Bölümler 39Şu an: Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı
- 1 Önsöz.442 kelime
- 2 Bölüm I. — Gizemli Bir Kayboluş.2.479 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti1.817 kelime
- 4 Iıı. Bölüm — John Barton’ın Büyük Felaketi2.529 kelime
- 5 Bölüm Iv. — Yaşlı Alıce’in Hikâyesi.2.918 kelime
- 6 V. Bölüm — Fabrika Yangını—jem Wılson Yardıma Koşuyor5.384 kelime
- 7 Vı. Bölüm — Yoksulluk ve Ölüm5.056 kelime
- 8 Vıı. Bölüm — Jem Wılson’ın Reddedilişi2.290 kelime
- 9 Bölüm Vııı. — Margaret’in Halk Önünde İlk Şarkı Söyleyişi.4.482 kelime
- 10 Bölüm Ix. — Barton’un Londra Deneyimleri.4.546 kelime
- 11 Bölüm X. — Savurgan Oğlun Dönüşü.3.923 kelime
- 12 Xı. Bölüm — Bay Carson’ın Niyetleri Ortaya Çıkıyor3.999 kelime
- 13 Xıı. Bölüm. — Yaşlı Alıce’in Çocuğu.2.487 kelime
- 14 Bölüm Xııı. — Bir Yolcunun Anlattıkları.2.611 kelime
- 15 Xıv. Bölüm — Jem’in Talihsiz Esther’le Görüşmesi3.312 kelime
- 16 Xv. Bölüm — Rakipler Arasında Şiddetli Bir Karşılaşma3.611 kelime
- 17 Xvı. Bölüm — İşverenlerle İşçilerin Buluşması2.954 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Barton’un Gece İşi2.981 kelime
- 19 Bölüm Xvııı. — Cinayet.3.151 kelime
- 20 Xıx. Bölüm — Jem Wılson Cinayet Şüphesiyle Tutuklanıyor3.259 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Mary’nin Rüyası—ve Uyanış1.987 kelime
- 22 Xxı. Bölüm. — Esther’in Mary’yi Arama Nedeni.2.839 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Mary’nin Alibisini Kanıtlama Çabası3.079 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Celpname3.305 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Ölmekte Olanlarla2.419 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı2.217 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu902 kelime
- 28 Xxvıı. Bölüm — LİVERPOOL RıHTIMLARINDA2.028 kelime
- 29 Bölüm Xxvııı.1.835 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm — Jem Hakkında Ağır Suç İddianamesi1.563 kelime
- 31 Job Legh'in Aldatmacası1.389 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm — Mary Geceyi Nasıl Geçirdi1.466 kelime
- 33 Bölüm Xxxıı. — Duruşma ve Karar — “Suçsuz.”5.278 kelime
- 34 Xxxııı. Bölüm — Huzur İçinde Yatsın.3.556 kelime
- 35 Bölüm Xxxıv. — Eve Dönüş.3.685 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm3.466 kelime
- 37 Xxxvı. Bölüm — Jem’in Bay Duncombe’la Görüşmesi1.900 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — Cinayetle İlgili Ayrıntılar2.583 kelime
- 39 Otuz Sekizinci Bölüm. — Sonuç.1.504 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXV. BÖLÜM
BAYAN WILSON’IN KARARI
“Bir şeyler vardı; ne olduğunu kimse söylemeye yanaşmazdı,
Gülümseyen bir günde hafifçe geçen bulutlar gibi,—
Kulaktan kulağa yayılan fısıltılar, imalar,
Yeryüzünde hiçbir yargıcın açıklığa kavuşturamayacağı çelişkili söylentiler.”
Crabbe
“Meraklı tahminler yürütmekte her zaman özgür,
Kuşkulu soruların iki tarafını da tutabilir.”
Aynı eser
Mary eve döndü. Ah, başı nasıl da ağrıyordu; zihni nasıl da dönmeye başlamıştı! Ama sonrasında kendini koyvermek için yeterince vakti olacağını hissediyordu.
Bu yüzden kendini zorlayarak sessizce oturdu. Pencerenin yanında oturup dışarı baktı ama hiçbir şey görmüyordu. Derken birden gözüne bir şey ilişti; irkilip geriye çekildi.
Ama artık çok geçti. Onu görmüşlerdi.
