Mary Barton kitap kapağı

29. bölüm / 39

Bölüm Xxvııı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Bölüm Xxvııı.
  1. 1 Önsöz.442 kelime
  2. 2 Bölüm I. — Gizemli Bir Kayboluş.2.479 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti1.817 kelime
  4. 4 Iıı. Bölüm — John Barton’ın Büyük Felaketi2.529 kelime
  5. 5 Bölüm Iv. — Yaşlı Alıce’in Hikâyesi.2.918 kelime
  6. 6 V. Bölüm — Fabrika Yangını—jem Wılson Yardıma Koşuyor5.384 kelime
  7. 7 Vı. Bölüm — Yoksulluk ve Ölüm5.056 kelime
  8. 8 Vıı. Bölüm — Jem Wılson’ın Reddedilişi2.290 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı. — Margaret’in Halk Önünde İlk Şarkı Söyleyişi.4.482 kelime
  10. 10 Bölüm Ix. — Barton’un Londra Deneyimleri.4.546 kelime
  11. 11 Bölüm X. — Savurgan Oğlun Dönüşü.3.923 kelime
  12. 12 Xı. Bölüm — Bay Carson’ın Niyetleri Ortaya Çıkıyor3.999 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm. — Yaşlı Alıce’in Çocuğu.2.487 kelime
  14. 14 Bölüm Xııı. — Bir Yolcunun Anlattıkları.2.611 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm — Jem’in Talihsiz Esther’le Görüşmesi3.312 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm — Rakipler Arasında Şiddetli Bir Karşılaşma3.611 kelime
  17. 17 Xvı. Bölüm — İşverenlerle İşçilerin Buluşması2.954 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Barton’un Gece İşi2.981 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı. — Cinayet.3.151 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm — Jem Wılson Cinayet Şüphesiyle Tutuklanıyor3.259 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Mary’nin Rüyası—ve Uyanış1.987 kelime
  22. 22 Xxı. Bölüm. — Esther’in Mary’yi Arama Nedeni.2.839 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Mary’nin Alibisini Kanıtlama Çabası3.079 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Celpname3.305 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Ölmekte Olanlarla2.419 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı2.217 kelime
  27. 27 Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu902 kelime
  28. 28 Xxvıı. Bölüm — LİVERPOOL RıHTIMLARINDA2.028 kelime
  29. 29 Bölüm Xxvııı.1.835 kelime · Okuduğun bölüm
  30. 30 Xxıx. Bölüm — Jem Hakkında Ağır Suç İddianamesi1.563 kelime
  31. 31 Job Legh'in Aldatmacası1.389 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Mary Geceyi Nasıl Geçirdi1.466 kelime
  33. 33 Bölüm Xxxıı. — Duruşma ve Karar — “Suçsuz.”5.278 kelime
  34. 34 Xxxııı. Bölüm — Huzur İçinde Yatsın.3.556 kelime
  35. 35 Bölüm Xxxıv. — Eve Dönüş.3.685 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.466 kelime
  37. 37 Xxxvı. Bölüm — Jem’in Bay Duncombe’la Görüşmesi1.900 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — Cinayetle İlgili Ayrıntılar2.583 kelime
  39. 39 Otuz Sekizinci Bölüm. — Sonuç.1.504 kelime

BÖLÜM XXVIII.
“HEY JOHN CROPPER!”
“Islak yelken, köpüklü deniz,

Ardından eser sert rüzgâr;

Doldurur ak yelkenleri,

Yiğit direği eğer!

Eğer yiğit direği, çocuklar,

Özgür kartal gibi

Uçar gider güzel gemi,

Eski İngiltere kalır rüzgâr altımızda.”

Allan Cunningham.

Mary, Charley’nin kendisiyle gelmediğini anlamamıştı. Gerçekten de, kıyıdan ayrılırken onun yokluğunu fark edene kadar aklına gelmemişti. Charley’ye kendisi için gösterdiği bütün içten ilgiye teşekkür etmediğini hatırladı. Şimdi onun yokluğu Mary’yi yapayalnız hissettirmişti; daha bir saat önce tanıştığı bu küçük, ansızın çıkagelmiş dostun yokluğu bile.

Tekne, kıyıyı çevreleyen büyük gemilerin labirentinde yol aldı; birine çarpa çarpa ilerliyor, ötekine küreklerle çarpmaktan kurtuluyor, bir başkasının gölgesinde kalıyordu. Sonunda iki kıyıdan da uzaklaşıp geniş nehre açıldılar; karanın görüntüleri ve sesleri uzakta silinip gitti.

