16.

Nadriel, sessiz adımlarla kayalığın üzerine çıktı. Rüzgâr saçlarını

ürpertirken kalbi göğsünde ince ince titriyordu. Carlos’un sırtı ona

dönük olsa da genç adam, arkasında bir nefesin varlığını hissettiği anda

keskin bir hareketle döndü.

Göz göze geldiler.

Carlos’un yüzünde şaşkınlıkla öfke arasında sıkışmış bir ifade vardı.

— “Sen kimsin? Burada ne işin var?”

Nadriel panikledi, kelimeler dudaklarında birbirine dolaştı.

— “Ben… Nadriel.”

Bir anlık sessizlik.

Sonra Carlos’un dudaklarında hafif, alaycı bir gülüş belirdi.

— “Evet… tanıdım. Sen o testiyi düşüren kız değil miydin?”

Nadriel utangaç bir gülüşle başını hafifçe eğdi.

— “Evet… bendim.”

Rüzgâr aralarındaki havayı daha da yumuşattı.

Kız cesaretini topladı, gözlerini kaldırdı.

— “Peki… sizin adınız ne, beyefendi?”

Genç adam bir adım yaklaştı, bakışları karanlık sular gibi derindi.

— “Adım Nicarlos. Ama sen bana… carlos diyebilirsin.”

Bu kelime, Nadriel’in kalbine çarpan bir yıldırım gibi oldu
Nicarlos , o ismi duyduğu anda rengi soldu; yüzü, ay ışığını emmiş gibi bembeyaz

kesildi.

Carlos hemen endişeyle ona yaklaştı.

— “İyi misin? Bir şey mi oldu?”

Nadriel soğuk bir nefes aldı, kendini toparlamaya çalıştı.

— “İyiyim… teşekkür ederim.”

Tam o anda şenlik alanından duyurular yükseldi.

Köye dönecek at arabaları kalkmak üzereydi.

Nadriel o sesi duyunca ürperdi.

— “Gitmem gerekiyor…” diyerek arkasını dönmeye başladı.

Carlos, onun uzaklaşan adımlarına tutunmak ister gibi seslendi:

— “Seni bir daha nerede göreceğim?”

Kız durdu.

Başını yarım çevirdi; gözleri gece kadar titrek, umut kadar parlaktı.

— “Yaşlı meşe ağacının yanında… orada bekliyor olacağım. Sakın geç

kalma… ben karanlıktan korkarım.”

Carlos’un sesi rüzgârın içinden bir söz gibi geldi:

— “Söz veriyorum Nadriel… tam zamanında orada olacağım.”

Nadriel hızla at arabasına bindi.

Tekerlekler döndü, ışıklar uzaklaştı, kalbi yeniden umutla doldu.

O gece eve dönerken, sanki gökyüzü bile daha parlak görünüyordu.