Bölümler 39Şu an: Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu
- 1 Önsöz.442 kelime
- 2 Bölüm I. — Gizemli Bir Kayboluş.2.479 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti1.817 kelime
- 4 Iıı. Bölüm — John Barton’ın Büyük Felaketi2.529 kelime
- 5 Bölüm Iv. — Yaşlı Alıce’in Hikâyesi.2.918 kelime
- 6 V. Bölüm — Fabrika Yangını—jem Wılson Yardıma Koşuyor5.384 kelime
- 7 Vı. Bölüm — Yoksulluk ve Ölüm5.056 kelime
- 8 Vıı. Bölüm — Jem Wılson’ın Reddedilişi2.290 kelime
- 9 Bölüm Vııı. — Margaret’in Halk Önünde İlk Şarkı Söyleyişi.4.482 kelime
- 10 Bölüm Ix. — Barton’un Londra Deneyimleri.4.546 kelime
- 11 Bölüm X. — Savurgan Oğlun Dönüşü.3.923 kelime
- 12 Xı. Bölüm — Bay Carson’ın Niyetleri Ortaya Çıkıyor3.999 kelime
- 13 Xıı. Bölüm. — Yaşlı Alıce’in Çocuğu.2.487 kelime
- 14 Bölüm Xııı. — Bir Yolcunun Anlattıkları.2.611 kelime
- 15 Xıv. Bölüm — Jem’in Talihsiz Esther’le Görüşmesi3.312 kelime
- 16 Xv. Bölüm — Rakipler Arasında Şiddetli Bir Karşılaşma3.611 kelime
- 17 Xvı. Bölüm — İşverenlerle İşçilerin Buluşması2.954 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Barton’un Gece İşi2.981 kelime
- 19 Bölüm Xvııı. — Cinayet.3.151 kelime
- 20 Xıx. Bölüm — Jem Wılson Cinayet Şüphesiyle Tutuklanıyor3.259 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Mary’nin Rüyası—ve Uyanış1.987 kelime
- 22 Xxı. Bölüm. — Esther’in Mary’yi Arama Nedeni.2.839 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Mary’nin Alibisini Kanıtlama Çabası3.079 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Celpname3.305 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Ölmekte Olanlarla2.419 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı2.217 kelime
- 27 Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu902 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Xxvıı. Bölüm — LİVERPOOL RıHTIMLARINDA2.028 kelime
- 29 Bölüm Xxvııı.1.835 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm — Jem Hakkında Ağır Suç İddianamesi1.563 kelime
- 31 Job Legh'in Aldatmacası1.389 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm — Mary Geceyi Nasıl Geçirdi1.466 kelime
- 33 Bölüm Xxxıı. — Duruşma ve Karar — “Suçsuz.”5.278 kelime
- 34 Xxxııı. Bölüm — Huzur İçinde Yatsın.3.556 kelime
- 35 Bölüm Xxxıv. — Eve Dönüş.3.685 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.466 kelime
- 37 Xxxvı. Bölüm — Jem’in Bay Duncombe’la Görüşmesi1.900 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — Cinayetle İlgili Ayrıntılar2.583 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm. — Sonuç.1.504 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVI. BÖLÜM
LİVERPOOL YOLCULUĞU
“Denizde bir tekne gibi,
Yaşam ölümün üzerinde süzülür;
Çevrende, üstünde, altında,
Her nefeste tehlike pusuda bekler.
Mezardan seni ayıran
Yalnızca incecik bir tahta;
Huzursuz dalgalara atılmış,
Her değişken yelin oyuncağısın.
Gökyüzü ne kadar açık,
Deniz ne kadar durgun olsa da,
Yaşam yolcusu olan kişi
Gemi kazasından korkmalıdır.”
Rückert.
Pazartesi sabahı Liverpool’a giden erken trenler, ağır ceza mahkemesi oturumlarına giden avukatlarla, avukat kâtipleriyle, davacılarla, sanıklarla ve tanıklarla doluydu. Her birinin yüreğinde bir kaygı taşıdığı, karmakarışık bir topluluktu bu. Gerçi böyle söylemek pek bir şey ifade etmez; çünkü yaşamımız boyunca hepimiz aynı durumdayız: çocukluktan ölüme dek her birimizin bir korkusu ve bir umudu var. Yolcular arasında, mavi elbisesi ve sevimsiz ekose şalıyla Mary Barton da vardı.
