Mary Barton kitap kapağı

3. bölüm / 39

Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti
  1. 1 Önsöz.442 kelime
  2. 2 Bölüm I. — Gizemli Bir Kayboluş.2.479 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti1.817 kelime · Okuduğun bölüm
  4. 4 Iıı. Bölüm — John Barton’ın Büyük Felaketi2.529 kelime
  5. 5 Bölüm Iv. — Yaşlı Alıce’in Hikâyesi.2.918 kelime
  6. 6 V. Bölüm — Fabrika Yangını—jem Wılson Yardıma Koşuyor5.384 kelime
  7. 7 Vı. Bölüm — Yoksulluk ve Ölüm5.056 kelime
  8. 8 Vıı. Bölüm — Jem Wılson’ın Reddedilişi2.290 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı. — Margaret’in Halk Önünde İlk Şarkı Söyleyişi.4.482 kelime
  10. 10 Bölüm Ix. — Barton’un Londra Deneyimleri.4.546 kelime
  11. 11 Bölüm X. — Savurgan Oğlun Dönüşü.3.923 kelime
  12. 12 Xı. Bölüm — Bay Carson’ın Niyetleri Ortaya Çıkıyor3.999 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm. — Yaşlı Alıce’in Çocuğu.2.487 kelime
  14. 14 Bölüm Xııı. — Bir Yolcunun Anlattıkları.2.611 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm — Jem’in Talihsiz Esther’le Görüşmesi3.312 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm — Rakipler Arasında Şiddetli Bir Karşılaşma3.611 kelime
  17. 17 Xvı. Bölüm — İşverenlerle İşçilerin Buluşması2.954 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Barton’un Gece İşi2.981 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı. — Cinayet.3.151 kelime
  20. 20 Xıx. Bölüm — Jem Wılson Cinayet Şüphesiyle Tutuklanıyor3.259 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Mary’nin Rüyası—ve Uyanış1.987 kelime
  22. 22 Xxı. Bölüm. — Esther’in Mary’yi Arama Nedeni.2.839 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Mary’nin Alibisini Kanıtlama Çabası3.079 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Celpname3.305 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Ölmekte Olanlarla2.419 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı2.217 kelime
  27. 27 Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu902 kelime
  28. 28 Xxvıı. Bölüm — LİVERPOOL RıHTIMLARINDA2.028 kelime
  29. 29 Bölüm Xxvııı.1.835 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — Jem Hakkında Ağır Suç İddianamesi1.563 kelime
  31. 31 Job Legh'in Aldatmacası1.389 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Mary Geceyi Nasıl Geçirdi1.466 kelime
  33. 33 Bölüm Xxxıı. — Duruşma ve Karar — “Suçsuz.”5.278 kelime
  34. 34 Xxxııı. Bölüm — Huzur İçinde Yatsın.3.556 kelime
  35. 35 Bölüm Xxxıv. — Eve Dönüş.3.685 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.466 kelime
  37. 37 Xxxvı. Bölüm — Jem’in Bay Duncombe’la Görüşmesi1.900 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — Cinayetle İlgili Ayrıntılar2.583 kelime
  39. 39 Otuz Sekizinci Bölüm. — Sonuç.1.504 kelime

II. BÖLÜM
MANCHESTER’DA BİR ÇAY DAVETİ
Polly, koy çaydanlığı ocağa,

Çay içelim hep beraber!

Polly, koy çaydanlığı ocağa,

Çay içelim hep beraber.

“İşte geldik karıcığım; bizi kaybettin sandın mı?” dedi gür sesli Wilson; iki kadın ayağa kalkıp eve yürümeye hazırlanırken üstlerini başlarını düzelttiler. Bayan Barton, korkularını ve düşüncelerini arkadaşına açınca belli ki rahatlamış, belki neşelenmişti de. Onaylayan bakışı, bütün grubun Green Heys Çayırları’ndan ayrılıp Bartonların evinde çay içmesi yolundaki kocasının davetini destekler gibiydi. Yalnız Bayan Wilson hafifçe itiraz etti; bebekleri yüzünden, muhtemelen eve dönecekleri saatin geç olmasından kaygılanıyordu.

