Bölümler 14Şu an: 10.Bölüm
- 1 1.Bölüm200 kelime
- 2 2.Bölüm70 kelime
- 3 3.Bölüm620 kelime
- 4 4.Bölüm219 kelime
- 5 5.Bölüm403 kelime
- 6 6.Bölüm1.028 kelime
- 7 7.Bölüm593 kelime
- 8 8.Bölüm971 kelime
- 9 9.Bölüm509 kelime
- 10 10.Bölüm1.190 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 11.Bölüm619 kelime
- 12 12.Bölüm1.389 kelime
- 13 13.Bölüm685 kelime
- 14 14.Bölüm994 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ayakkabılarımı ayakkabılığa yerleştirip terliklerimi giydim. Bir an önce üzerimdekilerden kurtulup pijamamı giydim; ev halime dönmüştüm.
Hava bugün soğuktu, üşümüştüm. İçimi ısıtmak için kendime sıcak bir çay yaptım.
Bardağı elime alıp salona geçtim. Dizlerimi kendime çekerek koltuğa yerleştim, rahat bir pozisyon bulmaya çalıştım.
Çayımı yudumlarken bir yandan da camdan dışarıyı izliyordum. Yoldan akıp giden arabalar, şehrin parıldayan ışıkları…
Gecenin dinginliği bana huzur veriyordu.
Kafamın içindeki düşünceleri bir süreliğine sessize alabiliyordum ve bu bana iyi geliyordu.
Çayımın son yudumlarını içmem ile odama doğru gittim. Hafiften gözlerim acımaya başlamıştı, vücuduma yorgunluk çökmüştü.
Sıcak yorganımın altına girerek kendimi uykuya teslim ettim.
Günün ilk ışıkları ile gözlerimi açtım,
camı açarak temiz havayı içime soludum.
Böyle uyandım demek isterdim tabii.
Ama benim hayatımda bu pek mümkün değil.
Peki ,benim günüm nasıl başladı?
Güne üst komşumdan gelen matkap sesleri ile uyandım. Kafamda yankılanan matkap sesine dayanamayarak gözlerimi açtım.
Saate bakmak için komodinde duran telefonuma uzanmaya çalıştım.
Ekran aydınlandığında gördüğüm saatle birlikte uykum bir anda dağıldı.
“Geç kalıyorum…” düşüncesi içime soğuk bir su gibi döküldü. Bir anda yerimden doğruldum, kalbim hızlanmıştı.
Yatağın kenarına otururken yorganı üzerimden savurdum, hâlâ kulaklarımda yankılanan matkap sesine içimden söyleniyordum. Böyle bir güne böyle uyanmak zorunda mıydım gerçekten?
Aceleyle dolabımı açtım ve gözüme ilk çarpan kıyafetleri alarak giydim.
Kıyafetlerimi giydikten ve saçımı yaptıktan sonra hızlıca kapıyı açtım.
Aceleyle ayakkabılarımı giydim.
Kapıyı kilitlemek için çantamdan anahtarımı tam elime almıştım ki bir anda elimden düştü.
"Off, düşmesen olmazdı zaten."diye söylendim.
Tam eğilip anahtarı alacaktım ki benden önce biri almıştı. Bir an ne olduğunu anlayamadım. Acele ile hareket ederken arkamda birinin olduğunu fark edememiştim.
Hızla eğildiği yerden ayağa kalkması ile Eren ile göz göze geldim.
Bir şey demeden anahtarı elime verdi
Ben de sessizce kapıyı kilitledim.
Kapıyı kilitledikten sonra istemsizce Eren’e döndüm. Bakışları bendeydi. Bir anlık sessizlik oldu.
"Teşekkür ederim" dedim.
Eren " iyi misin " diye sordu.
“İyiyim, acele ederken elimden kaydı.”
Kısa bir duraksamadan sonra ekledim.
“Alarmlarımı duymamışım, geç uyandım. Neyse ki çok düşünceli bir üst komşum var.”
Eren’e bakıp hafifçe güldüm.
“Sabahın köründe matkapla ne işi varsa artık… İlk kez ses yapması işime yaradı. Onun sayesinde uyandım.”
Sözlerim bitince Eren’e bakarak
“Komşularım biraz gürültücü,” dedim.