Demiryolları artık her yerde, özellikle de Manchester’da, ulaşım aracı olarak yaygınlaşmıştı; yine de Mary daha önce trene binmemişti. Koşuşturma, insanların gürültüsü, çanlar ve kornalar, gelen trenlerin vızıltısı ve çığlığı onu şaşkına çevirmişti.
Yolculuğun kendisi bile ona şaşırtıcı geliyordu. Arka koltukta oturmuş, fabrika bacalarına ve Manchester’ın üzerinde asılı duran duman bulutuna, “Heimweh”e benzer bir duyguyla bakıyordu. Çocukluğundan beri aşina olduğu şeyleri ilk kez gözden yitiriyordu. Bu şeyler çoğu insana hoş görünmese de, Mary onlara, göçmenin düşüncelerine dokunaklılık veren duygulardan biriyle özlem duyuyordu.
Chat-Moss’a güzellik katan bulut gölgeleri, Newton’un eski ve pitoresk evleri… Yüreği bunca şeyle dolu Mary için bunlar ne ifade edebilirdi ki? Yine de yanlarından geçerken onlara dikkatle bakıyor gibiydi; ama ne görüyor ne de duyuyordu.
Kulağına tanıdık birkaç ad gelene kadar ne gördü ne duydu.
İki avukat kâtibi, o ağır ceza mahkemesi oturumlarında görülecek davaları konuşuyordu. Elbette, artık “cinayet davası” diye anılan dava, konuşmalarında önemli bir yer tutuyordu.
Sonuçtan hiç kuşku duymuyorlardı.
“Jüriler, karineye dayalı delillere dayanarak mahkûmiyet kararı vermekte her zaman isteksizdir, doğru,” dedi biri, “ama bu davada neredeyse hiç kuşku yok.”
“Dava bu kadar açık olmasaydı,” diye karşılık verdi öteki, “yargılamayı bu kadar aceleye getirmelerini düşüncesizce bulurdum. Yine de daha fazla kanıt toplanabilirdi.”
“Gardener’ın bürosundakiler, yani, bana söylüyorlar ki,” dedi ilk konuşan, “dava ertelenseydi yaşlı beyefendinin aklını yitirmesinden gerçekten korkulmuş. Cumartesi günü Bay Gardener’ın yanına tam yedi kez gitmiş; gece de onu uyandırıp hükmü güvenceye almak için bir mektup yazılmasını ya da başka bir şey yapılmasını önermiş.”
“Zavallı yaşlı adam,” dedi arkadaşı. “Kim şaşırabilir ki? Tek oğlu… Böyle bir ölüm… Bir de beraberindeki tatsız koşullar. Cumartesi günü Guardian’ı okuyamamıştım ama bir fabrika kızıyla ilgili bir tartışma olduğunu anlıyorum.”
“Evet, onun gibi biri işte. Elbette sorgulanacak; Williams da gösterisini yapacak. Zamanını denk getirebilirsem onu dinlemek için kendi mahkememizden sıvışacağım.”
“Yer bulabilirsen, demek istiyorsun; mahkemenin tıklım tıklım dolacağına emin ol.”
“Evet, evet, hanımlarımız, o tatlı canlar, cinayet davasını dinlemeye, katili görmeye ve yargıcın siyah takkisini giymesini izlemeye sürüler halinde gelecek.”
“Sonra da eve gidip boğa güreşlerinden zevk alan İspanyol hanımlara, ‘Ne kadar kadınlıktan uzak yaratıklar!’ diye yakınacaklar.”
Sonra başka konulara geçtiler.
Mary’nin keder kâsesine bir damla daha eklenmişti; ama Crabbe’in tarif ettiği hâle neredeyse gelmişti:
“Keder kâsesi dolup taşacak kadar dolmuşsa,
Bir damla daha eklersin, hemen taşar.”
