Bölümler 14Şu an: 6.Bölüm
- 1 1.Bölüm200 kelime
- 2 2.Bölüm70 kelime
- 3 3.Bölüm620 kelime
- 4 4.Bölüm219 kelime
- 5 5.Bölüm403 kelime
- 6 6.Bölüm1.028 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 7.Bölüm593 kelime
- 8 8.Bölüm971 kelime
- 9 9.Bölüm509 kelime
- 10 10.Bölüm1.190 kelime
- 11 11.Bölüm619 kelime
- 12 12.Bölüm1.389 kelime
- 13 13.Bölüm685 kelime
- 14 14.Bölüm994 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sesini duymamış gibi yaptım ama içimden istemsizce bir şey kıpırdadı.
“Doktor hanım” diye diye iyice dalga geçer oldu.
Kapımı kapattım. Omzumdan içeri bir yorgunluk süzüldü.
Sanki sadece günün değil, onunla geçen üç dakikanın da ağırlığı vardı.
Arkamı yasladım. Birkaç saniye öylece durdum.
Yüzümde istemsiz bir tebessüm vardı, kendime sinir oldum.
Sonra kafamı iki yana salladım.
“Yok yok… Gıcık. Kesinlikle gıcık.”
Ama o sırada içeriden hâlâ sıcacık olan Hatice ablanın yemeğinin kokusu burnuma geldi. Karnım açtı.
Çekmeceden yemek kaşığı aldım ve yemeği hızla kaşıklamaya başladım.
Her zamanki gibi çok lezzetliydi.
Yemeğimi yedikten sonra biraz durup kendimi yatağıma attım.
Uzun bir günün ardından güzel bir uyku çekmiş, dinlenmiştim. Sonra yine saat hızla geçmişti ve çalışma saatim gelmişti.
Hastaneye gelmiş, beyaz önlüğümü giymiştim. Bu hafta bana acilde benim nöbetim vardı. Bugün itibariyle normal çalışma düzenime geri dönecektim.
Öğleden sonra acilde yoğunluk artmıştı.Gelen hastaların ardı arkası kesilmiyordu. Kimisi soluk soluğa, kimisi gözlerinde endişeyle; bir kısmı kendi hâlinde otururken bazıları yakınlarını sakinleştirmeye çalışıyordu.
Sedye sesleri, hemşire çağrıları, anonslar… Hepsi iç içe geçmişti.
Bir süreliğine monitöre göz attım; bir yandan da elimdeki dosyaları inceliyordum. Ardı ardına gelen vakalar arasında küçük kesikler, trafik kazaları, yüksek ateş şikâyetleri vardı.
Tüm bu hengâmenin ortasında, kahvemi bir kenara bırakmak zorunda kalmıştım. Henüz yudumlayamadan başka bir vaka daha geldi.
“Selin, Ahmet Hoca ameliyathaneye girdi, seni yanına istedi.” diye seslendi Duygu.
Ameliyathanenin önüne geldiğimde ellerimi hızla yıkayıp önlüğümü değiştirdim. İçeri girdiğimde Ahmet Hoca, yüzünde her zamanki ciddi ifadesiyle başını kaldırdı.
Ameliyat başlamıştı. Açık kanama düşündüğümüzden fazlaydı. Ahmet Hoca’nın kaşları çatılmış, odaklanmış bir şekilde müdahaleyi sürdürüyor, arada direktifler veriyordu.
“Selin, acil A Rh(+) kana ihtiyacımız var. Hemşirelere haber ver,” dedi ciddi bir ses tonuyla.
Başımı sallayıp hızla dışarı çıktım. Koridorda koşar adım ilerleyip görevli hemşireye seslendim. “A Rh pozitif kana acil ihtiyaç var! Kan kaybı fazla, çabuk olun!”
O sırada ameliyathanenin hemen dışında bekleyen hasta yakını, yaşlıca bir adam, sesimi duyunca panikle bana yöneldi. Gözleri kan çanağı gibiydi.
“Ne diyorsunuz?! Kime lazım o kan? Benim oğluma mı? Noluyor içeride?!” diyerek önüme dikildi.
“Elimizden geleni yapıyoruz, lütfen sakin olun,” dedim, gözlerini yakalamaya çalışarak.
Ama adam bırakmadı. Kolumdan tuttu, sesi yükseldi. “Beni oyalama! Oğlum iyi mi?! Ölmesin... ne olur doğru söyleyin!”
İçimde bir şeyler titredi. Ama şimdi, o an, duygulara yer yoktu. “Ameliyat devam ediyor, müdahale ediyoruz, lütfen—”
Adam daha da sinirlenmişti, kolumu sıkıca tutuyordu. İçeri dönmem gerektiğini fark ettim ama adam bırakmıyordu.
Tam o an Eren hızla yaklaştı. “Beyefendi! Lütfen geri çekilin!” diyerek adamı kolumdan uzaklaştırdı.
“Selin, sen içeri geç!” dedi keskin bir ses tonuyla.
Başımı sallayıp hızla geri döndüm. Ellerimi yeniden dezenfekte ederken hâlâ kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. İçerideki sessizliğe adım attığımda, dışarının kaosu ardımda kaldı ama zihnimde yankılanmaya devam etti.
Ameliyatın sonunda Ahmet Hoca başıyla onay verdi. Her şey olması gerektiği gibi gitmişti. Derin bir nefes aldım, maskemin altından hafifçe gülümsedim. Yorucu bir süreçti ama değmişti. Göz ucumla monitöre baktım; değerler normale dönmeye başlamıştı.