“Hadi, sesini kes karıcığım,” dedi kocası iyi yürekli bir tavırla. “O afacanların saat onu çok geçmeden uyumadığını bilmiyor musun? Hem bir şalın yok mu; bir oğlanın başını kuşun kanadının altındaki gibi güvenle altına sokarsın. Öteki içinse, buralara kadar Ancoats’tan gelmişken kalamayacaksak, onu cebime koyarım.”

“İstersen sana bir şal daha verebilirim,” diye önerdi Bayan Barton.

“Evet, burada kalmaktan iyisi yok.”

Karar verilince grup, henüz yarısı tamamlanmış, birbirine öylesine benzeyen sokaklardan geçerek eve doğru yürüdü; insanın kolayca şaşırıp yolunu kaybedebileceği sokaklardı bunlar. Ama dostlarımız bir adım bile şaşırmadı; şu geçitten kestiler, bu köşeyi dolandılar, derken sayısız sokaktan birinden küçük, kaldırım taşlarıyla döşeli bir avluya çıktılar. Avlunun girişinin tam karşı ucunda evlerin arka duvarları vardı; ortasından da evsel atıkları, bulaşık ve çamaşır sularını ve benzerlerini akıtmak için bir oluk geçiyordu. Avluda yaşayan kadınlar, bir yandan ötekine uzanan iplerde asılı şapka, elbise ve türlü çamaşırları topluyorlardı. Dostlarımız birkaç dakika önce gelmiş olsaydı ya iyice eğilmeleri ya da yarı ıslak çamaşırların yüzlerine çarpmasına katlanmaları gerekecekti. Açık çayırlarda akşam daha yeni başlıyor gibi görünse de sıkışık evlerin arasında sisleri ve karanlığıyla gece çoktan çökmüştü.

Wilsonlar ile bu kadınlar birbirlerini selamlayıp hâl hatır sordular; çünkü çok zaman geçmemişti, Wilsonlar da bu avluda oturmuşlardı.

Dağınık görünümlü bir evin kapısında duran iki kaba saba delikanlı, Mary Barton (kızı) yanlarından geçerken bağırdı: “Vay, Polly Barton’ın bir sevdalısı varmış!”

Elbette genç Wilson’ı kastediyorlardı. Mary’nin bu söze nasıl karşılık vereceğini görmek için ona göz ucuyla baktı. Mary’nin öfkeli bir genç kız havasına büründüğünü gördü; bir sonraki sözüne de tek kelimeyle karşılık vermedi.

Bayan Barton kapının anahtarını cebinden çıkardı. Evin giriş odasına girince, bir kedi gözü olabilecek, ama aslında büyük bir kömür parçasının altında için için yanan kızgın ateş olan tek parlak nokta dışında her yer zifiri karanlık gibiydi. John Barton hemen kömürü kırmaya koyuldu; ateş bir anda odanın her köşesini sıcak, parlak bir ışıkla doldurdu. Buna ek olarak —sıradan sarı alev ateşin kızıl parıltısında kaybolsa da— Bayan Barton kısa bir mumu ateşe tutup yaktı, onu teneke şamdana yerleştirdikten sonra konukseverliğin gerektirdiği işleri düşünerek etrafına bakındı. Oda epey büyüktü ve birçok kullanışlı eşyası vardı. Kapıdan girince sağda, geniş pervazlı uzun sayılabilecek bir pencere görünüyordu. İki yanında mavi beyaz kareli perdeler asılıydı; dostlar bir araya gelip keyif sürsün diye şimdi kapatılmışlardı. Pencere pervazındaki budanmamış, bol yapraklı iki sardunya da dışarıdan gözetleyenlere karşı bir başka engel oluşturuyordu. Pencereyle şömine arasındaki köşede, tabak çanak, fincan ve tabaklarla, ayrıca ne işe yaradığı belirsiz birkaç ıvır zıvırla dolu görünen bir dolap vardı. Bunlardan biri, oyma bıçaklarıyla çatalların masa örtüsünü kirletmesini önlemek için konmuş üçgen cam parçalarıydı. Bayan Barton’ın çanak çömleğiyle cam eşyalarıyla gurur duyduğu belliydi; dolabın kapağını açık bıraktı ve memnuniyetle çevresine göz gezdirdi. Kapı ve pencerenin karşı tarafında merdivenle iki kapı vardı. Ateşe yakın olan kapı, bulaşık yıkamak gibi kirli işlerin görülebileceği küçükçe bir arka mutfağa açılıyordu; rafları erzak dolabı, kiler ve depoluk işlevi görüyordu. Öteki, epey alçak kapıysa merdiven altındaki eğimli kömürlüğe açılıyordu. Oradan şömineye kadar cıvıl cıvıl renkli bir muşamba serilmişti. Oda neredeyse eşya ile tıka basa doluydu; değirmenlerin iyi işlediğinin kesin işareti. Pencerenin altında üç derin çekmeceli bir büfe, şöminenin karşısında da benim ancak çam ağacından yapılmış olsaydı Pembroke masa diyebileceğim bir masa duruyordu; böylesine mütevazı bir malzemeden yapılana bu ad verilebilir mi, bilemiyorum. Duvara dayalı duran masanın üstünde, ortasında birbirine sarılmış iki al yanaklı sevgilinin resmi bulunan, parlak yeşil, Japon işi bir çay tepsisi vardı. Ateşin ışığı tepsinin üzerinde neşeyle dans ediyor, çocuk zevki dışında bütün zevkleri bir kenara bırakırsak, odanın o tarafına gerçekten zengin bir renk katıyordu. Tepsiyi, yine Japon işi, koyu kırmızı bir çay kutusu bir ölçüde destekliyordu. Dolabın karşı köşesinde, tek ayaklı yuvarlak bir masa duruyordu; o gerçekten kullanılmak içindi. Bütün bunları duvarlardaki soluk ama temiz şablon desenlerle birlikte gözünüzde canlandırabilirseniz John Barton’ın evi hakkında bir fikir edinebilirsiniz.

