
Ama o da yetmedi.
Tam Hatice Abla gidecek sanarken, bir tabak daha fark ettim elinde.
Sonra yan daireye yöneldi.
“Elimden arttı, ona da bırakayım. Yalnız ya.”
İşte o anda içimde tuhaf bir şey kıpırdadı.
Kapımı aralık bırakıp meraktan izlemeye başladım.
Yan dairenin kapısı açıldı.
Ve işte o an...
Nefesim durdu.
Kapıda duran adamı görünce beynim durdu resmen.
Hastanedeki adam.
O ukala bakışlı polis.
Pansuman yaptığım o adam.
O benim gıcık komşummuş.
Elimdeki tabağı düşürmemek için güçlükle kendimi toparladım.
Göz göze geldik.
Dilime tek bir kelime geldi:
“Sen?”
Adam, yüzünde o ukala sırıtmasıyla başını yana eğdi.
Sanki bunu bekliyormuş gibi.
Sesi o tanıdık tonuyla döküldü:
“Doktor Hanım.”
Bölüm etkileşimi
