4.

ormanın karanlığına karıştı.

Nadriel, parmaklarının hâlâ sızladığını hissetti. Bu yüzden elini kalbine

götürdü; çünkü gerçek acı orada kıpırdanıyordu.

Bu yabancı… bu gölge adam…

Onu kurtarmıştı.

Ama neden?

Ve kimdi?

Kız ayağa kalktı, uçurumdan uzaklaştı.

Yürüdükçe ormanın derinleri ona fısıldıyordu—Carlos’un adına karışan

bir uğultu gibi.

Her adımda bir şey ona çekiliyordu, sanki görünmez bir bağ kalbine

dolanmıştı.

Nadriel kalbinin derinlerinde bir sızı hissetti. Elini göğsüne götürdü,

parmakları hâlâ titriyordu.

Ama birden her şey karardı—bir uğultu, bir boşluk…

Ve gözlerini açtı.(Uyandı)

Nefesi kesik, kalbi hızla atıyordu.

Kendi kendine fısıldadı:

“Bu kadar gerçek… nasıl sadece bir rüya olabilir?”

Sabah ışığı perdeyi delip yatağına vuruyordu.

Nadriel titreyen elleriyle defterini aldı; daima yanında taşıdığı eskiz

defteri.

İnce uçlu kalemle Carlos’un yüzünü çizmeye başladı.

Her çizgi rüyasının sıcaklığını yeniden getiriyordu: gözlerinin gölgesi,

keskin çenesi, sesi…

Nadriel kitaplara, müziğe,dansa, resimlere hep meraklı bir kızdı. Ama

bu… bu başka bir şeydi.

Sanki ruhuna yazılmış bir işaret.

Günler geçti.

Her gün, rüyasında gördüğü o yabancıyı düşündü.

Köyün arka yollarını dolaştı, ormanın kenarına indi, pazara gitti… onu

aradı.

Ama yoktu.

Yavaş ,yavaş umudu tükenmeye başladı.

O sabahlardan birinde, su almak için kuyunun başına gitti.

Testisini dolduracakken köye ekmek satmaya gelen bir genci fark etti

Ve o an… nefesi kesildi.

Rüyasındaki yüz.

Aynı çizgiler.

Aynı gözlerin derinliği.

Testi elinden kayıp yere düştü, su taşlara yayıldı.

“Carlos…” diye fısıldadı kendi kendine. “Yoksa… o mu?”

Genç ona doğru yaklaştı, kaşları endişeyle çatılmıştı.

“İyi misin?” dedi yumuşak bir sesle.

Nadriel konuşamadı. Dilinin düğümü çözülmüyordu.

Zorla bir nefes aldı.