Mary Barton kitap kapağı

19. bölüm / 39

Bölüm Xvııı. — Cinayet.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 39Şu an: Bölüm Xvııı. — Cinayet.
  1. 1 Önsöz.442 kelime
  2. 2 Bölüm I. — Gizemli Bir Kayboluş.2.479 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Manchester’da Bir Çay Daveti1.817 kelime
  4. 4 Iıı. Bölüm — John Barton’ın Büyük Felaketi2.529 kelime
  5. 5 Bölüm Iv. — Yaşlı Alıce’in Hikâyesi.2.918 kelime
  6. 6 V. Bölüm — Fabrika Yangını—jem Wılson Yardıma Koşuyor5.384 kelime
  7. 7 Vı. Bölüm — Yoksulluk ve Ölüm5.056 kelime
  8. 8 Vıı. Bölüm — Jem Wılson’ın Reddedilişi2.290 kelime
  9. 9 Bölüm Vııı. — Margaret’in Halk Önünde İlk Şarkı Söyleyişi.4.482 kelime
  10. 10 Bölüm Ix. — Barton’un Londra Deneyimleri.4.546 kelime
  11. 11 Bölüm X. — Savurgan Oğlun Dönüşü.3.923 kelime
  12. 12 Xı. Bölüm — Bay Carson’ın Niyetleri Ortaya Çıkıyor3.999 kelime
  13. 13 Xıı. Bölüm. — Yaşlı Alıce’in Çocuğu.2.487 kelime
  14. 14 Bölüm Xııı. — Bir Yolcunun Anlattıkları.2.611 kelime
  15. 15 Xıv. Bölüm — Jem’in Talihsiz Esther’le Görüşmesi3.312 kelime
  16. 16 Xv. Bölüm — Rakipler Arasında Şiddetli Bir Karşılaşma3.611 kelime
  17. 17 Xvı. Bölüm — İşverenlerle İşçilerin Buluşması2.954 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Barton’un Gece İşi2.981 kelime
  19. 19 Bölüm Xvııı. — Cinayet.3.151 kelime · Okuduğun bölüm
  20. 20 Xıx. Bölüm — Jem Wılson Cinayet Şüphesiyle Tutuklanıyor3.259 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Mary’nin Rüyası—ve Uyanış1.987 kelime
  22. 22 Xxı. Bölüm. — Esther’in Mary’yi Arama Nedeni.2.839 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Mary’nin Alibisini Kanıtlama Çabası3.079 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Celpname3.305 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Ölmekte Olanlarla2.419 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Bayan Wılson’ın Kararı2.217 kelime
  27. 27 Xxvı. Bölüm — Liverpool Yolculuğu902 kelime
  28. 28 Xxvıı. Bölüm — LİVERPOOL RıHTIMLARINDA2.028 kelime
  29. 29 Bölüm Xxvııı.1.835 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — Jem Hakkında Ağır Suç İddianamesi1.563 kelime
  31. 31 Job Legh'in Aldatmacası1.389 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Mary Geceyi Nasıl Geçirdi1.466 kelime
  33. 33 Bölüm Xxxıı. — Duruşma ve Karar — “Suçsuz.”5.278 kelime
  34. 34 Xxxııı. Bölüm — Huzur İçinde Yatsın.3.556 kelime
  35. 35 Bölüm Xxxıv. — Eve Dönüş.3.685 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm3.466 kelime
  37. 37 Xxxvı. Bölüm — Jem’in Bay Duncombe’la Görüşmesi1.900 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — Cinayetle İlgili Ayrıntılar2.583 kelime
  39. 39 Otuz Sekizinci Bölüm. — Sonuç.1.504 kelime

BÖLÜM XVIII.
CİNAYET.
“Nabzında tek bir vuruş yoktu,
Dudaklarından can çekişirken bir inilti çıkmadı;
Ne bir iç çekiş, ne bir söz, ne de çırpınan bir nefes
Ölüm yolculuğuna haberci oldu.”

Korint Kuşatması.

“Aklım bir o yana bir bu yana koşuyor; intikamdan
Başka hiçbir şeye odaklanamıyor.”

Guise Dükü.

