11.bölüm: Anlaşmalı evlilik

Demir parmaklıkların ardına düştüğünde, önce nefesin kesilir. Çünkü dışarıda özgürce yürürken fark etmediğin her şey, birden kıymetini hatırlatır sana. Gökyüzünün mavisi, rüzgârın serinliği, hatta sıradan bir sokak gürültüsü bile… Burada zaman ağır akar; günler birbirine benzer, geceler birbirinden karanlıktır. Ama en çok da insan kendi içine hapsolur. Vicdanınla baş başa kalırsın, sustuğunda bile sesin yankılanır. Belki bu yüzden derler ki: Hapishane taş duvarlardan değil, insanın kalbinde taşıdığı yüklerden yapılır. Ve ben bu yükü omuzumda taşırken öğrendim; özgürlüğü kaybetmekten daha zor olan şey, umudu kaybetmektir.

Ama ben öyle değildim.

Suçsuz yere hapiste 20 yıl boyunca yaşamak öyle ağır geliyordu ki insana...

Yıldızları görememek, istediğin yerleri gezip tozmamak o kadar kötüydü ki.

Bazen yaşıt çocuklar hapishanedeki babalarına gelirlerdi.

Söyledikleri "Baba ben bugün parktan düştüm kolum çok acıdı." ya da "Baba ben sinemaya gittim en sevdiğim çizgi filmin filmi çıkmış!"

O kadar ibrenirdim ki ama en çok da gıcık kapardım.

İnsan dışarıya gidecek üstüne düştü diye ağlayıp eve yine girecek.

Bunları size anlatıyorum çünkü beni anlayacak ilk ve tek kişisiniz.

Yola çıkmamızın ardından bir saat geçmişti.

Ben ise sadece gözlerimi kapatıp uyuma taklidi yapmıştım.

Tamam bu çok ileri gitti diyebilirsiniz ama ben insanların yanında hem de aynı arabada uyuyamam.

Ama iyi ki de öyle yapmışım çünkü benim hakkımda konuşmuşlardı.

Aslında iyi şeyler söylemişlerdi o yüzden onlara kanım birazda olsa kaynamıştı ama birazcık.

İlk önce Murat'ın sesi gelmişti kulağıma "Komutanım yengeye çok fena vurduk ya üzüldüm kadına bir hediye verelim diye düşünüyoruz."dedi mahçup sesiyle.

Kaan da destek vermişti.

"Bence de komutanım kadın bize yardım etmek için operasyona katılıyor bizim yaptığımız şeye bakın kafama çok kötü takıldı."dedi.

Tuğrul en sonda dayanamayıp "Onu dövmeden önce düşüncektiniz."dedi sert sesiyle.

O sırada telefon zil sesi geldi.

Araba yavaşça durdu.

Gözümü hafifçe araladığımda serdarın telefona uzandığını gördüm.

"Buradayız komutanım."

"Evet yanımda komutanım."

Sonra telefonu Tuğrula uzattı.

"Sizi istiyor komutanım"dedi ve telefonu Tuğrulun eline bırakıp arabayı çalıştırdı.

Araba yavaşca hızlanırkem Tuğrulun sesi geldi.

"Buradayım komutanım"

"Ne?!"dediğinde gözler ona döndü.

Ne oluyordu?

İnşallah benimle alakalı değildi.

Sesini biraz alçaltarak
"Komutanım ne dediğinizin farkında mısınız?"

"Başka yolu olmalı!"

"Tamam komutanım üç dakikalık yolumuz kaldı orada konuşuruz."dedi ve telefonu kapatıp derin Bir iç çekti.

Sırtım terlemeye başlamıştı korkudan.

Ben de yeni uyanmış taklidi yaparak esneyerek uyandım.

Deniz hemen beni farkedip"Günaydın yenge nasıl güzel uyudun mu?"dedi heyecanla.

Nasıl uyumamı bekliyordu?

Koltuklar taş gibiydi.

Alayca"Ben hayatımda bu kadar güzel uyku çektiğimi hatırlamıyorum denizciğim."dedim.

O sırada araba yavaşladı ve oha!