Sonra bir tür duraklama oldu.

Rüzgâr da akıntı da iki adamın karşısındaydı; ne kadar çabalasalar da pek yol alamıyorlardı. Mary, sabırsızlığına yenilip ilerlemelerini daha iyi görmek için bir kez ayağa kalkmıştı; adamlar hemen oturmasını sertçe söylemiş, o da azarlanmış bir çocuk gibi yerine çökmüştü. Ama içindeki sabırsızlık hâlâ dinmemişti.

Şimdiye dek nehrin Cheshire kıyısı boyunca tuttukları düz rotadan saptıklarını anlamaya başladı. Akıntının gücünden kaçınmak için bu kıyıdan ilerlemişlerdi. Bir süre sonra, her canlıyla cansızın Will’e yetişmekten ibaret tek amacına karşı birleştiği kâbus gibi bir korku ve inanç içine düştüğünden, bu kuşkusunu dile getirmeden edemedi.

Adamlar ters ters yanıt verdi. Tanıdıkları bir kayıkçıya rastlamış, ikisi de daha etkili kürek çekebilsin diye onu dümen tutmaya çağırmak istemişlerdi. Ne yaptıklarını biliyorlardı. Mary, ellerini yumruk yapıp sessizce otururken onlar konuştu, durumu anlattı, yardım istedi ve kabul ettirdi. Ama bütün bu sırada sinirleri korkudan tükeniyordu.

Uzun, çok uzun süre kürek çekmişlerdi—en azından yarım gün geçmiş gibi geliyordu—ama Liverpool hâlâ yanı başlarında görünüyordu. Mary neredeyse adamların neden kendisi kadar umutsuzluğa kapılmadığını merak edecekti ki, o ana dek karşıdan esen rüzgâr dindi. Gökyüzünde ince bulutlar toplanıp güneşi kapattı; her yeri soğuk, kasvetli bir gölge sardı.

Havada bir esinti bile yoktu; ama yine de batıdan esen yumuşak rüzgârın sertliği hissedildiği zamankinden daha soğuktu.

Adamlar yeniden küreklere asıldı. Her çekişte tekne ileri atılıyordu. Su cam gibi durgundu; üstündeki gökyüzünün çini mürekkebi siyahını ton ton yansıtıyordu. Mary ürperdi; yüreği daraldı. Ama şimdi gerçekten yol alıyorlardı. Dümen tutan adam, yakında nehrin üzerinde uzanan kıpırtılı bir çizgiyi gösterdi. Açık denizdeymiş gibi görünen gemileri izleyip yelkenlerine bakmaya dalmış Mary’nin dikkatini çekti.

Mary hafifçe irkildi ve ayağa kalktı. Sabır ve kederi, belki de sessizliği, adamların yüreğini yumuşatmaya başlamıştı.

“Kuzeye doğru ikincisi John Cropper. Rüzgâr artık elverişli; yelkenleri birazdan bizi yanına götürür.”

Adam, belki de Mary’ye bunu hatırlatmak istemediğinden, küçük teknelerini şimdi kolayca ve hızla ilerleten rüzgârın John Cropper için de elverişli olacağını unutmuştu.

Aralarındaki mesafe azalırken gözlerini dikip gemiyi ölçercesine baktılar. Yelkenlerin açılıp rüzgârda çırpındığını, sonra doğru açıyı bulup şişerek bembeyaz bir yuvarlaklığa büründüğünü gördüler. Gemi, gitmek için sabırsızlanan canlı bir yaratık gibi dalıp yükselmeye başladı.

“Demir alıyorlar!” dedi kayıkçılardan biri. Denizcilerin uzaklardan suyun üzerinden gelen hafif, ezgili haykırışı hâlâ aralarındaki mesafeden duyuluyordu.

Kovalamacanın heyecanına kapılan adamlar, Mary’nin nedenini hâlâ bilmeden, ikinci yelkeni açmak için harekete geçti. Şimdi esen keskin, sert doğu rüzgârında bu, teknenin taşıyabileceği ağırlığın tam sınırıydı. Tekne güçten fazla zorlanmış gibi eğiliyor, çabalıyor, suyu yarıyor; gıcırtılarıyla sanki sitem ediyordu. Yine de yiğitçe bir hızla ilerledi.

Yaklaştılar; uzaktan gelen “hey” sesini artık daha net duyuyorlardı. Ses kesildi. Çapa çekilmişti; gemi yola çıkmıştı.