Şimdi Mary ve dostlarının gece için ayrılmalarından bir iki saat öncesine dönelim. Akşam saat sekiz suları olmalıydı; üç Bayan Carson babalarının oturma odasında oturuyordu. Babaları yemek odasında, rahat koltuğunda uyuyakalmıştı. Bayan Carson ise, özel bir heyecanın yaşanmadığı zamanlarda her zamanki gibi, pek keyifsizdi ve üst kattaki giyinme odasında baş ağrısının tadını çıkarıyordu. Elbette sağlıklı değildi. Hizmetçiler buna “kafasında yel” derdi. Oysa bu, zihnen ve bedenen aylak kaldığı hayatın doğal sonucuydu. Zenginliğin ve boş vaktin sunduğu imkânları takdir edecek kadar eğitim görmemişti ama her ikisine de sahipti. Bir hafta boyunca kendi hizmetçilerinden birinin işlerini yapabilse; yatakları toplasa, masaları silse, halıları çırpsa ve sabahın temiz havasına, hava almak üzere sıkıca kapatılmış arabasıyla yola çıkmadan önce kuşandığı şal, pelerin, boyun kürkü, kürklü çizmeler, şapka ve peçe donanımı olmadan çıkabilseydi, her gün içtiği eter ve koklama tuzlarının hepsinden daha çok yarar görürdü.

Böylece üç kız rahat, zarif ve aydınlık oturma odasında baş başa kalmıştı. Benzer koşullardaki pek çok genç kadın gibi, çay saati gelene kadar vakitlerini nasıl geçireceklerini pek bilmiyorlardı. Büyük iki kız bir önceki gece bir danslı eğlenceye gitmişti; bu yüzden keyifsiz ve uykuluydular. Biri Emerson’ın Denemeleri’ni okumaya çalışırken uyuyakalmış, diğeri hoşuna gidecek parçayı seçmek için yeni nota demetini karıştırıyordu. En küçükleri Amy ise el yazması bir müzik parçasını kopyalıyordu. Yan taraftaki camekânlı bahçeden yayılan, yoğun kokulu çiçeklerin gece rayihası havayı doldurmuştu.

Şömine rafındaki saat sekizi çaldı. Uyuyakalmış olan kız kardeş Sophy sesle irkildi.

“Saat kaç?” diye sordu.

“Sekiz,” dedi Amy.

“Ah, ne kadar yorulmuşum! Harry geldi mi? Çay biraz kendime getirirdi. Sen de bitkin değil misin Helen?”

“Evet, yeterince yorgunum. İnsan dans gecesinin ertesi günü hiçbir işe yaramıyor. Oysa dans sırasında yorulmuyorum; galiba saatlerin geç olmasından.”

“Ama başka türlü nasıl olabilirdi ki? Pek çok kişi beş ya da altıdan önce yemek yemiyor; dolayısıyla eğlence sekizden ya da dokuzdan önce başlayamıyor. Sonra da gecenin havasına girmek uzun sürüyor. Yemekten sonra hep daha hoş oluyor.”

“Bu gece danslar ya da balolar konusunda dünyayı düzeltmeye çalışamayacak kadar yorgunum. Ne kopyalıyorsun Amy?”

“Senin söylediğin şu küçük İspanyol ezgisini: ‘Quien quiera.’”

“Neden kopyalıyorsun?” diye sordu Helen.

“Harry bu sabah kahvaltıda benim için kopyalamamı istedi; Bayan Richardson içinmiş.”

“Jane Richardson için mi!” dedi Sophy; zihninde yeni bir düşünce belirginleşiyormuş gibi.

“Sence Harry’nin ona gösterdiği ilginin altında bir şey mi var?” diye sordu Helen.

“Benden fazla bir şey bildiğimi sanmıyorum; yalnızca gözlemleyip tahmin yürütebilirim. Sen ne düşünüyorsun Helen?”

“Harry, salondaki en gözde genç kadın için önemli biri olmayı sever. Bir kız ötekinden daha çok beğeniliyorsa onun çevresinde dolanır, yakınlıkları varmış gibi görünmeyi ister. Onun huyu bu; Jane Richardson’a karşı tavrında bunun ötesinde bir şey fark etmedim.”

“Ama bence onun bunun yalnızca Harry’nin huyu olduğunu bildiği yok. Harry’nin yanında olduğu bir sonraki buluşmamızda onu gözle; Harry yanına yaklaşırken nasıl kızarıp başka yöne baktığını gör. Bence Harry de bunun farkında ve hoşuna gidiyor.”

“Harry, Jane Richardson gibi güzel bir kızın başını döndürmeyi pekâlâ isteyebilir. Ama kız ne hissederse hissetsin, Harry’nin âşık olduğuna ikna olmuş değilim.”

