Müstakbel Komşum kitap kapağı

14. bölüm / 14

14.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 14.Bölüm

-Sonraki Gün-
Dün geceden sonra Eren'i görmemiştim. Ona olan sinirim hâlâ geçmemişti. Dünkü saçma hareketlerine anlam veremiyordum.
Kafamda bir sürü soru işareti vardı.
Ama en sinir bozucu olan…
Hiçbirine net bir cevap bulamıyor olmamdı.
Beyaz önlüğümü düzelterek hastanenin koridorunda ilerledim.
Etrafımda her zamanki telaş vardı. Hemşireler hızlı adımlarla geçiyor, monitör sesleri koridorda yankılanıyordu.
Normalde bu karmaşa beni dağıtırdı.
Ama bugün kafamın içi çok daha gürültülüydü.
Dün gece gözümün önünden gitmiyordu.
Eren’in araya girişi.
Sözümü kesişi.
Sanki ben yokmuşum gibi benim yerime konuşması…
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Ne hakkı var?” diye geçirdim içimden.
Ben gayet normal bir şekilde konuşuyordum.
Kendi kendime cevap verebilecek durumdaydım.
Ama o…
Gözlerimi kısa bir an kapattım.
Sinirim yeniden yükselmişti.
Dosyaları bankoya bırakırken biraz sert davrandım. Kağıtların sesi olduğundan fazla çıktı.
— Günaydın, dedi yanımdan tanıdık bir ses.
Başımı çevirmeden cevap verdim.
— Günaydın.
Duygu yanıma geldi. Elindeki kahveyi masaya bıraktı. Bana birkaç saniye baktığını hissedebiliyordum.
— Bir şey mi oldu? dedi sonunda.
Kısa bir nefes verdim.
— Yok, dedim otomatik bir şekilde.
Duygu sessiz kaldı.
Sonra sandalyeyi çekip yanıma oturdu.
— Dün gece ne oldu?
Elim kalemin üzerinde durdu.
İşte bu soruyu bekliyordum.
Ama yine de duyunca içimde bir şey gerildi.
Başımı kaldırıp ona baktım.
— Ne olacak? dedim.
Sesim istemsizce sertti.
- Sinirimi bozdu.
Duygu kaşını kaldırdı.
— Eren mi?
Gözlerimi devirdim.
— Kim olacak başka?
Sandalyemde ona doğru döndüm artık. İçimdeki öfke konuşmak için yer arıyordu zaten.
— Sürekli lafımı bölüyor, benim yerime konuşuyor… dedim. Sanki ben cevap veremiyorum!
Duygu sessizce dinliyordu.
— Adamla konuşuyorum, pat diye araya giriyor. “Biz komşuyuz, birlikte gideriz” falan… Sana ne yani?
Sesim yükselmişti. Umursamadım.
— Yani gerçekten anlamıyorum. Bu neydi şimdi?
Duygu bana baktı.
Uzun uzun.
Sonra başını hafif yana eğdi.
— Cidden anlamadın mı?
Kaşlarım çatıldı.
— Neyi?
Duygu dudaklarının kenarıyla gülümsedi.
— Kızım sen saf mısın yoksa erkekleri hiç mi anlamıyorsun?
Gözlerimi kıstım.
— Duygu, ne diyorsan düzgün söyler misin?
Duygu biraz daha yaklaştı.Sesi bu sefer daha sakindi.Ama daha netti.
— Eren seni kıskandı.
Bir an…
Zaman sanki durdu.
Kalbim gereksiz yere hızlandı.Ama sadece bir an sürdü.Sonra yüzümdeki ifade sertleşti.
— Saçmalama ya.
Duygu güldü.
— Aynısını ben de dedim zamanında.
İstemeden baktım ona.
— Ne alaka?
— Yusuf.
Bir şey demedim.
Duygu kahvesinden bir yudum aldı, rahat rahat devam etti.
— Daha ortada hiçbir şey yok. Ben biriyle konuşuyorum, Yusuf geliyor araya giriyor, saçma sapan tripler… birebir aynı.
Kollarını bağladı.
— Şimdi bak, evliyiz.
Yutkundum.
İçimde bir şey kıpırdadı.Ama hemen bastırdım.
— Eren öyle biri değil, dedim daha düşük bir sesle.
— He he.
— Ciddiyim.
Duygu gözlerini devirdi.
— Sen bilirsin.
Sessizlik oldu.
Gözlerimi ekrana çevirdim.
Ama hiçbir şey görmüyordum.
“Eren seni kıskandı.”
Cümle kafamın içinde yankılandı.Yok artık…Başımı hafifçe salladım.
Hayır.
Buna inanmayacaktım.
İnanırsam…Kendi kendime umut vermiş olurdum.
Ve ben…bunu bir daha yapmayacaktım.

