22.

Nadriel o yorgunluğa, en derin uykuların içindeydi. Öğlene doğru kapısı

tıkladı.

Uykusu o kadar ağırdı ki gözleri tam açılmamıştı.

Ve o yorgunluk yüzünden belliydi; ağır ağır kapıya doğru yürüdü.

Açtığında bir yaşlı kadın vardı.

“Bir ekmek ve suyunuz var mı? Karnım çok aç.” dedi.

Nadriel, “Buyurun teyzecim, ben de tam kahvaltı yapacaktım.” diyerek

içeri aldı.

Yaşlı kadın bir kenara oturdu ve sorular sormaya başladı:

“Kızım, sen tek mi yaşıyorsun? Anan baban yok mu?”

Nadriel gülümseyerek cevap verdi:

“Annemi iki sene önce kaybettim. Ardından babam gitti. Bana da bu

eski ama güzel ev kaldı.”

“Peki ya teyzecim, senin kimsen yok mu?” dedi.

Yaşlı kadın gülerek, “Her şeyim var evladım. Şeker, tansiyon, kalp

hastalığı…” dedi.

Nadriel kahkaha attı: “İnsan olarak kimsen yok mu teyzecim?”

Yaşlı kadın,
“O hastalıktan yok evladım.”
Nadriel gülmeye başladı.
“Anlıyorum.”

Kahvaltıyı hazırlamıştı.
“Gel teyzecim, oturalım. Sıcacık çay ve sıcak ekmek var.”
Yaşlı kadınla beraber kahvaltılarını yaptılar.

Teyzeye, “Sen nerede yaşıyorsun?” diye sordu Nadriel.

Yaşlı kadın cevap verdi:

“Her yerde evladım. Pis olmayan her yerde yaşayabiliyorum.”

“Evin var mı teyzecim? Yoksa göç mü ediyorsun?”

Yaşlı kadın cevaben,

“Benim evim çok uzaklarda yavrum. Bilinmez bir yerde… Bir mağara

desem eksik kalır, ev gibi bir ev desem çok olur. Bir mağara gibi… şelale

akar tepemden. Bir dağ gibi…

Hayal olur bütün mazi, bir an gibi.”
Nadriel gülümsüyordu çünkü yaşlı kadın çok karışık konuşsa da çok

güzel yerlere değiniyordu.

Yaşlı kadın elini dizlerine vurup kalktı:

“Evladım ben şimdi kalmayayım… Bana müsaade ver. Tanrı senden razı olsun, karnımı doyurdun, evini açtın.”

Nadriel ince bir tebessümle,

“Lafı mı olur teyzecim. Kapıya geleni çevirmek doğru bir insana

yaraşmaz. Müsaade sizin.”