“Pekâlâ!” dedi Sophy öfkeyle. “Kendi kardeşimiz olsa da bence çok yanlış davranıyor. Üzerinde ne kadar düşünürsem, kızın onun ciddi olduğunu sandığına ve Harry’nin de böyle sanmasını istediğine o kadar emin oluyorum. Sonra da ilgisini kesince—”

“Daha güzel bir kız ortaya çıkar çıkmaz keser zaten,” diye araya girdi Helen.

“İlgisini kesince,” diye sürdürdü Sophy, “kızın yüreği defalarca kırılacak; sonra o da, Harry erkeklerin çapkınıysa kendisi de kadınların çapkını olacak şekilde katılaşacak. Zavallı kız!”

“Harry’den böyle söz etmeni sevmiyorum,” dedi Amy, Sophy’ye bakarak.

“Ben de böyle konuşmak zorunda kalmayı sevmiyorum Amy; çünkü onu çok seviyorum. İyi, şefkatli bir kardeş ama kendini beğenmiş olduğunu düşünüyorum. Şımartılmış bir kibrin onu ne tür acılara, hatta suçlara sürükleyebileceğini pek anladığını da sanmıyorum.”

Helen esnedi.

“Çay istemek için zili çalabilir miyiz? Akşam yemeğinden sonra uyuyakalınca hep ateşim çıkıyor gibi oluyor.”

“Elbette, neden olmasın?” dedi daha enerjik olan Sophy ve kararlılıkla zile bastı.

“Çayı hemen getirin Parker,” dedi hizmetli odaya girince buyurgan bir sesle.

Başkalarının yüz ifadelerini okumaya pek alışkın olmadığı için Parker’ın yüzündekini fark etmedi.

Oysa yüzü çarpıcı görünüyordu. Ölü gibi bembeyazdı; dehşet verici bir hikâyeyi içinde tutmaya çalışır gibi dudakları sımsıkı kapalıydı; gözleri kocaman açılmış, bakışı doğallıktan uzaklaşmıştı. Dehşete kapılmış bir yüzdü.

Genç kadınlar çay hazırlığı için müziklerini ve kitaplarını toplamaya başladılar. Kapı yeniden yavaşça açıldı; bu kez içeri dadı girdi. Ona dadı diyorum, çünkü eskiden işi buydu; oysa şimdi aile içinde biraz tuhaf bir konumu vardı. Terzi, genç hanımların yardımcısı, erzakların sorumlusu... Artık yalnızca “Dadı” diye anılıyordu. Onlarla başka bütün hizmetçilerden daha uzun süre yaşamıştı; bu yüzden ona karşı tavırları, diğer hizmetçilere davrandıklarından çok daha az kibirliydi. Zaman zaman babalarına ya da annelerine ait bir şeyleri aramak için salona gelirdi; bu nedenle odaya doğru ilerlemesi kimseyi şaşırtmadı. Genç kadınlar kendi işleriyle uğraşmayı sürdürdüler.

Başlarını kaldırmalarını istiyordu. Yüzündeki, keder ve dehşetle dolu ifadesinden bir şey anlamalarını istiyordu. Ama onlar hiç aldırmadan işlerine devam ettiler. Öksürdü; doğal bir öksürük değildi bu, açıkça dikkat çekmeye çalışan öksürüklerden biriydi.

“Sevgili dadı, ne oldu?” diye sordu Amy. “İyi değil misin?”

“Anne hasta mı?” diye sordu Sophy aceleyle.

“Konuş, konuş dadı!” dediler hep bir ağızdan; kadının konuşma çabasının boğazında kasılarak yükselen hıçkırıklarla kesildiğini görünce. Açıklanacak korkunç bir gerçeğin ucundan yakalamışçasına, yüzlerinde merakla çevresini sardılar.

“Sevgili genç hanımlarım! Canım kızlarım,” diye güçlükle konuşabildi sonunda; ardından gözyaşlarına boğuldu.

“Ah, ne olduğunu söyle bize dadı,” dedi biri. “Bu bekleyişten iyidir. Konuş!”

“Çocuklarım! Bunu size nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Canlarım, zavallı Bay Harry’yi eve getirdiler—”

“Eve getirdiler—getirdiler de nasıl?” İçgüdüsel olarak seslerini fısıltıya indirdiler; ama bu, korku dolu bir fısıltıydı. Duvarlar, eşyalar, yaşam ve rahatlık için yapılan hazırlıkları anlatan cansız şeyler duymasın diye aynı alçak sesle yanıt verdi:

“Öldü!”

