Müstakbel Komşum kitap kapağı

12. bölüm / 14

12.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 12.Bölüm

Kalbim hâlâ hızla çarpıyordu.Az önce ne olmuştu bana?
Elektrikler geldiğinde gözlerimiz buluşmuştu. Onun da bana bakmasıyla bir an için nefesim kesilmiş gibi hissetmiştim. İçimdeki amansız ateşi söndürmek istercesine oradan uzaklaştım.
Eve vardığımda yüzüme çarptığım soğuk su, tenimdeki sıcaklığı biraz olsun dindirmişti. Nihayetinde sakinleşebilmiştim.
Rahatlamak için kendime bir bitki çayı yaptım ve salondaki rahat koltuğuma oturdum. Bitki çayının burnuma gelen buharını içime çektim ve gözlerimi kapattım.
Gözümü kapatmam ile aklıma yine o an gelmişti. Gözlerimi sıkıca yumdum ama zihnimdeki o görüntüyü bir türlü karartamadım. Mumun turuncu alevi, Eren’in yüzünü aydınlatan mum... O an aramızdaki mesafe o kadar kısalmıştı ki, nefesinin sıcaklığını tenimde hissettiğimi sanmıştım. İlgili bir şekilde"İyi misin?" diye soruşu, hoşuma gitmişti.
"Hayır Selin, saçmalama. Kendine gel!?" Derin bir nefes alıp koltuğa iyice gömüldüm. Kendime kızmaya başlamıştım bile. "Kızım, kendine gel kaç yaşındasın artık? Ne bu ergenler gibi her şeye etkileniyorsun? Bir mum ışığına, iki tatlı söze bu kadar kolay teslim olmak yakışıyor mu sana?" diye söylendim kendi kendime.
Sonra bir an durup düşündüm. Neden böyle olmuştu ki?
Acaba… Uzun zamandır bir ilişkim olmadığı için mi?
Bu düşünceye tutunmak ister gibi başımı hafifçe salladım.
“Evet, kesin bu yüzden,” diye mırıldandım.
Sanki böyle söyleyince her şey anlam kazanacak, içimdeki o garip his de yok olacakmış gibi…
Ama olmadı.
Göğsümdeki o hafif sıkışma hâlâ yerindeydi.İç geçirdim.
Bardaktaki son yudumu da içip ayağa kalktım.
“Yatıp uyusam geçer,” dedim kendi kendime.
O gece uyku sandığım kadar kolay gelmedi.
Ne zaman gözlerimi kapasam, zihnim beni yine aynı ana götürdü.
Bir sağa döndüm, bir sola.
Yastığımı düzelttim, örtüyü üzerimden attım, tekrar çektim.
Ama nafile.
En sonunda, yorgunluk düşüncelerime ağır bastığında ne zaman uyuduğumu bile fark etmedim.
Sabah…
Gözlerimi açtığımda odama dolan gün ışığıyla birlikte kısa bir an için her şey normaldi.
Ta ki…
Onu hatırlayana kadar.
Gözlerimi tekrar kapattım.
“Harika,” diye mırıldandım.
“Demek sabah da devam ediyor.”
Elimi yüzümü yıkadım, kendime gelmeye çalıştım. Başka şeyler düşünmeye zorladım kendimi.
Bir yandan da işe hazırlanıyordum.
Son hazırlıklarım da bitince kapıya yöneldim.
"Eren işe gitmiş miydi ki?" diye düşündüm. Kapının deliğinden baktım, görünürde gözükmüyordu.
Ayakkabılarımı tam çıkarmak üzere iken Eren'in kapının kilidini açtığını fark ettim.
Duyduğum sesle tedirginlik hissi bütün vücudumu sardı. Ne yapacağımı bilemeyerek hızla kapıyı kapattım. " Ne yapıyordum şimdi?"
"Neden kaçıyordum?"diye sorgulamaya başladım ama kapıyı açmaya cesaret edemedim.
Kapının deliğinden bakarak onu izlemeye başladım. Kapıdan uzaklaşması ile ben de bir süre sonra evden çıktım.
Eren ile karşılaşmadan apartmandan çıkmıştım.
Hastaneye adım attığım an her şey bir anda değişti.
Koridordaki o tanıdık hareketlilik, hemşirelerin telaşlı adımları, arka arkaya çalan telefonlar…
Daha önlüğümü bile düzgünce giyemeden kendimi işin içinde bulmuştum.
Saatlerin nasıl geçtiğini anlamadım.
Bir hastadan diğerine, bir odadan ötekine koştururken zihnimdeki her şey yavaş yavaş silindi.
Eren de.