Önlüğümü çıkardıktan sonra hızlı adımlarla ameliyathaneden çıktım. Koridorda Eren’in hâlâ aynı yerde durduğunu gördüm. Duvar kenarına yaslanmış, gözleri karşısındaki adamda sabitlenmişti. Çıktığımı fark edince gözlerini bana çevirdi.
Hastanın yakını yerinden kalktı, bana doğru birkaç adım attı.
“Nasıl? Oğlum iyi mi?” diye sordu telaşla.
Ona güven vermek istedim. Sakin bir sesle cevap verdim:
“Ameliyat başarılı geçti. Durumu şu an stabil. İlk 24 saat çok önemli, yoğun bakımda takip edeceğiz.”
O anda Eren dikkatle adamı izliyordu. Bir adım bile atmasına izin vermeyecek gibiydi. Adamın hareketleri, tavırları belli belirsiz değişmişti.
Adam bir an sustu, sonra gözleri doldu, yüzü titredi.
“Gerçekten iyi mi? Kan kaybı çoktu…” diye fısıldadı.
Ben ona yumuşak bir sesle cevap verdim:
“Evet, şu an durumu iyi. Ameliyat başarılı geçti ve gereken her şey yapıldı. Merak etmeyin, iyi bakılıyor.”
Adam hafifçe başını salladı, gözlerinde minnettarlık belirdi.
“Teşekkür ederim, doktor hanım. Çok teşekkür ederim."
Onun teşekkür etmesi ile ben de nazikçe gülümsedim. Teşekkür etmesine gerek yoktu sonuçta bu benim işimdi ama yine de insan mutlu oluyordu.
"Burada beklemenize gerek yok artık içeri geçebilirsiniz"
Sözlerim üzerine başıyla bir kez daha selam verdi ve usulca uzaklaştı. Ardında belli belirsiz bir hüzün, biraz da yorgunluk bırakarak.
Geriye yalnızca Eren ve ben kalmıştık.
O hâlâ yanımdaydı. Onun varlığını fark etmemek mümkün değildi zaten. Sırtımda, omzumda, hatta yüzümde bile bakışlarının ağırlığını hissediyordum. Sertti… ama sadece öyle görünüyordu sanki. İçinde başka bir şey vardı.
Bana ne olduğunu çözmeye çalışır gibiydi.
“Pansuman için mi geldin?” dedim, başımı hafifçe ona çevirerek.
Eren sorumu yanıtlamadı. Sadece bana baktı. Yüz ifadesi değişmemişti ama gözlerinde belli belirsiz bir şey vardı; bir şeyler söylemek istiyor gibiydi sanki. Sessizliği uzun sürmeden, artık neden geldiğini anlamıştım.
"Pansuman için geldin," dedim yarı onaylayan, yarı soran bir tonla. Öne doğru birkaç adım attım. O da arkamdan sessizce yürüdü. İçeri geçtiğimizde, sedyeyi işaret ettim. Üzerine dikkatlice uzandı.
Eldivenlerimi takarken gözlerimin ucuyla onu izledim. Gözleri bendeydi. Uzun uzun. Öylece. Sanki ne yaptığımı değil, ne düşündüğümü anlamaya çalışıyordu. Yüzümü ona çevirdim, kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
“Neden bana bakıp duruyorsun?” dedim hafif bir tebessümle.
Eren başını azıcık yana eğdi, bir an sustu. Sonra sesi sakin ama tok bir tonda çıktı:
“Yorgun değil misin?”
Sorusunu beklemiyordum. Ama yine de hemen cevapladım.
“Yok, değilim.”
Ellerimi antiseptiğe batırırken kolundaki sargıyı açmaya başladım. Sessizlik ikimizin arasında ince bir perde gibi asılı kaldı. Sonra Eren yine konuştu:
“Başkasına da yaptırabilirim pansumanı.”
Sesi önceki gibi sert değildi. Ama teklif değil, daha çok bir teklifin arkasına gizlenmiş bir endişe gibi geldi kulağıma. Bir an duraksadım. Gerçekten endişelendiğini mi düşünmüştüm? Gözlerim onun yüzüne takıldı. Ciddiydi. Her zamanki gibi. Ama içinde başka bir şey vardı.
“Yok,” dedim hafifçe başımı sallayarak. “Hallederim. Hemen biter zaten.”
Gözlerimi tekrar yarasına çevirdim. Ama son sözümdeki alaycı sıcaklıkla devam ettim:
“Hem... komşumla özel olarak ilgilenmem gerekir.”
Eren’in yüzündeki o donuk ve her şeyi süzen ifade, sözlerimle birlikte az da olsa yumuşadı. Gözlerinin kenarında belli belirsiz bir gülümseme beliriverdi. Sessizdi ama ifadesi artık beni izleyen bir yabancınınki gibi değildi. Sanki içten içe gülümsüyor ama bunu yüzüne tam olarak yansıtmamaya çalışıyordu.
Ben ise dikkatimi tekrar yarasına verdim. Eldivenlerimi takarken usulca konuştum:
“Bu arada… bugün için teşekkür ederim. Orada olmasaydın, belki işler daha kötüye gidebilirdi.”
Eren cevap vermedi ama gözlerinin içine bakınca, o an için söze ihtiyaç olmadığını anladım.
Pansumanı dikkatlice tamamladıktan sonra eldivenlerimi çıkardım.
“Tamam, bitti,” dedim hafifçe gülümseyerek.
“Geçmiş olsun, komşum.”
Eren hafifçe başını salladı, gözlerinde samimi bir ifade belirdi.
“Teşekkür ederim komşum” dedi.
Bölüm etkileşimi