Sally Leadbitter, küçük ve kasvetli odaya gösterişli bir edayla daldı; pazar günü giydiği elbisenin abartılı renkleri odayı cıvıl cıvıl etti.
Mary’yi görmeyi gerçekten merak ediyordu. Bir katille ilişkisi olması onu sanki doğanın garip bir yaratığına çevirmişti; bazıları, Mary’nin görünüşünün bile değişmiş olmasını beklercesine ona dikkatle bakıyordu. Ama Mary son bir iki gündür bunları fark edemeyecek kadar kendi derdine dalmıştı.
Sally şimdi onu uzun uzun inceleme fırsatı buldu; baştan aşağı süzdü (birini baştan aşağı süzmekle içini görmek çok farklı şeylerdi) ve neredeyse her ayrıntısını ezberledi: “Her gün giydiği elbisesi (Hoyle’un basması, şu leylak rengi, bedeni yüksek olan); boynuna oğlan çocuğu gibi düğümlediği küçük siyah ipek mendili; saçlarını, başı serin kalsın istercesine yüzünden geriye toplamış—saçlarını hep öyle uzun bırakırdı; elleri de durmadan kıpır kıpır.”
Bu ayrıntılar, ertesi sabah atölyede Sally’yi olağanüstü bir gazete haberine dönüştürmeye yeterdi; Mary’den pek bir şey öğrenemese bile buraya gelmesine değerdi.
“Aman Mary!” diye söze başladı. “Nerelerde saklandın? Dün bütün gün Bayan Simmonds’ın yanında yüzünü bile göstermedin. Olanlardan sonra seni daha kötü gözle gördüğümüzü sanmıyorsun ya. Aramızdan bazıları, senin yüzünden cansız soğuk yatan o zavallı genç adama biraz üzüldü doğrusu, ama bunu sana karşı kullanmayız. Bayan Simmonds da gelmezsen çok bozulur; bir sürü yas giysisi işi var.”
“Gidemem,” dedi Mary alçak sesle. “Bir daha hiç gitmek istemiyorum.”
“Aman Mary!” dedi Sally içten bir şaşkınlıkla. “Salı, belki de çarşamba Liverpool’da olman gerekecek elbette; ama sonra mutlaka gelirsin, bize her şeyi anlatırsın. Bayan Simmonds o iki gün gitmen gerektiğini biliyor. Aramızda kalsın, biraz dedikoducudur; duruşmayla ilgili her şeyi dinlemeye öyle meraklıdır ki bir iki gün gelmeyişini kolayca bağışlar. Hem Betsy Morgan dün, senin müşteriler için epey ilgi çekici olacağını söyledi. Duruşmadan sonra seni bir görme umuduyla nice kişi elbisesini Bayan Simmonds’a diktirmeye gelir. Gerçekten Mary, bir kahramana dönüşeceksin.”
Mary’nin ince parmakları her zamankinden daha çok titredi; iri, yumuşak gözleri yalvarırcasına Sally’nin yüzüne kalktı. Ama Sally aynı şeyleri söylemeyi sürdürdü; Mary’ye karşı ne sevgisizlikten ne de acımasızlıktan, yalnızca onun çektiği acıyı anlayamadığı için.
Bay Carson’ın ölümüne elbette üzülmüştü; ama aynı zamanda bu heyecan ona hoş bile gelmişti. Mary’nin göreceği büyük ilgiye şimdi kendisi de hevesle ortak olmak isterdi.
“Çapraz sorguya çekilmek hoşuna gidecek mi, Mary?”
“Hiç hoşlanmam,” diye yanıtladı Mary; cevap vermesi gerektiğini anlayınca.
“Aman Tanrım, şu avukatlar ne küstah adamlar! Kâtipleri de onlardan aşağı kalmaz. Hiç şaşmam,” dedi teselli verir bir sesle; gerçekten teselli ettiğini sanıyordu, “Liverpool’da yeni bir sevgili bulursun. Hangi elbiseyle gideceksin, Mary?”
“Ah, bilmiyorum, umurumda da değil,” diye haykırdı Mary; ziyaretçisinden usanmış, yorgun düşmüştü.
