15. bölüm / 24
KIRMIZI İP14.
Bölümler 24Şu an: 14.
- 1 ÖN SÖZ170 kelime
- 2 RÜYA TILSIMI177 kelime
- 3 2.86 kelime
- 4 3.196 kelime
- 5 4.244 kelime
- 6 5.95 kelime
- 7 6.203 kelime
- 8 7.130 kelime
- 9 8.165 kelime
- 10 9.127 kelime
- 11 10.174 kelime
- 12 11.114 kelime
- 13 12.193 kelime
- 14 13.163 kelime
- 15 14.172 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 15.222 kelime
- 17 16.278 kelime
- 18 17.69 kelime
- 19 18.253 kelime
- 20 19.156 kelime
- 21 20.157 kelime
- 22 21.361 kelime
- 23 22.265 kelime
- 24 23.482 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Genç kızın yüzü bembeyaz oldu.
Ayağa kalkamadı.
Sadece fısıldadı:
“Eğer bu bir rüyaysa… neden iz bıraktın?”
Ve dışarıdan, uzak bir tepeden yükselen hafif bir uluma…
Gerçek ile hayalin sınırını tamamen kırdı. Nadriel, eline aldığı deftere günün ağırlığını dökerken düşünceleri
giderek derinleşti, sözcükler bulanıklaştı ve uyku, sessiz bir gölge gibi
üzerine çöktü.
Sabah olduğunda hâlâ dün gecenin yorgunluğunu taşıyordu. Horozlar
ötüyor, kuşlar penceresinde kanat çırparken bile gözleri tam
açılmıyordu.
Ama bir sözü vardı.
Carlos’u göremediği her gün, meşe ağacının yanına gidip bir kırmızı ip
asacaktı.
Bekleyişinin, özleminin, acısının sessiz bir işareti.
Günler günleri kovaladı.
Kırmızı ipler çoğaldı… umutlarıysa azaldı.
Artık gelip gelmeyeceğini bilmiyordu.
Yine de her sabah aynı yere gitti, her akşam aynı sessizlikle döndü.
O akşam eve dönerken adımları küçücük, bakışları karanlıktı.
Kapısına varmıştı ki bir postacı çıktı karşısına.
— “Evin sahibi siz misiniz hanımefendi?”
— “Evet…” dedi Nadriel, umutsuz bir nefesle.
— “Akşam köyde bir şenlik düzenlenecek. Çevre köyler de davetli. Bu
davetiye sizin.”
Postacı uzaklaşırken Nadriel elindeki davetiyeye baktı.
Belki bu gece… belki bu gece kader başka bir şey söyleyecekti.
Bölüm etkileşimi