Tepsi kısa süre sonra indirildi. Fincanlarla tabakların neşeli şıngırtısı başlamadan önce kadınlar dışarıda giydiklerini çıkardı ve Mary’ye yukarı taşıttı. Ardından uzun bir fısıldaşma ve para şıngırtısı duyuldu. Bay ve Bayan Wilson, nezaketlerinden ötürü buna kulak vermemeye çalıştılar; bunun konuk ağırlığına yönelik hazırlıklarla ilgili olduğunu, üstelik sıranın kendilerine geldiğinde aynı zevkle konuk ağırlayacaklarını çok iyi biliyorlardı. Bu yüzden çocuklarla meşgul görünmeye çalışıp Bayan Barton’ın Mary’ye söylediklerini duymamaya uğraştılar.

“Haydi canım Mary, köşeyi dönüp Tipping’den taze yumurta al; kişi başı bir tane yeter, beş peni tutar. Güzelce kesilmiş jambonu var mı diye de bak, bize bir libre verebilir mi sor.”

“İki libre de, karıcığım, cimrilik etme,” diye araya girdi kocası.

“Pekâlâ, bir buçuk libre olsun Mary. Cumberland jambonu al; Wilson oralı, tadında biraz evini bulur, hoşuna gider. Bir de Mary…” Kızın gitmeye can attığını görünce ekledi: “Bir penilik sütle bir somun ekmek al; taze, yeni pişmiş olsun. Bir de… İşte bu kadar, Mary.”

“Hayır, hepsi bu değil,” dedi kocası. “Çayı ısıtmak için altı penilik rom da al; ‘Üzümler’ meyhanesinden alırsın. Bir de Alice Wilson’a uğra; hemen köşeyi dönünce, Barber Sokağı 14 numaranın altında oturuyormuş,” dedi karısına. “Ona gelip bizimle çay içmesini söyle; kardeşini, Jane’i ve ikizleri görmeye can atıyordur, eminim.”

“Gelirse kendi fincanıyla tabağını getirsin; bizim yalnızca altı takımımız var, burada da altı kişiyiz,” dedi Bayan Barton.

“Hadi canım! Jem’le Mary bir fincandan içebilir elbet.”

Ama Mary, Jem’le bir şeyi paylaşmak zorunda kalacaksa Alice’in fincanıyla tabağını getirmesini mutlaka sağlayacağına içinden karar verdi.