Mary direğe tutunarak ayağa kalktı ve sessizce kollarını uzatıp uçup giden gemiye rotasını durdurması için yalvardı; gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Adamlar küreklerini kaldırıp havada salladı, dikkat çekmek için bağırdı.

Büyük gemidekiler onları gördü; ama denize açılan gemilerdeki kargaşayla öylesine meşguldüler ki pek dikkat edemediler. Her adımda ayaklarına dolanan halat yumakları ve denizci sandıkları vardı. Gerektiği gibi bağlanmamış hayvanlar güvertede şaşkın şaşkın dolaşıyor, acıklı böğürtü ve melemeleri gürültüye karışıyordu. Henüz parçalanmamış hayvan gövdeleri, koyun ve domuz etinden çok koyun ve domuz cesetlerine benziyordu. Düzene girmeye vakit bulamamış denizciler oraya buraya koşuşturuyordu; akılları geride bıraktıkları topraklarda ve insanlardaydı, bir yandan da gemideki görevlerini düşünüyorlardı. Kaptansa yüksek sesli, sabırsız buyruklarla sağa sola, sancak ve iskeleye, kamaraya ve alt güverteye emirler yağdırarak bir düzen kurmaya çabalıyordu.

Kaptan güvertede öfkeli adımlarla dolaşıyordu. Bir iki küçük hatası yüzünden ikinci kaptana kızmıştı; karısı ve çocuklarından ayrılmanın acısını da çekiyor, ama bunu yalnızca dışa vuran hırçınlığıyla belli ediyordu. Kanatlı gemisini yakalamaya çalışan eski püskü küçük nehir teknesinden bir ses duydu. Gemi barı geçmişti; aralarındaki mesafenin daha da açılacağından korkan adamlar, bağırışma mesafesine geldiklerinde Mary’ye tam olarak ne istediğini sormuşlardı.

Mary’nin boğazı kurumuştu; sesindeki bütün ezgi silinmişti. Ama tiz, sert bir fısıltıyla adamların ağzından, yaşamla ölüm arasındaki işini gemiye duyurmasını istedi.

“Yarın Liverpool Ağır Ceza Mahkemelerinde mazeret kanıtı sunması gereken William Wilson’ı almaya geldik. James Wilson, William Wilson’la birlikte olduğu perşembe gecesi işlenen bir cinayetten yargılanacak. Başka bir şey var mı hanımefendi?” diye sordu kayıkçı, ellerini ağzından indirip daha alçak sesle Mary’ye.

“Mary Barton olduğumu söyleyin. Ah, gemi gidiyor! Tanrı aşkına, durmalarını isteyin!”

Kayıkçı, çağrısına aldırış edilmemesine öfkelendi. Yine seslenip mesajı, gönderen genç kadının adını da ekleyerek tekrarladı; araya denizci küfürleri de kattı.

Gemi uçarcasına uzaklaştı; tekne ardından çabaladı.

Kaptanın konuşma borusunu aldığını gördüler. Ah, ne yazık ki sözlerini de duydular.

Korkunç bir küfür savurdu; Mary’ye aşağılık bir ad taktı. Sonra da gemisini hiç kimse için durdurmayacağını, kimin asılacağına bakmaksızın bir denizcisini bile ayıramayacağını söyledi.

Sözleri, borunun sesiyle birlikte merhametsiz bir açıklıkla ulaştı onlara. Mary oturdu; ölüm döşeğinde dua eden biri gibiydi. Gözleri merhametin bulunduğu göğe çevrilmişti; mavi dudakları titriyor, ama hiç ses çıkmıyordu. Sonra başını eğip ellerinin arasına gizledi.

“Dinle! Şu denizci bize sesleniyor.”

Mary başını kaldırdı. Dinlemek için kalbi durdu sanki.

William Wilson geminin kıç tarafında olabildiğince yakına gelmişti. Öfkeli kaptandan konuşma borusunu alamayınca ellerini birleştirip boru yaptı.

“Tanrı şahidim olsun Mary Barton, masumun hayatını kurtarmaya yetecek kadar erken, kılavuz teknesiyle geri döneceğim.”

Artan uzaklıkta sesi silinirken Mary telaşla, “Ne diyor?” diye sordu; yolcularına karşı içleri ısınan kayıkçılar da sevinçle bağırıyordu.

“Ne diyor?” diye tekrarladı. “Söyleyin. Duyamadım.”

Kulakları duymuştu; ama beyni anlamı kavramayı reddediyordu.