Gerçekten ohaydı.

Bu bina neydi böyle?

Çok uzun ve çok büyüktü.

Üç tane bina birleşikti.

Askeriyeydi sanırım bu konuşmalarında bahsediyorlardı.

Gri duvarları sert bir imaj veriyordu.

Ve etrafındaki askerler akşam olmasına rağmen çok fazlaydı.

Kapımın açılmasıyla soğukluk üzerime doldu.

Ve bu titrememe neden oluyordu.

"İstersen burada kal "dedi Tuğrul alaycı sesiyle ve kolumu nazik bir şekilde tutarak beni arabadan çıkardı.

Şuan onu tanımıyordum çünkü bu devasa askeriyeye bakıyordum.

Hala neden gitmediğimize bakmak için bakışlarımı diğerlerine çevirdiğimde ister istemez kahka attım çünkü Murat ve Kaan arabada sıkışmışlardı.

Ve Tuğrul ile serdar da onları çıkarmakla uğraşıyorlardı.

Deniz ise yanıma gelmiş öylece onlara bakıyordu ve gülmemek için zor duruyordu.

Tuğrul "Murat göbeğini indirsen bu iş biterdi çoktan!"dedi.

Kaan ise "Başım ah başım"diye feryat ediyordu.

Uzun bir uğraş sonucunda çıkarmışlardı.

Murat yanıma koşarak geldi.

"Yenge affet bizi allah bizi cezalandırdı."dedi.

Bunu neden bu kadar sorun ediyorlardı?

Sol gözümdeki morarık olmasa çoktan unutmuştum.

Kaan yanıma gelip "Yenge kafama baksana kanıyor mu senin sevgilin var ya kanatacaktı az kalsın benim güzel kafam"ı diye Tuğrulu bana şikayet etti.

Ben ne yapayım koskoca komutanı terlikle mi kovalayayım Kaan Allah aşkına.

"Dua et götünü kanatmadık yürü hadi!"diyen Serdar ile paytak paytak askeriyeye yürüdüler.

Geride ise ben ve Tuğrul kalmıştık.

Hemen yanına geçip"Sorun ne ?"dedim.

"Sorun büyük."dedi ve hadi gel işareti yaparak askeriyeye geçti.

Bilmem kaç merdiven sonrası büyük bi konferans salonuna geçtik.

Oda acayip büyüktü sandalyeler ve masalar güzelce dizayn edilmişti.

Ve odada sadece harun ,ben ve Tuğrul vardı.

Harun telaşlı ama bir o kadar otoriter sesiyle "Çocuklar direkt konuya gireceğim vaktim yok sorunum ciddi derecede büyük hapishane büyük bir hapishane yani bir kaçağı bulmak için önemli ve bir o kadar iyi güvenlik ya da dedektif tuttular."deyince sertçe yutkundum.

Hayır, özgürlüğüm bu kadar kısa olamazdı.

Sanırım yolun sonu.

Hayır olamaz bir yolunu bulacağım istersem ölürüm ama ben özgür olacaktım.

Şuan özgür bile değildim.

"Dedektifler ve güvenlikler Foçadalar."diyince içimden bir küfür mırıldandım.

İzmir'in Foça ilçesindeydik ve ilk bakacak yerleri burada olabilirdi.

Tuğrula yan gözle baktım.

Ciddiyetle haruna bakıyordu.

"Ve bizi bulmaları an meselesi o yüzden bir kara verdim ve bu kararı dizinde kabul etmeniz gerekiyor yoksa Songülü alırla ve büyük ihtimalle ya işkence ederek öldürürler ya da idam ederler ikiside seni ölüme götürüyor."

Allah Allah ikisininde ölüme götürdüğünü ben hiç bilmiyordum açıklama için sağol ya.

Ama annemin yanına gidemezsin intikam almam gerek hayatı yaşamam gerek benim ben ölemem...

"O yüzden"dedim tek kaşımı kaldırarak.

Harun ikimizin gözlerinin içine baktı ve dudaklarını oynattı.

"Formaliteden evlenmelisiniz."dedi.