Gün içinde aklıma geldi mi?
Belki bir iki an…
Ama o kadar.
Her seferinde düşüncelerimi bastıracak kadar yoğundum zaten.
Ve bu… iyi hissettirmişti.
İşe odaklanmak, kaçmaktan daha kolaydı sanki.Akşam olduğunda üzerimdeki yorgunluk kendini iyice hissettirmeye başlamıştı.
İşimin bitmesi ile çantamı toparladım, telefonumu aldım ve odamdan çıktım.
Telefonum cebimde titredi. Ekrana baktım: Duygu arıyordu.
- Selin, bitti mi işin?
- Bitti senin?
- Benim de bitti şimdi. Yemeğe gidelim mi?
- Yusuf abi ile gitmeyecek misin?
- Beyefendi arkadaşları ile yiyormuş.
Demesi ile gülmüştüm.
- Biz de beraber yeriz olur mu dedi tatlı bir ses tonu ile.
- Olur tabii. Nereye gidiyoruz?
Telefonla konuşurken bir yandan da hastane çıkışına gelmiştim, Duygu da gelmişti.
Birbirimizi görmemiz ile telefonu kapadık. Sohbetimize kaldığımız yerden devam ettik.
Duygu bu aralar popüler olan bir restorandan bahsetti, Yusuf ile bir kere gitmişler. Yemeklerini çok beğenmişler. O kadar övdü ki ben de merak ettim. Restorana doğru yol aldık.
Restorana girdiğimizde, içerideki kalabalık biraz şaşırtıcıydı. Masalara doğru ilerlerken Duygu birden durdu.
“Yusuf! Ne işiniz var burada?” dedi şaşkınlıkla.
Duygu beklemediği bir şekilde Yusuf’un yanına yürüyordu. Ben ise yavaşça onları izledim, masamızın yoluna devam ederken gözüm bir an Eren’in bulunduğu tarafa takıldı. Göz göze gelmedik ama varlığı fark ediliyordu.
Duygu, Yusuf’un yanına gitti. Yusuf gülümseyerek telefonu cebinden çıkardı. “Mesaj attım, nereye geldiğimizi yazdım .” dedi.
Duygu biraz şaşkın, biraz da gülerek: “Cidden mi, fark etmemişim!”
Yusuf hafifçe selam vererek: “Arkadaşlar, tanıştırayım; bu benim eşim Duygu” dedi.
Duygu gülümseyerek Yusuf’a: “Ve iş arkadaşım Selin de burada,” diyerek beni gösterdi.
Tanışma faslı bittikten sonra masaya doğru ilerledim. Boş yerler neredeyse doluydu ve tek boş yer Eren’in yanındaki koltuktu. Gözlerimi kaçırarak, biraz utangaç bir şekilde oraya oturdum.
Yanına oturmam ile Eren yakınıma geldi ve kulağıma sessiz bir şekilde
- Benden kaçman bitti mi? dedi.
- Ben mi? Senden mi?
Eren göz kırpar gibi yaptı, hafifçe gülümsedi ve yeniden sordu:
“Kaçmıyor muydun?”
Bu sefer daha kararlıydım.
“Hayır!” dedim kesin bir tonla. “Neden kaçayım ki?” dedim ,biraz sesli bir şekilde söylemiş olmalıyım ki masadakilerin bakışları bize dönmüştü. Ben utancımdan kimseye bakamazken Eren in gülümsemesi yüzünden eksik olmamıştı.
Gülmesine sinir olmam ile ona döndüm. Bu sefer ben ona yaklaştım.
- Neye gülüyorsun acaba?
- Hiç öylesine diyerek gülmesine devam etti.
- Gülmesene dedim ciddi bir tonda.
- Tamam tamam gülmüyorum diyerek gülmesini tutmaya çalıştı.
Gülmesini tutmaya çalışırken Eren’e sinirlenip ona baktım, o da hâlâ yüzünde hafif bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Tam o sırada garson masamıza yaklaştı, menüleri bıraktı ve hafifçe “Buyurun, menüleriniz” dedi.
Herkes menüye göz atarken ben bir süre kararsız kaldım. Hangi yemeği seçsem diye düşünürken, Eren’in bana attığı dikkatli bakışları fark ettim. Sanki içimden geçenleri anlamış gibiydi ve hafifçe eğilip menüyü işaret etti.
- Bunu tavsiye ederim, lezzetliydi dedi.
- Diyorsun dememe karşılık başını salladı onaylama anlamında.
- Tamam ondan alayım o zaman.
Garson menülerimizi topladıktan sonra siparişleri almak için sırayla bize geldi. Önce Duygu ve Yusuf siparişlerini verdi, ardından sıra Eren'e geldi.