“Peki öyleyse! Aklımı dinle de şu mavi merinosla git. Eski, dirsekleri de biraz aşınmış, ama kimse fark etmez; rengi sana yakışıyor. Sakın unutma Mary. Siyah hareli şalımı da ödünç vereyim,” diye ekledi. Kendi anlayışına göre gerçekten iyi niyetliydi; ayrıca cinayet davasında tanıklık edecek birinin üzerinde en sevdiği giysilerinden birini görme düşüncesi onu biraz sevindirmişti.
“Yola çıkmadan önce yarın getiririm.”
“Hayır, getirme!” dedi Mary. “Teşekkür ederim ama istemiyorum.”
“Peki ne giyeceksin? Bütün giysilerini kendi giysilerim kadar iyi bilirim; giyecek neyin var ki? Umarım eski ekose şalını takmayı düşünmüyorsundur. Üstümdekini şala tercih etmezsin herhâlde, değil mi?” dedi; bu düşünceyle neşelenmiş, şalı ya da başka herhangi bir şeyi ödünç vermeye heveslenmişti.
“Ah Sally! Böyle şeyler konuşmayı bırak; böyle bir zamanda giysiyi nasıl düşünebilirim? Jem’in hayatı ölüm kalım meselesiyken?”
“Aman kızım! Demek Jem, öyle mi? Bay Carson’la öyle alelacele ayrılırken arka planda bir sevgili var diye düşünmüştüm zaten. Peki, iyilik adına söyle, Harry Bey’i neden vurdu? Sen onunla görüşmekten vazgeçtikten sonra, yani? Yeniden barışırsınız diye mi korktu?”
“Onun Harry Bey’i vurduğunu söylemeye nasıl cesaret edersin?” diye sordu Mary; Sally elbisesini konuşurken içine gömüldüğü bitkin kayıtsızlıktan birden öfkeyle sıyrılmıştı. “Ama onu tanımayan senin ne düşündüğün önemli değil. Beni asıl üzen, onu tanıyanların suçlu olduğunu söyleyip durması,” dedi; sonra yine önceki çökkün sesine ve hâline döndü.
“Sen onun yaptığını düşünmüyor musun?” diye sordu Sally.
Mary duraksadı. Böyle meraklı ve vicdansız biriyle konuşurken fazla ileri gidiyordu. Üstelik kendisinin de önce Jem’i suçlu sandığını hatırladı; benzer kanıtlar karşısında aynı sonuca varanları yargılamak ona düşmezdi. Kimse ona kuşkudan yararlanma hakkı tanımamıştı. Masum olduğuna kimse inanmıyordu. Annesinden başka hiç kimse. Annesinin yüreği, aklının muhakemesinden daha güçlü sevmiş; özlemiyle dolu şefkati, Jem’inin bir katil olabileceği düşüncesine bir an bile yer vermemişti. Ama Mary bu konuşmanın tamamından hoşlanmıyordu: Konu da konuşulma biçimi de canını yakıyordu; konuştuğu kişiye karşı da içinde bir tiksinti vardı.
Bu yüzden, Job Legh’in kapıda, mandalı elinde tutup bir komşuyla konuştuğunu duyunca sevindi. Sally öfkeyle ayağa fırlayıp, “Canlıyım ya, şu ihtiyar bunak içeri geliyor! Baban yokken seni gözetsin diye mi gönderdi, yoksa bu herifin burada ne işi var? Neyse, ben gidiyorum; ne ona ne de o ağırbaşlı torununa tahammül edebilirim. Hoşça kal Mary,” dedi.
Bunları önce fısıldayarak söyledi, sonra sesini yükseltti:
“Şal teklifimi kabul etmeye karar verirsen, yarın dokuzdan önce uğra Mary; seve seve veririm.”
Kapıda Job’la karşılaştılar; ikisi de hoşnutsuz bakışlarını gizlemek için uğraşmadı.
“Küstah, kötü bir kız o,” dedi Job Mary’ye.
“Çok iyi yüreklidir,” diye karşılık verdi Mary; eşiğinden daha az önce çıkmış bir ziyaretçinin ardından kötü konuşmayacak kadar dürüsttü. Sally’nin karakterinde en göze çarpan iyi yanı anmayı da memnuniyetle seçti.
