15.

Eve girip yatağının üzerine elbiselerini serdi.

Parmakları simsiyah olan elbisede durdu: gecenin sessizliğini taşıyan

bir kumaş.

Saçına beyaz bir bandana bağladı, önüne beyaz bir peşkir koydu.

Sürmesini çekince gözleri daha da belirginleşti, karanlıkta parlayan iki

ateş gibi.

Dışarı çıktı ve köylüleri şehre götüren at arabalarından birine bindi.

Kasabaya yaklaştıkça ışıklar çoğaldı, renkler birbirine karıştı. Köyün

sade dünyasından çok uzaktı burası.

Büyülenmiş gibiydi.

Gözlerini ışıklardan alamadı.

At arabası kalabalığın içine daldığında müzikler yükseldi; yemekler,

içecekler, dans eden insanlar, ressamlar, şairler…

Nadriel bir an için cennete düşmüş gibi hissetti.

Kalabalığın içinde bir süre dolaştıktan sonra biraz nefes almak istedi.

Sessiz bir köşeye, kıyının üzerindeki geniş bir kayaya oturdu.

O sırada sahil yoluna doğru yürüyen bir genç gözüne takıldı.

Genç, birden yüzünü ona çevirdi.

Bakışı ağır ağır, sessiz bir fırtına gibi üstüne çöktü.

Ve Nadriel’in dünyası durdu.

Carlos’tu.

Gözleri büyüdü, kalbi titredi. Paniklemeden derin bir nefes aldı.

Korkuyordu…

Onu bir kez daha kaybetmekten korkuyordu.

Carlos denizin kayalıklarına doğru yürümeye başladı.

Nadriel de onun arkasından sessizce ilerledi.

Her adımda nefesi biraz daha daralıyordu.

Carlos kayalığa çıktığında gökyüzü bile sanki onun acısını taşıyordu.

İçinde fırtınalar kopuyormuş gibi bağırıyordu.

Sözleri rüzgârla parçalanıyor, hırçın dalgalar yankısını yutuyordu.

Nadriel’in kalbi kırılıyordu her çığlıkta.

Onun acısını, kendi acısıymış gibi hissetti.

Tam o anda…

Carlos dizlerinin üzerine çöktü. Başını geriye atıp bir şeyler fısıldadı

ama rüzgâr sesini koparıp aldı Nadriel artık dayanamadı.