- Bundan iki tane diyerek benim yerime de söyledi.
Ardından yemek gelene kadar sessizlik olmuştu aramızda. Kısa bir süre sonra yemeklerimiz gelmişti. Yemekler masaya konar konmaz, ben tabağıma odaklandım. Çatalımı alırken tam yemeğe başlamak üzereydim ki, istemsizce elimden kayıp düştü.
Hemen eğildim ve çatalı almak için hareketlenirken Eren ani bir hareketle elini uzattı ve çatalı yakaladı. Gözlerimle ona bakakaldım, biraz şaşkın, biraz da mahcup:
Te… teşekkür ederim, dedim.
Eren hafifçe gülümsedi, çatalı bana geri uzatırken:
Önemli değil, dedi sessiz bir tonla.
Garsona seslenerek yeni bir çatal istedi benim için. Çatalın gelmesi ile yine teşekkür ettim.
Tam yemeğe başlayacakken Yusuf’un arkadaşlarından biri bana dönüp sordu:
-Buradaki hastanede mi çalışıyorsun?
-Evet, dedim kısa ve nazikçe.
İçim bir an için gerginleşti; Eren’in yanımda oturuyor oluşu, bakışları… sanki her cevabımı dikkatle dinliyormuş gibi hissediyordum.
Sorusu bitti diye düşünerek yemeğime döndüm ama devam etti.
Hangi bölümde çalışıyorsun? diye sordu, merakla.
Genel cerrahi, dedim.
Bir an sessizlik oldu, çatalımı elime aldım ve yemeğe odaklanmaya çalıştım. Tam o sırada adam bir şey mırıldandı ama duyamadım.
-Efendim? Anlamadım, dedim.
O an Eren hafifçe bacaklarını oynattı, sanki sinirliymiş gibi. Sonra çabucak araya girerek, hafif sert ama alaycı bir tonda:
Oğlum, yemeğini yesene, soğuyor, dedi.
Adam şaşkın bir şekilde Eren’e baktı. Eren’in gözleri bir an onun üzerinde sabitlendi; sanki onu göz hapsine almış gibiydi. Ben de bunu fark ettim, kalbim bir an daha hızlı çarptı. Ne olduğunu anlamaya çalışırken Eren’in bakışlarının keskinliği ve bacaklarının hareketleri beni hem şaşırttı hem de istemsizce biraz ürküttü.
Soruları cevaplamaktan yemeğimi yememiştim. Soruların bitmesi ile yemeğimden ilk ısırığımı aldım.
İlk ısırığımı almam ile anladım ki gerçekten çok lezzetliymiş. Tadını damağımda hisseder hissetmez yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi.
Eren, bakışlarını hâlâ masadaki diğer adama dikmişken bana hafifçe kaşlarını kaldırarak baktı ve dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi.
Eren de önüne dönerek yemeğini yemeye başlamıştı.
Ben ise hızla yemeğimi bitirdim ve bir an üzüldüm: “Hee… çok çabuk bitti!” diye içimden geçirdim.
Eren bunu fark etmiş olacak ki bana döndü. Kendi yemeğinden ufak bir parça kesti ve bana doğru uzattı.
Bir an şaşırdım ve gözlerim büyüdü: “Ama… sen yemeyecek misin?” dedim şaşırarak.
- Aç değilim dedi yemeğine dönerek.
- Emin misin ? dedim yaklaşarak gözlerine baktım.
Eminim, dedi Eren, gözlerini sadece yemeğinden ayırmadan.
Ufak bir gülümseme dudaklarımda belirdi ve yemeği aldım.
Vay canına… çok lezzetli, dedim, ağzıma bir lokma atarken.
Eren, hâlâ bana bakıyordu, gözlerindeki o dikkat ve hafif alaycı ifade yüzümü ısıttı.
Beğendin mi? diye sordu hafifçe başını bana çevirerek.
Evet… gerçekten çok lezzetliymiş, dedim.
Bir an için sessizlik oldu; yemeğin tadı, Eren’in bakışları ve masadaki sıcaklık birleşince içimde tatlı bir huzur hissettim. Kalbim hâlâ hızlı atıyor ama artık bir gerginlik değil, hoş bir heyecan vardı.
Yemeği bitirirken, ufak bir tebessümle peçetemi aldım ve Eren’e teşekkür ettim. O da hafifçe başını sallayarak gözlerime baktı.
Bölüm nasıldı? Sizce Eren'i bu kadar sinirlendiren neydi? Yusuf’un arkadaşı ne demiş olabilir?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…