Alice Wilson eve daha yeni gelmişti. Bütün gün kırlarda içecek ve ilaç yapmak için yabani otlar toplamıştı. Hastalara bakma konusundaki eşsiz becerileri ve geçimini sağladığı çamaşırcılığın yanı sıra, çit kenarlarında ve kırlarda yetişen şifalı otlar hakkında da epey bilgisi vardı. Güzel günlerde, daha kazançlı bir işi olmadığında, bacakları nereye kadar götürürse yollara ve çayırlara dolaşmaya giderdi. Bu akşam ısırgan otlarıyla yüklü dönmüştü; ilk işi bir mum yakıp otları bodrum odasında bulduğu her yere demet demet asmak oldu. Oda pırıl pırıl temizdi. Bir köşede, başucunda kareli bir perde bulunan sade bir yatak duruyordu; yatağın öteki yanında bulunması gereken yere badanalı duvar geliyordu. Yer tuğla döşeliydi ve son yıkamadan beri hiç kurumamış gibi nemli olmasına rağmen titizlikle temizlenmişti. Bodrum penceresi sokağın aşağı kotundaki bir boşluğa bakıyor, oğlanlar taş atabiliyordu; bu yüzden dıştan bir siperle korunuyordu. Pencere her tür çit, hendek ve kır bitkisiyle tuhaf biçimde süslenmişti. Biz bunları değersiz sayarız ama iyilik ya da kötülük üzerinde güçlü etkileri vardır; bu nedenle yoksullar onları çok kullanır. Kururken pek hoş kokular yaymayan bu demetler odanın her yanına serilmiş ve asılmış, ışığını da karartmıştı. Bir köşede eski tahtalardan yapılmış genişçe bir asma raf vardı; Alice’in eski birikintilerinden bazıları orada saklanıyordu. Az sayıdaki çanak çömleği şömine rafına dizilmişti; şamdanı ile kibrit kutusu da oradaydı. Küçük dolabın alt kısmında kömür, üst kısmında ekmeğiyle yulaf ezmesi kâsesi, kızartma tavası, çaydanlık ve hem su ısıtıcısı hem de Alice’in hasta bir komşuya ara sıra yapabildiği hafif sulu yemekleri pişirmeye yarayan küçük bir teneke tencere bulunuyordu.

Yürüyüşten sonra üşümüş ve yorulmuştu. Mary kapıyı çaldığında nemli kömürlerle yarı yeşil odun parçalarını tutuşturmaya çalışıyordu.

“Gir,” dedi Alice; ama kapıyı gece için sürgülediğini hatırlayınca hemen koşup kapıyı açtı.

Mumunun ışığı kızın yüzüne vurunca, “Sen misin Mary Barton?” diye haykırdı. “Kardeşimin evinde gördüğüm günlerden beri ne kadar da büyümüşsün! Gir kızım, gir.”

“Lütfen,” dedi Mary, neredeyse nefes nefese. “Annem çaya gelmeni, fincanınla tabağını da getirmeni söyledi. George ile Jane Wilson, ikizler ve Jem de bizde. Bir an önce gelmen gerekiyormuş, lütfen.”

“Annen çok komşuca ve nazik davranmış, sağ olsun; memnuniyetle gelirim. Dur Mary, annenin bahar içeceği yapmak için ısırgan otu var mı? Yoksa ona biraz götüreyim.”

“Hayır, sanırım yok.”

Mary, on üç yaşında ve gücü elinde tutmayı seven bir kız için işin daha ilgi çekici yanı olan para harcama kısmını yerine getirmek üzere tavşan gibi koşup gitti. İşini de pek güzel becerdi; elinde küçük bir şişe romla yumurtalar vardı, öteki koluna da kâğıda sarılmış, duman kokulu, kırmızı beyaz damarlı, çok güzel Cumberland jambonunu almıştı.

Alice ısırganlarını seçip mumunu söndürmüş, kapısını kilitlemiş ve ayakları çok ağrıyarak John Barton’ın evine varmışken, Mary eve dönmüş, jambonu kızartmaya başlamıştı bile. Mütevazı bodrumundan sonra Bartonların evi ne kadar da rahat görünüyordu! Alice böyle bir karşılaştırma yapmadı; yine de ateşin tatlı sıcaklığını, her köşede şenlik yapan parlak ışığı, iştah açıcı kokuları, kaynayan çaydanlığın rahatlatıcı sesini ve cızırdayıp kızaran jambonu duyumsadı. Alışılmış biçimde hafifçe reverans yaparak kapıyı kapattı; kardeşinin coşkulu ve şaşkın karşılamasına sevgiyle karşılık verdi.

