6.

Güneşin narin, altın rengi ışığı Nadriel’in yüzüne vuruyordu. Genç kız

gözlerini açtığında sabah olmuştu; fakat rüyanın etkisinden hâlâ

çıkamamıştı. O genç, zihninin kıyısına ilişmiş bir gölge gibi gitmiyordu.

Aklında deli sorular dönüp duruyordu:

Acaba Carlos… o ekmek satan genç miydi? Yoksa yalnızca ona

benzettiği biri miydi?

Emin olmak istiyordu. Hızlıca kahvaltısını yaptı ve hemen köy

meydanına doğru koştu.

Kalbi, göğsünde minik bir kuş gibi çırpınıyordu.

Ekmek satan genci görmeyi umuyordu; çünkü içindeki sorular, cevap

isteğiyle onu kemiriyordu.

Fakat köy meydanına vardığında… aradığı yüz yoktu.

Genç ortalarda görünmüyordu.

Bu hayal kırıklığı göğsüne çöktü. Morali bozulmuş halde sepetini eline

aldı ve ormana meyve toplamaya gitti. İçinde kabaran düşünceleri

susturmak istercesine kendi kendine mırıldanarak yürüyordu. Nadriel’in

mırıldandığı ezgiyi duyan kuşlar ötmeye başladı; sanki hepsi birden

genç kıza eşlik ediyor, onunla dans ediyordu.

Sepeti meyvelerle doldu. Gün batıyor, ormanın içi yavaşça mora,

laciverte çalıyordu.

Gölgeler uzadıkça Nadriel’in içini bir tedirginlik sardı.

Derinleşen karanlıkta yolunu karıştırmıştı.

Nadriel karanlıktan korkardı… İçine ufak ufak panik ve telaş sızdı.

“Kimse yok mu?” diye seslendi titrek bir sesle.

Tam o sırada çalılıklardan bir hışırtı geldi. Nadriel irkildi.

“Orada biri mi var?” diye bağırdı.

Cevap gelmedi.

Daha gergin bir sesle tekrar seslendi:

“Kim var orada?!”

Yine sessizlik.

Yoluna devam etmek için dönmeye yeltendiğinde…