Amy dadısının koluna yapıştı; böyle bir haberin doğru olup olmadığını anlamak istercesine gözlerini ona dikti. O hüzünlü, kederli ve kararlı bakışlarda gerçeğin doğrulandığını görünce tek söz etmeden, ses çıkarmadan bayılıp yere yığıldı. Kız kardeşlerinden biri sedire oturup yüzünü kapattı; gerçeği kavramaya çalışıyordu. Bu Sophy’ydi. Helen kendini kanepeye attı, başını yastıklara gömerek bedenini sarsan çığlıkları ve inlemeleri bastırmaya çalıştı.

Dadı sessizce duruyordu. Daha her şeyi anlatmamıştı.

“Söyle bana,” dedi Sophy başını kaldırıp acısını ele veren kısık bir sesle. “Söyle dadı! Öldü mü dedin? Doktor çağırttın mı? Ah, çağır birini, çağır!” diye sürdürdü; sesi tizleşirken ayağa fırladı. Helen doğrulup soluğunu tutarak dadıya baktı.

“Canlarım, öldü! Ama doktor çağırttım. Yapabileceğim her şeyi yaptım.”

“Ne zaman... ne zaman getirdiler onu eve?” diye sordu Sophy.

“Belki on dakika önce. Siz Parker’ı çağırmadan önce.”

“Nasıl öldü? Nerede buldular onu? Ne kadar iyi görünüyordu. Her zaman çok güçlü görünürdü. Ah, öldüğünden emin misin?”

Kapıya doğru yöneldi. Dadı elini koluna koydu.

“Bayan Sophy, size her şeyi anlatmadım. Bunu duymaya dayanabilir misiniz? Efendimiz yan odada, henüz hiçbir şey bilmiyor. Gelin, ona söylememe yardım etmelisiniz. Şimdi sakin olun, canım! Sıradan bir ölüm değildi bu!” Ne demek istediğini gözleriyle anlatmaya çalışır gibi yüzüne baktı.

Sophy’nin dudakları kıpırdadı ama dadı tek bir ses bile duymadı.

“Bu gece Turner Sokağı’nda eve gelirken vurulmuş.”

Sophy dudaklarını oynatmayı sürdürdü; dudakları neredeyse kasılmalarla seğiriyordu.

“Canım, kendini toparlamalısın; babana ve annene de haber verilmesi gerekiyor. Konuş Bayan Sophy!”

Ama konuşamadı; yüzünün tamamı istemsizce kasılıp duruyordu. Dadı odadan çıkıp hemen ardından bir miktar uyarıcı ilaçla su getirdi. Sophy suyu aceleyle içti ve birkaç kez derin derin soluk aldı. Sonra sakin ama tuhaf bir sesle konuştu.

“Ne yapmamı istiyorsun dadı? Helen’le zavallı Amy’nin yanına mı gideyim? Baksana, yardıma ihtiyaçları var.”

“Zavallılar! Biraz kendi hâllerine bırakalım onları. Efendimizin yanına gitmelisin; senden istediğim bu Bayan Sophy. Zavallı yaşlı beyefendiye haberi sen vermelisin. Haydi, yemek odasında uyuyor; adamlar da onunla konuşmak için bekliyor.”

Sophy mekanik adımlarla yemek odasının kapısına gitti.

“Ah, içeri gidemem. Ona söyleyemem. Ne demeliyim?”

“Sizinle gelirim Bayan Sophy. Haberi yavaş yavaş verin.”

“Yapamam dadı. Başım öyle zonkluyor ki kesin yanlış bir şey söylerim.”

Yine de kapıyı açtı. Babası orada oturuyordu; mum ışığının gölgeli parıltısı belirgin yüz hatlarına düşüp onları yumuşatıyordu. Kar gibi beyaz saçları, koyu kırmızı maroken koltuğun üzerinde güzel bir karşıtlık oluşturuyordu. Okuduğu gazete yanındaki halının üzerine düşmüştü. Düzenli ve derin soluk alıyordu.

Tam o anda Bayan Hemans’ın şarkısının dizeleri Sophy’nin zihninde canlandı.

“Bilmezsiniz ne yaptığınızı,

Uyuyanı çağırırken geri

Sizin görmediğiniz âlemlerden,

Yaşamın loş, yorgun yoluna.”

Ama bundan böyle, bu yaşam yolu yaslı baba için loş ve yorgun olmaktan çok daha beter olacaktı.

“Baba,” dedi usulca. Babası kıpırdamadı.

“Baba!” diye seslendi biraz daha yüksek sesle.

Babası yarı uykulu hâlde irkilerek doğruldu.

“Çay hazır mı?” dedi ve esnedi.

“Hayır baba, ama çok korkunç, çok üzücü bir şey oldu!”