“Evet, evet! İyi yürekli, eli açık, neşeli, şakacı; şeytanın çocuklarına bıraktığı, sazanları tuzağa düşürmeye yarayan iyi huyların başka adları da var. Her yanı kötü olan biri insanları yoldan çıkarabilir mi sanıyorsun? Neyse, buraya bunun için gelmedim. Bay Bridgenorth’la görüştüm; aşağı yukarı benimle aynı fikirde. Bunun kötü görüneceğini, duruşmada zavallı delikanlının aleyhine kullanılabileceğini düşünüyor. Yine de hastaysa hastadır; yapacak bir şey yok.”
“O kadar hasta olduğunu bilmiyorum,” dedi Mary. Zavallı sevgilisinin aleyhine işleyebilecek herhangi bir şey yapmaya katkıda bulunmaktan korkmaya başlamıştı.
“Gidip onu görür müsün Job? Doktor, düşündüğünü değil, benim istediğimi söylüyor gibiydi.”
“Konuda ne o yönde ne de bu yönde pek kafa yormadığı için öyle söylemiştir,” diye karşılık verdi Job; doktorlara duyduğu küçümseme, avukatlara duyduğu saygıyı neredeyse buluyordu. “Ama elbette giderim. O yaşlı kadınları başlarına bu dertler gelenden beri görmedim; hatırlarını sormak da bir görgü meselesidir. Haydi.”
Bayan Wilson’ın odasında, hastalık ya da yas evlerinde sık sık gördüğünüz o sessiz, değişmez hava vardı. Kimse belirli bir işle uğraşmıyordu; insanlar, ani ve şiddetli nöbetler dışında, harekete geçmekten çok gözetleyip bekliyordu. Olan biten azıcık hareket de sessiz, bastırılmıştı. Eşya, acı çekenlerin rahatı düşünülerek düzenlenmiş, öylece duruyordu. Güneş ışığının rahatsız edici değişkenliğini içeri sokmamak için perdeler çekilmişti. Evdekilerin yüzlerinde aynı kederli, ciddi ifade vardı. Bütün bu çağrışımlarla insan yine aynı düşüncelere dalıyor; içerideki tek, değişmeden duran ve zihni bütünüyle kaplayan kaygıya kendini verince sokağı, dış dünyayı unutuyordu.
Bayan Wilson, Mary’nin ayrılırken yüzünde gördüğü aynı ifadeyle sessizce sandalyesinde oturuyordu. Bayan Davenport, gıcırdayan ayakkabılarıyla ortalıkta dolaşıyordu; yavaş ve dikkatli adımları, ayakkabı seslerini daha da belirginleştiriyor, bu kez sağlıklı olanların kulaklarını, hastaların ve kederlilerin körelmiş duyularından çok daha fazla rahatsız ediyordu. Alice’in sesi üst kattaki odada hâlâ neşeyle sürüyordu; durmaksızın konuşuyor, kendi kendine ya da belki görünmeyen arkadaşlarıyla birlikte küçük kahkahalar atıyordu. “Hayalî” demek yerine “görünmeyen” diyorum; çünkü Tanrı’nın, yaşarken en sevdiklerimizin suretlerinin ölüm döşeğindeki kişinin çevresinde dolaşmasına izin verip vermediğini kim bilebilir?
Job konuştu, Bayan Wilson yanıt verdi.
Öyle sessizdi ki bu, içinde bulundukları koşullarda doğal değildi. Yaşlı adamda, sıradan bedensel bir hastalığın herhangi bir belirtisinden daha derin bir iz bıraktı. Sayıklasa ya da ateşler içinde inleseydi, Job her zamanki gibi konuşabilir, fikrini, öğüdünü ve tesellisini sunabilirdi; şimdi ise öyle bir ürpertiyle dolmuştu ki susup kaldı.
Sonunda Mary’yi, Bayan Wilson’ın oturduğu evin ana odasının bir köşesine çekti ve onunla konuşmaya başladı.
“Haklısın Mary! Zavallı kadın Liverpool’a gidecek durumda değil. Onu şimdi görünce, doktorun en başta nasıl olup da kararsız kalabildiğine şaşıyorum. Zavallı Jem’in başına ne gelirse gelsin, gidemez. Her şey yakında belli olacak; o zamana dek onu bu hâliyle bırakmak en iyisi.”
“Böyle düşüneceğinizden emindim,” dedi Mary.
Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Aklını yitirdiğini sanmışlardı; oysa aklı yalnızca uyuşmuş, izlenimleri aşırı yük altındaki kederli zihnine hızla ulaştıramaz hâle gelmişti. Odadaki köşeye doğru uzaklaşırken gözlerinin onları izlediğini—ilk bakışta sanki istemsizce—fark etmemişlerdi. Şimdiye dek hiç değişmeyen yüzünde, sabırsızlığının eskiden görülen bir iki belirtisi belirmeye başlamıştı.
Ama sustuklarında ayağa kalktı; söyledikleriyle onları, sanki bir ölü konuşmuş gibi şaşkına çevirdi: “Liverpool’a gidiyorum. Sizi ve planlarınızı duydum; size söylüyorum, Liverpool’a gideceğim. Sözlerim oğlumun ölümüne yol açacaksa, ağzımdan çoktan çıktı; artık geri getirilemez. Ama inancımı koruyacağım. Yukarıdaki Alice bana sık sık inancımın eksik olduğunu söylerdi; şimdi inancım olacak. Onlar çocuğumu, biricik çocuğumu öldüremez—öldürmeyecekler. Korkmayacağım. Yine de ah, dehşetten içim nasıl da bulanıyor. Ama ölecekse, onu yeniden göreceğimi düşünmüyor musunuz? Evet, duruşmasında bile göreceğim. Herkes ondan nefret ederken zavallı annesi yanı başında olacak; gözleriyle, bakışlarıyla, gözyaşlarıyla, ondan başkasına kapalı yüreğinin verebileceği bütün teselliyi ona verecek. İnsanların gözünde en azından ne kadar suçsuz olduğunu bilen zavallı yaşlı annesi. Belki her şey biter bitmez yanıma gelmeme izin verirler; yüreğini ayakta tutacak birçok kutsal kitap ayetini biliyorum, sanmazsınız ama biliyorum. O hapishaneye götürülmeden önce onu görememiştim; ama yüzünü görebileceğim bir dakika daha beni ondan uzak tutamaz. Belki dakikaları sayılıdır, hem de pek az. Zavallı delikanlıya teselli olabileceğimi biliyorum. Şimdi inanmazsınız ama benimle hep kur yapar gibi nazik ve yumuşak konuşurdu. Beni çok severdi; onu, hakkında söylenecek bütün o acımasız iftiraları tek başına çekmeye şimdi nasıl bırakırım? Başka bir şey yapamazsam aleyhinde söyledikleri her acı sözde onun için dua ederim; oğlum yüzüme bakınca annesinin onun için neler yaptığını anlayacak.”
Yine de isteklerine karşı olduklarını belli eden bir bakış ya da işaret yaptılar. Eski hırçınlık nöbetlerinde hedef aldığı Mary’ye sertçe döndü ve şöyle dedi:
“Şimdi iyi dinle kızım! Sana son kez söylüyorum. O beni asla yönetemezdi; bunu denemeyecek kadar aklı da vardır. Onun yapamadığını sen hiç deneme. Yarın Liverpool’a gidip oğlumu bulacağım; iyi günde kötü günde yanında kalacağım. Ölürse de belki merhametli Tanrı beni de yanına alır. Mezar, yüreği sızlayanın derdine kesin çaredir.”
Birden gösterdiği çabanın ardından tümüyle tükenmiş hâlde sandalyesine çöktü. Konuşmaya yeltendiklerinde, konu ne olursa olsun, aynı sözleri yineleyerek laflarını kesti: “Liverpool’a gideceğim.”
Doktorun görüşü öylesine kararsızdı ki artık söylenecek bir şey kalmamıştı. Bay Bridgenorth, hukukçu görüşü olarak gitmesinin lehinde konuşmuştu. Mary de, bütün koşullar altında evde kalması gerçekten daha iyi olabilecek idiyse bile, onu evde kalmaya ikna etme fikrinden vazgeçmek zorunda kaldı.
“En iyisi şöyle yapalım,” dedi Job. “Yarın sabah erkenden Will’i aramaya ben çıkayım. Sen Mary, Jane Wilson’la daha sonra gel. İkinizin yatabileceği, düzgün bir kadın tanıyorum; Will’i bulunca, saat ikide Bay Bridgenorth’a gitmeden önce hepimiz orada buluşuruz. Jem’in hayatı buna bağlıysa, Will’i aramaları için onun kâtiplerinden hiçbirine güvenmeyeceğimi kendisine söylerim.”