Eren ne demek istediğimi anlamış olacak ki dudaklarının kenarı yavaşça yukarı kıvrıldı. O gülüş, masum olmaktan çok uzaktı; sanki lafı yediğini kabul eder gibiydi.
“Bazen komşular gerçekten gıcık olabiliyor,” dedi, sesi hafif alaylıydı. “Ama arada işe yaradıkları da oluyor demek ki.”
Tam o sırada asansörün önüne gelmiştik. Düğmeye bastım. Kapılar açıldığında birlikte içeri girdik.
Eren başını bana doğru çevirip, “Geç kaldıysan bırakabilirim,” diye ekledi.
Eren’in teklifine karşılık hemen başımı salladım.
“Yok, gerek yok. Kendim giderim,yolun uzamasın” dedim.
Eren kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Zaten aynı tarafa gidiyoruz,” dedi.
" O da doğru ama "
Reddetmek için başka bir neden arıyordum ki Eren sözümü kesti.
Dudaklarının kenarında yine o tanıdık gülümseme belirdi.
“Hadi,” dedi, kapıyı açıp bir adım geri çekilerek. Daha fazla ısrar etmeden usulca arabasına bindim.
Normalde başkasının arabasına binmeyi tercih etmem, hatta bundan rahatsız olurum.
Ama Eren’in arabasına binerken nedense hiç rahatsız hissetmemiştim.
Eren de benden sonra arabaya bindi. Kapıyı kapatıp emniyet kemerini taktıktan sonra kontağı çevirdi. Park ettiği yerden çıkmak için arkaya doğru uzandı; bir eli direksiyondayken diğerini benim koltuğuma yasladı.
O an, istemeden gözlerim ona takıldı. Hareketleri rahat, kendinden emindi. Bunu fark ettiğimde bakışlarımı çekmekte gecikmiştim.
Geri vitesten çıkarken başını çevirdiği anda göz göze geldik. Yakalandığımı anladım. Hemen gözlerimi kaçırdım.
Camdan dışarı bakıyormuş gibi yaptım, sonra çantamla uğraştım, sanki çok önemli bir şey varmış gibi.
Yani ufak gözüm takılmış olabilir. Ne var ki bunda?
Belki fark etmemiştir… Fark etmiş midir?
Dayanamayıp dönüp Eren’e baktım. O an, dudaklarında beliren o sırıtışı görünce her şeyi anladım.
Fark etmişti. Hem de fazlasıyla.
Eren’in fark ettiğini anlamamla birlikte utandım. Bakışlarımı hemen kaçırdım.
“Bu arada,” dedi Eren,yola bakarak, “Kahvaltı ettin mi?”
“Yok,” dedim. “Vaktim olmadı.”
Cevabımdan sonra bir şey söylemedi. Birkaç sokak ilerledikten sonra yol kenarında durdu. Yakındaki bir pastanenin önüne çekti arabayı.
“Bir dakika,” dedi sadece.
“Nereye—” dememe kalmadan kapıyı kapatıp indi.
Allah Allah, dedim içimden. Nereye gitti şimdi bu adam?
Eren in gelmesini beklerken saate baktım, daha vakit vardı.
Şimdi otobüse binsem büyük ihtimalle bu saatte trafikte olurdum.
Camdan dışarı bakarken pastanenin kapısı açıldı. Eren elinde iki ayrı poşetle çıktı.
Arabaya bindi, kapıyı kapattı. Hiçbir şey söylemeden poşetlerden birini doğrudan bana uzattı.
Bir an duraksadım.
“Bana mı ?” dedim.
Eren başını salladı.
Tam “gerek yoktu” diyecektim ki Eren’le göz göze geldik. Bir an duraksadım.
Onun yanında bu kelimeyi ne kadar sık kullandığımı fark ettim. Sanki her şeyi geri çevirme refleksi gibi.
Sözümü yuttum.
“Teşekkür ederim,” dedim bu kez.
Eren kısa bir bakış attı, sonra tekrar yola odaklandı.
Bir süre sonra hastanenin önüne geldik. Eren arabayı uygun bir yere yanaştırdı.
Emniyet kemerimi çözerken ona döndüm.
“Beni bıraktığın için … simit için de teşekkür ederim,” dedim.
Eren kısa bir an bana baktı, sonra hafifçe gülümsedi.
“Rica ederim,” dedi.
Kapıyı açıp arabadan indim.