Öyle gürültülü esniyordu ki Sophy’nin söylediklerini duymadı; yüzündeki ifadeyi de görmedi.

“Bay Henry dönmedi,” dedi dadı. Onunla pek konuşmadığı bir ses tonuyla konuşması Bay Carson’ın dikkatini çekti; gözlerini ovuşturup hizmetçiye baktı.

“Harry mi? Yok canım! Şu lanet grevler yüzünden işverenlerin toplantısına katılması gerekiyordu. Henüz dönmesini beklemiyorum. Sophy, neden bana öyle tuhaf bakıyorsun?”

“Ah baba, Harry döndü,” dedi Sophy, gözyaşlarına boğularak.

“Ne demek istiyorsun?” dedi; bir şeylerin ters gittiğini sabırsızca fark ederek irkildi. “Biriniz eve dönmediğini, ötekiniz döndüğünü söylüyor. Bu saçmalık! Neler olduğunu hemen anlatın. Şehre at sırtında mı gitmişti? Attan mı düştü? Konuşsana evladım!”

“Hayır! Attan düşmedi baba,” dedi Sophy kederle.

“Ama ağır yaralı,” diye araya girdi dadı; onun kaygısını belli bir noktaya yöneltmek istiyordu.

“Yaralı mı? Neresi? Nasıl? Doktor çağırttınız mı?” dedi; sanki odadan çıkacakmış gibi aceleyle ayağa kalkarak.

“Evet baba, doktor çağırttık ama... korkarım... sanırım artık faydası yok.”

Sophy’ye bir an baktı ve gerçeği yüzünden anladı. Oğlu, biricik oğlu ölmüştü.

Koltuğuna çöktü, yüzünü ellerine kapattı ve başını masaya eğdi. Güçlü maun yemek masası, çektiği acının altında sarsılıp gıcırdadı.

Sophy gidip kollarını babasının eğilmiş boynuna doladı.

“Git! Sen Harry değilsin,” dedi; ama bu hareket onu kendine getirmişti.

“Nerede? Nerede o...” dedi; yalnızca iki dakikalık böylesine yoğun bir keder, güçlü yüzünü acı çizgileriyle doldurmuştu.

“Hizmetçiler salonunda,” dedi dadı. “İki polisle başka bir adam onu eve getirdi. Kendinizi hazır hissedince sizinle konuşmak istiyorlar efendim.”

“Şimdi hazırım,” diye yanıtladı. Ayağa kalkınca önce sendeledi. Ama dengesini bulup talimdeki bir asker kadar dimdik kapıya yürüdü. Sonra geri dönüp masanın üzerinde hâlâ duran sürahiden bir kadeh şarap doldurdu. Gözü, Harry’nin yalnızca iki üç saat önce kullandığı şarap kadeğine takıldı. Uzun, titrek bir iç çekti. Ardından yeniden kendini toparlayıp odadan çıktı.

“Kız kardeşlerinin yanına dönseniz iyi olur Bayan Sophy,” dedi dadı.

Bayan Carson gitti. Henüz ölümle yüzleşemiyordu.

Dadı, Bay Carson’ı hizmetçiler salonuna kadar izledi. Zavallı oğlunun cansız bedeni, oradaki yemek masasının üzerinde yatıyordu. Onu getiren adamlar şöminenin yanında oturuyor, birkaç hizmetçi de masanın çevresinde durup kalıntılara bakıyordu.

Kalıntılar!

Bir iki kişi ağlıyor, bir iki kişi fısıldaşıyordu; ölünün varlığı seslerini ve hareketlerini tuhaf bir sessizliğe bürümüştü. Bay Carson içeri girince hepsi geri çekilip yasın gerektirdiği saygıyla ona baktılar.

İleri gidip ölü oğlunun sakin yüzüne uzun uzun, sevgiyle baktı; sonra eğilip hâlâ yaşamın kızıllığını taşıyan dudaklarını öptü. Polisler sorgulanmaya hazır biçimde öne çıkmıştı. Ama yaşlı adamın zihni önce yalnızca ölüm gerçeğini kavrayabildi; şiddet, cinayet düşüncesi yavaş yavaş, yavaş yavaş belirdi. “Nasıl öldü?” diye inledi.