Üçü de aynı anda konuşup söylediklerini, araya birçok yorum katarak tekrarladı. Mary onlara, sonra da artık çok uzakta kalan gemiye baktı.

“Doğrusunu anlayamadım,” dedi üzüntüyle. “Kılavuz teknesi ne demek?”

Ona anlattılar; denizci argosuna bürünmüş sözlerden anlamı çıkarabildi. Hâlâ bir umut vardı; zayıf ve silik de olsa.

“Kılavuz gemiyle ne kadar uzağa gider?”

Farklı mesafeler söylediler. Bazı kılavuzlar dönüş yolundaki gemileri yakalama umuduyla Holyhead’e kadar gider, bazılarıysa gemileri yalnızca sığlıkların ötesine çıkarırdı. Bazı kaptanlar ötekilerden daha temkinliydi; kılavuzların da farklı alışkanlıkları vardı. Dönüş yolundaki gemiler karşıdan esen rüzgâr yüzünden zorlanıyordu; belki de John Cropper’daki kılavuz fazla uzağa gitmek istemezdi.

“Ne kadar zamanda döner?”

Üç kayıkçı, on iki saatten iki güne kadar değişen üç ayrı tahminde bulundu. Hatta en uzun süreyi söyleyen adamın tahminine karşı çıkılınca inadı tuttu; süreyi iki katına çıkardı ve kılavuz teknesinin eve dönmesinin haftanın sonunu bulabileceğini düşündü.

Tartışmaya, gerekçelerini sıralamaya başladılar; Mary de onları anlamaya çalıştı. Ama denizcilik dilini bir yana bırakın, zihnine bir perde inmiş gibiydi; olup biteni açıkça algılayamıyordu. Sözcükleri bile kendisinin değilmiş, denetimi dışındaymış gibiydi; çünkü niyet ettiğinden bambaşka şeyler söylediğini fark etti.

Umutları birer birer yıkılmış, Mary’yi yapayalnız bırakmıştı. Hâlâ bir olasılık kalmış olsa da artık umut edemiyordu. Bunun da sönüp yok olacağına emindi. Bir tür uyuşukluğa gömüldü. Dışarıdaki her şey umutsuzluğuna eşlik ediyordu.

Kasvetli, kurşun rengi gökyüzü; aşağıdaki koyu, karanlık sular, daha da ağır bir renge bürünmüş; uzakta, hiçbir ışının aydınlatmadığı soğuk, soluk sarı kıyı; insanı titreten, keskin rüzgâr.

Zihni de bedeni de çökmüş hâlde ürperdi.

Liverpool'a dönüşte, elbette yelkenleri indirdiler; kürek çekip vira ederek ilerlemeleri çok yavaştı. Adamlar önce kılavuzlar hakkında, sonra da Mary'nin hiçbir zaman ilgi duymayacağı yerel meseleler üzerine konuşup tartıştılar. Mary giderek uykulandı; doğrusu, uyanık kalmak için sarsılarak çabalasa da kendini tutamadı, teknenin dibine çöktü ve orada kaba saba bir yelken, halat ve türlü donanım yığınının üzerine uzandı.

Suların teknenin bordalarına düzenli vuruşu ve daha uzaktaki dalgaların ezgili uğultusu, sessizlikten daha çok uyku getiriyordu; Mary derin bir uykuya daldı.

Bir ara ağır ağır gözlerini açtı ve en yüksek ücreti ödemeleri için en inatla direten yaşlı, kır saçlı, kaba saba kayıkçının kalın denizci ceketini üzerine örttüğünü bulanık biçimde gördü. Adam ceketini bilerek çıkarmış, kendi usulünce şefkatle üstünü örtüyordu; ama Mary ona teşekkür edecek kadar kendine gelememişti ki yeniden uykuya daldı.

Sonunda, akşam alacakaranlığında, saatler önce yola çıktıkları iskeleye vardılar. Adamlar Mary'yle konuştu; o da alışkanlıkla karşılık verdi, ama kımıldamadı. En sonunda onu sarsmak zorunda kaldılar. Mary ayağa kalktı; ürperiyor, nerede olduğunu anlamaya çalışıyordu.

“Şimdi söyle bakalım hanım, nereye gideceksin?” dedi yaşlı, kır saçlı adam. “Belki sana yol yordam gösteririm.”

