18.

Nadriel sabah olması için heyecanlıydı. Tekrar Carlos’u görmek için

sabahı beklemeliydi.

Gözlerini kapadı ve uykuya daldı. Sabahın o güzel sesleri kulağına

gelmişti.

Kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu.

İneklerin sesi ve doğanın, rüzgâr vurdukça ağaçların çıkardığı o huzurlu

tını…

Nadriel sallana sallana kalktı yataktan, kuyunun kenarındaki çeşmede

elini yüzünü yıkadı.

O sırada aklına Carlos geldi ve heyecanla:

— Bugün Carlos o yaşlı meşe ağacının yanına gelecekti. Hemen

hazırlanmam gerekiyor!

diyerek hızla eve girdi.

Kahvaltıyı hazırladı, aceleyle yedi. En güzel elbisesini seçti, saçlarına en

hoş kokuları sıktı. Çok güzeldi; kızıl saçları güneş vurdukça şıldıyordu.

Yaşlı meşeye doğru giderken şarkı söylüyordu. Kuşlar ve doğa ona

eşlik ediyormuş gibi ses veriyordu. Şarkısı gökyüzüne uzanan bir ip

gibiydi. Meşe ağacının yanına vardı ama Carlos yoktu.

Oturup bekledi. Saatler geçti. Sıkılmadan, umudunu kaybetmeden

bekledi.

Güneş solmaya başlamış, kara bulutlar toplanmıştı. Yağmur geleceğini

havanın esmeye başlamasından anlamıştı.

Nadriel oturduğu yerden kalktı ve etrafa tekrar baktı. Carlos’un

geleceğinden ümidi kesmişti ki uzaktan bir at hızlıca geliyordu.

Üzerindeki Carlos’tu.

Nadriel heyecanla gülümsedi; içi içine sığmıyor, karnında kelebekler

uçuşuyordu.

Carlos attan indi, yuları bir dala bağladı.

— Özür dilerim Nadriel. Yol çok uzundu… Beklettiğim için özür dilerim

ama geldim.

— Ben de bir an bugün gelmeyeceğini sandım Nicarlos. Tam

kalkıyordum… Yağmur başlayacak birazdan, hava esiyor.

— Söz verdim Nadriel. Ben sözümü tutarım. Bugünlük affet, yolun bu

kadar uzayacağını bilemedim.

— Geldiğin için affettim, dedi Nadriel gülümseyerek.
Carlos, Nadriel’in gülüşlerine ve gözlerine büyülenmiş gibi bakıyordu.

Çok çekingen bir çocuktu; geçmişte yaşadığı ihanetlerden sonra

insanlardan geri çekilmişti. Ama bu kez farklıydı… Yine de Nadriel’i

tanıması gerekiyordu.