Polisler birbirlerine baktı. Sonra biri anlatmaya başladı: Turner Sokağı’nda silah sesini duyunca o yöne sapmıştı. Bay Carson’ın bildiği üzere burası tenha, pek kullanılmayan bir yoldu; ama Harry’nin anahtarını taşıdığı bahçe kapısına giden kestirme yoldu. Polis yaklaşırken kaçan bir adamın ayak seslerini duymuştu; ancak akşam o kadar karanlıktı ki (ay henüz doğmamıştı) yirmi yarda ötesini göremiyordu. Cesedin yanına geldiğinde ayaklarının dibinde yol boyunca uzanmış hâlde yattığını görünce irkilmişti. Çıngırağını çalmış; başka bir polis yanına geldiğinde fener ışığında öldürülen kişinin kim olduğunu anlamışlardı. Onu ilk kaldırdıklarında ölü olduğuna inanmışlardı; hiç kıpırdamamış, konuşmamış ya da solumamıştı. Cinayet haberi başkomisere iletilmişti; muhtemelen yakında gelecekti. Cinayetin işlendiği yerde iki üç polis hâlâ katilin izini arıyordu. Bunu anlattıktan sonra sustular.

Bay Carson dikkatle dinlemiş, gözlerini ölü bedenden hiç ayırmamıştı. Polisler sözlerini bitirince sordu:

“Neresinden vurulmuş?”

Gür, kestane rengi bukleleri kaldırıp sol şakağında mavi bir leke gösterdiler; et yara yerini öylesine kapatmıştı ki buna delik demek zordu. Ölümcül bir nişan! Hem de gece bu kadar karanlıkken!

“Çok yakından vurmuş olmalı,” dedi polislerden biri.

“Bir de onu gökyüzüyle arasına almış olmalı,” diye ekledi öteki.

Odanın kapısında hafif bir telaş oldu; zavallı anne Bayan Carson orada duruyordu.

Evde alışılmadık sesler duymuş, neler olduğunu öğrenmesi için hizmetçisini aşağı göndermişti. Hizmetçisi, kızlarından çok kendisine arkadaşlık ederdi; kızları son derece iyi eğitimliydi. Fakat hizmetçi dönmeyi ya unutmuş ya da dönmekten korkmuştu. Sinirli bir sabırsızlık içindeki Bayan Carson kendi başına aşağı inmiş, seslerin uğultusunu izleyerek hizmetçiler salonuna kadar gelmişti.

Bay Carson arkasını döndü. Ama yaşayan hiç kimse uğruna ölünün yanından ayrılamazdı.

“Onu götür dadı. Böyle bir manzara görmemeli. Bayan Sophy’ye annesinin yanına gitmesini söyle.” Gözleri yeniden oğlunun ölü yüzüne dikilmişti.

Çok geçmeden Bayan Carson’ın histeri dolu çığlıkları evin her yanında duyuldu. Kocasının yüreğini parçalayan acının dışa vurumu onu ürpertti.

Sonra polis başkomiseri, ardından da doktor geldi. Doktor tek kelime etmeden ölümün belirlenmesi için gereken işlemleri yaptı. Damarı açtıklarında kan akmayınca başını salladı; orada bulunan herkes bunun önceki kanaatlerini doğruladığını anladı. Başkomiser, Bay Carson’la baş başa konuşmak istedi.

“Ben de tam sizden bunu isteyecektim,” diye yanıtladı. Masada duran şarap kadehiyle birlikte yemek odasına önden geçti.

Kapı dikkatlice kapatıldı. İkisi de oturup görünüşe bakılırsa ötekinin söze başlamasını bekledi.

Sonunda Bay Carson konuştu.

“Zengin bir adam olduğumu muhtemelen duymuşsunuzdur.”

Başkomiser onaylarcasına başını eğdi.

“Pekâlâ efendim, katilin darağacına gönderilmesi için servetimin yarısını, hayır gerekirse tamamını veririm.”

“Elimizden gelen her şeyi yapacağımızdan emin olabilirsiniz efendim; ama katilin bulunmasını belki de cömert bir ödül hızlandırabilir. Size özellikle söylemek istediğim şu: adamlarımdan biri şimdiden bir iz buldu. Buraya benimle gelen bir başkası da çeyrek saat içinde, katilin geçtiği tarlada bir silah buldu. Peşindekilerden kaçarken, kaçışına yük olacağı için silahı atmış olmalı. Katili bulacağımdan en ufak kuşkum yok.”

“Cömert bir ödül dediğiniz ne kadar?” diye sordu Bay Carson.

“Efendim, üç ya da beş yüz sterlin çok cömert bir ödül sayılır; muhtemelen herhangi bir suç ortağını konuşmaya teşvik etmek için gerekenden de fazlası.”

“Bin yapın,” dedi Bay Carson kararlılıkla. “Bu, o lanet grevcilerin işi.”

