3.

Kayaların soğuk nefesi kızın ayaklarının altından süzülüyordu.

Nadriel, uçurumun kıyısında dururken gözlerindeki karanlık suya

benziyordu—umudun en ince ipliğiyle bağlı, vazgeçmeye hazır bir kalp

gibi.

Tam geri adım atacağı an…

Zemin hışırdadı.

Taş kaydı.

Toprak bir anlığına nefes aldı ve sonra bıraktı.

Nadriel’in bedenini aşağıya doğru çeken o boşluk, sanki yutulmayı

bekleyen bir yaratık gibi karanlıktı.

Kız bir çığlık bile atamadan düşmeye başladı—elleri havayı kavradı,

parmakları bir çıkıntıya takıldı.

Tırnakları kırılacak gibi oldu. Tutundu… ama uzun sürmeyecekti.

Tam parmakları çözülürken…

Bir el.

Sert ama sıcak bir el, karanlığın içinden uzandı.

“Bırakma.” sesi rüzgârın içini yaran bir bıçak gibi geldi.

Görünmez bir gölge gibi belirmişti.

Bir elinde kızın bileğini tutuyor, diğer eliyle kayayı kavrayıp tüm ağırlığını

asılı kalan Nadriel’e veriyordu.

Bir çekiş…

Bir nefes…

Bir anlık mucize…

Ve Nadriel, gencin kollarına düşerek toprağa çıktı.

Yere çöktü, kalbi göğsüne sığmaz oldu.

Sonra başını kaldırdı… ve gülümsedi.

O gülüşte hem şükran hem meydan okuma vardı.

Genç oğlan arkasını dönmüş, ormanın gölgelerine doğru yürüyordu bile.

Adımları sessizdi; gölgeler onu tanıyor gibiydi.

“Adın ne?” diye seslendi Nadriel, nefesi hâlâ titrek.

Adam durdu…

Ama yüzünü hiç çevirmedi.

“Carlos.”

Tek kelime.

Ama kader gibi ağır.

Ardından sessizliğin içinde kayboldu, sanki hiç var olmamış gibi