Adamın sözlerini ağır ağır kavradı ve hatırlamaya çalıştı; fakat zihni çok bulanıktı, çabası da büyük. Elini cebine sokup cüzdanını çıkardı, içindekileri adamın avucuna boşalttı; sonra da, onlar istemeden dönüp gitmiş oldukları hâlde, usulca şalını çözmeye koyuldu.

“Yok, yok!” dedi yaşlı adam; tekneye atlamadan önce basamakta oyalanmıştı ve Mary şalı sessizce ona uzatıyordu.

“Al sen kalsın! İstemeyiz. Seni sınamak için yaptık bunu; kimi insanlar, ceplerinde bir sürü para olduğu hâlde, paraları kalmadı derler.”

“Teşekkür ederim,” dedi Mary, donuk ve alçak bir sesle.

“Nereye gidiyorsun? Az önce sordum ya,” dedi aksi yaşlı adam.

“Bilmiyorum. Yabancıyım,” diye sakinlikle karşılık verdi Mary; içinde bulunduğu duruma hiç kaygılanmıyor gibiydi.

“Öyleyse öğrenmen gerek,” dedi adam sertçe. “İskele başı, öyle aval aval dikilecek genç bir kadın için uygun yer değil.”

“Bir yerde bir kartım olmalı, bana söyler,” diye karşılık verdi. Adam biraz rahatlamıştı; yolcu almak için yanaşan bir vapurun önünü açmak üzere iskeleden ayrılan tekneye atladı.

Mary, saat ikide Bay Bridgenorth'la buluşacağı sokağın adının yazılı olduğu kartı bulmak için cebini yokladı. Job ile Bayan Wilson'ın da orada olması, Job'un kendisine düzgün bir pansiyonun ayrıntılarını vermesi gerekiyordu. Kart yoktu.

Zihnini toparlamaya çalıştı; yeniden ceplerini yokladı, içindeki ufak tefek eşyaları, boş cüzdanını, mendilini ve başka küçük şeyleri çıkardı. Kart orada değildi.

Aslında aceleyle tekneye binerken parasını saymak için cüzdanını çıkardığında kartı düşürmüştü.

Elbette bunu bilmiyordu. Yalnızca kartın kaybolduğunu biliyordu.

Bu, üzerine çöken umutsuzluğu pek az artırdı. Yine de kendine yardım etmek için biraz daha çabaladı; ama zihni her dakika daha da bulanıklaşıyordu. Will'in nerede kaldığını hatırlamaya uğraştı, başaramadı; adı, sokak, her şey aklından çıkmıştı. Zaten önemi de yoktu; bulunmaktansa kaybolması daha iyiydi.

Sessizce iskelenin en üst basamağına oturdu ve aşağıdaki karanlık, nemli suya baktı. Bir iki kez zihninin gölgeleri arasında hayaletimsi bir düşünce belirdi: Bu soğuk, kasvetli yüzeyin altında, dünyanın dertlerinden kurtulup huzur bulamaz mıydı? Ama bir düşünceyi art arda iki an bile zihninde tutamıyordu; harekete geçemeden ne düşündüğünü unutuyordu.

Başını kaldırmadan, maruz kaldığı hakaretlere aldırmadan öylece, kımıldamadan oturmaya devam etti.

Yaşlı kayıkçı kararan ışığın içinde onu izliyordu; istemese de kıza ilgi duymuş, kendine kızıp durmuştu.

İskele bir kez daha nispeten boşalınca, teknelerin arasından ve kalasların üzerinden geçerek oraya yöneldi; bunu yaparken kendine yaşlı bir budala diye söyleniyordu.

Mary'nin omzunu sertçe sarstı.

“Lanet olsun sana, yine soruyorum: Nereye gidiyorsun? Öyle aptal aptal oturma. Nereye gideceksin?”

“Bilmiyorum,” diye iç çekti Mary.

“Hadi, hadi; bu masalı bırak. Az önce sana gideceğin yeri söyleyecek bir kartın olduğunu söyledin.”

“Vardı, ama kaybettim. Boş ver.”

Yeniden aşağıdaki kara aynaya baktı.

Yanında durup içindeki iyi yanı bastırmaya çalıştı; ama başaramadı. Mary'yi yeniden sarstı. Mary, onu unutmuş gibi başını kaldırdı.

“Ne istiyorsunuz?” diye yorgunlukla sordu.

“Benimle gel, lanet olası!” diye karşılık verdi; onu kaldırmak için kolunu kavradı.

Mary ayağa kalktı ve küçük bir çocuğun sorgusuz sualsiz uysallığıyla adamın ardından yürüdü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…