“Sanmıyorum,” dedi başkomiser. “Birkaç gün önce size sözünü ettiğim adam, devriyesine çıktığında müfettişe oğlunuzu dökümhanede çalıştığını düşündüğü genç bir adamdan ayırmak zorunda kaldığını bildirmiş. Adam Bay Carson’ı yere sermiş, polis araya girene kadar daha da şiddet kullanacak gibi görünmüş. Hatta adamım saldırı suçundan tutuklanmasını istemiş, ama Bay Carson buna izin vermemiş.”

“Tam da ona yakışır! Asil delikanlı!” diye mırıldandı babası.

“Ama oğlunuz ayrıldıktan sonra adam oldukça ağır tehditlerde bulunmuş. Bir de bu itiş kakışın cinayetin işlendiği yerin tam aynı noktasında, Turner Sokağı’nda yaşanması tuhaf bir rastlantı.”

Odanın kapısı çalındı. Gelen Sophy’ydi; babasına dışarı çıkması için işaret etti ve sonra annesiyle konuşmak üzere yukarı gelmesini korkuyla dolu bir fısıltıyla rica etti.

“Harry’nin yanından ayrılmıyor, tuhaf tuhaf konuşuyor. Gerçekten... gerçekten baba, aklını yitirdiğini sanıyorum.”

Zavallı kız acıyla hıçkırdı.

“Nerede?” diye sordu Bay Carson.

“Onun odasında.”

Hızla ve sessizce yukarı çıktılar. Burası geniş, rahat bir yatak odasıydı; alelacele alınıp şimdi tuvalet masasının üzerine konmuş mutfak mumunun alevi parlayıp titreyerek odayı aydınlatmaya yetmiyordu.

Ağır, kefen gibi yeşil perdelerle çevrili yatağın üzerinde ölü oğulları yatıyordu. Onu yukarı taşımış, uyandırmaktan korkar gibi şefkatle yatırmışlardı; yüzü öylesine sakin ve huzurluydu ki ölümden çok uykuya benziyordu. Yaşamın parlak renkleri dikkatinizi dağıtmadığından, yüz hatlarının yontulmuş güzelliğini de çok daha iyi seçebiliyordunuz. Ölümün, öncesinde acı çektirmeye fırsat bulamayacak kadar ansızın geldiğini anlatan bir huzur vardı üzerinde.

Yatağın başucundaki sandalyede annesi oturuyordu; gülümsüyordu. Hızla katılaşmaya başlayan elini, sıcacık avucunda tutmuş; küçükken bütün çocuklarına yaptığı sevgi dolu okşayışla elinin üstünü usulca okşuyordu.

“Geldiğine sevindim,” dedi kocasına bakarak, gülümsemesi hâlâ yüzündeydi. “Harry öyle şakacı ki, bizi güldürecek hep yeni bir şey buluyor. Şimdi de uyuyormuş ve onu uyandıramazmışız gibi yapıyor. Baksana! Gülümsüyor; onu yakaladığımı duydu. Baksana!”

Gerçekten de ölümün dinginliğindeki dudakları gülümsüyor gibiydi; fitili kesilmemiş mumun titrek ışığı da neredeyse kıpırdıyorlarmış izlenimi veriyordu.

“Bak Amy,” dedi, ayaklarının dibinde diz çöküp giysilerini öperek onu teselli etmeye çalışan en küçük çocuğuna.

“Ah, o hep bir yaramazdı! Hatırlıyorsun, değil mi canım? Bebekken nasıl da oyun delisiydi; onunla oynamak istediğinde yüzünü kolumun altına saklardı. Hep yaramazdı, Harry!”

“Onu buradan çıkarmalıyız efendim,” dedi dadı. “Biliyorsunuz, daha yapılacak çok şey var—”

“Anlıyorum dadı,” dedi baba, ölümün getireceği değişimleri açıkça dile getirecek sözleri duymaktan korktuğu için kadının sözünü aceleyle keserek.

“Hadi canım,” dedi karısına. “Benimle gelmeni istiyorum. Aşağıda seninle konuşmam gerek.”

“Geliyorum,” dedi kadın ayağa kalkarken. “Belki de dadı, sonunda gerçekten yorulmuştur, uyumak ister. Ama üşümesine izin verme; biraz soğuk gibi,” diye devam etti, eğilip solgun dudaklarını öptükten sonra.