Derken tünele girdiler! Derken Liverpool’a vardılar; Mary’nin üzerine çöken zihin ve beden uyuşukluğundan sıyrılması gerekiyordu. Bu uyuşukluk, büyük kaygı ve yorgunluğun, birkaç uykusuz gecenin sonucuydu.
Bir polise Milk House Yard’ın yolunu sordu. Kentte yetişmiş bir kızın becerikliliğiyle tarif edilen yolu izleyerek, rıhtımlardan pek uzak olmayan, kalabalık ve işlek bir caddeden ayrılan küçük bir avluya ulaştı.
Sessiz küçük avluya girince durup soluklandı, güç toplamaya çalıştı; bacakları titriyor, yüreği hızla çarpıyordu.
O ana kadar aklına getirmemeye çalıştığı bütün olumsuz ihtimaller zihnine üşüştü. Jem’in cinayete suç ortağı olma ihtimali—küçücük bir ihtimal de olsa. Daha da güçlü bir ihtimal: Will’le yolun bir bölümünü birlikte gitme niyetini yerine getirmemiş, küçük ve rastlantısal bir olay yüzünden ilk niyetinden sapmış olabilirdi; şimdi tanık olarak gösterilmesi için çok geç olan kişilerle akşamı geçirmiş olabilirdi.
Ama er ya da geç gerçeği öğrenmesi gerekiyordu. Cesaretini toplayıp bir evin kapısını çaldı.
“Burası Bayan Jones’ın evi mi?” diye sordu.
“Bir sonraki değil, ondan sonraki kapı,” diye kısa bir yanıt aldı.
Bu fazladan bir dakika bile ona biraz daha zaman kazandırmıştı.
Bayan Jones çamaşır yıkıyordu. Kapıyı böylesine usulca çalan kişiye öfkeyle karşılık verirdi, ama yaradılışında öfke yoktu; yumuşak huylu, çaresizce boyun eğen bir kadındı. O talihsiz pazartesi sabahı işinin kaç kez bölündüğüne yalnızca iç çekiyordu.
Daha sabırsız yaradılışlı birinde öfkeye dönüşebilecek duygu, onu kimin ya da neyin rahatsız ettiğini bilmeden, bu kez rahatsızlık verene karşı bir önyargı biçimini aldı.
Mary’nin telaşlı, heyecanlı görünüşü Bayan Jones’ın önyargısını güçlendirdi. Kollarındaki sabun köpüğünü sıyırırken ziyaretçisini süzüyor, ne istediğinin söylenmesini bekliyordu.
Ama Mary’nin ağzından söz çıkmadı; sesi boğazında düğümlenmiş gibiydi.
“Söyle bakalım genç kadın, ne istiyorsun?” diye sonunda soğukça sordu Bayan Jones.
“Ben… Ah! Will Wilson burada mı?”
“Hayır, burada değil,” diye yanıtladı Bayan Jones; yüzüne kapıyı kapatmaya meylediyordu.
“Man Adası’ndan dönmedi mi?” diye sordu Mary, içi kötü bir hisle burkularak.
“Hiç gitmedi; Manchester’da fazla uzun kaldı. Belki sen de bunu zaten biliyorsundur.”
Kapı yine kapanıyor gibiydi.
Ama Mary, sert sonbahar rüzgârında eğilen genç bir ağaç gibi, yalvarır bir tavırla öne eğilip soluk soluğa şöyle dedi:
“Söyleyin… söyleyin, nerede?”
Bayan Jones bunun bir aşk meselesi olduğundan, belki de pek onurlu sayılmayacak türden olduğundan kuşkulandı. Ama karşısındaki solgun genç kızın sıkıntısı öylesine açık ve öylesine acınasıydı ki, kız ne kadar günahkâr olursa olsun, Bayan Jones artık kısa ve mesafeli tavrını sürdüremedi.
“Bu sabah gitti, zavallı kızım. İçeri gir de sana anlatayım.”
“Gitti!” diye bağırdı Mary. “Nasıl gitti? Onu görmeliyim; bu bir ölüm kalım meselesi. Masum birini asılmaktan kurtarabilir. Gitmiş olamaz… Nasıl gitti?”
“Denize açıldı, canım! Bu sabah erkenden John Cropper’la yola çıktı.”
“Denize açıldı!”
Bölüm etkileşimi