Hazırlıklar tamamlanınca herkes sofraya oturdu. Bayan Wilson, şeref yerine, ateşin sağındaki sallanan sandalyeye yerleşmiş, bebeğini kucağında tutuyordu. Karşısındaki koltukta oturan bebeğin babasıysa ötekini süte batırılmış ekmekle susturmaya çalışıyor, ama başaramıyordu.

Bayan Barton görgü kurallarını iyi bilirdi; çay masasının başına oturup çay demlemekten başka bir şey yapamazdı. Oysa içinden jambonun kızartılmasını yönetmek geçiyor, Mary yumurtaları kırıp jambonu çevirirken onun kendi yemek pişirme becerisine duyduğu rahat güveni fark edip endişeyle bakıyordu. Jem büfeye yaslanıp beceriksizce dikiliyor, halasının sözlerine biraz ters ters karşılık veriyordu; çünkü bunların onu küçük bir çocuk gibi gösterdiğini düşünüyordu. Oysa kendini genç bir adam sayıyordu; üstelik pek de genç sayılmazdı, çünkü iki ay sonra on sekizine basacaktı. Barton ateşle çay masası arasında gidip geliyordu; tek can sıkıcı şey, karısının yüzünün ara sıra acı çekiyormuş gibi kızarıp kasıldığını sanmasıydı.

Sonunda yemek gerçekten başladı. Bıçaklarla çatallar, fincanlarla tabaklar ses çıkarıyordu ama insanlar susmuştu; çünkü açtılar ve konuşacak vakitleri yoktu. Sessizliği ilk Alice bozdu. Kadeh kaldıracakmış gibi fincanını tutarak şöyle dedi: “Uzaklardaki dostlara! Dostlar kavuşur, dağlar kavuşmaz.”

Alice bunun uğursuz bir kadeh kaldırma, uğursuz bir söz olduğunu hemen anladı. Herkes uzaktaki Esther’i düşündü; Bayan Barton yemeğini bıraktı, gözlerinden hızla süzülen yaşları gizleyemedi. Alice dilini ısırıp koparabilirdi.

Bu söz akşamın üzerine soğuk su serpti. Çayırlarda söylenebilecek ve önerilebilecek her şey konuşulmuş olmasına rağmen, herkes zavallı Bayan Barton’a teselli verecek bir şey söylemek istiyor; gözlerinden hızla süzülen, yakıcı yaşlar karşısında başka herhangi bir şey konuşmaya gönlü elvermiyordu. Bu yüzden George Wilson, karısı ve çocukları erkenden eve koyuldular. Zamansız sözlere rağmen, böyle buluşmaların sık sık tekrarlanmasını dilediklerini söylemeden ve John Barton’dan içten bir onay almadan ayrılmadılar. John da karısı iyileşir iyileşmez bir akşam daha aynen böyle toplanacaklarını söyledi.

“Bir daha gelip de akşamın tadını kaçırmamaya dikkat edeceğim,” diye düşündü zavallı Alice. Bayan Barton’ın yanına gidip neredeyse mahcup bir tavırla elini tuttu ve “Bunu söylediğim için ne kadar üzgün olduğumu bilemezsin,” dedi.

Sevinç gözyaşları getiren bir şaşkınlıkla Mary Barton kollarını Alice’in boynuna doladı ve kendini suçlayan Alice’i öptü. “Kötü bir şey demek istemedin; asıl ben çok aptallık ettim. Esther’le ilgili bu mesele, nerede olduğunu bilmemek içime öyle dert oluyor ki. İyi geceler; sakın bir daha aklına takma. Tanrı seni korusun Alice.”

Alice, ileriki yıllarında o akşamı her hatırlayışında, bu nazik ve ince düşünceli sözleri için Mary Barton’ı defalarca minnetle andı. Ama o anda söyleyebildiği tek şey, “İyi geceler Mary, Tanrı seni korusun,” oldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…