Hastanenin kapısından içeri girerken derin bir nefes aldım. Sabahki telaş, yerini alışıldık bir tempoya bırakmıştı. Kartımı okutup içeri girdim, önlüğümü giydim, saçlarımı toparladım. Birkaç hasta, birkaç imza, kısa bir vizit… Zaman her zamanki gibi kendi hızında akıyordu.
Öğleye doğru, karnımın sessizce isyan etmeye başlamasıyla kendimi yemekhane yolunda buldum.
Tepsimi alıp etrafa bakınırken Duygu’yla göz göze geldik.
“Sonunda,” dedi, gülerek.
Yanına oturdum.
“Bensiz nöbet nasıl?” dedim, kaşlarımı kaldırarak. “Çok sıkıldın mı?”
Duygu iç çekti, çatalını tabağa bıraktı.
“Hiç sorma. Acil sabaha kadar doluydu. Ama az kaldı, dayanıyorum işte.”
“Dayan,” dedim. “Bitti sayılır.”
Bir an sessizlik oldu. Sonra Duygu’nun yüzünde o tanıdık ifade belirdi.
Bilirim, bu bakış genelde tehlikelidir.
“Ee,” dedi, lafı uzatarak. “Dünkü Eren’le yolculuk nasıldı bakalım?”
Kaşlarımı çattım.
“Ne yolculuğu ya? Beş dakikalık yoldu.”
Duygu sırıttı.
“Beş dakika beş dakikadır.”
Gözlerimi devirdim, yemeğime odaklanmaya çalıştım ama o çoktan devam ediyordu.
“Bu sabah da seni o mu bıraktı?”
Çatalım havada kaldı.
“Ne? Nereden biliyorsun?”
“Deniz seni görmüş,” dedi sakin bir şekilde. “Arabadan inerken. Ben de Eren diye tahmin ettim.”
İçimden küçük bir of çektim.
“Evet, o bıraktı,” dedim. “Ama öyle düşündüğün gibi değil.”
Duygu’nun kaşları havaya kalktı.
“Nasıl düşündüğümü nereden biliyorsun?”
“Geç kalıyordum,” dedim hızlıca. “O da ‘istersen bırakabilirim’ dedi, hepsi bu.”
Duygu gülümseyerek bana baktı.
“Tabii,” dedi. “Hep öyle başlar zaten.”
“Duygu,” dedim uyarır gibi ama Duygu pek oralı olmadı.
"Yani sonuçta bırakmayabilirdi de ...
bırakmayı seçti."dedi.
“Acımıştır durumuma,” dedim hemen.
“Elimde anahtarı bile tutamadım. Bugün de bir sevap işleyeyim demiştir.”
Duygu kahkaha atmamak için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Tabii,” dedi. “Saf iyilik. Başka bir açıklaması yok.”
Gözlerimi devirdim. Duygu’nun yüzündeki o masum olmayan gülümsemeye bakınca, beni bilerek sinir ettiğini fark ettim.
Ve asıl sinir bozucu olan da buydu zaten.
Hoşuna gidiyordu.
Tepkimi ölçmek, yüzümdeki ifadeyi yakalamak, sesimdeki o küçük değişimi duymak…
“Keyif alıyorsun bundan,” dedim sonunda, kaşlarımı çatarak.
“Biraz,” dedi hiç inkâr etmeden.
Bu kez kendimi tutamadım, güldüm.
Başımı hafifçe iki yana salladım.
Duygu yüzüme baktı, sonra o da gülümsedi.
Gülüşlerimiz yavaş yavaş dinerken yemeğimize döndük.
Yemek bitmişti, sohbet de.
“Haydi,” dedim ayağa kalkarken. “İş bizi bekliyor.”
Koridora çıktığımızda herkes kendi yönüne dağıldı.Önlüğümü giyip işimin başına döndüm.
Lakin Duygu'nun dedikleri zihnimde dolaşıp duruyordu.
"Bırakmayabilirdi de..."
"Yani evet bırakmayabilirdi de "
"Aman Selin" dedim kendi kendime. "Adam kibarlık yaptı sana. Sadece bu, başka bir anlam arama."
Kendime telkinlerde bulunarak zihnimi susturmaya çalıştım.
Derin bir nefes aldım ve kendimi yoğun iş temposuna bıraktım.
Bölüm etkileşimi