Eren'in Ağzından
Dün geceden sonra Selin’i görmemiştim.İyi de olmuştu.En azından öyle olması gerekiyordu.
Ama nedense bu düşünce içimi rahatlatmıyordu.
Aksine, içimde garip bir huzursuzluk dolaşıp duruyordu.
Karakolun içi her zamanki gibi kalabalıktı.
Telsiz sesleri, konuşmalar, arada yükselen tartışmalar…
Normalde bu gürültüye alışkındım.
Hatta çoğu zaman kafamı dağıtırdı.
Ama bugün hiçbir işe yaramıyordu.
Masamda oturmuş önümdeki dosyaya bakıyordum.Sayfayı üçüncü kez okuyordum belki de.Ama tek bir kelime bile aklımda kalmıyordu.Dün gece gözümün önünden gitmiyordu.
Selin’in bakışı.
Ses tonu.
Kapıyı çarpıp gidişi…
Çenemi sıktım. " Dün gece bana ne olmuştu? Neden böyle saçma hareketler yapmıştım?" diye geçirdim içimden.
Mantıklı bir açıklaması olmalıydı.Olmak zorundaydı.Ama ne kadar düşünürsem düşüneyim bulamıyordum. Kendi düşüncelerimde kaybolmak üzereyken Yusuf girdi karakola ve elindeki kahve ile yanıma oturdu.
İlk baş hiçbir şey demeden bana baktı ve ardından
- Hayırdır ne bu hâl? dedi Yusuf.
- Ne varmış halimde?
- Kamyon çarpmış gibisin.
- Ne oldu? Dün geceden dolayı mı bu haldesin?
Elimdeki kalem durdu.
— Alakası yok, dedim kısa keserek.
Yusuf kaşını kaldırdı.
- Belli!?
Sinirle nefes verdim.
— Uzatma Yusuf.
Yusuf sandalyede biraz öne eğildi.
— Uzatmıyorum. Direkt soruyorum. Dün gece niye öyle davrandın?
Cevap vermedim.
— Adamla konuşuyor kız, sen pat diye araya giriyorsun.
Çenemi sıktım.
— Çünkü tanıyorum o herifi.
— Tabii.
— Nasıl biri olduğunu biliyorum.
— Hı hı.
Yusuf’un bu tavrı iyice sinirimi bozmaya başlamıştı.
— Selin’in onunla konuşmasını istememem gayet normal.
Yusuf başını hafif yana eğdi.
- Yani sadece Ahmet'i sevmediğinden?
- Evet başka neden olacak?
- Yoksa eli yüzü düzgün, kibar bir adam gelip Selin ile konuşsa böyle davranmayacaktın?
Yusuf'un sözü ile duraksadım.Cevap verecektim.Hazırdı aslında.
Ama…çıkmadı.
Birkaç saniye öylece kaldım.Sonra bakışlarımı kaçırdım. Sessizliğimi fırsat bilerek Yusuf konuşmaya devam etti.
- Ben de senin gibiydim.
- Nasıl?
- Ben de Duygu' yu başka bir erkekle görmeye dayanamazdım. İlk başta anlayamadım neden böyle hissettiğimi. Ya da anlamamazlıktan gelmiştim.
- Biliyorsun erkek değil miyiz, iş ciddiye binince tutuşuruz.
-Peki sonra ne yaptın? diye sordum sessizce.
-Ne yaptım mı? Başta sinirlenip biraz mesafe koydum, sonra… dedi Yusuf, gözlerini bana dikerek. Ama
-Duygu’yu kaybetmek istemediğimi fark ettim.
Bir an sessizlik oldu. Sanki söyledikleri kafamda yankılanıyordu.
Yani… demek istediğin… hissedilen şey doğal mıydı? diye sordum, kelimeleri dikkatle seçerek.
-Doğal. İçten gelen bir şey. Engellenemez. Ama bunu fark etmek ve kabullenmek farklı bir iş, dedi Yusuf.
Bir nefes aldım. İçimdeki huzursuzluk biraz daha arttı çünkü kendi durumumla yüzleşmek istemiyordum.
-Sen o zaman… yani Duygu ile ilişkin başlamadan önce böyle hissetmiş miydin? diye sordum, kendi kendime konuşur gibi.
Yusuf gülümsedi, ama gözlerinde ciddi bir ifade vardı.
-Evet. Sonunda anladım ki hislerin önüne geçmek imkânsız. Ve aşk her zaman karşına çıkmaz. Karşına çıkmışken kaybetmemelisin.
Başımı hafifçe salladım. Yusuf’un söyledikleri kafamın içinde yankılanıp duruyordu.
“Aşk her zaman karşına çıkmaz.”
Çenemi sıktım.
— Abartıyorsun, dedim ama bu sefer sesim eskisi kadar sert değildi.
Yusuf omuz silkti.
— Olabilir.
Kahvesinden son yudumu aldı.
— Ya da sen görmezden geliyorsundur.
Bir şey demedim.
Diyemedim.
İçimde bir yerde o ihtimal fazla gerçek gelmişti.
Yusuf bardağı masaya bıraktı.
— Neyse, dedi. Benim işim var.
Ayağa kalktı.
— Sen de düşün biraz.
Kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
— Ama çok da geç kalma, diye ekledi.
Başımı kaldırmadım.
Sadece onun çıkışını dinledim.
Kapı kapandı.
O ses bir şeyleri daha da netleştirmek yerine daha da karıştırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…