Kocası kolunu beline doladı, odadan çıktılar. Bunun üzerine üç kız kardeş kendilerini tutamayıp feryat etmeye başladı. Yaşamın ve ölümün gerçekliğiyle birden yüz yüze gelmişlerdi. Yine de çığlıklar, iniltiler, titreme ve diş takırtıları arasında Sophy’nin gözü ölünün dingin güzelliğine takıldı; böylesi bir dehşetin ortasında bu kadar sakin oluşu karşısında duygularını bastırdı.

“Hadi,” dedi kız kardeşlerine, “dadı gitmemizi istiyor; ayrıca annemizin yanında olmalıyız. Babam, beni onu çağırmaya gönderdiğinde konuştuğu adama beklemesini söyledi; annem yalnız bırakılmamalı.”

Bu sırada başkomiser bir mum almış, yemek odasının çevresine asılmış gravürleri inceliyordu. Suçla içli dışlı olmaya o kadar alışmıştı ki, bu şiddet vakası bütün ilgisini üzerine çekmiş değildi; yine de katili ortaya çıkarmak için duyduğu kaygıya engel olamıyordu. Odadaki tek yağlı boya tabloya bakıyor (süslü bir kıyafet giymiş, on sekiz yaşlarında bir genç) ve bunun gizemli biçimde ölen genç adam olup olmadığını düşünüyordu. Kapı açıldı, Bay Carson geri döndü. Odadan çıkarken yüzü ne kadar sertse şimdi çok daha sert görünüyordu. Yüzünde, derin bir öfke katılaşıp yer etmişti.

“Sizi burada bıraktığım için özür dilerim efendim.” Başkomiser başını eğdi. Oturdular ve uzun uzun konuştular. Polisler teker teker içeri çağrılıp sorgulandı.

Gece boyunca evde bir telaş, bir koşuşturma vardı. Kimsenin yatmak aklına gelmiyordu. Sophy’ye, dadının gece yarısı annesinin yanından yemeğe çağrılması tuhaf geldi; gidebilmesi daha da tuhaftı. Ölüm evinde yemek yiyip içmenin gerekliliği yersiz görünüyordu.

Gece sabaha dönerken yemek odasının kapısı açıldı ve koridorda iki kişinin ayak sesleri duyuldu. Başkomiser sonunda ayrılıyordu. Bay Carson ön kapının eşiğinde durup serin sabah havasının ferahlığını içine çekiyor, yıldız ışığının solup şafağa dönüşmesini seyrediyordu.

“Unutmayacaksınız,” dedi. “Size güveniyorum.”

Polis başını eğdi.

“Parayı esirgemeyin. Artık servete yalnızca katilin tutuklanıp adalet önüne çıkarılmasını sağlamak için değer veriyorum. Hayattaki tek umudum, onun ölüm cezasına çarptırıldığını görmek. Her türlü ödülü vaat edin. İlanlara bin sterlin yazın. Gerekirse gece gündüz, hangi saatte olursa olsun bana gelin. Sizden tek isteğim katili astırmanız. Mümkünse gelecek hafta—bugün cuma. Elinizdeki ipuçlarıyla, onu gelecek hafta yargılatmaya yetecek kanıtı mutlaka toparlayabilirsiniz.”

“Duruşma haberinin kısa sürede verilmiş olmasını gerekçe gösterip kolayca erteleme isteyebilir,” dedi başkomiser.

“Mümkünse buna karşı çıkın. En iyi avukatları tutturacağım. O yaşadığı sürece bana rahat yok.”

“Elimizden gelen her şey yapılacak efendim.”

“Coroner’la görüşmeyi ayarlayın. Uygunsa saat onda.”

Başkomiser vedalaşıp ayrıldı.

Bay Carson, ışığı ve havayı dışarıda bırakıp hayaletlerin kol gezdiği kasvetli eve geri dönmekten çekinerek eşikte durdu.

“Oğlum! Oğlum!” dedi sonunda. “Ama öcün alınacak, zavallı öldürülmüş oğlum.”

Evet! Katil, uğradığı haksızlığın öcünü almak için kurbanını seçmiş ve tek bir korkunç eylemle Tanrı’nın verdiği canı almıştı. Yaşlı adam ise çocuğunun ölümünün öcünü almak için yaşamayı sürdürdü; yüreğinde yalnız katilden intikam alma amacı vardı. Doğru, intikamına yasa da izin veriyordu; ama bu, onu intikam olmaktan çıkarır mıydı?

Biz Mesih’e mi tapıyoruz, yoksa Alecto’ya mı?

Ah, Orestes! On dokuzuncu yüzyılda pekâlâ idare eder bir Hristiyan olabilirdin!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…