Bölümler 14Şu an: 5.Bölüm
- 1 1.Bölüm200 kelime
- 2 2.Bölüm70 kelime
- 3 3.Bölüm620 kelime
- 4 4.Bölüm219 kelime
- 5 5.Bölüm403 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6.Bölüm1.028 kelime
- 7 7.Bölüm593 kelime
- 8 8.Bölüm971 kelime
- 9 9.Bölüm509 kelime
- 10 10.Bölüm1.190 kelime
- 11 11.Bölüm619 kelime
- 12 12.Bölüm1.389 kelime
- 13 13.Bölüm685 kelime
- 14 14.Bölüm994 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kapıda karşılıklı duruyorduk. Ben hâlâ ne diyeceğimi bilemeden bakarken, Hatice Abla'nın sesi aramıza girdi:
“Tanışıyor musunuz siz?”
Ben refleksle başımı iki yana salladım.
“Hayır.”
Ama o sırada adam, yüzünde aynı sırıtmayla yanıtladı:
“Evet.”
Hatice Abla durakladı. Bakışlarını önce ona, sonra bana çevirdi.
“Ee… Tanışıyor musunuz, tanışmıyor musunuz şimdi?”
Ben hemen araya girdim.
"Tam tanışıyoruz değil.Hastanemize geldi"
Hatice abla, hemen annelik duygusuna bürünerek telaşlandı.
"Neden oğlum,hasta mısın? Ciddi bir şey yok değil mi oğlum?"
"Yok bir şeyim Hatice abla, ufak bir yara sadece"
Hatice abla, gıcık komşuma inanmamış olacak ki bana doğru döndü ve benden onay beklercesine baktı.
" Evet Hatice abla, ciddi bir şey değil. Pansumanını dikkatlice yaptım."
Hatice abla dediklerimle bir nebze rahatlamış gözüküyordu ama komşu için neden bu kadar endişelendiğini anlamamıştım. Tanıdığı mıydı?
“İyi, iyi... Aman dikkat edin kendinize yavrum. Gençsiniz ama başınıza ne geleceği belli olmuyor.”
"Bu arada Hatice abla siz bu beyefendi ile tanışıyor musunuz?"
" Eren oğlumla mı? Eren'in annesi benim yakın bir arkadaşımdı. Eren'i çok küçükken görmüştüm. Şimdi yollarımız yeniden kesişti."
Hatice abla toparlandı.
“Neyse çok konuştum yine. İşten yeni geldiniz, yorulmuşsunuzdur. Selin kızım, Eren oğlum birbirinizle iyi anlaşın tamam mı? Komşuluk önemlidir, birbirinize destek olun."
"Eren oğlum, yarana da dikkat et. Selin kızıma söyle o seninle ilgilenir, çekinme tamam mı?"
"Merak etme Hatice ablam çekinmem asla"
Yine o gıcık gülüşünü yüzüne yerleştirmişti.
Tabii ki çekinmezsin.
Hatice Abla bizlere son bir kez gülümsedi.
“Tamam çocuklar, ben yukarıdayım. İkinize de iyi akşamlar.”
Kendi evine doğru yürümeye başladı. Bizse kapılarımıza çekilmek yerine onun gidişini sessizce izledik. Sanki aynı anda dönmek istemiyor, birbirimizin varlığını da inkâr edemiyorduk.
Hatice Abla merdivenleri çıkarken, apartmanda birkaç saniyeliğine tam bir sessizlik oldu.
En sonunda da... biz bize kaldık.
Göz göze geldik.
Onun bakışlarında hâlâ o hafif alaycı parıltı vardı, ama bu kez içinde bir şey daha gizliydi.
Sanki bir oyun değil de, bir merak gibiydi.
Bense onun bakışlarında durmadan "gıcık" etiketini yapıştırmakla, o gözlerden gelen sıcaklığa karşı gardımı düşürmemek arasında kalmıştım.
Yok ama hala çok gıcıktı.
"Duydunuz doktor hanım, benimle ilgilenmeniz gerekiyor Hatice ablanın talimatı var."
"Duydum maalesef"
"Bütün hastalarınıza karşı bu kadar kibar mısınız?"
"Genelde hastalarıma karşı kibarımdır. Bazı istisnalar oluyor tabii."
Kaşlarını kaldırdı, sesi hafif alaycıydı:
“İstisnayım yani.”
Gözlerimi ona dikerek söyledim:
“Kesinlikle.”
Başını sanki gururlanmış gibi salladı.
“İyiymiş. En azından sıradan biri değilim.”
Allah’ım, şu egoya bak. Gıcık ama kendinden eminliği de sinir bozucu şekilde yakışıyor.
“Seninle uğraşamayacağım,” dedim ve arkamı dönüp kapıya yöneldim.
Ama arkamdan hâlâ konuşuyordu:
"Görüşürüz doktor hanım"
Bölüm etkileşimi