Mary bu plandan hiç hoşlanmıyordu; bu hoşnutsuzluğu kısmen aklından, kısmen de duygularından kaynaklanıyordu. Jem’i kurtarmak için gereken etkin adımları bir başkasına bırakma düşüncesine katlanamıyordu. Bunlar onun görevi, onun hakkı gibiydi. Planını başkasının tamamlamasına güvenemezdi; yeterince enerjik, sebatkâr ya da umutsuz olmayabilir, en küçük olasılığın bile peşini bırakabilirdi. Oysa sevgisi ona bütün bu özellikleri kazandıracaktı; üstelik her şey başarısız olur ve Jem mahkûm edilirse karşısına çıkacak korkunç ihtimalden bağımsız olarak. Kimsenin onun amaçlarına sahip olması mümkün değildi; dolayısıyla kimsenin zihni onunki kadar keskin, kararlılığı onunki kadar umutsuz olamazdı. Bir de (bu düpedüz bencillikti) sessizce bekleyip her şey tamamlandıktan sonra sonucu öğrenmenin belirsizliğine dayanamıyordu.
Bu yüzden Job’un planı için öne sürdüğü her gerekçeye şiddetle ve sabırsızca karşı çıktı. Job, onun bu tutumunu inatçılık saydığı için daha da kararlı oldu; aralarında öfkeli sözler söylendi ve eve doğru yürürlerken bir süre birbirlerine yabancılaştılar.
Derken, barış meleği gibi yumuşaklığıyla Margaret geldi; öyle sakin ve akılcıydı ki ikisi de öfkelendikleri için utandı ve karar vermeyi sessizce ona bıraktı. (Yalnız, şunu da söyleyeyim: Job’a karşı şimdi pişmanlıkla ve gözyaşları içinde davranıyor olsa da, Mary karar kendi isteğine aykırı çıksaydı boyun eğer miydi, hiç sanmıyorum. Jem için ona yardım eden bu iyi yaşlı adamla, yöntem konusunda anlaşamıyorlardı.)
“Mary gitse daha iyi,” dedi Margaret alçak sesle büyükbabasına. “Ne hissettiğini biliyorum; belki yakında elinden gelen her şeyi kendisinin yaptığını bilmek ona teselli olur. Belki başka türlü olabilirdi diye düşünür. Ne olur büyükbaba, bırak gitsin.”
Görüyorsunuz, Margaret’in Jem’in masum olduğuna inancı hâlâ pek azdı, hatta hiç yoktu. Üstelik Mary Will’i görür ve o perşembe gecesi Jem’in yanında olmadığını doğrudan ondan duyarsa, yaklaşan darbenin etkisi bir ölçüde hafifler diye düşünüyordu.
“Büyükbaba, evi birkaç günlüğüne kapatıp Alice’te kalayım. Benim gibisinin yapabileceği pek bir şey yok, biliyorum,” diye ekledi usulca. “Ama Tanrı’nın yardımıyla, elimden geleni seve seve yaparım. İşte paranın işe yarayacağı bir yer: Yapamadığım şeyi onun için yapacak birini tutabilirim. Bayan Davenport yardımsever biridir; acıyı da hastalığı da bilir. Vaktinin karşılığını ödeyebilirim, neredeyse sürekli onun yanında kalmasını sağlayabilirim. Öyleyse bu karara varalım. Sen de Bayan Wilson’ı yanına al, sevgili büyükbabacığım; Mary Will’i bulmaya gitsin. Sonra hepiniz bir araya gelirsiniz. Hepinize bol şans diliyorum.”
Job, yalnızca birkaç homurtuyla itiraz ettikten sonra razı oldu; birkaç dakika önce bu kadar kesin konuşmuş yaşlı bir adam için, genel olarak, oldukça iyi huylu davrandı.
Mary, Margaret’in araya girmesine minnettardı. Hiçbir şey söylemedi; kollarını Margaret’in boynuna doladı ve öpmesi için pembe dudaklarını uzattı. Bu sevimli, çocuksu hareket Job’u bile etkiledi. Mary daha sonra, gücendirdiğini düşündüğü birine sokulan küçük bir yaratık gibi yanına yaklaşınca, Job eğilip onu kendi çocuğuymuş gibi kutsadı.
Yaşlı adamın kutsaması Mary’ye güçlü sözler gibi geldi.
Bölüm etkileşimi
