Müstakbel Komşum kitap kapağı

13. bölüm / 14

13.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: 13.Bölüm

Yemekleri bitirdikten sonra Duygu ile birlikte lavaboya gitmek için kalktık. Lavabodan sonra çıkışa doğru yürürken bir anda Yusuf’un arkadaşı benim yanıma geldi. Masada bana soru soran kişiydi.
Benimle konuşmaya başladı, ben de dikkatle onu dinledim.
- Tanışamadık ben Ahmet diyerek elini uzattı. Ben de elini sıkmak için uzatıyordum ki araya Eren'in girmesi ile öylece kalakaldım.Ahmet'i kendine doğru çekip önümden geçip gittiler. Ne olup bittiğini anlayamamıştım. Havada kalan elimi diğer elimle tutup kendimle el sıkıştım. Herkesin gittiğini fark etmem ile adımlarımı hızlandırdım.
Dışarı çıktığımda arabaların yanına geldim. Herkes ayaküstü sohbetine devam ediyordu. Ben de aralarına sonradan dahil oldum.Benim gelmem ile Ahmet de yanıma gelip konuşmaya çalıştı. Arabasıyla eve bırakmayı teklif etti. Daha ne diyeceğimi düşünmeden Eren yine araya girdi.
-Sen hiç zahmet etme Ahmet.Biz komşuyuz, beraber geçeriz dedi.
Eren'e ne oluyordu? Niye benim yerime konuşup duruyordu?
Eren hiçbir şey demeden arkasını dönüp arabaya doğru yürüdü. Kapıyı açıp sert bir hareketle sürücü koltuğuna geçti. Kapıyı kapatışındaki ses bile sinirini belli ediyordu.
Ben birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Sonra Ahmet’e döndüm. Yüzümde nazik bir gülümseme oluşturmaya çalıştım.
— Teklifin için teşekkür ederim, dedim. Ama biz zaten aynı yöne gidiyoruz.
Ahmet başını salladı.
— Ne demek, iyi akşamlar o zaman.
— İyi akşamlar, diyip arkamı döndüm.
Arabaya doğru yürürken içimdeki öfke adımlarımı hızlandırıyordu. Kapıyı açıp Eren’in yanına oturdum. Kapıyı biraz sert kapattım. Araba birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra dayanamadım.
— Sen ne yaptığını sanıyorsun Eren?
Eren direksiyona bakıyordu. Anahtarı çevirdi ama arabayı hemen hareket ettirmedi.
— Ne yaptım? dedi, sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Kafamı ona çevirdim.
— Cidden soruyor musun? Sürekli sözümü kesiyorsun, benim yerime konuşuyorsun. Az önceki neydi?
Eren derin bir nefes verdi, direksiyonu sıkıca kavradı.
— Sadece seni bırakmasını istemedim.
— Neden? dedim hemen. Neden istemedin?
Eren gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
— Tanımıyorsun adamı.
— Sen tanıyor musun?
Kısa bir sessizlik oldu. Eren’in çenesi gerildi.
— Fazlasıyla tanıyorum, dedi sonunda. Yavşağın önde gideni. Her güzel kadına yapışan bir herif.
Bu sözler beni bir an heyecanlandırdı “Bana güzel mi dedi ?” diye kendi kendime düşünmeden edemedim. Ama hemen kendimi toparladım. “Saçmalama Selin” dedim içimden, yüzümü yeniden sertleştirdim.
Sessizlik arabada ağırlaştı.
— Yine de sözümü kesmen gerekmiyordu, dedim sonunda.
Eren’in çenesi gerildi. Gözleri hâlâ yoldaydı ama yüzündeki ifade sertleşmişti.
— Gerekiyordu.
Kaşlarım daha da çatıldı.
— Neye göre gerekiyordu?
Eren kısa bir nefes verdi.
— Çünkü o adamla konuşmanı istemedim, dedi sonunda, sesinde bastırılmış bir gerginlik vardı.
Kaşlarımı çattım.
— Neden?
Eren bu sefer sustu. Parmakları direksiyona daha sıkı bastı.
- Çünkü tanıyorum onu,dedi biraz daha sert bir sesle. Nasıl biri olduğunu biliyorum.
— İyi de… dedim, sesim yükselmeye başladı, bu benim konuşmamı kesmeni gerektirmiyor.
Eren bir şey demedi. Sessizliği beni iyice tetikledi.
— Ne var yani? dedim. Biriyle konuşuyorum diye niye hemen araya giriyorsun? Ben kendim cevap veremiyor muyum?
Eren’in nefesi ağırlaştı ama hâlâ konuşmadı. Dudaklarını araladı, sanki bir şey söyleyecek gibi oldu...
Ama vazgeçti.
Sessizlik ikimizi de sardı. Araba apartmanın önüne geldiğinde, sabrım tamamen tükenmişti.
Daha araba tam durmadan kemerimi çözdüm. Hiçbir şey demeden arabadan indim.
Kapıyı kapatıp hızlı adımlarla apartmana yürüdüm. Arkamdan bakıp bakmadığını görmek istemiyordum,dönüp bakmadım.

Eren'in Ağzından
Selin'in arabanın kapısını çarpıp gidişinin sesi kulağımda yankılandı.
Bir süre direksiyonu tutup öylece kaldım hareketsiz. Parmaklarım direksiyonun üstünde istemsizce ritim tutmaya başladı.
Üstümdeki gerginliği atmaya çalışıyordum.
"Neden bu kadar gerilmiştim?"
Başımı koltuğa yasladım, gözlerimi kapattım.
Ellerimi kafamın arkasında birleştirip derin bir nefes aldım.“Ne yapıyorum ben” diye mırıldandım.
Düşüncelerim durmak bilmedi.
Niye böyle çocuksu hareketler yaptım?Kendi kendime cevap veremedim. Sanki mantığımla duygularım ayrı iki yöne çekiliyordu.
“Sevmedim onu… rahatsız oldum… tamam, bu normal,” diye kendimi ikna etmeye çalıştım.
Ama içimdeki huzursuzluk hâlâ yerinde duruyordu.
Selin’in yanında, Ahmet’le konuşması… o kadar basit bir an olmalıydı. Ben kendimi durduramadım, istemsizce gerildim.
Ama Ahmet’i tanıyordum.
Nasıl biri olduğunu biliyordum.
Gördüğü her kadınla flörtleşen sonra hiçbir şey olmamış gibi çekip giden biri.
Çenemi sıktım.
Bunu bildiğim hâlde öylece durup izlemek mantıklı değildi.
“Normal,” dedim kendi kendime, bu düşünceye tutunur gibi.
Sonuçta Selin benim komşum.
Onun üzülmesini istemem.
Hepsi bu, değil mi? Başka neden olacaktı ki?
Kendi kendime sorduğum sorunun cevabını vermedim.
Veremedim.
Çünkü içimde bir yerde bunun sadece bundan ibaret olmadığını çok iyi biliyordum.
Ama o düşüncenin üstünde durmadım.
Durmak istemedim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…